Με ρώτησες αν φοβάμαι τον πόλεμο που μοιάζει όλο και πιο κοντά, που κάποιοι μας λένε όλο και πιο συχνά να προετοιμαζόμαστε γι' αυτόν και μοιάζουν τόσο "cool" με τις συνέπειές του...Λες και η "εύρεση λύσεων" κατάντησε μια ανυπόστατη έννοια. Αυτόν τον νέο όλεθρο που φαίνεται να αποφάσισαν άλλοι για εμάς χωρίς εμάς.
Μα...ποιος δεν φοβάται έναν πόλεμο; Και μάλιστα παγκόσμιων όπως ακούγεται διαστάσεων...Και με τι είδους τίμημα για τους πολλούς; !! Είτε ανυποψίαστους είτε υποψιασμένους...Είτε απροετοίμαστους είτε προετοιμασμένους-αν και ποιος είναι πραγματικά "έτοιμος" όταν ο όλεθρος και οι ρυθμοί του σε όλες τις πτυχές του βίου γίνει η καθημερινότητα... Όταν οι πύραυλοι που αναχαιτίζονται ή μη, οι βόμβες, τα drones-καμικάζι, τα υπερόπλα και η απειλή του σαρωτικού "μανιταριού" γρυλίζει σαν γκιλοτίνα πάνω από τα κεφάλια όλων, ενόχων και..."αθώων";
Και,,,άραγε υπάρχουν" αθώοι για όσα φριχτά, τρομαχτικά, εξόχως άδικα, πέρα από κάθε νοσηρή φαντασία μπορεί να συμβαίνουν στον πλανήτη αυτό; Κι αποτελούν τις "νόρμες" μιας "κανονικότητας" στην εποχή της υπερπληροφόρησης και των...μεγάλων αθλητικών γεγονότων που αποκοιμίζουν με τον πιο θεαματικό τρόπο την "πλέμπα"...
Ξέρεις κάτι...Ίσως...ίσως...πιο πολύ να φοβάμαι μερικές φορές την ειρήνη...