Περί πατρίδας (και πάλι...)

Για εμάς, τους "απάτριδες" πατρίδα είναι ο τόπος , το έδαφος, οι άνθρωποί του και η "νοόσφαιρά" του, είναι το μέρος εκείνο που σου παρέχει κάθε δυνατότητα κι ευκαιρία, ή κινείται σταθερά προς αυτή την κατεύθυνση, για μια όσο το δυνατόν πιο αρμονική και ολοκληρωμένη ζωή. 200 περίπου χρόνια από την ίδρυση του νεοελληνικού κρατικού προτεκτοράτου, θεωρούμε ότι ειδικά αυτός ο καπελωμένος από εσωτερικούς και εξωτερικούς πασάδες και βαρώνους τόπος απέχει παρασάγγας από μία τέτοια κατανόηση και ύφανση (ή απόπειρες ύφανσης) πραγματικότητας. 

 Οι παραδόσεις, τα έθιμα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός τόπου και των ανθρώπων του και βέβαια

Της παρέλασης...

Oι παρελάσεις δεν πιστεύουμε ότι υπηρετούν την προώθηση του "εθνικού φρονήματος" και ειδικά του αγωνιστικού φρονήματος ενός λαού.
Άλλα πράγματα ίσως το κάνουν αυτό, πολύ πιο ουσιώδη και με πραγματικό αντίκρισμα σε πολλά επίπεδα. Τα οποία έχουν να κάνουν με την κοινωνικοπολιτική, πνευματική, πολιτιστική ζωή ενός τόπου...
 Ειδικά όταν ένας λαός δεν έχει να παρουσιάσει κανένα πρωτογενές πολιτισμικό επίτευγμα και ασφυχτιά αργοπεθαίνοντας μέσα σε μια "πατρίδα" που πετάει στα αζήτητα τους γηραιότερούς της και κατατρώει τις σάρκες των παιδιών της. Και θάβει τα πιο λαμπερά νεανικά όνειρα μέσα στα πιο άδικα και σαδιστικά μπουντρούμια, υπακούοντας σαν πιστό σκυλί στα κελεύσματα του πνεύματος των "αγορών" και των άνανδρων καιρών.
 Μιας "πατρίδας" που επαφίεται σε οποιεσδήποτε δάφνες παρελθόντος (και συχνά διαστρεβλωμένης ιστορικής αλήθειας:28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940: ΜΙΑ ''ΕΘΝΙΚΗ'' ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΝΤΡΟΠΗΣ - Η Ελλάδα έρμαιο τής βρετανικής εξωτερικής πολιτικής. Μύθος η εκούσια «ηρωική» εμπλοκή μας στο αιματοκύλισμα), για να κρύψει την κραυγαλέα τιποτολογία και την ηχηρή ανυπαρξία γενναιοψυχίας και δράσης του παραπαίοντος παρόντος.
 Μιας "πατρίδας" που το κύμα μετανάστευσης των νέων της και των πτυχιούχων της και των καλύτερων επιστημονικών μυαλών της, θυμίζει το μεταναστευτικό τσουνάμι προς το εξωτερικό των δεκαετιών του 1950 και αρχών του '60. Και το σύνθημα στα χείλη τους "οπουδήποτε αλλού  καλύτερα από εδώ" να ηχεί σαν πένθιμη καμπάνα πάνω από το εθνικό πτώμα του παρόντος της και των ακυρωμένων προοπτικών του μέλλοντός της...

Πώς ο Μπακούνιν διαχώρισε τις έννοιες "κράτος" και "πατρίδα" και κάποιες σκέψεις δικές μας περί πατρίδας...

«Μπακούνιν με λένε. Μιχαήλ, τού Αλεξάνδρου. Και θέλω να πω σε όλους αυτούς τους άμυαλους συντρόφους, οπαδούς δικούς μου ή του Μαρξ αξεχώριστα, που θεωρούν τη λέξη πατρίδα καταραμένη, τούτα τα λόγια:»

«Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Ακόμα και αν ο Λαός υποκύπτει —πολύ συχνά αλίμονο— στις αρχές, κάθε αρχή του είναι μισητή. Το Κράτος δεν είναι η Πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αλλ’ αυτό είναι μια φυσική πραγματική αγάπη.

»Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός, και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης, και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας. Η Πατρίδα, η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή. Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σ’ όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αλλά αυτό που είναι η αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα, και για να μιλήσουμε με τη γλώσσα του Μαντσίνι, αυτή γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι’ αυτό λοιπόν συναισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας.»
(Μιχαήλ Μπακούνιν, Άπαντα.)

«Η πατρίδα αντιπροσωπεύει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, να ζούν, να σκέφτονται, να θέλουν και να δρουν κατά τον τρόπο τους, που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης. Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα, η σκέψη και η θέληση κάθε λαού. Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων. Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα.»
(Μιχαήλ Μπακούνιν, Γράμματα για τον Πατριωτισμό)

«Ο λαός επίσης είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε [...] Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά […] Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές ή λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες κι αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα ολόκληρο έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός [...]»
(Ο Μιχαήλ Μπακούνιν για την Ιταλία)

Το δανειστήκαμε από το LEFT G700 

Για εμάς η έννοια της πατρίδας είναι ο τόπος , το έδαφος, οι άνθρωποί του και η "νοόσφαιρά" του, είναι το μέρος εκείνο που σου παρέχει κάθε δυνατότητα κι ευκαιρία, ή κινείται σταθερά προς αυτή την κατεύθυνση, για μια όσο το δυνατόν πιο αρμονική και ολοκληρωμένη ζωή. 200 περίπου χρόνια από την ίδρυση του νεοελληνικού κρατικού προτεκτοράτου, θεωρούμε ότι ειδικά αυτός ο καπελωμένος από εσωτερικούς και εξωτερικούς πασάδες και βαρώνους τόπος απέχει παρασάγγας από μία τέτοια κατανόηση και ύφανση (ή απόπειρες ύφανσης) πραγματικότητας. 

 Οι παραδόσεις, τα έθιμα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός τόπου και των ανθρώπων του και βέβαια η πολιτική του φυσιογνωμία και γενικότερη αντίληψη των πραγμάτων, μπορούν κάλλιστα να εμπνεύσουν με μια γλυκιά αίσθηση οικειότητας και ζεστασιάς εγγύτητας κι έναν "ξένο" που βρέθηκε να ζει εκεί και να αποκαλεί τον τόπο αυτό "πατρίδα" του. Πόσοι ξένοι άλλωστε ζούνε χρόνια στην Ελλάδα θεωρώντας την "πατρίδα" ή "δεύτερη πατρίδα"; Ή είναι λάθος κι αυτό; και ποιος το καθορίζει και το νοηματοδοτεί αυτό; Οι αποβλακωμένοι πανταχού παρόντες σωβινιστές και οι λογής εθνικοί κρετίνοι; Να νιώθει ένας άνθρωπος ότι έχει πάνω από μία "πατρίδες"...;

 Και σεβόμαστε την ανάγκη κάποιου να νιώθει για τους δικούς του λόγους ως πατρίδα τον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει ή έζησε για πολλά χρόνια. Και να την αντιμετωπίζει ως άξια να την υπερασπιστεί από πραγματικά κακόβουλους εχθρούς, έσωθεν κι έξωθεν, και να πασχίσει με κάθε τρόπο για την ευημερία της. Αρκεί να μη θεωρεί τη δική του πατρίδα "ιερότερη", "ανώτερη", "εκλεκτότερη"σε σχέση με την "πατρίδα" του "άλλου" κι άρα και τον "άλλο" να τον αντικρίζει ως τέκνο ενός "κατώτερου θεού" κι ως αντικείμενο "δικαιολογημένης" ή "νομιμοποιημένης" εκμετάλλευσης...Κι αυτή η άποψη εκτοξεύεται προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα..!
Ή να θεωρεί, βολικά για την απουσία του ως πραγματικά συνειδητού "πολίτη" και για τη μη παραγωγή πολιτισμού της πατρίδας του, τη δεύτερη (κι άρα και τον εαυτό του που εκ του πονηρού ταυτίζεται πλήρως με αυτήν) ως μονίμως αδικημένη και κατατρεγμένη από τα κακοήθη σχέδια και τις διαχρονικές συνωμοσίες των "κακών ξένων". Επικαλούμενος ως μόνιμο άλλοθι τα επιτεύγματα ξακουστών και τρανών προγόνων και αγνοώντας ή αποσιωπώντας τις προσωπικές ευθύνες του ίδιου, της γενιάς της δικής του ή των προκατόχων του τόπου του και τα κρατικά και κρατικοδίαιτα σκατά που διαχειρίστηκαν κι άρμεξαν την "εθνική αγελάδα", υπονομεύοντας την ψυχοσωματική υγεία της και διαμορφώνοντας τη νεώτερη ιστορικά φυσιογνωμία της...

Σε τελική ανάλυση: Έτσι αντιλαμβανόμαστε εμείς εδώ την έννοια της "πατρίδας"

Όσο για το  "Κράτος",  κατά την ελληνική μυθολογία αδέλφι της Βίας και προσωποποίηση της ωμής εξουσίας κάθε μορφής (το Κράτος και τη Βία, ως πιστά σκυλιά της εξουσίας του Δία, βοήθησαν τον Ήφαιστο να δέσει τον προστάτη κι ευεργέτη του ανθρώπινου είδους  Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου) μας εκφράζουν οι στοχασμοί του Ραούλ Βανεγκέμ:   Το κράτος δεν είναι τίποτε, ας γίνουμε τα πάντα

Μην μας μισήσεις γι'αυτό, ανθρωπότητα...

Ανθρωπότητα! Πόσο κατάλληλη είσαι για ανθρώπινα όντα; Πόσο ακατάλληλη είσαι για να ανθίσει, να ευημερήσει, να δημιουργήσει, να χαρεί, να υψωθεί πάνω από τη σκόνη των κανονισμένων στεγανών σου η νέα ζωή;
 Πόση απανθρωπιά χωράει ακόμα στα κατάστιχα της ιστορίας σου; Πόση απανθρωπιά, μισαλλοδοξία, εχθρικότητα, αλαζονία, φθόνος ενάντια στην ευφυία, ανωριμότητα συναισθηματική, στασιμότητα διανοητική, αμάθεια ενάντια στα δώρα της γνώσης, φόβος μπροστά στις αιώνιες χαρές της ζωής, δαιμονοποίηση της ελευθερίας κίνησης, σκέψης, έκφρασης, πόση ενοχοποίηση των ενστίκτων και της φύσης, πόση μη ύπαρξη έχει διαποτίσει το συλλογικό σου ασυνείδητο;

Πόσο ακόμα θα'ναι ικανοποιημένοι οι τσοπαναραίοι και γελαδάρηδες-αφεντικά σου με τα βελάσματα και μουγκρίσματα των κοπαδιών τους, πόση σφαγή, πόση βοσκή σε τόνους βλακείας και νοσηρής μακαριότητας απαιτείται ακόμη για να σου περάσει έστω και σαν λάμψη αστραπής απ'την αντίληψη ότι μπορεί και να είσαι μαντρωμένη σε ιδιόκτητες φάρμες υψηλής εποπτείας κι ασφαλείας; Σαν τις ανάλογες φυλακές που χτίζουν οι επιστάτες των μεγάλων αφεντικών σου για να πετάνε μέσα τα μαύρα πρόβατα, που τους ίδιους συμφέρει πάνω απ'όλα να υπάρχουν ώστε απ'τη μια να σε εθίζουν όλο και περισσότερο σε αυτή τη φοβερή αίσθηση ανασφάλειας. Κι από την άλλη να σε ραντίζουν με όλο και περισσότερες δόσεις φόβου, ενισχυόμενου και με τις απάνθρωπες τιμωρίες των φόβητρων που οι ίδιοι δημιουργούν. Και συνάμα να σου υπενθυμίζουν κάθε στιγμή για την σκληρή τύχη που σε περιμένει αν παρεκκλίνεις (κι επιμένεις σε αυτό, πέρα από τα όρια που ελέγχονται με μαεστρία από αυτούς) από το προβλέψιμο, ορθό κι εγκεκριμμένο της φάρμας που σε εκτρέφουν κάθε φορά μέσα στη λεγόμενη Ιστορία σου.

Ανθρωπότητα για πόσα ψέματα ακόμα παρακαλάς σαν ρακένδυτος επαίτης, για να εισπράξεις ανακούφιση! Την ανακούφιση του έγκλειστου που συνήθισε τα σίδερα, που πάσχει από ιδρυματοποίηση και πείθεται από τις διαβεβαιώσεις των δεσμοφυλάκων ότι δεν υπάρχει τίποτα γι'αυτόν έξω από τα τείχη. Σε έμαθαν δόλια (μα καθόλου άνεϋ ευθυνών γι'αυτό) ότι η φαντασία και η περιπέτεια είναι από χάσιμο χρόνου μέχρι εφαλτήριο δεινών και πόνου. Στο στόχαστρο πάνω απ'όλα είναι η αμφισβήτηση που γεννάει η περιπέτεια, αμφισβήτηση για κάθε είδους μονόδρομους και ρητορείες περί επιλογών μέσα σε καθορισμένα πάντοτε πλαίσια (κι άρα περιορισμένων) και περί θέσφατων θεωρήσεων, επιστημονικών, ιδεολογικών, κοινωνικών, ηθικ(ολογικ)ών. Σε δίδαξαν να γυρνάς αλλού το κεφάλι όταν σε κάποιες κοντινές ή μακρινές γειτονιές το ανθρώπινο αίμα ρέει όπως το αίμα στα σφαγεία των ζώων που καταναλώνεις και να αναστενάζεις με ανακούφιση που δεν είναι το δικό σου ή των παιδιών σου. Και δεν σου πέρασε καθόλου απ'το μυαλό ότι μια και σε αντιμετωπίζουν σαν κοπάδι τότε σε αντιμετωπίζουν και σαν σφαχτάρι. Και δεν έχει καμία σημασία όσον αφορά την πιθανή επερχόμενη "κουρά και σφαγή", ανάλογα με τις διαθέσεις των αφεντάδων και την αναδιανομή "χωραφιών και φαρμών" μεταξύ τους. Καμία ασυλία δεν έχουν κάποια (μαρκαρισμένα κι αυτά από τα "οικόσημα" των αφεντικών τους) κοπάδια μέσα στις φάρμες, σε σχέση με την πλειονότητα των υποσιτιζόμενων και κακομεταχειρισμένων ανθρώπινων κοπαδιών, αν απολαμβάνουν περισσότερη τροφή και κάποια προνόμια, που αποκαλούνται και επιτεύγματα της τεχνολογίας και υψηλοί δείκτες διαβίωσης. Δεν σκέφτηκες ποτέ αλήθεια, εσύ η εθισμένη στις επίσημες εξηγήσεις των "ειδικών" (ποιος τους επέβαλλε ως ειδικούς και "παντογνώστες"; Τα ιερατεία της εξαπάτησης και της εκμετάλλευσής σου απ'τη στιγμή που γεννιέσαι ως τη στιγμή που πεθαίνεις;) κάτι τόσο απλό και γι'αυτό πέρα από τη "λογική" σου, δηλαδή τη συλλογική αποχαύνωσή σου;

Πως αν εσύ νιώθεις σπουδαία και άξια θαυμασμού με μια τεχνολογία στη διάθεσή σου και τα φτιασίδια της, που με άριστα το "20" (ας πούμε ότι είναι το όριο που θεωρείς ότι η επιστημονική φαντασία συναντά την "πραγματικότητα" την οποία σου δίδαξαν ως αποδεκτή), κινείται γύρω στο "14", "15", "16" , άιντε και "17" στο πιο άξιο θαυμασμού στάδιο...Τότε εκείνοι που σε εκτρέφουν, για να σου πίνουν το αίμα και να απομυζούν την ενέργειά σου, λειτουργούν (κρατώντας το βέβαια κρυφό από τις αγέλες τους) με δείκτες που κινούνται στο "40" και μπορεί να αγγίζουν και το..."50"; Κι ενώ κολυμπάς σε μια τεράστια πανίσχυρη και προπαντός δωρεάν ενεργειακή θάλασσα, που σου παρέχει τη δυνατότητα για αστείρευτη καθαρή και δωρεάν ενέργεια, έως και τη δυνατότητα διαστρικών ταξιδιών (αχ! καημένε Τέσλα που θέλησες να γίνεις ο νέος Προμηθέας πόσο σε εκδικήθηκαν οι "θεοί"), εσύ ακόμα σέρνεσαι σαν σκουλήκι στο χώμα και χρησιμοποιείς για τις ανάγκες σου τα παράγωγα της νεκρής οργανικής ύλης σαπισμένων θαλάσσιων ζώων και φυτών που έζησαν εκατομμύρια χρόνια πριν! Και το κωμικοτραγικό είναι ότι σε υποδουλώνουν, σε βομβαρδίζουν, σε σκοτώνουν, σε καταστρέφουν για να βάλουν λένε στο χέρι αυτές τις απαρχαιωμένες και εχθρικές στο περιβάλλον "υπερπολύτιμες" πηγές για την...επιβίωσή σου.

Ανθρωπότητα, θες να μας "κλειδώσεις" μέσα σε ευπρόβλεπτες ετικέτες ασφαλείας, στα τόσο οικεία σου "barcodes"; Και έτσι με ρωτάς τι είμαι, λες και μια λέξη, ένας όρος, ένας γαμημένος -ισμός, μπορεί να περιγράψει και να προσδιορίσει όλες τις πολύπλευρες πτυχές, τις δυνατότητες και τις πιθανότητες εξέλιξης ενός πολύπλοκου συστήματος όπως αυτό του ανθρώπινου όντος!
Με ρωτάς πού "ανήκω", τι φριχτή λέξη, με πόσες περιοριστικές αγκυλώσεις και συχνότατα μίζερες καθηλώσεις! Θες να μάθεις αν είμαι αναρχικός, αναρχοκομμουνιστής, κομμουνιστής, μαρξιστής, αρχειομαρξιστής, ρεβιζιονιστής, σοσιαλιστής, δημοκρατικός, ρεπουμπλικάνος, εθνικιστής, δεξιός, αριστερός, κεντρώος, φιλελεύθερος, πατριώτης, άπατρις, ανελεύθερος, απελεύθερος, πατρίκιος ή πληβείος, προοδευτικός, συντηρητικός, πουριτανός, χριστιανός, μουσουλμάνος, θεϊστής, θεοφοβούμενος, άθεος, κυνικός, μυστικιστής, παγανιστής, αυνανιστής ή ό,τι άλλο...Κι εγώ σου απαντάω σοβαρά ότι είμαι άνθρωπος ή τουλάχιστον το παλεύω...Τότε εσύ, ταλαντούχα μου κατασκευάστρια ύποπτων στοιχείων κι αποδιοπομπαίων τράγων, με κοιτάς από πάνω ως κάτω με έντονη καχυποψία κι ενίοτε με φόβο! Οι λέξεις και οι όροι σου, που κρύβουν ακαμψία κι επιβαλλόμενους κανόνες (που οι βοσκοί αρεσκονται να λένε ότι είναι για την ευρυθμία κι ασφάλεια του...ποιμνίου), αδυνατούν να αδράξουν την ουσία των πραγμάτων μίας ρευστής κι εύπλαστης πραγματικότητας. Η οποία διαμορφώνεται κι από την άντληση κι επεξεργασία και σύνθεση  στοιχείων, που προσφέρουν τόσο οι θέσεις όσο και οι αντι-θέσεις, τα οποία και αναδιαμορφώνει, προσαρμόζει στις εκάστοτε συνθήκες, επεκτείνει, μεταλάσσει κι εξελίσσει στη γέννηση κάτι καινούργιου. Το αν αυτό είναι και θετικό κι ελπιδοφόρο για τον άνθρωπο, εξαρτάται από την ψυχική του κατάσταση και τη διάνοιά του. Άρα και την αντίληψή του κάθε φορά περί "καλού και κακού..."
"Τα πάντα ρει!" Κι εμείς μαζί τους!

Το χειρότερο όμως στην πτώση σου ανθρωπότητα είναι ότι μπορεί και σαν μέσα σε μια έκλαμψη διαύγειας να ένιωσες ότι πέφτεις σε ελεύθερη πτώση μέσα στις πιο σκοτεινές κι αντι-ανθρώπινες αβύσσους...Αλλά εσύ εξακολουθείς να φαντασιώνεσαι  ότι μέχρι το αμέσως πιο κάτω σημείο τα πράγματα είναι ακόμη καλά!

Όσο για εμάς, δυο τελευταία λόγια, ανθρωπότητα. Το δάπεδο του σπιτιού μας είναι το χώμα που κάθε φορά πατάμε, όπου κι αν βρίσκεται αυτό. Γιατί μας αρέσει να γυρνάμε γενικώς κι όχι να λιμνάζουμε (όπως κι αν το καταλαβαίνεις αυτό), να βλέπουμε εικόνες και εικόνες μέσα σε και πίσω από εικόνες και να ανακαλύπτουμε πράγματα και να αλληλεπιδράμε με άλλους ανθρώπους. Κι αν δεν μας παίρνει πολλές φορές με το σώμα, το κάνουμε με το μυαλό και τρόπους απομακρυσμένης μα εξίσου ζωντανής επικοινωνίας. Και η στέγη του σπιτιού μας είναι ο έναστρος ουρανός. Μας εμπνέουν τα λόγια του Όσκαρ Γουάιλντ ότι "όλοι μας ζούμε στο βούρκο αλλά κάποιοι από εμάς κοιτούν προς τα άστρα".
Είμαστε αρκετοί, μέσα στους κόλπους σου,  που ακόμη κι αν δεν γνωριζόμαστε, εντούτοις επικοινωνούμε και καταλαβαινόμαστε. Και που δεν θέλουμε να σε ακολουθήσουμε στην πτώση σου, τουλάχιστον όχι με τους δικούς σου όρους (δηλαδή των αφεντικών και προαγωγών σου τους όρους). Μη μας μισήσεις γι'αυτό ανθρωπότητα, δεν μας αξίζει. Όπως δεν αξίζει σε κανέναν μας να "ζει" μια "ζωή" που της φοράνε περιλαίμια, τη στηρίζουν με δεκανίκια και την ταΐζουν σανό και κόπρανα. Συμπάθα μας που δεν συμμεριζόμαστε τις αποδεκτές πεποιθήσεις σου και τις προτεραιότητες, τις φοβίες κι ανασφάλειές σου και τα καλλιεργούμενα μίση σου. Όχι πώς θα προσφέρουμε βέβαια οποιοδήποτε από τα μάγουλά μας σε οποιονδήποτε θέλει να μας αφομοιώσει στη δική του άποψη περί λειτουργίας του κόσμου ή αλλιώς να μας "χαστουκίσει". Ούτε θα φοβηθούμε οποιονδήποτε γραφικό σαλτιμπάγκο (επίγειο ή ουράνιο) που αν δεν είμαστε μαζί του είμαστε εναντίον του. Κι αν είναι να πέσουμε (με επιλογή όμως δική μας κι όχι κάποιου άλλου), ανθρωπότητα, πάνω στα ηλεκτροφόρα σύρματα κάποιας περίφραξής σου, να βυθιστούμε σε βαλτώδη εδάφη εκεί που η έκταση φαινόταν προσβάσιμη, να καταλήξουμε στα φλογερά καζάνια των εκδικητικών κολάσεών σου, τότε θα λυγίσουμε...Αλλά θα γυρέψουμε τη δύναμη και τον τρόπο να μη σπάσουμε.

ανιχνευτής

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ

 (Όσον αφορά τη δική μας αντίληψη περί πατρίδας και σχετικών ευθυνών: Σαν μανιφέστο: Έτσι αντιλαμβανόμαστε εμείς εδώ την έννοια της "πατρίδας" και: Ανάμεσα σε πατριώτες και πατριδοκάπηλους, κομματάρχες και κομματοπελτέδες, μπίζνεσμεν και υπαλλήλους, πασχίζουμε να αναλαμβάνουμε πάντα την "πάσα ευθύνη" των επιλογών μας... )

"Οι αρχαίοι έλληνες διέθεταν ανέκαθεν πλήρη επίγνωση, ότι αποτελούν έθνος με κοινή καταγωγή, γλώσσα, πολιτισμό κ.λπ.. Ωστόσο, αυτό δεν τους έλεγε και πολλά πράγματα από πολιτικής πλευράς. Γνώριζαν, ότι η κοινωνική συνοχή απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από απλοϊκές ιδεολογικές καταφυγές σε κάποιο «κοινό αίμα» κι ότι εξασφαλίζεται μόνο εάν η έμφαση δοθεί στο πολιτικό μέρος τού προβλήματος. Ο ελληνικός πολιτικός στοχασμός αναδύθηκε από αυτό ακριβώς το «κοινό αίμα», που έχυναν αλύπητα οι έλληνες στις μεταξύ τους «αντεθνικές» συγκρούσεις και, κυρίως, στον συχνό κοινωνικό πόλεμο εντός των πόλεων. Η κοινή εθνική καταγωγή μπορεί να βοηθήσει στην κοινωνική συνοχή, αλλά δεν μπορεί ούτε να τη δημιουργήσει, ούτε να την διατηρήσει. Γνώριζαν, ότι η επίκληση της κοινής καταγωγής δεν επαρκεί για να αποτρέπει τις κοινωνικές συγκρούσεις κι ότι ήταν επισφαλής βάση, ώστε να θεμελιώσουν επάνω της την πολιτική τους αναζήτηση και πρακτική. Αυτό το έκανε πολύ αργότερα ο νεώτερος εξουσιασμός επινοώντας το φαιδρό υβρίδιο του «έθνους-κράτους». Το εθνοκράτος παγίωσε στη συλλογική συνείδηση μια αποϊεροποιημένη και χυδαία εδαφική/συνοριακή αντίληψη της πατρίδας."

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ

H περί πατρίδας πολιτική αντίληψη των κλασικών ελλήνων και η νεώτερη προπαγανδιστική διαστροφή της σε “πατριωτισμό”, “εθνική ενότητα” και “εθνική ομοψυχία”


Οι έλληνες δεν μάχονταν για «ιδέες», «ιδανικά» και άλλες ιδεολογικοποιημένες (αυτ)απάτες, αλλά για απόλυτα καθορισμένες και χειροπιαστές σημασίες, όπως η πόλη – πατρίδα. Η τελευταία σε πλήρη αντίθεση με τον σημερινό συσκοτισμό της (βλ. «έθνος – κράτος») δεν ήταν μια ιδεολογική αφαίρεση· ήταν πρωταρχικά μια αυτοκυβερνώμενη ανθρώπινη κοινότητα, η οποία αυτοπροσδιοριζόταν βιολογικά (κοινός γεννήτορας και πρόγονοι), χρονικά (κοινή ιστορική διαδρομή), συνειδησιακά (κοινά έθιμα, θεσμοί, σημασίες κ.λπ.) και, μόνο δευτερευόντως, γεωγραφικά.
Ο γεωγραφικός προσδιορισμός της πατρίδας φαίνεται, ότι ιεραρχείτο ως δευτερεύων, αφού αρκετές φορές υποχωρούσε υπό το βάρος άλλων, κοινωνικών, πολιτικών κ.ά. παραγόντων. Οι αναρίθμητες αποικίες των ελλήνων ιδρύθηκαν σε περιοχές, όπου αυτοί δεν μπορούσαν να επικαλεστούν κανένα γεωγραφικό παρελθόν και οι νέες ελληνικές πόλεις εγκαθιδρύθηκαν βασισμένες αποκλειστικά στους άλλους παράγοντες. Επίσης ο Θεμιστοκλής θεωρούσε δευτερεύοντα τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Αθήνας, όταν απείλησε, πως αν οι υπόλοιποι έλληνες δεν επιθυμούσαν να δώσουν ναυμαχία στη Σαλαμίνα, οι αθηναίοι θα πήγαιναν να ξαναϊδρύσουν την πόλη τους στην Ιταλία. Βλ. επίσης τη ρήση στον Θουκυδίδη «άνδρες γαρ πόλις» («η πόλη είναι οι άνδρες της», Ζ΄ 77,) δηλαδή οι πολίτες της, που φέρουν παντού και πάντα την πολιτική τους διαπαιδαγώγηση και με αυτόν τον τρόπο δίνουν ύπαρξη στη πόλη. Αλλά και γενικότερα οι έλληνες δεν προσδιόριζαν την πόλη-πατρίδα με γεωγραφικούς όρους, αφού έλεγαν π.χ. «οι αθηναίοι», ή «οι κορίνθιοι» και ποτέ «η Αθήνα», ή «η Κόρινθος». Η πατρίδα για τους αρχαίους έλληνες ήταν κατά συνέπεια κάτι απολύτως κοινωνιοκεντρικά και όχι γεωγραφικά προσδιορισμένο, για το οποίο άξιζε να πεθάνει κάποιος, ακριβώς επειδή δέν άξιζε να ζει χωρίς αυτό. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι οι αρχαίοι έλληνες, σαν ο πρώτος πολιτικά ελεύθερος λαός της Ιστορίας, είναι οι εφευρέτες της πατρίδας.

Η αυτοκυβερνώμενη πατρίδα – πόλη αποτελούσε για τους έλληνες έννοια κατ΄ εξοχήν πολιτική. Στον Επιτάφιο του Περικλέους (όπως τον αποδίδει ο Θουκυδίδης) κατονομάζονται οι χειροπιαστές αιτίες, για τις οποίες καλούνταν να πολεμήσουν οι αθηναίοι: η επιβεβαιωμένη στην πράξη ευνομία τους, οι απεριόριστες ευκαιρίες, που είχε ο καθένας σε αυτή την πόλη για να αναπτύξει τις δυνατότητές του, οι θεσμοί τους ως προϊόν αυθεντικής (=αυτόνομης) συλλογικότητας, η πολιτικώς θεσμισμένη (=έμπρακτη) ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, η αναμφισβήτητη πληρότητα της ζωής τους. Πουθενά στο συναρπαστικό αυτό κείμενο δεν θα βρει κανείς τον μεταγενέστερο πατριδοκάπηλο μελοδραματισμό, ύποπτους συλλογιστικούς ακροβατισμούς (στους οποίους ανέκαθεν επεδίδετο η εθνικιστική προπαγάνδα, βλ. «έθνος – κράτος»), συγκινησιακά φορτισμένες κοινοτοπίες και λοιπά ιδεολογικοποιημένα ξεροκόκκαλα, από αυτά, που πετούν συχνότατα οι έμποροι του πολέμου στις αποβλακωμένες ανθρωπομάζες/κρέας για τα κανόνια τους.

Ακόμα και η παραδοσιακή ομηρική έννοια της εξιδανικευμένης πολεμικής δόξας, απέκτησε στην κλασική εποχή υλικό σημείο αναφοράς: οι πεσόντες, π.χ. του Μαραθώνα, θεωρούνται πλέον δοξασμένοι ήρωες, όχι απλώς επειδή πολέμησαν γενναία, αλλά γιατί πολέμησαν για χειροπιαστά πράγματα, π.χ. για την πολιτική κοινότητά τους. Αλλά και από την Ιλιάδα (Β΄ 212 κ.ε.) δεν λείπει το πρωτόλειο μιας υλιστικής και πολιτικής αντίληψης περί πολέμου. Ο Θερσίτης, ένας συνηθισμένος πολεμιστής, που θέλει να επιστρέψουν οι αχαιοί στην Ελλάδα αντί να συνεχίσουν τον πόλεμο, απευθύνεται με παρρησία στον Αγαμέμνονα λέγοντάς του, ότι:

Η ταύτιση της "πατρίδας" με τη θρησκεία αποτελεί σοβαρό δείγμα παρακμής, πνευματικής και κοινωνικής...

...έχω την ισχυρή αίσθηση ότι το να συνδέει κανείς μέχρι και βαθμού απόλυτης ταύτισης την έννοια της πατρίδας με τη θρησκεία, αποτελεί μια τελείως λανθασμένη και μια πλήρως αυθαίρετη σύλληψη.
 Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πατρίδα περιλαμβάνει και τη θρησκεία, μαζί με το ιστορικό παρελθόν, τις μνήμες και τα μνημεία ενός λαού, τις μουσικές, γεύσεις και "οσμές" του, την τέχνη του και τα γενικότερα πολιτιστικά του "αποτυπώματα". Όπως εξακολουθούν να αποτυπώνονται και στο παρόν και δεν μηρυκάζουν κι αναμασάνε περασμένες εποχές χάριν ενός παρακμιακού στατικού παρόντος. Το ότι περιλαμβάνει και τη θρησκεία, κι όχι απαραίτητα μόνο μία, δεν σημαίνει επ' ουδενί ότι δεσμεύεται από αυτή ή πολύ περισσότερο ότι καθορίζεται από αυτήν. Όπως και δεν περιορίζεται η έννοια της πατρίδας από εδαφικές εκτάσεις, δηλαδή περιχαρακώσεις αντι-εξέλιξης των ανθρώπων.
 Άλλωστε η Ιστορία έχει υφανθεί και γραφτεί από τις μετακινήσεις λαών που μετέφεραν την έννοια της πατρίδας στα νέα εδάφη εγκατάστασης και σε νέα δεδομένα που συναντούσαν και έπρεπε να τα αντιμετωπίσουν και να προσαρμοστούν. Μετεξελισσόμενοι μέσα από τη βίαιη ή ειρηνική επαφή και μετέπειτα συνύπαρξη με τυχόν υπάρχοντες λαούς στα νέα εδάφη. Μέσα από τη ζύμωση με καινούργια στοιχεία, ήθη και αντιλήψεις και...θρησκείες. Μέσα από βήματα πολιτισμού συχνότατα επώδυνα, τόσο για τους νεοαφιχθέντες όσο και, κυρίως, για τους γηγενείς. Προσδιορίζοντας εκ νέου την αντίληψή τους για τον κόσμο και την ίδια την ταυτότητά τους.
 Επίσης η σύνδεση του πατριωτισμού με τη θρησκεία έχει εξυπηρετήσει κι εξυπηρετεί σε τόσες πολλές περιπτώσεις τις κρυφές ή ολοφάνερες ατζέντες των εξουσιαστών. Εκείνων δηλαδή που χρησιμοποιούν με προπαγανδιστική μαεστρία και υπουλία τους λαούς και υποδαυλίζουν τις φαντασιακές συλλογικές σημασίες, τα πάθη και τις αγκυλώσεις τους, ως αποτελεσματικότατα εργαλεία για την επίτευξη των στόχων τους. Που είναι η απόκτηση μαζικού ελέγχου, η καταστροφή της συνειδητότητας, η συγκέντρωση ολοένα και πιο ισοπεδωτικά κτηνώδους δύναμης, η ληστρική σώρευση του παραγόμενου πλούτου των λαών...

Γιατί οι άνθρωποι ΔΕΝ γεννιούνται ανήμερα θεριά.

Σαν μανιφέστο: Έτσι αντιλαμβανόμαστε εμείς εδώ την έννοια της "πατρίδας"

Για πληρέστερη αντίληψη του κειμένου που ακολουθεί μπορείτε να το συνδέσετε και με τα παρακάτω δικά μας "μανιφέστα":
 Ξέρουμε πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά αγαπάμε τα ρόδα!
 Ανάμεσα σε πατριώτες και πατριδοκάπηλους, κομματάρχες και κομματοπελτέδες, μπίζνεσμεν και υπαλλήλους, πασχίζουμε να αναλαμβάνουμε πάντα την "πάσα ευθύνη" των επιλογών μας...
και ασφαλώς με τις δυο τελευταίες, κυρίως, παραγράφους του άρθρου  Για ν'αρχίσει να υποχωρεί το μεγάλο ψέμα χρειάζεται να υπερασπιστεί ο καθένας την ψυχή του. Την ψυχή του Κόσμου!
Το παρακάτω άρθρο μπορεί και να ιδωθεί κάλλιστα ως νοηματικό συμπλήρωμα των παραπάνω ή και το αντίστροφο...

 Έτσι αντιλαμβανόμαστε την έννοια της "πατρίδας"

από τον ανιχνευτή

Η δικιά μας πατρίδα δεν καθορίζεται από σύμβολα, ιδεοληπτικές στάμπες, ευαγγέλια και μπούρκες και σαχλαμάρες περί εκλεκτών λαών ελιτιστών θεών και δεν υπόκειται στα προηγούμενα εργαλεία ελέγχου μαζικών ανακλαστικών. Είναι ασύμβατη με καταθέσεις πατριωτικών και λογής ιδεολογικών φρονημάτων, ούτε τη βρίσκει με σωτηριολογικές ή θανατολάγνες (ή και τα δυο μαζί) ονειρώξεις. Που έχει αποδειχτεί ιστορικά τόσες φορές ότι λειτουργούν προς όφελος μαυραγοριτών, σαράφηδων(=ο αργυραμοιβός) και κάθε μικρού ή μεγάλου τοκογλύφου που θησαυρίζει τρελά από "παιχνίδια" μαζικού ολέθρου κι από παζάρια μεταξύ των χειραγωγών πατριωτών και πατριδοκάπηλων.

Η δικιά μας πατρίδα δεν είναι δυνατόν να αποδεχτεί ως "κανονικότητα" ροπαλοφόρους κι ένοπλους φύλακες και λογής δήμιους (σε αυτούς εντάσσουμε και τα hedge funds κι οκόκληρη τη χρηματοπιστωτική πανούκλα), να την ευτελίζουν, να τη φιμώνουν και να την κακοποιούν κάθε φορά που γυρεύει να αυτοκαθοριστεί. Και να υφάνει με χρώματα και σχήματα, που εμπνέουν την ψυχή της, το "χαλί" που πάνω του θα πατάει και το τοπίο που μέσα του θα υπάρχει. Γιατί η δικιά μας πατρίδα δεν ευδοκιμεί ούτε στο ελάχιστο μέσα σε κουτιά αφύσικου κατακερματισμού των δυνατοτήτων ανάπτυξης κάθε ικανότητας και ταλέντου. Ούτε είναι δυνατόν να αναπνεύσει μέσα σε σκοτεινά κελιά εγκλεισμού της γνώμης της, των κινήσεών της, της διαφορετικότητάς της.

Η δικιά μας πατρίδα δεν είναι δυνατόν να μισεί ή να υπονομεύει την ετερότητα, αλλά τη σέβεται και συνδιαλλέγεται μαζί της και για το δικό της και για το κοινό όφελος. Ούτε όμως ανέχεται να ξεγελιέται από κούφιες ιδιοτελείς ρητορείες περί ισοπέδωσης της ελευθερίας της υπόστασής της προς όφελος της ομοιομορφίας, δηλαδή μιας ύπουλης μορφής υλικών και πνευματικών δεσμών. Δεν κοιμάται μακάρια και δεν αφήνεται άναυδη στο έλεος πισώπλατων μαχαιρωμάτων από φίδια που μπορεί να ζεσταίνει και στον κόρφο της.

Η δικιά μας πατρίδα αγαπάει τη θαλπωρή της ανθρώπινης επαφής και των ανεκτίμητων δώρων της κι απεχθάνεται το άνεϋ όρων τάξιμο και την προπαγανδιστική εργασία υπέρ απελευθερωτικών καθηκόντων, που καταλήγουν να στραγγαλίζουν τη δημιουργική χαρά της ύπαρξης και τη ζωτική σημασία της ατομικότητας. Γιατί η δική μας πατρίδα λαχταρά ελεύθερους χώρους για να κινείται, να στοχάζεται, να μοιράζεται, να αλληλεπιδρά και  να δρα. Δεν έχει καμία θέση μέσα σε απόλυτα προβλέψιμες πορείες νοικοκυρεμένης ανίας και θαψίματος της ζωής, μέσα σε αγέλες (μικρές ή μεγάλες) που στοχοποιούν την ενσυνειδησία της προσωπικότητας και το χάρισμα της ευθικρισίας υπέρ ομόφωνων κι απαρέγκλιτων βελασμάτων.

 Και, φυσικά, θεωρεί ολέθρια τραγικό το να βρεθεί μέσα σε πεδία μαχών υπέρ δογμάτων και "πατρώων ιδανικών" και ιδεολογιών ενάντια στα "εχθρικά" ανάλογα ιδανικά κι "αξίες". Πάντα προς όφελος των μεγαλο-κατασκευαστών και μικρών ή μεγάλων εμπόρων, που κατασκευάζουν κι εμπορεύονται σαν κομποσχοίνια, για μαζική διανομή, ιδεολογήματα και ιδανικά. Τιμωρώντας, ραπίζοντας και μαστιγώνοντας όσους αρνούνται τα αλισβερίσια τους και την ψυχαναγκαστική κατανάλωση των πνευματικά απονεκρωτικών προϊόντων τους.

 Η δική μας πατρίδα εδρεύει πρώτιστα μέσα στα ελεύθερα πεδία της καρδιάς. Και στεριώνει όπου της παρέχονται (είτε απλόχερα είτε μέσα από τη δική της επίμονη προσπάθεια) όλες οι δυνατότητες ώστε όλο το εσωτερικό δυναμικό της να εξωτερικευτεί σε διεργασίες που οδηγούν σε μια αρμονική κι ολοκληρωμένη ζωή. Που όταν νιώθει πως απειλείται από τους ορκισμένους εχθρούς της, δεν φοβάται να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της στον αυτοπροσδιορισμό και την ελευθερία έκφρασης και ύπαρξης.

Η δικιά μας πατρίδα δεν φιλοδοξεί βέβαια να επιβληθεί στις πατρίδες των άλλων. Αλλά να συνυπάρχει μαζί τους, χωρίς να επιτρέπει ούτε την αφομοίωσή της απ'αυτούς ούτε την υποτίμηση κι εκμετάλλευσή τους.

Η δικιά μας πατρίδα αρέσκεται να έχει το μυαλό της τόσο στη γη όσο και στον έναστρο ουρανό! Για να ταξιδεύει σε ανεξερεύνητες διαδρομές ως τα πέρατα των κόσμων. Μήπως και συναντήσει τους σπινθήρες κι άλλων ταξιδευτών ώστε να γίνουν συνοδοιπόροι. "Συνωμοτώντας" στο χτίσιμο μιας ου-τοπικής πραγματικότητας, όπου η έννοια πατρίδα θα είναι συνυφασμένη με αυτή της ολότητας, της αυτο-επίγνωσης και της ανεξαρτησίας της αντίληψης.

Δηλαδή με αυτό το είδος ανεξαρτησίας που θεωρούμε ως δομικό υλικό κάθε "πατρίδας".

Ατομικής ή συλλογικής.

Προσθήκη εκ των υστέρων από τον Ένοικο :
Και βεβαίως "η δικιά μας πατρίδα" θέλει να εξελίσσεται. Mέσω και του στοχασμού και αναστοχασμού. Μαθαίνοντας απ'τα λάθη της, τις αστοχίες, λανθασμένες εκτιμήσεις και τις πάντα υπάρχουσες όποιες ευθύνες της. Έχει ειπωθεί ότι "πρέπει να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας". Όμως καλό είναι, όπως έχει επισημάνει και κάποιος άλλος, "να έχουμε το θάρρος να επιτεθούμε και στις ίδιες τις γνώμες μας". "Τα πάντα ρει". Άρα υπόκεινται σε αλλαγή!
 Διαφορετικά ο άνθρωπος θα καθηλωνόταν στο στάδιο των προϊστορικών σπηλαίων.

Ο Ένοικος...

Ξέρουμε πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά αγαπάμε τα ρόδα!

Ξέρουμε ότι δεν είναι τόσο απλό. Ή μάλλον είναι τόσο απλό που γίνεται περίπλοκο στην προσπάθεια να το κατανοήσεις σε βάθος και να ξεφύγεις από τα -ψυχικά πρωτίστως- δεσμά της επιρροής του.

Να κατανοήσεις ότι ο φόβος της θνητότητας δεν επιτρέπεται να σε κάνει να φέρεσαι σα να'σαι αθάνατος. Ότι στο απρόβλεπτο, συχνά επικίνδυνο και γεμάτο παγίδες και προκλήσεις ταξίδι της ζωής, αυτό που χρειάζεται για να πιαστεί ο καθένας δεν είναι εξωτερικά σύμβολα. Που αντιπροσωπεύονται από εθνικά, θρησκευτικά κι όχι μόνο ιερατεία, δόγματα, αυθαίρετες επιστημονικές θεωρίες ως θέσφατες αλήθειες, γκουρού και ψυχαναλυτές. Ότι αυτό που χρειάζεται ο καθένας, στο ταξίδι της ζωής του και την αναπόφευκτη πορεία προς την υλική του φθορά, είναι εσωτερικευμένο και ατομικό. Η διαφύλαξη της ακεραιότητας, της ατομικότητας, της φαντασίας του, της ροπής στη νοητική εξέλιξη και αντιληπτική διεύρυνση.

Ξέρουμε ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Δεν έχουν όλοι τον ίδιο βαθμό ευφυίας, τις ίδιες δεξιότητες, τα ίδια ταλέντα, τις ίδιες ανησυχίες. Πάντα θα υπάρχουν μερικοί από εμάς "που κοιτούν προς τα άστρα", που έλεγε κι ο Όσκαρ Γουάιλντ ξεκινώντας από τη διαπίστωση "πως όλοι μας ζούμε στο βούρκο". Όπως κι ότι είναι περιοριστικό κι απονεκρωτικό να επιμένεις να βλέπεις διαφορετικά πράγματα με τον ίδιο "φλατ" τρόπο. Και να ερμηνεύεις πολύπλοκα συστήματα -όπως ο άνθρωπος και ο μηχανισμός της συνείδησής του και της ψυχικής του ισορροπίας- με μονολιθικότητα και στενοκεφαλιά. Όμως όλοι έχουν το δικαίωμα να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες για να κάνουν τις διαφορετικές τους επιλογές και να εξελιχτούν διανοητικά, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο κι άλλος ίσως καθόλου.

Ανάμεσα σε πατριώτες και πατριδοκάπηλους, κομματάρχες και κομματοπελτέδες, μπίζνεσμεν και υπαλλήλους, πασχίζουμε να αναλαμβάνουμε πάντα την "πάσα ευθύνη" των επιλογών μας...

"Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές - θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες - ν’ απομείνεις μόνος και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου... Ποια ‘ναι η πιο αντρίκια χαρά; Ν’ αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη..." NIKOΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Τι γενναίες κουβέντες! Λόγια ενός πραγματικά ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ! Πρώτα απ'όλα από τους δαίμονες του ίδιου του του εαυτού! Και μετά από τους λογιών λογιών δαίμονες που εξαπολύει η ίδια η στρεβλά κι επικίνδυνα εκπαιδευμένη "κοινωνία" στην προσπάθειά της να καθηλώσει, να κουρσέψει την ψυχή του και να αποστεώσει πνευματικά το άτομο! Με εκπαιδευτές τους κοινωνικούς χειραγωγούς και "ιδιοκτήτες των ανθρώπινων κοπαδιών"...

Κουβέντες που ξεφεύγουν απ'το αντιληπτικό πλαίσιο ουκ ολίγων ή καταδικάζονται στην πυρά της "ορθότητας" από όσους νιώθουν έντονα ότι απειλούνται σοβαρά τα "οικοδομήματα", τα "οικόπεδα" και τα συμφέροντά τους.
Ας κάνουμε κάποιες προβλέψεις και προσεγγίσεις επί τούτου:

Aκούγοντας τα παραπάνω λόγια ο...

...ο ευηπόληπτος, φιλήσυχος, ηθικολόγος και νομιμόφρων πολίτης θα έφριττε. Γιατί θα ηχούσαν σαν ενοχλητικά οξύς συναγερμός προειδοποίησης πως αποδέχεται ως οδοδείκτη μια "ηθική" που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα της φύσης και της ανθρώπινης φύσης. Που μετατρέπει ολόκληρο τον κόσμο σε ταμειακή μηχανή, που βρίθει από βαρβαρικές, διαστρεβλωμένες κι αρρωστημένες έννοιες και αξίες. Που καταπνίγει, στοχοποιεί και διαφθείρει την ανάδειξη της  ζωογόνου ενέργειας στην ψυχή. Και καταβαραθρώνει ολόκληρο τον κόσμο και τη χαρά της ζωής και του έντονα ερωτικού στοιχείου της και την απόλαυση των όσων η ίδια η φύση προσφέρει απλόχερα στα παιδιά της.

> Ο τραπεζίτης θα θορυβηθεί έντονα (κι ας λένε ότι "το χρήμα δεν έχει πατρίδα") γιατί αν είχαν όλοι τέτοια "αιρετικά μυαλά", τότε ποιος θα πήγαινε να σακατευτεί και να ξεκοιλιαστεί στα πεδία των πολέμων υπέρ ανύπαρκτων θεών και διάτρητων ιδανικών για τις αγέλες, απ'τη μια, και υπέρ τεράστιων χρηματοοικονομικών ωφελειών μέσα απ'τα συντρίμια των μαχών απ'την άλλη, για τους "ποιμένες"; Αλλά και ποιος θα δεχόταν ως φυσιολογική την παρασιτική του υπόσταση στην κοινωνία;
(FED ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ)

> Ο πολιτικάντης θα ζοριζόταν ασφυχτικά γιατί θα στερούνταν στο "ληστρικό του πόκερ" με τις τύχες των "πελατών του", το ατού του σημαδεμένου άσου της "πατρίδας". Που μαζεύεται και τεντώνεται σαν εννοιολογικό λάστιχο, ανάλογα με τα μετατοπιζόμενα συμφέροντα και τις ευέλικτες ατζέντες των ισχυρών (τοπικών του και διεθνών) εντολοδοτών. Οι οποίοι κατασκεύασαν το βεβαρυμένο συγκινησιακά μύθο περί "έθνους-κράτους" ( Δυο λόγια περί εθνικισμού και διεθνισμού) για να εξαπατούν, να χειραγωγούν και να ληστεύουν και κατακερματίζουν ανετότερα τους λαούς. Περισσότερα γι'αυτό στη συνέχεια...

> Ο υψηλόβαθμος καραβανάς θα γινόταν ασφαλώς έξω φρενών γιατί με αυτά τα "αντιεθνικά μυαλά" θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρίσκει αναλώσιμα (σαν αυτόν άλλωστε) σφαχτάρια για να υπακούνε χτυπώντας προσοχή στις εντολές του, όπως κι αυτός πράττει ανάλογα με τις διαταγές των από πάνω του. Ανθρώπινα σφαχτάρια που να θυσιάζονται, θέλοντας και μη (γινόμενοι και ήρωες παρασημοφορημένοι μετά θάνατον), χωρίς να μάθουν ποτέ πώς και πού έπιασε τόπο το κλάδεμα της ζωής τους...
Διάβασε κι αυτή τη μικρή ιστορία: Χριστούγεννα στα χαρακώματα κάποιου παγκόσμιου πολέμου

> Ο πολεμολάγνος εθνικιστής (αριστερός ή δεξιός) θα ψελίσει τίποτα τσιτάτο περί "εθνικής προδοσίας", γαλουχημένος από έναν περιγέλαστο προπαγανδιστικό εθνοκεντρικό σωβινισμό.
Ξεχνώντας ή κυρίως αγνοώντας μέσα στην αμάθειά του (ή ημιμάθεια) ότι η έννοια του πολέμου για "εθνικούς" λόγους ήταν ολωσδιόλου άγνωστη (βλέπε και Θουκυδίδη) στους "βιολογικούς του προγόνους"(!!!) αρχαίους Έλληνες. Κι ότι η πολεμική σύγκρουση ήταν αντιληπτή ως αποτέλεμα ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ - ΤΑΞΙΚΩΝ αιτιών, ακόμα κι ανάμεσα σε διαφορετικούς λαούς. Όπου το κάθε άτομο οφείλει πρωτίστως να γυρέψει μέσα στον πόλεμο την αληθινή του κοινωνική θέση και ή να επωφεληθεί μαζί με τους ομοίους του απ'τον πόλεμο ή να αποφύγει με κάθε τρόπο τις ολέθριες συνέπειές του.