"Ο στρατευμένος αντιφασίστας που ξεπέφτει σε αντιφασιστικό παροξυσμό, δεν θέλει μερικές φορές και πολύ να καταντήσει σαν το διαβόητο γερουσιαστή Μακάρθι. Που έβλεπε κι ανακάλυπτε παντού κομμουνιστές και κατασκόπους του κόκκινου εχθρού, δαιμονοποιώντας σχεδόν και "για ψύλου πήδημα" ανθρώπους, στην ψυχροπολεμική Αμερική του '50. Κι έθετε ως "ιερό καθήκον" του την παραδειγματική τιμωρία τους κι εξόντωσή τους." - Ο Ένοικος...
Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο που αλιεύσαμε από το anarchy press (ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 43, Οκτώβριος 2005), και θυμίζουμε εδώ και το κείμενο του Ένοικου : Μήπως ο αντιφασισμός στην πιο φανατισμένη και στρατευμένη μορφή του κατρακυλάει σ'ένα μερικές φορές λανθάνον είδος φασισμού; (σε συνδυασμό με αυτό: "...όλα μπορούν να λεχθούν", γιατί τίποτα δεν είναι ιερό και η ελευθερία είναι ασύμβατη με τη λογοκρισία και την "προστασία ιδεών"!) Ακατάλληλα μάλλον για "κεφαλοκυνηγούς" κατά φαντασίαν αναρχικούς και ομάδες κρούσης "ζηλωτών" (με την έννοια του θρησκευτικού φανατισμού που τόσο τους ταιριάζει!) της "άκρας (ή απλώς εξωκοινοβουλευτικής) αριστεράς". Αυτής που ποτέ δεν έπαψε και ούτε θα πάψει ποτέ να φλερτάρει με την είσοδό της στο κοινοβούλιο μέσω της πολιτικής από τα πάνω φάρσας που ονομάζεται "εθνικές εκλογές" (να θυμίσουμε: Όταν κάποτε τα εκλογικά παζάρια θα χαρακτηρίζονται από τους ιστορικούς ως μαζική παράκρουση και γραφικότητα...). Και το πιο γλοιώδες αυτής
Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο που αλιεύσαμε από το anarchy press (ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 43, Οκτώβριος 2005), και θυμίζουμε εδώ και το κείμενο του Ένοικου : Μήπως ο αντιφασισμός στην πιο φανατισμένη και στρατευμένη μορφή του κατρακυλάει σ'ένα μερικές φορές λανθάνον είδος φασισμού; (σε συνδυασμό με αυτό: "...όλα μπορούν να λεχθούν", γιατί τίποτα δεν είναι ιερό και η ελευθερία είναι ασύμβατη με τη λογοκρισία και την "προστασία ιδεών"!) Ακατάλληλα μάλλον για "κεφαλοκυνηγούς" κατά φαντασίαν αναρχικούς και ομάδες κρούσης "ζηλωτών" (με την έννοια του θρησκευτικού φανατισμού που τόσο τους ταιριάζει!) της "άκρας (ή απλώς εξωκοινοβουλευτικής) αριστεράς". Αυτής που ποτέ δεν έπαψε και ούτε θα πάψει ποτέ να φλερτάρει με την είσοδό της στο κοινοβούλιο μέσω της πολιτικής από τα πάνω φάρσας που ονομάζεται "εθνικές εκλογές" (να θυμίσουμε: Όταν κάποτε τα εκλογικά παζάρια θα χαρακτηρίζονται από τους ιστορικούς ως μαζική παράκρουση και γραφικότητα...). Και το πιο γλοιώδες αυτής









































