ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

Φόβος και τρόμος μέσα σε έναν παγκοσμιοποιημένο χώρο φόβου και τρόμου


 Καταρχήν, θα ξεκινήσω το κείμενο με την προσωπική μου άποψη σχετικά με τη διαβόητη "επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη". Που μόνο επαναστατική δεν υπήρξε, αλλά αντίθετα η δράση της παρέπεμπε σε συμβόλαια θανάτου, μαφιόζικου τύπου, πληρωμένα από μυστικές υπηρεσίες και σκιώδεις και γι'αυτό πολύ δύσκολα ανιχνεύσιμες πηγές εκπόρευσης εξουσίας, κατά αντίπαλων πλευρών και πολιτικών ή επιχειρηματικών κύκλων προσκείμενες σε αυτές. Πάνω στη μεγάλη σκοτεινή σκακιέρα των πολύ μεγάλων μπίζνες. Αλληλοσυνδεόμενες εντός κι εκτός Ελλάδας, όπου τα κράτη είναι οι παιδικές χαρές και οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι οι ευκαιρίες μεγάλων κερδών για τις φατρίες των αφεντικών και οι χθεσινές συμμαχίες γίνονται οι σημερινές έχθρες όταν η σύγκρουση των συμφερόντων το επιβάλλει.
 Κανένα από τα μέλη της 17Ν και ειδικά ο υποτιθέμενος αρχηγός, δεν άρθρωσαν τόσο κατά την πολύκροτη δίκη όσο και μετά, ίχνος επαναστατικής φρασεολογίας και επιχειρηματολογίας , με το απαραίτητο όπου χρειαζόταν και θεωρητικό υπόβαθρο, για να δικαιολογήσει τη πολύχρονη δράση τους. Συμφωνώ λοιπόν με τις απόψεις κι ενός, κατά τη γνώμη μου πάντα, από τους πιο έντιμους και ρηξικέλευθους στις θέσεις τους αναλυτές, του ψυχολόγου και αξιόλογου συγγραφέα Κλεάνθη Γρίβα. Στο σημαντικό βιβλίο του "Αντι-φάκελος 17 Ν", αποκαλεί τα συλληφθέντα μέλη της οργάνωσης συμμορία κακοποιών του κοινού ποινικού δικαίου, όπως γράφει "καλυμμένα με ένα πολιτικοφανές μέηκ απ που εκτελούσαν διάφορα συμβόλαια με αντάλλαγμα την παροχή κάλυψης στις έκνομες δραστηριότητές τους και της διασφάλισης μιας ικανοποιητικής έως πολυτελούς διαβίωσης, απαλλαγμένοι από τον καταναγκασμό συμμετοχής τους στον καταμερισμό εργασίας".

 Ωστόσο, τονίζοντας ότι πάντοτε εκφέρω την προσωπική μου άποψη, πιστεύω πως ο μόνος από τα συλληφθέντα στελέχη της 17Ν που υιοθέτησε μια κάποια ακλόνητη στάση και δεν αποδείχτηκε "κλαψιάρης" ούτε στο ελάχιστο, τόσο πριν όσο και κατά τη δίκη αλλά και μετά, προσπαθώντας ίσως με τον τρόπο του να μαζέψει (ανεπιτυχώς θεωρώ)το κακογραμμένο "σενάριο", ήταν μάλλον ο φαρμακοχέρης όπως τον έλεγαν της οργάνωσης. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας.

Για να περάσω τώρα στο θέμα της επικαιρότητας των ημερών που αφορά αυτόν.

O ισοβίτης Δ. Κουφοντίνας, μέλος της oργάνωσης 17 Νοέμβρη, κατέφυγε σε επίμονη απεργία πείνας ώστε να καταφέρει, με άμεσο πια κίνδυνο της ζωής του να εξασφαλίσει την 7η κατά σειρά άδειά του από τις φυλακές. Ένα μέτρο που ισχύει και εφαρμόζεται κανονικά για όλους τους άλλους κρατούμενους.
 Η μη χορήγηση της άδειας, που σύμφωνα με το άρθρο 52 του νόμου δικαιούνται οι κρατούμενοι στα ελληνικά κολαστήρια που αποκαλούνται σωφρονιστικά ιδρύματα, κολαστήρια αν και όχι για τα μεγάλα κεφάλια αλλά για τους περισσότερους τουλάχιστον κρατούμενους, αφορά έγκλειστους  στους οποίους έχουν επιβληθεί μέτρα ασφαλείας κατά το άρθρο 69 του Ποινικού Κώδικα.
 Κι εγώ διερωτούμαι. Πήρε ή δεν πήρε κανονικά ως τώρα τις άδειές του, όντας συνεπέστατος και χωρίς να δημιουργήσει κανένα πρόβλημα; Την ολιγοήμερη κάθε φορά άδεια που σύμφωνα με το νόμο δικαιούνταν ο Κουφοντίνας.
Ας καταργήσουν λοιπόν οριστικά αυτή τη νομοθετική ρύθμιση για να τελειώνουμε και να μην υπάρχουν παράπονα από καμία πλευρά.
Ξαφνικά ο Κουφοντίνας, σήμερα, αποτελεί απειλή; Για ποιον; Για τους φιλήσυχους νομοταγείς πολίτες; Για τους πολιτικούς ή τους τραπεζίτες; Μήπως για την ίδια την αστική δημοκρατία και την ομαλή λειτουργία των θεσμών της;
 Για ένα λεπτό!
Στιγμή κατάλληλη να επανακαθορίσουμε λιγάκι τον όρο τρομοκρατία.

 Ο Κουφοντίνας ανήκε σε μια ένοπλη οργάνωση που υποτίθεται ότι είχε καθαρά πολιτική στόχευση και τα θύματά της ήταν επί το πλείστον μέλη του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. Και οι οικογένειες των θυμάτων, αυτού του κατά συρροή δολοφόνου όπως τον έχουν αποκαλέσει και τα μμε, επιθυμούν να μην κυκλοφορεί έστω και για λίγες ημέρες ελεύθερος στους δρόμους. Κατανοητό αν το δεις από τη δική τους πλευρά. Οπότε γιατί δίνονταν ως τώρα άδειες στον Κουφοντίνα, μήπως γιατί κρίθηκε ότι δεν αποτελεί πλέον απειλή για τη δημόσια ασφάλεια και πάντα σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο;


Όμως απ'την άλλη ας σκεφτούμε σοβαρά και αυτά τα δεδομένα για την αποκαλούμενη δημοκρατία. Αν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε ως λοβοτομημένοι υπηκόοι μπροστά στις πολύ σκληρές αλήθειες. Εδώ και 8 με 9 χρόνια η δημοκρατία μας ακολούθησε τη σκληρή επιβολή μιας φονικής λιτότητας με τα μνημόνια που τη συνόδευαν κι οδήγησε σε απίστευτες καταστάσεις εξαθλίωσης και εργασιακής δουλοποίησης (αυτό είναι δεν είναι μια απεχθής μορφή τρομοκρατίας;) και τελικά στην αυτοκτονία πολλές χιλιάδες ανθρώπων, τον πληθυσμό μιας μεγάλης κωμόπολης και το δράμα αυτό συνεχίζεται. Και οδήγησε με χρηματοπιστωτικής νοοτροπίας αναλγησία στη διάλυση ολόκληρων οικογενειών, στην εκσυγχρονισμένη αναβίωση του εργασιακού μεσαίωνα, στη ζωή μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, στην ψυχολογική κατάρρευση και μαζική κατάθλιψη, στην ισοπέδωση του συστήματος δημόσιας Υγείας με τραγικές συνέπειες, για τις πραγματικές διαστάσεις των οποίων ελάχιστα έχουν ειπωθεί.

Επικαλούμαι εδώ κι ένα χαρακτηριστικό ποστάρισμα που βρήκα στο μπλογκ:  Ναι, mr Τουσκ, στη συγκεκριμένη περίπτωση τεράστιας απάτης και δολοφονικής κοινωνικά "μπίζνας", οι πιστωτές είναι και κακοί και ανήθικοι! Όπως όλοι οι "νονοί" και τα όργανα της μαφίας!

  Αυτά όλα λοιπόν δεν είναι τυφλά χτυπήματα της κυρίαρχης πολιτικής των κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων των τελευταίων ετών; Με πυρά κατά ριπάς και στόχο εκατομμύρια ανθρώπων;
 Και αν όπως όπως μας λένε για την εξουσία των κυρίαρχων εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού οργανωμένου εγκλήματος με εντολοδότες τις πολιτικές τους μαριονέτες, δηλαδή για αυτό που αποκαλούν βολικά δημοκρατία, αυτή "δεν φοβάται τίποτα και κανέναν". Μήπως αυτό λοιπόν σημαίνει ότι διαθέτει καθαρό μέτωπο; Σημαίνει ότι αυτή η δημοκρατία της ολιγαρχίας αποτελεί υπόδειγμα διαφάνειας, προάσπισης των δημόσιων συμφερόντων, ισονομίας, σεβασμού της προσωπικότητας και των δικαιωμάτων των πολιτών της;
Τότε γιατί ο κάθε μεγαλοτραπεζίτης, δημοσιογραφικός αστέρας, νυν και πρώην πολιτικάντης δεν μπορεί να κυκλοφορήσει παρά μόνο με τη συνοδεία πολλών, εκπαιδευμένων και οπλισμένων σωματοφυλάκων με στολή ή με πολιτικά; Έχουν λόγους να φοβούνται κάτι, όπως το ενδεχόμενο μήπως γίνουν αποδέκτες της συσσωρευμένης οργής κάποιων; Αφού η δημοκρατία μας λειτουργεί περίφημα. Με την κακή όμως συνήθεια να αφήνει πίσω της εκατόμβες θυμάτων, αμέτρητους εκτοπισμένους και βίαια περιθωριοποιημένους, επαίτες και άστεγους, αλλά και άτομα που καταφεύγουν στην παρανομία, την κλοπή και την ωμή και τυφλή δυστυχώς βία. Κάτι που εδράζεται κατά την άποψή μου στα κυρίαρχα μοντέλα και στα συνεχή παραδείγματα της "δημοκρατίας", με τους μηχανισμούς χειραγώγησης, εκμετάλλευσης ωμής και λήστευσης των λαών, δημιουργώντας κατά συνέπεια και τα ανάλογα πρότυπα συμπεριφοράς.

Κατά τα άλλα ο Κουφοντίνας αποτελεί έναν από τους φόβους και τρόμους της προστάτιδας δημοκρατίας μας; Μέσα σε έναν τοπικό και παγκόσμιο χώρο φόβου και τρόμου.

Rohalas

(μας το στειλε ο φίλος μας "rohalas")

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου