ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Pirates City - O Kόσμος μας

"Αν αυτός
η ακόμη περισσότερος
είναι ο κόσμος μου και ο δικός σου

τότε ένοχος είμαι κι εγώ
ένοχος κι ο εαυτός σου!"


Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι δεν μου άρεσε και δεν με ευχαρίστησε το rock'n'roll αποτέλεσμα του παντρέματος της μουσικής των Pirates City (Kαλώς ήρθατε στην "Πόλη των Πειρατών"!) με δικούς μου στίχους. Ευχαριστώ πολύ παιδιά και πάντα φασαριόζοι!

ανιχνευτής


Aυτοκρατορίες πομποδών τζακιών
σε δημοκρατίες ανασφαλών αστών

Τυραννικές κυβερνήσεις-σκιές,άψυχα ανδρείκελα με μπλε-χακι στολές

Αθεράπευτοι πια ψυχοπαθείς και
φιλάνθρωποι οικολόγοι πλουτοκράτες

αυτοδημιούργητοι ρουφιάνοι
επαγγελματίες λαοπλάνοι καναλάρχες

νυν ξεπουλημένοι πρώην επαναστάτες
που ευλογούν τα αγωνιστικά τους γένια

και ρίχνουν γκομενάκια σε μαζωξεις και πορείες
με επαναστατικές βαρύγδουπες ορολογίες.

Mα,

Αν αυτός
η ακόμη περισσότερος
είναι ο κόσμος μου και ο δικός σου

τότε ένοχος είμαι κι εγώ
ένοχος κι ο εαυτός σου!

Πολυεπίπεδη λοιπόν αιώνια μάχη
τάχατες του καλού και του κακού

με του πρώτου θρίαμβου μονάχα πλήρης αφασία στις οθόνες
του άμαχου του πληθυσμού
θρησκείες κάτεργα
ενός πλανητάρχη
ρουσφετολάγνου τιμωρού θεού
για να ταΐζουν το πνεύμα
μεταλλαγμένων δηλητηρίων
εταιρείες-κολοσσοί

Κι ολόγυρα
υπερτροφικές εξωτικές τεχνολογίες
που σκλαβώνουν
και ερεθίζουν τον έλεγχο

και να γιγαντώνουν το Φόβο.

Mα,

Αν αυτός
η ακόμη περισσότερος
είναι ο κόσμος μου και ο δικός σου

τότε ένοχος είμαι κι εγώ
ένοχος κι ο εαυτός σου!

Αδερφέ Η τελευταία επικηρυγμένη λέξη
που το πιο μεγαλειώδες θα σπείρει Χάος
μέσα στην παγωμένη τους τάξη

ταξηηηη

ταξηηηηηηη
ταξηηηηηη


 https://www.facebook.com/Pirates-City...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου