Το να σκέφτεσαι και συνάμα να πράττεις ο ίδιος για τον εαυτό σου αποτελεί κίνδυνο για αυτούς που "ξέρουν καλύτερα από εσένα αυτά που έχουν σχέση μ' εσένα"...

 

Διαβάστε τους παρακάτω στοχασμούς και ανατρέξτε στη συνέχεια και σε αυτή την ανάρτηση:  το να σε κυβερνούν σημαίνει να σε ευτελίζουν, διανοητικά και σωματικά!  

 " Αποδέχομαι ολόψυχα το ρητό: "καλύτερη κυβέρνηση είναι αυτή που κυβερνά λιγότερο!" και θα μου άρεσε να το δω να εφαρμόζεται πιο γρήγορα και συστηματικά. Στην πράξη ισοδυναμεί με αυτό, το οποίο επίσης πιστεύω: "Καλύτερη κυβέρνηση είναι εκείνη που δεν κυβερνά καθόλου". Και όταν οι άνθρωποι θα είναι πλέον έτοιμοι, αυτό θα είναι και το είδος διακυβέρνησης που θα έχουν...Η κυβέρνηση, το μέσο που επέλεξε ο λαός για να εφαρμόζει τη βούλησή του, είναι ιδιαίτερα επιρρεπές στην κατάχρηση και στη διαφθορά, πριν ο λαός προλάβει να δράσει μέσω αυτού...Η εξουσία της κυβέρνησης, ακόμη και αυτής που είμαι πρόθυμος να αποδεχτώ - διότι θα υπακούσω ευχαρίστως όσους γνωρίζουν και μπορούν να κάνουν περισσότερα από εμένα - παραμένει νόθα! Για να είμαι απολύτως δίκαιος, πρέπει να έχει την έγκριση και συγκατάθεση των κυβερνώμενων (σχόλιο: εδώ μας έρχεται

Η Πολιτική Είναι Σαν το Sesame Street*** για Κόπανους

 

{ Και κάτι από εμάς, σε σχέση με κάποια από τα γραφόμενα του άρθρου που επιλέξαμε να αναδημοσιεύσουμε: Κάποιες ιδέες προς επεξεργασία (ατομικότητα σε συνέργεια με τη συλλογικότητα)...}

Η Πολιτική Είναι Σαν το Sesame Street*** για Κόπανους

 

Ένας σύντομος, απλός οδηγός για όσους αρνούνται ακόμα να καταλάβουν ότι και οι δύο πολιτικές πλευρές (Αριστερά-Δεξιά) είναι συνυπεύθυνες για το μεγαλύτερο έγκλημα στη σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία.

" Ο ατομικιστής είναι συνεπής στις αρχές του, εφαρμόζοντας το ίδιο πρότυπο ελευθερίας σε όλους τους ανθρώπους και σε όλες τις καταστάσεις. Ο κολεκτιβιστής, από την άλλη πλευρά, είναι εγγενώς υποκριτής, διεκδικώντας ένα σύνολο κανόνων για τον εαυτό του και ένα άλλο για τις μάζες. Επιδιώκουν να αφοπλίσουν τον πληθυσμό ενώ οπλίζονται οι ίδιοι, να φιμώσουν τη διαφωνία ενώ απαιτούν το δικαίωμα να μιλούν, να απαγορεύσουν την ελεύθερη επιχειρηματικότητα ενώ εμπλέκονται στα δικά τους διεφθαρμένα σχέδια. Ο ατομικιστής βλέπει μέσα από αυτή την υποκρισία και την απορρίπτει συλλήβδην."

16 Μαΐου 2024 | A Lily Bit - original article: Politics is Like Sesame Street for Assholes

***Σημ.: Στη φράση "η πολιτική είναι σαν το Sesame Street για κόπανους", το Sesame Street χρησιμοποιείται μεταφορικά για να αντιπαραβάλει την αρχική θετική, εκπαιδευτική και φιλική προς τα παιδιά φύση του με την άκρως αρνητική άποψη της πολιτικής. Το Sesame Street είναι γνωστό για το εκπαιδευτικό του περιεχόμενο και τους φιλικούς του χαρακτήρες, με στόχο τη διδασκαλία βασικών δεξιοτήτων και αξιών στα παιδιά. Συγκριτικά, η φράση υπονοεί ότι η πολιτική, ενώ υποτίθεται ότι είναι σοβαρή και σημαντική, είναι αντίθετα γεμάτη με ανώριμες, μη συνεργάσιμες, ή δυσάρεστες συμπεριφορές, που μοιάζουν με μια διεστραμμένη εκδοχή της παιδικής εκπομπής. Ουσιαστικά, υποδηλώνει ότι η πολιτική, αντί να είναι μια σοβαρή ή ευγενής επιδίωξη, έχει γίνει ένα θέαμα απάδουσας, δυσάρεστης και βλαπτικής, για τους πολίτες, συμπεριφοράς.

Για τους παγκοσμιοποιητές, η τυραννία είναι σαν ένα επικίνδυνο ή δηλητηριώδες ζώο. Είναι κάτι που πρέπει να κοιτάξουν και να θαυμάσουν. Εκτιμούν τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά της, αλλά, χωρίς να την ελέγχουν, δεν θα ήθελαν να την πλησιάσουν πολύ

" Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουμε σε έναν κόσμο που τρελάθηκε "

 

{ σ.σ. Το μότο που μας εκφράζει: Το να ζεις έξω από τον νόμο (τους, τον κομμένο και ραμμένο στα δικά τους αντιανθρώπινα-αντιεπιβιωτικά μέτρα) και τα αλληλένδετα γελοία αφηγήματά τους, σημαίνει ότι είσαι ΤΙΜΙΟΣ! Aυτό, με την ολοκληρωτική από εσένα ανάληψη ευθύνης των επιλογών σου, αποτελεί εξόχως επαναστατική πράξη...}

ΕΝ ΕΙΔΕΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ στο άρθρο που αναδημοσιεύουμε:

 

 Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουμε σε έναν κόσμο που τρελάθηκε

Το να ζητάς από τον αφέντη σου να σε σώσει, να μεταρρυθμιστεί, να μειώσει τη δύναμή του, να ερευνήσει τον εαυτό του και να τιμωρήσει πραγματικά τον εαυτό του, είναι η νοοτροπία ενός ανόητου, οπότε η υποστήριξη οποιουδήποτε πολιτικού, είναι η εκδήλωση ενός πεσμένου και υποδουλωμένου λαού

“Οι άνθρωποι δεν περιμένουν να βρουν αγνότητα σε έναν οίκο ανοχής. Γιατί, λοιπόν, περιμένουν να βρουν ειλικρίνεια και ανθρωπιά στην κυβέρνηση, ένα συνονθύλευμα θεσμών των οποίων ο τρόπος λειτουργίας συνίσταται στο να λένε ψέματα, να εξαπατούν και, αν χρειαστεί, να δολοφονούν όσους αντιστέκονται;”

~ H. L. Menchen

(Σημείωση: Ζητούμε συγγνώμη από τις πόρνες, οι οποίες είναι πολύ πιο πάνω από κάθε πολιτικό)

του Gary D. Barnett

Θεωρώ σκόπιμο να περιγράψω μερικούς από τους πολυάριθμους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε σε αυτόν τον κόσμο που καταναλώνεται από το ψέμα.

" Συνεργασία ή αντίσταση "

Εν είδει εισαγωγής, παραθέτουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από αυτό το..."αξιοσημείωτο άρθρο", από τη Μεγάλη Βρετανία. Ή ο πιο proper χαρακτηρισμός θα ήταν...αιρετικό .... :

(πρωτότυπο κείμενο: https://leftlockdownsceptics.com/2021/07/collaboration-or-resistance-part-1-our-brand-new-shiny-fascist-state/?doing_wp_cron=1636408939.4329669475555419921875 )

 " Η δυσκολία να παραδεχθείς ότι σε ξεγέλασαν είναι ευθέως ανάλογη με το πόσο σε ξεγέλασαν και για πόσο καιρό. Ίσως η ονομασία από μέρος του νέου καθεστώτος ως φασιστικού να το κάνει ακόμα πιο δύσκολο για τους ανθρώπους να το παραδεχτούν, εξαιτίας του άμεσου ενστίκτου αυτοάμυνας “Δεν είμαι φασίστας!”. Αλλά είναι σημαντικό να ονομάσουμε τι συμβαίνει. Είναι σημαντικό να ανασύρουμε όλες τις ιστορικές ομοιότητες, έτσι ώστε να ανακινήσουμε ξανά την ηθική νοημοσύνη που έχει θαφτεί κάτω από τόνους προπαγάνδας.[...]Αυτό που αντιμετωπίζουμε δεν είναι η λογική -τουλάχιστον όπως γίνεται κατανοητή συνήθως- αλλά μια αντιστροφή της λογικής, λες και ο νους έχει βαλθεί να υπερασπιστεί στη δήλωση: “Ο ουρανός είναι πράσινος”. Αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι ένας ψυχολογικός αμυντικός μηχανισμός, συνάμα προσωπικός και κοινωνικός που λειτουργεί σε μαζική κλίμακα και είναι αριστοτεχνικά οπλισμένος από το κράτος. Πάλι, είναι παράλογα δύσκολο να το αναγνωρίσει κάποιος στον εαυτό του (είναι ένας προσωπικός μηχανισμός άμυνας!). Καθίσταται ακόμη πιο δύσκολο όταν είναι και κοινωνικά ευρέως διαδεδομένο. Κανένας δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχει συμμετάσχει σε μια μαζική υστερία.[...] Επιπλέον, από τη στιγμή που η πραγματική κοινωνική ζωή καταργήθηκε εν πολλοίς από την κρίση, η ψηφιακή έγινε πιο “πραγματική” από την “πραγματική” και εξαπλώθηκε στον πραγματικό κόσμο με έναν με έναν τρόπο που δεν είχε ξανασυμβεί στο παρελθόν. Αυτό με τη σειρά του αυξάνει την αίσθηση της μαζικής ψευδαίσθησης και της αποστασιοποίησης από την “πραγματικότητα”, καθώς οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να ξεχωρίσουν αυτό που είναι αληθινό από αυτό που είναι ψεύτικο. [...] Η πανδημία του κορωνοϊού του 2020 ήταν ένα γεγονός στα ΜΜΕ. Άνθρωποι πέθαναν από αναπνευστική ασθένεια, φυσικά. Αλλά αν δεν υπήρχε η μαζική διαμεσολάβηση, η πλύση εγκεφάλου, είναι πιθανό οι περισσότεροι άνθρωποι να αγνοούσαν εντελώς ότι υπήρχε μια πανδημία. Τις μέρες πριν από τα μαζικά τηλεοπτικά μέσα “ενημέρωσης”, ο κόσμος γνώριζε ότι υπήρχε πανούκλα επειδή οι άνθρωποι έπεφταν νεκροί στους δρόμους. Δεδομένου ότι η συγκεκριμένη ασθένεια δεν οδηγεί σε μάζες νεκρών στους δρόμους, δημιουργήθηκαν εικόνες ανθρώπων που πέφτουν νεκροί στους δρόμους (στην Κίνα). Το αν επρόκειτο για ηλίθιες φάρσες ή σκόπιμα σχεδιασμένες είναι άγνωστο. Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι αυτές οι εικόνες –που διανεμήθηκαν με γρήγορο τρόπο μέσω των καναλιών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης– ήταν η αρχική ώθηση για πανικό σε μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου.[...]Η «πανδημία» υπήρχε ως

" Politics "

" Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ασχολούνται με ό,τι τους αφορά "  PAUL VALERΥ

" Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες. Πρέπει να αλλάζονται συχνά για τον ίδιο λόγο. "  ΜΑΡΚ ΤΟΥΕΗΝ

Ή :

Σε ποιόν ελπίζεις; Αξίζει να κάθονται επάνω μας;

 Σε ποιόν ελπίζεις;

Πληρώνονται με 5.705 ευρώ τον μήνα και ψηφίζουν να ζεις με 500, 400 ή και καθόλου ευρώ τον μήνα.

Παίρνουν επίδομα οργάνωσης γραφείου και ψηφίζουν νόμους, που οδηγούν στο... κλείσιμο του δικού σου γραφείου ή μαγαζιού.

Παίρνουν οικογενειακό επίδομα και ψηφίζουν νόμους που καταργούν κάθε δικό σου επίδομα.

Παίρνουν έξοδα κίνησης, για να μην τους αγχώνει πόσο ακριβή είναι η βενζίνη και ψηφίζουν νόμους που σε στέλνουν στον εισαγγελέα, αν δεν πληρώσεις διόδια.

Έχουν ελευθέρας σε όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και δεν κρατάνε ούτε ενός λεπτού σιγή, όταν ελεγκτής σκοτώνει επιβάτη επειδή δεν είχε εισιτήριο.

Έχουν τηλεφωνική ατέλεια για σταθερά και κινητά τηλέφωνα, που τα μοιράζουν σε όποιον θέλουν, ενώ το δικό σου τηλέφωνο είναι κομμένο κι αν χρειαστείς βοήθεια θα βγεις στο

" Αυτή ήταν πάντα η αριστερά, ποτέ δεν υπήρξε άλλη "

Αποσπάσματα από τα γραφόμενα του Θοδωρή Λαμπρόπουλου ή ΥΠΝΟΒΑΤΗ στην πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτησή του με τίτλο ΟΤΑΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΤΑ "ΕΠΑΙΡΝΕ" ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ  (απ'όπου και η εξής διαπίστωσή του: " Όχι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεσε από τον ουρανό. Και ναι, αυτή ήταν πάντα η αριστερά, ποτέ δεν υπήρξε άλλη")

" Αυτή ήταν πάντα η αριστερά, ποτέ δεν υπήρξε άλλη

Εκτός από την "εθνική αντίσταση" (δεξιόστροφη και αριστερόστροφη), ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους της (β)ρωμηοσύνης είναι και η (επίσης δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη) "εθνική αντίσταση" στη χούντα. Η αλήθεια είναι ότι σύμπας ο πολιτικός (υπο)κόσμος (όπως άλλωστε και η ελληνοχριστιανή ρωμηοκοινωνία την οποία εξέφραζε) έκανε επίδειξη νομιμοφροσύνης κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του 1967-1974. Ειδικά η αριστερή προπαγάνδα έδρασε -και δρα- σαν το αριστερό χέρι της χούντας εναντίον του μόνου πραγματικού αντιπάλου, τόσο της χούντας όσο και της κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας": τής άναρχης, κομματικά ξεμάντρωτης, δυτικότροπης ("χίππικης") νεολαίας, από την οποία και μόνο προήλθαν όλες οι συγκρούσεις (οδομαχίες κλπ.) με το καθεστώς κατά τη διάρκεια της επταετίας (και της μεταπολίτευσης), και η οποία υπέστη "προνομιακά" την ελληνοχριστιανική "στοργή" των ταγών του: αστυνομικές "επιχειρήσεις αρετής", προσαγωγές, κουρέματα, ξυλοδαρμοί μέσα κι έξω απ' τα αστυνομικά τμήματα, απαγορεύσεις εντύπων (όπως το underground θεματολογίας φοιτητικό περιοδικό Πρωτοπορία, που πρόλαβε κι έβγαλε δύο μόνο τεύχη στα τέλη του 1971 και αρχές του 1972) κλπ. Αυτή η κατάσταση διωγμού συνεχίστηκε με μικροδιαφορές και στη μεταπολίτευση, αφού οι γενεσιουργοί αιτίες της δεν αφορούσαν σε κάποιον ανέξοδο "αντιφασισμό" αλλά σε συνολική αμφισβήτηση ενός καθεστωτικού "νομίσματος", του οποίου ο "κοινοβουλευτισμός" και ο "φασισμός" αποτελούν απλώς τις δύο όψεις του.

Η προπαγανδιζόμενη από το 1967 έως σήμερα μυθευματική αντίληψη ότι η χούντα θεωρούσε ως αντίπαλό της την αριστερά ενώ άφηνε ανενόχλητους τους "ακίνδυνους χίππηδες", δεν αποσκοπεί απλώς στο να αποσιωπηθεί η νομιμοφροσύνη τής αριστεράς προς τη χούντα. Αποσκοπεί επίσης στο να ... πατενταριστεί το "μονοπώλιο" του ενδοκοινωνικού πολέμου από μια αριστερά/πυροσβέστη που ανέκαθεν τον υπονόμευε (πάγια τακτική της αριστεράς σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη). Για να κατορθωθεί αυτό, θα έπρεπε από πλευράς προπαγανδιστικής τακτικής να υποτιμηθεί αναδρομικά (δηλαδή από το 1965 ήδη) η "ολέθρια" πολιτική επιρροή τής διεθνούς underground κουλτούρας στην εγχώρια νεολαία (ακόμα και στην αριστερίζουσα) και να αποκρυφθεί η ακατάσχετη "φυλλοροή" τής νεανικής δυνητικής "πελατείας" τής αριστεράς προς τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, ο οποίος είχε αρχίσει να σχηματίζεται (όπως θα δούμε) ήδη από τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας. Η αριστερή αυτή

Περί κυβερνώντων και κυβερνώμενων

" Ένας εξωγήινος επισκέπτεται τον πλανήτη μας, προσπαθώντας να διαπιστώσει αν το ανθρώπινο είδος έχει εξελιχθεί. Ανοίγει μια συζήτηση με τον πρώτο άνθρωπο που συναντά, σύντομα όμως έρχεται σε αδιέξοδο, πασχίζοντας να κατανοήσει το σύστημα διακυβέρνησης των ανθρώπων και συγκεκριμένα, τι ακριβώς είναι η κυβέρνηση. Ένας πανέξυπνος και πολύ αποκαλυπτικός, μέσα στην απλότητά του, διάλογος, βασισμένος σε μια ομιλία του Larken Rose."

Ας δούμε πόσο μεστά το είχε θέσει και ο Πιερ Ζοζέφ Προυντόν (1809-1865), ο πρώτος άνθρωπος που αυτοχαρακτηρίστηκε ως αναρχικός:

ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

" Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, «Oι υβριδικές απειλές αποτελούν ένα μείγμα δραστηριοτήτων, οι οποίες συχνά συνδυάζουν ένα μείγμα από συμβατικές και μη συμβατικές μεθόδους, που μπορούν να εφαρμοσθούν με συντονισμένο τρόπο από κρατικούς και μη κρατικούς φορείς, χωρίς όμως την επίσημη κήρυξη πολέμου. Στόχος τους είναι όχι μόνο η πρόκληση άμεσης ζημιάς και η εκμετάλλευση τρωτών σημείων, αλλά και η αποσταθεροποίηση της κοινωνίας και η δημιουργία σύγχυσης, ώστε να εμποδιστεί η λήψη αποφάσεων (European Commission, 2016)»."

 ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Γερμανοί ζητωκραυγάζουν για την κήρυξη του πολέμου στην Ούντερ Ντεν Λίντεν στο Βερολίνο

«Τη μεγάλη Τουρκία οπωσδήποτε θα την οικοδομήσουμε. Αν χρειαστεί θα δώσουμε τις ζωές μας. Αν χρειαστεί θα πάρουμε ζωές […] Δεν θα ξεχάσουμε τις πληγές που άνοιξαν στην καρδιά μας τα τεχνητά σύνορα που χάραξαν. Μετά το Αφρίν ξεκινά η ανάσταση. Αυτοί που πιστεύουν πως οι παρατηρήσεις μου είναι μπλόφες ή άδεια ρητορική θα δουν πως το λάθος τους είναι θανάσιμο.

"ΟΝΟΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ"

 (η εισαγωγική σημείωση του Θοδωρή Λαμπρόπουλου :)
" Aναδημοσιεύω κείμενο του Γιώργου Ν. Οικονόμου από εδώ: http://oikonomouyorgos.blogspot.gr/2018/02/blog-post.html. Οι εικόνες και τα τονισμένα σημεία είναι από εμένα.
 

ΟΝΟΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ 

Γι' αυτό χρεωκόπησε; 

" Ο εθνικισμός, ο λαϊκισμός και η έλλειψη σοβαρότητας δεν έχουν τέλος για ένα μεγάλο τμήμα του κομματικού συστήματος και της νεοελληνικής κοινωνίας. Μετά το 1992 επανέρχεται το φάντασμα του «Μακεδονικού» και εγκλωβίζει συνειδήσεις, πολιτικές και πρακτικές. Όλα ξεκίνησαν το 1992 με τα εθνικιστικά, πατριδοκάπηλα και λαϊκιστικά συλλαλητήρια εναντίον της σύνθετης ονομασίας της γείτονος χώρας. Την ευθύνη έχουν οι πολιτικές εξουσίες, τα κόμματα πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων, το βαθύ κράτος και ιδίως η ορθόδοξη Εκκλησία και ένα μέρος των διανοουμένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των τελευταίων ήταν η περιβόητη «ανοικτή επιστολή» με τίτλο «Η ψυχή μας είναι το όνομά μας» των έξη προσωπικοτήτων (Ελύτης, Μερκούρη, Τσάτσος, Γεωργάκης, Μάνεσης, Αρβελέρ), προς την τότε ΕΟΚ τον Μάρτιο 1992.
Η επιστολή αυτή ήταν έμπλεη εθνικισμού, μελλοντολογίας, συναισθηματικής φόρτισης και άλογης σκέψης. Η στοιχειώδης πολιτική σκέψη ήταν εντελώς απούσα, εξαφανισμένη από τον φορμαλισμό της ονομασίας. Το μόνο που κατάφερε η ενέργεια των έξη ήταν να τονώσει τον εθνικισμό και να συντελέσει στο παταγώδες αδιέξοδο στο ζήτημα της ονομασίας. Όποιος είχε διαφορετική άποψη εξοβελιζόταν με τον χαρακτηρισμό «εθνοπροδότης». Δημιουργήθηκε έτσι ένα κλίμα μισαλλοδοξίας και διχασμού καθόλη την μετέπειτα δεκαετία, το οποίο τονίσθηκε επί πλέον με την υστερία υπέρ των σφαγιαστών των Βαλκανίων Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς και Μλάντιτς, και συνεχίσθηκε με τον εθνοθρησκευτικό φανατισμό για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, πρωτοστατούσης της Εκκλησίας υπό την καθοδήγηση του τότε αρχιεπισκόπου. Αυτή η νοσηρή κατάσταση οδήγησε τόσο στην ενδυνάμωση των ακραίων εθνικιστών και ακροδεξιών με κορύφωση την άνοδο των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής, όσο και στον αποπροσανατολισμό από την επικείμενη χρεοκοπία.

" Γλυκιά συμμορία.. "

Συνυπογράφουμε κι εμείς, με το να το αναδημοσιεύσουμε εδώ, τη σημασία των ρηξικέλευθων τοποθετήσεων του παρακάτω άρθρου! Γιατί όσο κι αν φιλότιμα προσπαθούν οι σημερινοί αριστεροί στρεψοδίκες, αχυράνθρωποι των εγχώριων αφεντικών και των διεθνών αφεντικών τους, σύγχρονοι "σκοταδόψυχοι" ποιητές φανφάρες της πολιτικής (βιντεάκι), δεν μπορούν να φτάσουν τη δόξα της αμετροεπέστατης πολιτικής μαφίας (με πρώτο "σοσιαλιστικό" διδάξαντα τον μέντορα της δημαγωγίας Αντρέα στη δεκαετία του '80 και λίγο μετά), που είχε για μια οκταετία σχεδόν το κουμάντο στο τιμόνι του σαπιοκάραβου. Λυπόμαστε "εθνικέ ποιητή" Οδυσσέα Ελύτη αλλά δεν μπορούμε να το θεωρήσουμε "τρελοβάπορο", γιατί η τρέλα του πληρώματος απέναντι στις διαχρονικά ανάξιες κεφαλές του μπορεί να γίνει και τόσο δυναμικά υγιής που να οδηγήσει στην κάθαρση και την αναγέννηση- εδώ δεν το βλέπουμε για πολλούς λόγους εφικτό! Και "χίλιους καπεταναίους" τους άλλαξε όχι ο χειραγωγήσιμος λαός στην ουσία, αλλά τα μεγάλα αφεντικά τους όταν έπαψαν να τους είναι χρήσιμοι. 
 Οι σημερινοί; Πασοκικότεροι των πασοκικών, δεξιότεροι των δεξιών και με πολλές στις τάξεις τους μεταγραφές ατόμων από τα σοσιαληστρικά δείγματα πολιτικής γραφής και νοοτροπίας. Οι χθεσινοί; Αλαζονικότεροι των αλαζονικών και προκλητικότεροι των προκλητικών. Το πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα είναι σαν το οργανωμένο έγκλημα: δικτυωμένο και πανταχού παρόν σε κάθε τομέα και φορέα της δημόσιας & ιδιωτικής δράσης, με τους δικούς του διεστραμμένους κώδικες περί αξιών και συμπεριφορών και φονικά ραδιούργο και εκδικητικό. Και μετά από την απομάκρυνση από τη διαχείριση του ταμείου ή το "ζουζούνισμα" γύρω από αυτό ή μέσα σε αυτό, ζητάει και τα ρέστα ή και αγιοποιείται...
Και κάτι τελευταίο: ΟΧΙ! Δημοκρατία ΔΕΝ είναι ούτε για πλάκα εκλογές κάθε λίγα χρονάκια και μετά βουβαμάρα και πλήρης ανημπόρια από τα κάτω στη συλλογική συμμετοχή (με τους κατάλληλους αυτοθεσμιζόμενους θεσμούς) στη διακυβέρνηση. Και δίχως ανακλητότητα των αποδεδειγμένα απατεώνων και επικίνδυνων δημόσιων αρχόντων, δίχως οργανωμένα και διαφανή ελεγκτικά όργανα των κυβερνώντων με συμμετοχή ομάδων του πληθυσμού εκ περιτροπής, δίχως έστω άρση της βουλευτικής ασυλίας ακόμη και για την υποψία τέλεσης αδικημάτων και με σκληρότατη τιμωρία στην απόδειξή τους. Με τους αντιπροσώπους των κυρίαρχων τομέων και τα οικογενειακά πολιτικά τζάκια να αλωνίζουν μετατρέποντας μια χώρα σε τσιφλίκι τους και το δικαίωμά τους στην αυθαιρεσία σε αναφαίρετο. Και τις εκλογές να αποτελούν ουσιαστικά εργαλείο νομιμοποίησης όλων των προηγούμενων και παγίωσης στις συνειδήσεις των από κάτω της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, των "κουμπαριών της" και των προπαγανδιστικών & παρακρατικών μηχανισμών της. Και στο κοινωνικό "βάθος κήπος" ως αντίδοτο; Πανίσχυρες τελικά αυτοοργανωμένες δομές (ΜΗ σεχταριστικές και ιδεολογικά καπελωμένες) και αμεσοδημοκρατικοί θεσμοί, που στο τέλος θα καταστήσουν την ιεραρχία και τη γραφειοκρατία της απολύτως περιττή. Αλλά αυτό απαιτεί μια μεγάλη συναισθηματική διεύρυνη και διανοητική υπέρβαση, ένα κβαντικό άλμα συνείδησης στον κοινωνικοπολιτικό βούρκο που βρισκόμαστε και με τις αναθυμιάσεις από τις εκκενώσεις των πνευματικών ταγών και των πάσης φύσεως καθοδηγητών και διαμορφωτών της "κανονικότητας" να μη σου αφήνουν κανένα περιθώριο ανάσας...


Γλυκιά συμμορία.. 

                                                                                    

του Μαντατοφόρου

  "'Οποιος έχει στοιχεία να τα δώσει στον εισαγγελέα", άφριζε απ' το βήμα της Βουλής ο πιό διεφθαρμένος και πιό ανήθικος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης,
     ..γνωρίζοντας πολύ καλά πως ούτε κάποιος μπορούσε να βρει ατράνταχτα στοιχεία για τις μίζες και τις δωροδοκίες που ήταν καθεστώς στην περίοδο της πρωθυπουργίας του, εφόσον αυτές οι δουλειές δεν γίνονται ούτε γραπτώς ούτε στο φως της μέρας,
     ..αλλά και πως αν κάποιος εύρισκε μερικά χλωμά στοιχεία, ποιός εισαγγελέας ποιάς δικαιοσύνης θα τολμούσε τότε να στραφεί εναντίον της νομενκλατούρας του "υπαρκτού λαϊκισμού" και εναντίον του παντοδύναμου συστήματος και παρακράτους του πασοκικού "εκσυγχρονισμού".

     Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από δέκα χρόνια, και νάρθουν τα πάνω-κάτω με τα μνημόνια και την χρεοκοπία της χώρας που προκάλεσαν οι με το αζημίωτο επιλογές του "εκσυχγρονισμού",

ΟΙ «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

Το παρακάτω κείμενο το αναδημοσιεύω από το Res Publica. Ο λόγος είναι ότι, κατά τη γνώμη μου, αναδεικνύει τη στενότατη συγγένεια του νεοφιλελευθερίστικου «διεθνισμού» και του παραδοσιακού εθνικισμού ως των δύο όψεων του ίδιου νεο(φιλελευθερο)φασιστικού νομίσματος αλλά και ως ασφαλιστικών δικλείδων του ίδιου εκμεταλλευτικού καθεστώτος (το οποίο, αναλόγως των εκάστοτε καιροσκοπισμών του, βγάζει από το καπέλο πότε τον εθνικισμό και πότε την ψευτοδιεθνιστική «παγκοσμιοποίηση»). Εξαιρετικά εύστοχο σήμερα, όπου τόσο οι παραδοσιακοί γραφικοί εθνο-πατριωτο-φασίστες (που πρεσβεύουν την πολιτισμική οπισθοδρόμηση προς το «έθνος-κράτος») όσο και οι lifestyle ψευτοδιεθνιστές του «διεθνισμού» του κεφαλαίου και των «αγορών» (που υπεραμύνονται ολοκληρωτικών παγκοσμιοποιητικών μορφωμάτων όπως η ψευδεπίγραφη «Ευρωπαϊκή» Ένωση) έχουν επιδοθεί σε έναν αφηνιασμένο αγώνα για να παγιδεύσουν τον κόσμο στα ψευτοδιλήμματα του Συστήματος που -έστω κι από φαινομενικώς διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες- υπηρετούν.
Αν υπάρχει κάτι που δεν πρέπει ποτέ να τού επιτραπεί να παγκοσμιοποιηθεί, αυτό είναι η οικονομική εξουσία (και, εννοείται, οι πολιτικές προεκτάσεις και διαπλοκές της). Αντιθέτως, όσο πιο κατακερματισμένη είναι, τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Κι αν υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν πρέπει να παραμένουν περιορισμένα ως «εθνικά» κτήματα αλλά να παγκοσμιοποιούνται συνεχώς, αυτά είναι ο πολιτισμός, η επιστημονική γνώση και η αυθεντική πολιτική (δηλαδή η δυνατότητα να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας και τις κοινωνίες μας, όσο γίνεται πιο άμεσα, με όσο γίνεται λιγότερους «αντιπροσώπους» / μεσάζοντες και όσο γίνεται λιγότερη γραφειοκρατία). Αυτές τις δύο συνθήκες μόνο ο γνήσιος διεθνισμός, δηλαδή αυτός των απανταχού εκμεταλλευομένων, μπορεί να τις επιβάλλει.
Τα τονισμένα στοιχεία και οι εικόνες είναι από μένα (Θ.Λ.)

• ΟΙ «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

Του Jim Butcher για το Online περιοδικό: Spiked Magazine
Μετάφραση (και σχόλια) του Μιχάλη Θεοδοσιάδη 

Οι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου καθοδηγούνται από περιφρόνηση για τους λαούς.
Ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, μετά την εκλογική του νίκη και κατά το πρώτο στάδιο της περιοδείας του στο Cincinnati (Ohio) δήλωσε πως «δεν υπάρχει παγκόσμιος [εθνικός] ύμνος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο νόμισμα. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό παγκόσμιου πολίτη». Ο Trump δεν είναι ο μόνος που απορρίπτει την ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας [1]. Μιλώντας στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος το φθινόπωρο, η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Theresa May, ισχυρίστηκε ότι «αν πιστεύετε πως είστε πολίτες του κόσμου, τότε είστε πολίτες του πουθενά. Δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει πολιτότητα».

 

  Υπάρχουν πολλοί που δεν αποδέχονται φιλικά την κριτική στην ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας. Όπως αποκάλυψαν, τόσο η May και ο Trump, ορισμένοι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου εκλαμβάνουν οποιαδήποτε κριτική στο δόγμα τους ως ρατσισμό, ως ένα επιχείρημα υπέρ του εθνικού σοβινισμού. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί έκπληξη. Πολλοί άνθρωποι είναι δοσμένοι στην ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας. Μια έρευνα στις αρχές του χρόνου διαπίστωσε ότι το 47% των Βρετανών και το 43% των Αμερικανών θεωρούν τους εαυτούς τους κυρίως πολίτες του κόσμου, και όχι πολίτες των εθνών τους. 

Παρότι τα κίνητρα της May και του Trump απέχουν από το να είναι προοδευτικά, είναι βάσιμα σε ό,τι αφορά την παγκόσμια πολιτότητα, η οποία αποτελεί ηθική χειρονομία που λίγα έχει να προσφέρει σε αυτούς χωρίς πολιτότητα εθνική.

Η ανάγκη και τότε και τώρα

" Είχα φτάσει γεμάτη ελπίδες να βρω μια χώρα νεογέννητη, με το λαό δοσμένο ολόψυχα στη μεγαλειώδη αλλά δύσκολη δουλειά της επαναστατικής ανοικοδόμησης. Λαχταρούσα να λάβω μέρος ενεργά στο μεγαλόπνοο έργο. Η ρώσικη πραγματικότητα μου φάνηκε τερατώδης, ολότελα ξένη προς το όραμα που με έφερε στη γη της επαγγελίας με τόσο μεγάλες προσδοκίες. [...]. Συνειδητοποίησα με φρίκη πως η Ρωσική Επανάσταση είχε πεθάνει. Μπροστά μου ορθωνόταν το εφιαλτικό κράτος των Μπολσεβίκων, που συνέθλιβε κάθε επαναστατική προσπάθεια ανοικοδόμησης, καταπίεζε, εξευτέλιζε, διέλυε τα πάντα"
Έμμα Γκόλντμαν

Ένα περιεκτικό άρθρο, με μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του εργατικού κοινήματος, τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που ανέδειξαν την ανάγκη δημιουργίας του, τις απόψεις και διαφωνίες κάποιων εκ των πρωτεργατών του, την προδοσία της οκτωβριανής όπως εξελίχθηκε αντεπανάστασης, τις ιδεοληψίες και αυταπάτες -και τις κωλοτούμπες-πλυντήριο της τουρμποκαπιταλιστικής ωμότητας - ενός μεγάλου μέρους της αριστεράς, κάτι που ταλανίζει και αποπροσανατολίζει ολόκληρο το κίνημα ως και αυτές εδώ τις κρίσιμες και κομβικές ημέρες που βιώνει ο κόσμος της εργασίας και η επιτακτικότερη όσο ποτέ ανάγκη σήμερα συσπείρωσης, συνεργασίας, στρατηγικού σχεδιασμού και κοινής δράσης όλων εκείνων των δυνάμεων που νιώθουν στο πετσί τους το τέλμα της αστικής δημοκρατίας και την απάτη της κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας και την κτηνωδία του πιο επιθετικού καπιταλισμού και χρηματοπιστωτικού, πολυεθνικού, ολοκληρωτισμού. Ο οποίος και προελαύνει σαν οδοστρωτήρας πάνω στα βασικότερα δικαιώματα και την ίδια την ελευθερία του ανθρωπινου είδους.

Ο Ένοικος...

Αναρχία, Κράτος, Αριστερά

Η μακρά ιστορία του εργατικού κινήματος ασφαλώς σφραγίζεται από την ύπαρξη δύο παραδόσεων που προχωράνε σε τροχιές οι οποίες άλλοτε συναντιούνται και άλλοτε χωρίζουν, ενίοτε αβυσσαλέα. Μιλάμε ασφαλώς για την αναρχική και τη μαρξιστική παράδοση που αμφότερες με λόγια και με έργα προσπάθησαν να υπηρετήσουν την υπόθεση της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης.
Σε αυτή την διαδρομή, οι ρήξεις είναι μάλλον περισσότερες από τις συγκλίσεις και η συσσωρευμένη ιστορική εμπειρία μάλλον συνηγορεί υπέρ αυτών που θεωρούν ότι, αργά ή γρήγορα, κάθε ιστορική απόπειρα συμπόρευσης αναρχικών και μαρξιστών είναι καταδικασμένη εξαιτίας θεμελιωδών θεωρητικοπρακτικών διαφορών.

Πιοτρ Κροπότκιν: Νόμος και Εξουσία

(Σαν εισαγωγή: Πόσο επίκαιρα και θεμελιώδη εξακολουθούν πεισματικά να παραμένουν όλα όσα αναφέρονται παρακάτω, και σε αυτούς τους σύγχρονους καιρούς του πολυεθνικού και χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, της τρομολαγνείας και ψυχαναγκαστικής ανάγκης για "ασφάλεια" και "νομιμότητα" (σύμφωνα με το δίκαιο του ισχυροτέρου, φυσικά κι "ελέω θεού"), των κολοσσιαίων μηχανισμών προπαγάνδας, της διάλυσης κάθε υποψίας αυτοδιάθεσης και δικαιωμάτων των λαών και της επιβαλλόμενης αστυνομοκρατίας με συνδρομή υψηλής τεχνολογίας απόλυτου ελέγχου των πάντων. Που όλα τους αποκαλούνται, πολύ προσεχτικά, "πολιτισμός" ! Πόσο θεμελιώδεις εξακολουθούν να είναι οι παρακάτω στοχασμοί και πολύπτυχες επισημάνσεις, όσον αφορά τις προοπτικές πραγματικής ανεξαρτησίας και αυτονομίας μιας κοινωνίας, μέσω της ανάληψης ευθυνών του καθενός χωριστά και όλων μαζί, των ατόμων-μελών της, της αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησής τους, της συλλογικής δρατηριότητας με κοινωνικό πρόταγμα και οριζόντιες δομές...)

 Πιοτρ Κροπότκιν (1842-1921): Ένας «Αναρχικός Πρίγκιπας» 

Ελευθερία ή Τίποτα!

Πιοτρ Κροπότκιν: Νόμος και Εξουσία

«Όταν η αμάθεια κυριαρχεί στην κοινωνία κι η αταξία στα μυαλά των ανθρώπων, οι νόμοι πολλαπλασιάζονται, η νομοθεσία προσδοκάται να τα κάνει όλα, κι ενώ κάθε καινούργιος νόμος είναι ένα νέο στραβοπάτημα, οι άνθρωποι οδηγούνται συνεχώς στο ν’ απαιτούν απ’ αυτόν ό,τι μπορεί να προκύψει μονάχα από τους ίδιους, από την δική τους εκπαίδευση και την δική της ηθική». Δεν είναι επαναστάτης αυτός που τα λέει αυτά ούτε έστω ένας μεταρρυθμιστής. Είναι ο νομικός Dalloy, συγγραφέας της συλλογής του Γαλλικού δικαίου που είναι γνωστή σαν «Ευρετήριο της Νομοθεσίας». Κι όμως, μολονότι αυτές οι γραμμές γράφτηκαν από ‘ναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν ο ίδιος δημιουργός και θαυμαστής του νόμου, εκφράζουν τέλεια την ανώμαλη κατάσταση της κοινωνίας μας.

Στα υπάρχοντα κράτη οι άνθρωποι προσβλέπουν σ’ ένα καινούργιο νόμο σαν φάρμακο για οποιοδήποτε κακό. Αντί ν’ αλλάξουν μόνοι τους ό,τι είναι κακό, οι άνθρωποι αρχίζουν να ζητούν ένα νόμο για να το αλλάξει. [1] Αν ο δρόμος μεταξύ δύο χωριών είναι απροσπέλαστος, ο χωριάτης λέει: «θα ’πρεπε να υπάρχει ένας νόμος για τους επαρχιακούς δρόμους». Αν ένας φύλακας πάρκου εκμεταλλεύεται την έλλειψη πνεύματος σ’ ένα από κείνους, οι οποίοι τον ακολουθούν με δουλικό σεβασμό και τον προσβάλλει, ο προσβλημένος, λέει: «θα ’πρεπε να υπάρχει ένας νόμος που να επιβάλλει περισσότερη ευγένεια στους φύλακες πάρκων». Αν υπάρχει στασιμότητα στη γεωργία ή στο εμπόριο, ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος, ή ο σιτέμπορος, υποστηρίζει: «χρειαζόμαστε προστατευτική νομοθεσία». Μέχρι τον τελευταίο εμποράκο, δεν υπάρχει κανείς που να μη ζητά ένα νόμο για να προστατέψει το επάγγελμά του. Αν ο εργοδότης κατεβάζει τους μισθούς ή αυξάνει τις ώρες εργασίας, ο εκκολαπτόμενος πολιτικός διακηρύσσει: «Πρέπει να υπάρξει ένας νόμος για να βάλει τάξη σ’ όλα αυτά». Κοντολογίς, ένας νόμος παντού και για το παν! Νόμος για τις μόδες, νόμος για τους τρελούς σκύλους, νόμος για την αρετή, νόμος που να βάλει τέλος σ’ όλα τα βίτσια κι όλα τα κακά, τα οποία απορρέουν από την ανθρώπινη παθητικότητα και δειλία.

Έχουμε τόσο διαστρεβλωθεί από μια διαπαιδαγώγηση, η οποία από τη νηπιακή ηλικία ζητά να σκοτώσει μέσα μας το πνεύμα της εξέγερσης, και ν’ αναπτύξει εκείνο της υποταγής στην εξουσία. Έχουμε τόσο διαστρεβλωθεί απ’ αυτή την ύπαρξη υπό τον ζυγό του νόμου, ο οποίος κανονίζει κάθε γεγονός στη ζωή μας – την γέννησή μας, την εκπαίδευσή μας, την ανάπτυξή μας, την αγάπη μας, την φιλία μας – ώστε, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση πραγμάτων, θα χάσουμε κάθε πρωτοβουλία, κάθε συνήθεια να σκεφτόμαστε μόνοι μας.

κάποια λόγια περί ιεραρχίας

 

το δίκαιο του ισχυροτέρου, μέσα σε μια ιεραρχική κοινωνία-ζούγκλα, αποτυπωμένο εύστοχα σε σκίτσο...

 "...Aναμφίβολα, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί μια κοινωνία όπου ο πλούτος με την έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας και της πολυτέλειας, θα μοιραζόταν ίσα, ενώ η δύναμη θα έμενε στα χέρια μιας μικρής προνομιούχας τάξης. Αλλά, στην πράξη, μια τέτοια κοινωνία δεν θα μπορούσε να παραμείνει σταθερή για πολύ. Γιατί, αν όλοι απολάμβαναν με τον ίδιο τρόπο τις ανέσεις και την ασφάλεια, η αποβλακωμένη από την φτώχεια μεγάλη μάζα των ανθρώπων θα μπορούσε να μορφωθεί και να μάθει να σκέφτεται για τον εαυτό της. Και όταν γινόταν αυτό, αργά ή γρήγορα αυτή η μάζα θα καταλάβαινε ότι η προνομιούχα μειοψηφία δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης και θα την έβγαζε από τη μέση. Με λίγα λόγια μία ιεραρχική κοινωνία δεν μπορούσε να σταθεί παρά μόνο βασισμένη στη φτώχεια και την άγνοια..."
ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ στο "1984", εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, μτφρ. Νίνα Μπάρτη

" Η ιεραρχική αρχή είναι η μαγική αρχή που αντιστάθηκε στη χειραφέτηση των ανθρώπων και στους ιστορικούς τους αγώνες για την ελευθερία. Καμία επανάσταση δεν θα αξίζει πια τ' όνομά της αν δεν συνεπάγεται τουλάχιστον τον ριζικό αφανισμό κάθε ιεραρχίας..."
ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ στο "Η επανάσταση της καθημερινής ζωής" εκδόσεις ΑΚΜΩΝ, μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας

" Θρυλικό οπισθόφυλλο τής επίσης θρυλικής εφημερίδας Ο ΣΠΑΣΤΗΣ, φύλλο Φεβρουαρίου 1986 "
(από το κείμενο με τίτλο ΟΙ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ '68 ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ του ΥΠΝΟΒΑΤΗ )

"Άκου μαρξιστή..."

Το κείμενο που ακολουθεί μας το'στειλε αναγνώστρια, με αφορμή όπως επισήμανε την ανάρτηση του Ένοικου  Τι είναι τελικά η ταξική συνείδηση;
Πρόκειται για εκείνο το είδος "προβοκατόρικων" κειμένων που τόσο μας αρέσουν. Εκείνων των στοχασμών που πάλλονται από την επιθυμία της κατάκτησης της εσωτερικής ελευθερίας. Και διαχέονται σαν απελευθερωτικός ιός προς τα έξω, για να πλήξουν και να αποδομήσουν το "ρομπότ" που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο και τον κατευθύνει διά βίου. Τον άνθρωπο της συνήθειας, της υποταγής, της ενσωμάτωσης, του συμβιβασμού, των "μισών σκοπών", της στράτευσης, της αγελαίας συνείδησης που περιχαρακώνεται μέσα σε κοινωνικοπολιτικά μαντριά, του "ρεαλισμού" και καταλαγιασμού σε βάρος της διαρκούς κίνησης και επίτευξης της πολυπόθητης χειραφέτησης και αυτονομίας... 

Εργάτης, Το Ρομπότ με Ταξική Συνείδηση – Murray Bookchin

 «…Ο εργατης γινεται επαναστατης οχι οταν γινεται περισσοτερο εργατης, αλλα οταν καταστρεφει την ‘‘εργατοσυνη’’ του… Το ιδιο ισχυει και για το γεωργο, το φοιτητη, τον υπαλληλο, το στρατιωτη, το γραφειοκρατη, τον επαγγελματια― και το μαρξιστη. Ο εργατης δεν ειναι λιγοτερο ‘‘αστος’’ απο το γεωργο, το φοιτητη, τον υπαλληλο, το στρατιωτη, το γραφειοκρατη, τον επαγγελματια― και το μαρξιστη.
Η ‘‘εργατοσυνη’’ του ειναι η αρρωστια απο την οποια υποφερει, η κοινωνικη επιδημια σμικρυμενη σε ατομικες διαστασεις. (Ο Λενιν το αντιληφθηκε αυτο στο ‘‘Τι να Κανουμε’’, αλλα περασε λαθραια την παλια ιεραρχια κατω απο μια κοκκινη σημαια και αρκετη φλυαρια περι επαναστασης.) 

 Ο εργατης αρχιζει να γινεται επαναστατης… [ή μαλλον: το ρομποτ εξανθρωπιζεται] οταν φτανει στο σημειο να απεχθανεται την ταξικη του θεση εδω και τωρα, οταν αρχιζει να ξεφορτωνεται εκεινα ακριβως τα χαρακτηριστικα για τα οποια οι μαρξιστες τον εξυμνουν περισσοτερο:  την ηθικη της δουλειας, τη δομη του χαρακτηρα που προερχεται απο τη  βιομηχανικη πειθαρχια, το σεβασμο για την ιεραρχια, την υπακοη σε αρχηγους, τον καταναλωτισμο, [τη δολαριοφροσυνη, την οικονομιστικη νοοτροπια, την δουλοφροσυνη, την ιδεολογια της ‘‘σοβαροτητας’’,] τα στοιχεια πουριτανισμου.

Με αυτη την εννοια, ο εργατης γινεται επαναστατης στο βαθμο που αρνειται την ταξικη του θεση και πετυχαινει μια αταξικη συνειδηση… Αυτο που αρνειται ειναι ακριβως εκεινες οι ταξικες δεσμευσεις που τον δενουν σε ολα τα συστηματα κυριαρχιας…
Η πιο ενθαρρυντικη εξελιξη στα εργοστασια… ειναι η εμφανιση νεων εργατων που καπνιζουν μαριχουανα, χαβαλεδιαζουν… αλλαζουν συχνα δουλειες… απαιτουν περισσοτερο ελευθερο χρονο αντι μεγαλυτερο μισθο,  κλεβουν, παρενοχλουν ολες τις μορφες εξουσιας, απεργουν χωρις την εγκριση του σωματειου και βοηθουν τη συνειδητοποιηση των συναδελφων τους.(…)

Ο εργατης, με αυτη την εννοια, αρχιζει να προσεγγιζει τους κοινωνικα μεταβατικους ανθρωπινους τυπους που εχουν προμηθευσει στην ιστορια τα πιο επαναστατικα της στοιχεια. Γενικα, το ‘‘προλεταριατο’’ ηταν κατεξοχην επαναστατικο σε μεταβατικες περιοδους, οταν ηταν λιγοτερο ‘‘προλεταριοποιημενο’’ [ρομποτοποιημενο] ψυχικα απο το βιομηχανικο συστημα.

Τι είναι τελικά η ταξική συνείδηση;

Τι είδους διανοητική και συναισθηματική διεργασία είναι η λεγόμενη ταξική συνείδηση;

"Επανάσταση"; Χμ! (2ο μέρος)

Όπως συμφωνήσαμε με τον ανιχνευτή, εγώ ανέλαβα να επενδύσω με θεωρητική υποστήριξη, ας το θέσω έτσι, τις διατυπωμένες με ποιητική διάθεση απόψεις του περί "επανάστασης". Βασισμένη στον πολιτικό στοχασμό ατόμων που αποτέλεσαν πολύ σημαντικά κεφάλαια στη διαδρομή του ανθρώπου πάνω στον πολύπαθο αυτό κόσμο, αφήνοντας πίσω τους μια παρακαταθήκη που αποτελεί σημείο αναφοράς της σοφίας κι εμπειρίας του παρελθόντος και την ίδια στιγμή οδοδείκτη για το μέλλον. Το οποίο και διαμορφώνεται κάθε στιγμή από τις επιλογές και τις αναταράξεις του παρόντος. Δεν χρειάστηκε να ψαχτώ πολύ στα ράφια κυρίως της βιβλιοθήκης μου ή στη διαδικτυακή βάση δεδομένων. Το μυαλό μου πήγε αμέσως σχεδόν σ'έναν από τα πιο πρωτοπόρα και ανδρεία μυαλά κι από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της σύγχρονης Ιστορίας, αν όχι ο κορυφαίος, και σ'ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία -τουλάχιστον για εμένα, αν και όλα του είναι ανεκτίμητα και μοναδικά-  που έχει γράψει. Στον Βίλχελμ Ράιχ -ξέρω καλά πόσο τον θαυμάζεις κι εσύ ανιχνευτή- και στο έργο του "Ταξική Συνείδηση και Σεξουαλική Χειραφέτηση" - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΕΘΝΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ. Ένα από τα βιβλία του που η ναζιστική Γκεστάπο είχε απαγορεύσει, το 1935, ως "επικίνδυνα για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια" και αργότερα τη μιμήθηκαν οι εξίσου ολοκληρωτικές ΗΠΑ, που μετά την τελείως άδικη φυλάκιση και δολοφονία του τεράστιου άνδρα λίγο πριν αποφυλακιστεί -δεκαετία του 1950-απαγορεύοντας για πάρα πολλά χρόνια μετά όλα τα βιβλία του!
Τα αποσπάσματα που θα παραθέσω στη συνέχεια με τις επιλεκτικές υπογραμμίσεις, προέρχονται το πρώτο από τον πρόλογο του ίδιου του Ράιχ και το δεύτερο από τον Α. ΡΑΝΝΕΚΟΕΚ στην "αντί για πρόλογο" γερμανική έκδοση.
Αναζητήστε το, μαζί και με όσα περισσότερα βιβλία του Βίλχελμ Ράιχ μπορείτε να βρείτε.
Το αρχετυπικό πρότυπο του Μεγάλου Επιστήμονα, που οι φαύλοι δεν μπορούσαν να του επιτρέψουν να φωτίσει και ν'απελευθερώσει τον κόσμο-τσιφλίκι τους: "Ο παράξενος κύριος Wilhelm Reich"

Ο Ένοικος...

Α) "..οι εξαντλητικοί αγώνες που οι επαναστάτες όλου του κόσμου διεξάγουν σε πολλά μέτωπα έχουν σαν επακόλουθο να βλέπουν την ανθρώπινη ζωή μονάχα από την άποψη της ιδεολογίας τους είτε να αναγνωρίζουν αυτά μονάχα τα γεγονότα της κοινωνικής ζωής που σχετίζονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό με τη σκέψη και τη δράση τους. Όμως οι περσσότεροι κάτοικοι της γης, για λογαριασμό των οποίων αγωνίζονται, γνωρίζοντας ελάχιστα ή τίποτα για τους αγώνες τους, τις θυσίες τους ή τη σκέψη τους ζουν την καταπιεσμένη τους ύπαρξη χωρίς να έχουν συνείδηση της κατάστασής τους, υποστηρίζοντας επομένως την κυριαρχία του κεφαλαίου. [...]..ένας από τους λόγους της αποτυχίας του επαναστατικού κινήματος βρίσκεται ακριβώς στο ότι η πραγματική ζωή των ατόμων διαδραματίζεται σε επίπεδο διαφορετικό από αυτό που πιστεύουν οι πρωτεργάτες της κοινωνικής επανάστασης, που βασίζονται σε μια βαθύτερη γνώση του κοινωνικού είναι. Είθε αυτό το βιβλίο να ερμηνευθεί σαν μια έκκληση των μέσων απολιτικών ατόμων προς τους μέλλοντες ηγέτες της επανάστασης για περισσότερη κατανόηση: μια έκκληση ότι θα πρέπει να ζητούν λιγότερη γνώση της ΄΄πορείας της Ιστορίας΄΄ και να εκφράζουν καλύτερα τα δεινά και τις επιθυμίες τους, ότι θα πρέπει να μιλούν λιγότερο θεωρητικά για τον ΄΄υποκειμενικό παράγοντα΄΄ της Ιστορίας και να τον κατανοούν καλύτερα σαν τη ζωή των μαζών."

Β) "[...] στην έκφραση ΄΄επαναστατικό Κόμμα΄΄ ο όρος ΄΄επαναστατικό΄΄ υποδηλώνει αναγκαστικά μια αστική επανάσταση - σημείωση: εξηγώντας προηγουμένως ότι από τη στιγμή που πάρει την εξουσία και την μονοπωλεί, συμμορφώνοντας κι εγκλωβίζοντας στη θεωρία και τα συνθήματά του τις εργατικές μάζες που τις θεωρεί ανίκανες να θεμελιώσουν με αυτοοργανωμένες δομές την ΄΄επανάσταση΄΄, οι δυνάμεις του καπιταλισμού ή μπουρζουαζίας κινητοποιούν την τεράστια οικονομική & πνευματική τους δύναμη σε εργοστάσια και μεγάλες επιχειρήσεις, καθώς οι ταξικές τους ρίζες δεν έχουν ξεθεμελιωθεί. Κι έτσι το ΄΄επαναστατικό κόμμα΄΄ για να διατηρηθεί στην εξουσία ξεπέφτει σε πολλαπλές οπισθοχωρήσεις και υποχωρήσεις , καταλήγοντας σε πράκτορα συντήρησης της αστικής εξουσίας-
Πράγματι, κάθε φορά που οι μάζες επενέβησαν για να ανατρέψουν μια κυβέρνηση και στη συνέχεια εμπιστεύτηκαν την εξουσία σ'ένα νέο κόμμα, βρεθήκαμε μπροστά σε μια αστική επανάσταση, παρακολουθήσαμε την αντικατάσταση ενός κυρίαρχου στρώματος από ένα άλλο, καινούργιο κυρίαρχο στρώμα. [...] Όσοι λοιπόν οραματίζονται  ένα ΄΄Επαναστατικό Κόμμα΄΄ δεν κατανοούν παρά σε περιορισμένο βαθμό τα διδάγματα του παρελθόντος. Λαμβάνοντας υπ'όψη  ότι τα εργατικά κόμματα, το σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό κόμμα έγιναν όργανα κυριαρχίας που συμβάλλουν στη διαιώνιση της εκμετάλλευσης, αρκούνται να συμπεράνουν ΄΄ότι χρειάζεται να τα καταφέρουμε καλύτερα!΄΄ Μ'αυτό τον τρόπο εθελοτυφλούν μπροστά στο γεγονός ότι η αποτυχία των διάφορων κομμάτων οφείλεται σε μια πολύ γενικότερη αιτία και συγκεκριμένα στη θεμελιώδη αντίφαση που υπάρχει  ανάμεσα στη χειραφέτηση της τάξης στο σύνολό της και με τις ίδιες της τις δυνάμεις και την εκμηδένιση της δραστηριότητας των μαζών από μια φιλεργατική νέα εξουσία. Απέναντι στην παθητικότητα και την αδιαφορία των μαζών, αυτοανακηρύσσονται σε επαναστατική πρωτοπορία. Αλλά αν οι μάζες παραμένουν αδρανείς, αιτία δεν είναι ότι δεν κατορθώνουν ακόμα να διακρίνουν το δρόμο του αγώνα, της ταξικής ενότητας, ενώ προαισθάνονται ενστικτωδώς τόσο την κολοσσιαία δύναμη του εχθρού όσο και το γιγάντιο χαρακτήρα των καθηκόντων που τίθενται μπροστά τους. Πάντως, όταν οι περιστάσεις θα τις έχουν ωθήσει σε δράση, θα πρέπει να εκπληρώσουν αυτό το καθήκον: να οργανωθούν κατά τρόπο αυτόνομο, να πάρουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής, να εξαπολύσουν την επίθεση ενάντια στην οικονομική εξουσία του Κεφαλαίου. Και για μια ακόμη φορά θα φανεί ξεκάθαρα ότι κάθε υποτιθέμενη πρωτοπορία που επιδιώκει, σύμφωνα με το πρόγραμμά της, να διευθύνει και να εξουσιάσει τις μάζες ενός ΄΄επαναστατικού Κόμματος΄΄, αποτελεί έναν αντιδραστικό παράγοντα, από την ίδια τη φύση αυτής της αντίληψης."

Πολιτικά κόμματα: Οι Αληθινοί Εχθροί του Ελληνικού λαού!

(ένα κείμενο γραμμένο πριν τις εκλογές που οδήγησαν στη δεύτερη φορά της "αριστεράς" με τη συνδρομή της "λαϊκής δεξιάς", για την εφαρμογή της τρισάθλιας αντιλαϊκής"συμφωνίας" διαχείρισης του "μη βιώσιμου χρέους" (Τα "κανόνια" συνεχίζουν να βαράνε εκκωφαντικά!), που θα απαλλάξει το λαό από τη χρεοκοπία, τα υπάρχοντα που του απέμειναν και ίσως και τις σάρκες του...)

Ο Έλληνας ψηφοφόρος ψηφισε ΠΑΣΟΚ γιατι ΛΕΦΤΑ υπάρχουν!
Αποτέλεσμα Μνημόνιο 1!
Μετά ψήφισε ΝΔ γιατί έσκιζε το μνημόνιο επι 2 χρόνια στο Ζάπειο...
Αποτέλεσμα Μνημόνιο 2!
Μετά ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα ακύρωνε τα 2 προηγούμενα μνημόνια με έναν νόμο και θα έκανε Κούγκι όλη την Ευρώπη αν υπήρχε κάποια αντίρρηση απο τους εταίρους μας...
Αποτέλεσμα Μνημόνιο 3!

Και τώρα λίγες μόλις βδομάδες πριν από την κάλπη, νέες παγίδες στήνονται μπροστά στο λαό.

Για να τον πείσουν ότι έχει μία και μόνη επιλογή.
Να επιλέξει ποιος θα ολοκληρώσει τη σφαγή του, ποιος, ποια κυβέρνηση θα υλοποιήσει το 3ο και φαρμακερό μνημόνιο, το οποίο υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και όλοι μαζί, με τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ, το ψήφισαν.

Ζητάνε από το λαό να πει ΝΑΙ στη σφαγή των δικαιωμάτων του, στη σφαγή του μισθού και της σύνταξης, στη σφαγή της Ασφάλισης, της Παιδείας, της Υγείας, στη σφαγή της ζωής του και στη ζωή των παιδιών του.

Ειλικρινά δε ξέρω, στην κατάσταση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Ελλάδα, αν θα πρέπει να πω πως "Ουδέν κακόν αμιγές καλού", γιατί δε ξέρω τελικά ποιό είναι το κακό και ποιό το καλό που πηγάζει απ το κακό. Εδώ και 6 χρόνια περίπου, παίζεται ένα σκηνικό δράματος, που αντί να προκαλέσει μια γενικευμένη επαναστατική λαϊκή κίνηση που να ανατρέψει τα πάντα, γεννώντας κάτι καινούργιο και ελπιδοφόρο, αντ΄αυτού, επικρατεί η σύγχυση, ο πανικός, η αλλοφροσύνη, ο φόβος και η ανέχεια.

Τελικά τι έχουμε αποκομίσει ως "καλό" απ όλη αυτή την ιστορία της "βαθιάς κρίσης"; Έχουμε καταλάβει; Έχουμε αντιληφθεί; Έχουμε καταλήξει κάπου; Η απάντηση θα έλεγα πως είναι "Οχι" και στα τρία. Δεν έχουμε καταλάβει απολύτως τίποτα, απλά τελούμε όλοι μας εν συγχύσει, στεκάμενοι μπροστά σε κάποιο παράθυρο κοιτώντας ανέκφραστοι το άπειρο.

Κάποια μέρα, κυριολεκτικά ξυπνήσαμε, ως λαός, ένα πρωί και....κάποιοι μας είπαν πως "είμαστε χρεοκοπημένοι". Στα καλά καθούμενα δηλαδή, εκεί που κάποιοι - μέχρι χτές - "αγωνιστές του λαού", μας έταζαν "και του πουλιού το γάλα", άξαφνα μας είπαν πως χρωστάμε τα μαλλιά της κεφαλής μας, ότι ήμασταν σπάταλοι, άφρονες, άσκεφτοι και ανεύθυνοι και επόμενο ήταν να ξυπνήσουμε μιαν ωραία πρωία και να δούμε τους κλητήρες να μας βγάζουν τα πράγματά μας στο δρόμο. Πέρασε αρκετός χρόνος μέχρι να καταλάβουμε πως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Δεν χρεοκοπήσαμε επειδή ήμασταν ακριβώς τέτοιοι, αλλά επειδή είχαμε κακούς διαχειριστές. Οι διαχειριστές αυτοί, μας έλεγαν "μη φοβάστε, όλα πάνε καλά, φάτε, γλεντήστε, διασκεδάστε, ταξιδέψτε, εμείς είμαστε εδώ για να σας προφυλάσσουμε από κάθε κακό". Αλλά έλεγαν ψέμματα. Δεν μας προφύλασσαν, ως όφειλαν, αλλά μας έτρωγαν τη περιουσία μας.

Ασφαλώς θα καταλάβατε όλοι ότι μιλώ για τους κυρίους κυρίους κυβερνητικούς ή πολιτικούς αξιωματούχους που πέρασαν τα τελευταία 32 χρόνια από τον ελληνικό πολιτικό στίβο. Στην πλειοψηφία τους, καταχράστηκαν το μεγαλύτερο μέρος του εθνικού πλούτου μαζί με τους οπαδούς τους και τέλος, ήρθε μια μέρα ο λογαριασμός και αυτός ο λογαριασμός παραήταν μεγάλος για τη δική μας τσέπη.

Η ελληνική νοοτροπία ως φορέας διαφθοράς

Αυτό είναι το ένα σκέλος της ιστορίας. Το άλλο σκέλος, πολύ φοβούμαι πως αφορά εμάς τους ίδιους. Το γιατί επιτρέψαμε να γίνει κάτι τέτοιο. Κανονικά, αν το πάρει κάποιος το ζήτημα απ τη λογική του μεριά, θα έπρεπε να περιμένει πως οι κακοδιαχειριστές θα έπρεπε να τιμωρηθούν και μάλιστα αυστηρά. Αντ΄αυτού, όχι μόνο ζουν και βασιλεύουν, αλλά εξακολουθούν να διαχειρίζονται ακόμη και τώρα που μιλάμε, την περιουσία μας, παρ ό,τι την σκόρπισαν πρίν στους τέσσερις ανέμους. Γιατί όμως; Τι ήταν άραγε αυτό που μας ώθησε να τους εμπιστευτούμε και πάλι την τύχη μας ως λαού;

Ας τα δούμε λίγο τα πράγματα με μια ψύχραιμη ματιά, όσο αυτό είναι ακόμη μπορετό.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ ΜΕ ΓΑΛΛΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΤΟ RADIO LIBERTAIRE

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ ΜΕ ΓΑΛΛΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΤΟ RADIO LIBERTAIRE

Τον Κορνήλιο Καστοριάδη τον "γνώρισα" ως φοιτητής στα μέσα των '80s. Ήταν η εποχή όπου άρχιζαν να μεταφράζονται ευρέως στα ελληνικά τα βιβλία του. Η σκέψη του υπήρξε η κύρια αιτία του απεγκλωβισμού μου από την αναρχική ηθικολογία και απλοϊκότητα: μου φαινόταν ότι ο Καστοριάδης έλεγε πολύ καλύτερα και πειστικότερα αυτό που ήθελε να πει ο αναρχισμός. Φαίνεται ότι κατά παρόμοιο τρόπο σκέφτονταν και άλλοι αναρχικοί εκείνη την εποχή και γι' αυτό τα βιβλία του είχαν προκαλέσει πολύ περισσότερο προβληματισμό και συζητήσεις (και αμηχανία) στον διεθνή και εγχώριο αναρχικό χώρο, απ' όσο στην αριστερά (από σύμπασα την οποία απερρίφθη αμέσως). Θα μπορούσε μάλιστα να πει κάποιος ότι η σκέψη του Καστοριάδη απευθυνόταν "εγγενώς" στους αναρχικούς, περισσότερο από όσο σε οποιονδήποτε άλλον. Δυστυχώς η σκέψη του σημαντικότερου φιλισόφου της μεταδιαφωτιστικής εποχής (οικονομολόγος, ψυχαναλυτής, πολιτικός επιστήμονας κλπ.) δεν φαίνεται να επηρέασε σημαντικά τον αναρχισμό. Έτσι ο τελευταίος έχασε την ιστορική ευκαιρία να επικαιροποιηθεί, να πείσει και να εκκινήσει την επαναστατική αλληλουχία στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου, η οποία θα έθετε εκ νέου το όριο μεταξύ ιστορίας και προϊστορίας. Αντίθετα παρέμεινε ένα ιδεολογικό απολίθωμα του 19ου αιώνα δίπλα στον μαρξισμό (προς μεγάλη χαρά φυσικά του επανακάμψαντος νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος, αν και εξίσου γραφικός, επελαύνει διεθνώς μόνο και μόνο ελλείψει σοβαρού αντιπάλου).
Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα μιας συνέντευξής του στο Ελευθεριακό Ραδιόφωνο (ο ραδιοσταθμός της γαλλικής αναρχικής ομοσπονδίας) το 1996 με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του Η Άνοδος της Ασημαντότητας. Αξίζει να προσεχθεί η κατάρτιση των γάλλων αναρχικών και η ικανότητά τους να ακούν, σε πλήρη αντίθεση με την ξύλινη και εντελώς ιδεολογικίστικη γλώσσα των "δικών" μας τριτοκοσμικών στη συντριπτική πλειοψηφία τους αναρχορωμηών.
Από το Res Publica. Τα τονισμένα στοιχεία και οι διευκρινιστικοί σύνδεσμοι, από μένα.

Θ. Λ.
(δηλαδή Θοδωρής Λαμπρόπουλος)

Ζακ: Αυτό που εγώ θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι μιλάτε συχνά για ευθύνη. Ωστόσο έχουμε την εντύπωση πως ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζετε την ιδέα της μη-βαρύτητας περιλαμβάνει σχεδόν όλον τον κόσμο και δεν αποδίδει στον καθένα την ευθύνη που του αναλογεί. Αντιθέτως, πιστεύω πως υπάρχει ένα νόημα αρκετά βαθύ, ολοένα αναπτυσσόμενο, ισχυρό και προσανατολισμένο προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτό το νόημα δεν υπάρχει έτσι απλά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, στον αέρα, δεν προέρχεται από τα εκατομμύρια ανθρώπων που ακούν ραδιόφωνο ή βλέπουν τηλεόραση, αλλά είναι αποτέλεσμα ενορχηστρωμένης, συντονισμένης προσπάθειας. Θέλουν δηλαδή να πείσουν τον κόσμο ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία βαρύτητα ή ότι έχουν μια σχετική βαρύτητα.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Και βέβαια. Όμως επίσης είναι και αυτό που εγώ αποκαλώ ασημαντότητα. Ας δούμε για παράδειγμα τί συμβαίνει στην οικονομία: Έχουμε την θλιβερή επιχειρηματολογία του νεοφιλελευθερισμού, η οποία είναι γελοία. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι εμείς είμαστε αντίθετοι. Η επιχειρηματολογία αυτή είναι εγγενώς γελοία. Έχει ήδη απορριφθεί από αστούς οικονομολόγους, όπως τον Κέυνς και από άλλους, εδώ και 50-60 χρόνια. Και επανέρχεται με κάτι γιατροσόφια, με κάτι οικονομικά τεχνάσματα που είναι απλώς προκαταλήψεις. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτοί που ωφελούνται δεν πιστεύουν πραγματικά σε όλα αυτά. Πιστεύουν στους ισολογισμούς, στα κέρδη και την εξουσία τους. Ο Ζυπέ, για παράδειγμα, λέει ό,τι νά ναι: Λέει ότι για να ξαναρχίσει η ανάπτυξη πρέπει να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες. Δηλαδή ότι πρέπει να μειωθεί η πραγματική ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται από την κοινωνία. Είναι γελοίο. Είναι σαν να λέμε ότι για να πέσει ο πυρετός πρέπει να χορηγηθεί ένα φάρμακο που τον αυξάνει. Πρόκειται για σαλτιμπάγκους. Από την άλλη, προφανώς, αυτό που συμβαίνει μέσα στην κοινωνία δεν στερείται νοήματος σε καμία περίπτωση. Αλλά αυτού του τύπου τα επιχειρήματα και τα σχόλια φανερώνουν την ανικανότητα των εκπροσώπων του συστήματος να επεξεργαστούν μια συνεκτική ιδεολογία. Ο φιλελευθερισμός του 19ου αιώνα ήταν μια ιδεολογία που έστεκε: «Υπάρχουν όλο και περισσότερες μηχανές. Και όσο οι μηχανές αυξάνονται, θα αυξάνεται και η ευτυχία». Αυτό ήταν βεβαίως εσφαλμένο, ήταν η ψευδαίσθηση της προόδου αλλά…

Ζακ: Ναι. Και έπειτα υπήρχε ένας ανοικτός δημόσιος διάλογος με τους σοσιαλιστές στοχαστές της εποχής…

Κ.Κ: Και επίσης ένα κίνημα σχετικού εκδημοκρατισμού της κοινωνίας. Είναι η εποχή που βγαίνουμε από τα παλιά καθεστώτα, που δημιουργούνται τα συνδικάτα…

Ζεράρ: Ένας ακροατής ρωτά για τη σχέση σας – φιλική, συγκρουσιακή ή κριτική – με το αναρχικό κίνημα. Ζακ, θα ήθελες να συνεχίσεις την ερώτηση κάνοντας κάποια αναφορά στην Άνοδο της Aσημαντότητας;

Ζακ: Ναι. Αφορά στο άρθρο Η δημοκρατία ως διαδικασία και ως καθεστώς, για το οποίο θα άξιζε να μιλήσουμε εκτενώς. Στο άρθρο αυτό λοιπόν υπάρχει η εξής φράση του Καστοριάδη: «μια κοινωνία χωρίς ρητούς θεσμούς εξουσίας είναι ένας παραλογισμός στον οποίο υπέπεσαν τόσο ο Μαρξ όσο και ο αναρχισμός». Θα ήθελα να επανέλθω αργότερα σε αυτή την φράση, την οποία δεν πρέπει ποτέ να την αποσυνδέσουμε από το υπόλοιπο κείμενο.

Κ.Κ: Ναι.