ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2019

Αν ψάχνεις έναν ορισμό για τον επιστήμονα...


...και συγκεκριμένα για τον πρωτοπόρο άνθρωπο της επιστήμης, επίτρεψέ μου να σου προτείνω τα εξής:

Ο επιστήμονας είναι εξερευνητής, πρωτίστως. Επεκτείνοντας τα όρια, εφευρίσκοντας το καινούργιο, ακόμη κι αν πρέπει μερικές φορές να ανακαλύψει από την αρχή το παλιό, αλλά προεκτείνοντας τις προοπτικές του κι ενισχύοντας το με νέες, ακατέργαστες ως εκείνη την κομβική στιγμή, δυνατότητες. Κι όχι απλά να αναλύει το παλιό και να καθηλώνεται τελικά μέσα σε αυτό και τα στεγανά του.

Τώρα, το πώς θα χρησιμοποιήσει όλη την αποκτηθείσα και (διαρκώς) εξελισσόμενη γνώση, εξαρτάται από την αντίληψή του περί του "ωφελέειν και μη βλάπτειν" και της ποσοτικής και ποιοτικής σύγκρισης του ενός με το άλλο. Αναλόγως και με τη δική του αίσθηση περί "ποιότητας" και αναγκαιοτήτων, βάσει σοβαρής εκτίμησης όλων των διαστάσεων των συνεπειών της νέας γνώσης.

Ας μη ξεχνάμε και τα λόγια του στοχαστή και μαθηματικού Άλφρεντ Γουάιτχεντ ότι "τα βήματα του πολιτισμού είναι διαδικασίες που συντρίβουν τις κοινωνίες μέσα στις οποίες συμβαίνουν". Και λόγω της εμμονής της πλειοψηφίας των ανθρώπων στο παλαιό και το
παρωχημένο και της αδυναμίας τους πολλές φορές να αποδεχτούν το καινούργιο και να προσαρμοστούν στις (κοσμοϊστορικές συχνά) αλλαγές που αυτό επιφέρει. 
Όμως η λεγόμενη εξέλιξη του πολιτισμού και η εξέλιξη της επιστήμης αποτελούν γεγονότα, συνθήκες και διεργασίες που δεν μπορούν να πορευθούν διαχωρισμένες.

Εδώ, θα πρέπει να επισημανθεί κι ετούτο: Η απόκτηση των γνώσεων και η χρήση των εφαρμογών της τεχνογνωσίας εάν είναι δυσανάλογη με το βαθμό απόκτησης σοφίας της κοινωνίας, κι άρα δεν έχει ως φυσική συνέπεια τη μεταλαμπάδευσή τους σε αυτή με ό,τι θετικό συνεπάγεται, τότε οδηγούμαστε σε κατακράτηση κι εκμετάλλευση της Γνώσης για ίδιον όφελος από κλειστές σέχτες και μυστικοπαθή ιερατεία. Κι αυτό έχει ως συνέπεια την καθήλωση των ανθρώπινων κοινωνιών σε ό,τι δύναται να χαρακτηρισθεί λιμνάζοντα ύδατα, περιλαμβάνοντας και την υποδούλωσή τους έως και την ίδια την καταστροφή τους.



ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου