Ερρίκο Μαλατέστα, Αναρχία και βία

Eρρίκο Μαλατέστα! Ο σπουδαίος Ιταλός αναρχικός επαναστάτης και θεωρητικός των αναρχικών ιδεών. Ένας σπουδαίος και έντιμος αγωνιστής, που δεν πρόδωσε ποτέ τα πιστεύω του παρά το τίμημα που αναγκάστηκε τόσες φορές να πληρώσει, που η ζωή του συνδέθηκε στενά με τη γέννηση και οργάνωση του αναρχικού και συνδικαλιστικού κινήματος στην Ιταλία, που η θεωρία του ήταν πάντα στενά συνδεδεμένη με την δράση του. Κινητήριος δύναμη πίσω από τις μεγάλες εργατικές κι αγροτικές απεργίες στη χώρα του, μετά το τέλος του καταστροφικού Α Παγκόσμιου Πολέμου, απ' τον οποίο βγήκαν κερδισμένοι μόνο οι μεγιστάνες του χρήματος. Μαζικές απεργίες που αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν και οι ρεφορμιστές σοσιαλιστές (ή κομματόσκυλα...). Σε όλα του τα γραπτά ο Μαλατέστα υποστήριζε τη δημιουργία ενός κοινού δυναμικού μετώπου, κάτι που απέδειξε και με την πλούσια επαναστατική δράση του, ενάντια σε όλες τις ανερχόμενες αντιδραστικές δυνάμεις. Κάτι, επίσης, που (φυσικά) το ρεφορμιστικό σοσιαλιστικό κόμμα και τα ανάλογης νοοτροπίας συνδικάτα αρνούνταν να ακολουθήσουν, προλειαίνοντας το έδαφος στην άνοδο και το θρίαμβο του φασισμού...Ο οποίος και όταν επικράτησε, αμέσως φρόντισε να φυλακίσει τον μεγάλο αγωνιστή (που δεν έφυγε από την Ιταλία αν και θα μπορούσε) μέσα στο ίδιο του το σπίτι και όταν απεβίωσε, τον Ιούλιο του 1932, έριξαν το σώμα του σε έναν κοινό τάφο. Για τον απλό λόγο ότι ο τάφος του θα μπορούσε να αποτελέσει μια πηγή έμπνευσης (όπως αποτελούσε πάντα ο ίδιος όταν ζούσε) για τον ιταλικό λαό...
 Ακολουθεί ένα, πιστεύουμε, διαχρονικά επίκαιρο κείμενο (1924) με τις απόψεις του Μαλατέστα περί Αναρχίας και βίας. 
Σε ποιες, άραγε, περιπτώσεις, σύμφωνα με τον Μαλατέστα και κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες η δεύτερη μπορεί να καταστεί δικαιολογημένη έως και αναγκαία;
(Eπιλέγουμε να κλείσουμε και με ένα καθηλωτικό όχι πολύ παλιό βίντεο, για όσους έχουν την καρδιά να αφουγκραστούν το απίστευτο θάρρος τού, αν και σε δημόσια θέα, απροκάλυπτα ξυλοδαρμένου, συλληφθέντα πιτσιρικά...)

Ερρίκο Μαλατέστα, Αναρχία και βία

 " Αν, προκειμένου να νικήσουμε, θά 'πρεπε να στήσουμε κρεμάλες στις πλατείες, θα προτιμούσα να χάσουμε."

ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΗ ΒΙΑ, μη κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, μη επιβολή βιαίως της βούλησης ενός ή περισσοτέρων στους υπολοίπους. Είναι μόνο μέσω της εναρμόνισης των συμφερόντων, μέσω της εθελούσιας συνεργασίας, της αγάπης, του σεβασμού, της αμοιβαίας ανοχής, είναι μόνο με την πειθώ, το παράδειγμα, τη μεταδοτικότητα και το αμοιβαίο όφελος από την επιείκεια που μπορεί και πρέπει να θριαμβεύσει η αναρχία, δηλαδή μια κοινωνία αδελφών ελευθέρως αλληλέγγυων, η οποία θα εξασφαλίζει στους πάντες την μέγιστη ελευθερία, τη μέγιστη ανάπτυξη, τη μέγιστη δυνατή ευημερία.

Υπάρχουν σίγουρα άλλοι άνθρωποι, άλλες παρατάξεις, άλλες σχολές τόσο ειλικρινώς αφιερωμένες στο γενικό καλό, όσο μπορούν

" Κάποιες σημειώσεις γύρω από τον αντιφασισμό…"

"Ο στρατευμένος αντιφασίστας που ξεπέφτει σε αντιφασιστικό παροξυσμό, δεν θέλει μερικές φορές και πολύ να καταντήσει σαν το διαβόητο γερουσιαστή Μακάρθι. Που έβλεπε κι ανακάλυπτε παντού κομμουνιστές και κατασκόπους του κόκκινου εχθρού, δαιμονοποιώντας σχεδόν και "για ψύλου πήδημα" ανθρώπους, στην ψυχροπολεμική Αμερική του '50. Κι έθετε ως "ιερό καθήκον" του την παραδειγματική τιμωρία τους κι εξόντωσή τους." - Ο Ένοικος...

Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο που αλιεύσαμε από το anarchy press (ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 43, Οκτώβριος 2005), και θυμίζουμε εδώ και το κείμενο του Ένοικου : Μήπως ο αντιφασισμός στην πιο φανατισμένη και στρατευμένη μορφή του κατρακυλάει σ'ένα μερικές φορές λανθάνον είδος φασισμού; (σε συνδυασμό με αυτό:  "...όλα μπορούν να λεχθούν", γιατί τίποτα δεν είναι ιερό και η ελευθερία είναι ασύμβατη με τη λογοκρισία και την "προστασία ιδεών"!) Ακατάλληλα μάλλον για "κεφαλοκυνηγούς" κατά φαντασίαν αναρχικούς και ομάδες κρούσης "ζηλωτών" (με την έννοια του θρησκευτικού φανατισμού που τόσο τους ταιριάζει!) της "άκρας (ή απλώς εξωκοινοβουλευτικής) αριστεράς". Αυτής που ποτέ δεν έπαψε και ούτε θα πάψει ποτέ να φλερτάρει με την είσοδό της στο κοινοβούλιο μέσω της πολιτικής από τα πάνω φάρσας που ονομάζεται "εθνικές εκλογές" (να θυμίσουμε: Όταν κάποτε τα εκλογικά παζάρια θα χαρακτηρίζονται από τους ιστορικούς ως μαζική παράκρουση και γραφικότητα...). Και το πιο γλοιώδες αυτής

anarchy

 ( " Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα. Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα."
 από το σύνδεσμο στο τέλος της ανάρτησης )

[existentialcomics]

το δανειστήκαμε από το φανζίν chimeres
Σχετικό: Ο αναρχισμός πριν απ' όλα είναι μια αποδοχή της ετερότητας, ένας σεβασμός του διαφορετικού

Behind the black masks, we are your children

Φωτογραφία από το κέντρο της Αθήνας πριν από 30 περίπου χρόνια

"..born in the catastrophe, we are the children of all crisis, political, social, economic, ecological... We know that this world is a dead-end, you have to be crazy to cling on its ruins, you have to be wise to self-organize There's an obviousness in the total rejection of party politics and organizations... they're part of the old world.
Behind the black masks, we are your children and we're getting organized.

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ:

{ "Αν θέλεις εγκληματίες, φτιάξε νόμους, αν θέλεις κλέφτες, φτιάξε ιδιοκτήτες"...
" Ένα παιδί απαλλαγμένο από την ενοχή της ιδιοκτησίας κι απελευθερωμένο από το βαρύ φορτίο του οικονομικού ανταγωνισμού θα μεγαλώσει με τη θέληση  να κάνει ό,τι είναι ανάγκη να γίνεται κάθε φορά και θα αντλεί χαρά από αυτό" - Ursula K. Le Guin "ο αναρχικός των δύο κόσμων" - ανάρτησή μας:"δεν μπορείτε να αγοράσετε την Επανάσταση, δεν μπορείτε να κάνετε την Επανάσταση-μπορείτε μόνο να είστε η Eπανάσταση"}

[...]

Ο σπουδαίος Αντισθένης

Α)  Ως μόνο προορισμό της φιλοσοφίας θεωρούσε την κατανόηση των εννοιών και την ηθική, και η διδασκαλία του ήταν απλή και θετική, κηρύττοντας ότι η γνώση δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο προς εξασφάλιση της ευδαιμονίας, την οποία για να την αποκτήσει κάποιος πρέπει πρώτα να κατέχει την αρετή, η οποία είναι διδακτή.
«Ο ενάρετος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να συμπεριφέρεται συμφώνως προς τους νόμους, αρκεί να αφήσει την φύσιν αυτού να εκδηλωθεί ελευθέρως και χωρίς επιρροή από εξωτερική βία ή πλάνη και χωρίς εσωτερικό πάθος» Έλεγε πως το μεγαλύτερο αγαθό για τον άνθρωπο είναι η ελευθερία, η οποία επιτυγχάνεται μόνο μέσω της ανεξαρτησίας και έλεγε ότι πρέπει να αποκτήσουμε την ανεξαρτησία μας από τον έξω κόσμο.
Πώς μπορούσε κανείς να το πετύχει αυτό; Περιορίζοντας τις απαιτήσεις του από τη ζωή και από τους άλλους, ώστε να μην έχει ανάγκη από τίποτε και από κανέναν.
«Η αληθινή αρετή δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Ούτε νόμον ανάγκη έχει ο σοφός κατά κρίσιν εαυτού δρων και φερόμενος». Έλεγε ότι οι νόμοι είναι για τους πολλούς, τους ανόητους και τους μέτριους, όχι για τους εκλεκτούς. Επίσης, πρέσβευε ιδέες κοσμοπολίτικες, θεωρούσε απομάκρυνση από το φυσικό την αιώνια διαίρεση των ανθρώπων σε έθνη αντιμαχόμενα.
 Επίσης, είχε ελεύθερες αντιλήψεις για τον έρωτα, τον γάμο και την οικογένεια. Ουσιαστικά, ο Αντισθένης ήταν ο πρώτος γνωστός αναρχικός στην Ιστορία και οι Κυνικοί του ήταν αυτό ακριβώς, μία σχολή αναρχίας. Ήταν καταπληκτικός ρήτορας και λογοτέχνης, ετοιμόλογος, πνευματώδης, και οι καυστικές απαντήσεις του ήταν παροιμιώδες.

{αυτά για τον Αντισθένη τον Κυνικό, δάσκαλο του περίφημου Διογένη. Αυτού δηλαδή που ακόμη κι ένας "Μεγάλος Αλέξανδρος", η

Πιοτρ Κροπότκιν: Νόμος και Εξουσία

(Σαν εισαγωγή: Πόσο επίκαιρα και θεμελιώδη εξακολουθούν πεισματικά να παραμένουν όλα όσα αναφέρονται παρακάτω, και σε αυτούς τους σύγχρονους καιρούς του πολυεθνικού και χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, της τρομολαγνείας και ψυχαναγκαστικής ανάγκης για "ασφάλεια" και "νομιμότητα" (σύμφωνα με το δίκαιο του ισχυροτέρου, φυσικά κι "ελέω θεού"), των κολοσσιαίων μηχανισμών προπαγάνδας, της διάλυσης κάθε υποψίας αυτοδιάθεσης και δικαιωμάτων των λαών και της επιβαλλόμενης αστυνομοκρατίας με συνδρομή υψηλής τεχνολογίας απόλυτου ελέγχου των πάντων. Που όλα τους αποκαλούνται, πολύ προσεχτικά, "πολιτισμός" ! Πόσο θεμελιώδεις εξακολουθούν να είναι οι παρακάτω στοχασμοί και πολύπτυχες επισημάνσεις, όσον αφορά τις προοπτικές πραγματικής ανεξαρτησίας και αυτονομίας μιας κοινωνίας, μέσω της ανάληψης ευθυνών του καθενός χωριστά και όλων μαζί, των ατόμων-μελών της, της αυτοοργάνωσης και αυτοκυβέρνησής τους, της συλλογικής δρατηριότητας με κοινωνικό πρόταγμα και οριζόντιες δομές...)

 Πιοτρ Κροπότκιν (1842-1921): Ένας «Αναρχικός Πρίγκιπας» 

Ελευθερία ή Τίποτα!

Πιοτρ Κροπότκιν: Νόμος και Εξουσία

«Όταν η αμάθεια κυριαρχεί στην κοινωνία κι η αταξία στα μυαλά των ανθρώπων, οι νόμοι πολλαπλασιάζονται, η νομοθεσία προσδοκάται να τα κάνει όλα, κι ενώ κάθε καινούργιος νόμος είναι ένα νέο στραβοπάτημα, οι άνθρωποι οδηγούνται συνεχώς στο ν’ απαιτούν απ’ αυτόν ό,τι μπορεί να προκύψει μονάχα από τους ίδιους, από την δική τους εκπαίδευση και την δική της ηθική». Δεν είναι επαναστάτης αυτός που τα λέει αυτά ούτε έστω ένας μεταρρυθμιστής. Είναι ο νομικός Dalloy, συγγραφέας της συλλογής του Γαλλικού δικαίου που είναι γνωστή σαν «Ευρετήριο της Νομοθεσίας». Κι όμως, μολονότι αυτές οι γραμμές γράφτηκαν από ‘ναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν ο ίδιος δημιουργός και θαυμαστής του νόμου, εκφράζουν τέλεια την ανώμαλη κατάσταση της κοινωνίας μας.

Στα υπάρχοντα κράτη οι άνθρωποι προσβλέπουν σ’ ένα καινούργιο νόμο σαν φάρμακο για οποιοδήποτε κακό. Αντί ν’ αλλάξουν μόνοι τους ό,τι είναι κακό, οι άνθρωποι αρχίζουν να ζητούν ένα νόμο για να το αλλάξει. [1] Αν ο δρόμος μεταξύ δύο χωριών είναι απροσπέλαστος, ο χωριάτης λέει: «θα ’πρεπε να υπάρχει ένας νόμος για τους επαρχιακούς δρόμους». Αν ένας φύλακας πάρκου εκμεταλλεύεται την έλλειψη πνεύματος σ’ ένα από κείνους, οι οποίοι τον ακολουθούν με δουλικό σεβασμό και τον προσβάλλει, ο προσβλημένος, λέει: «θα ’πρεπε να υπάρχει ένας νόμος που να επιβάλλει περισσότερη ευγένεια στους φύλακες πάρκων». Αν υπάρχει στασιμότητα στη γεωργία ή στο εμπόριο, ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος, ή ο σιτέμπορος, υποστηρίζει: «χρειαζόμαστε προστατευτική νομοθεσία». Μέχρι τον τελευταίο εμποράκο, δεν υπάρχει κανείς που να μη ζητά ένα νόμο για να προστατέψει το επάγγελμά του. Αν ο εργοδότης κατεβάζει τους μισθούς ή αυξάνει τις ώρες εργασίας, ο εκκολαπτόμενος πολιτικός διακηρύσσει: «Πρέπει να υπάρξει ένας νόμος για να βάλει τάξη σ’ όλα αυτά». Κοντολογίς, ένας νόμος παντού και για το παν! Νόμος για τις μόδες, νόμος για τους τρελούς σκύλους, νόμος για την αρετή, νόμος που να βάλει τέλος σ’ όλα τα βίτσια κι όλα τα κακά, τα οποία απορρέουν από την ανθρώπινη παθητικότητα και δειλία.

Έχουμε τόσο διαστρεβλωθεί από μια διαπαιδαγώγηση, η οποία από τη νηπιακή ηλικία ζητά να σκοτώσει μέσα μας το πνεύμα της εξέγερσης, και ν’ αναπτύξει εκείνο της υποταγής στην εξουσία. Έχουμε τόσο διαστρεβλωθεί απ’ αυτή την ύπαρξη υπό τον ζυγό του νόμου, ο οποίος κανονίζει κάθε γεγονός στη ζωή μας – την γέννησή μας, την εκπαίδευσή μας, την ανάπτυξή μας, την αγάπη μας, την φιλία μας – ώστε, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση πραγμάτων, θα χάσουμε κάθε πρωτοβουλία, κάθε συνήθεια να σκεφτόμαστε μόνοι μας.

Το να είσαι αναρχικός...

" Δεν έχεις καμιά εξουσία πάνω μου που δεν σου δίνω εγώ και δεν έχω καμιά εξουσία πάνω σου που δεν μου δίνεις εσύ" Λέον Τολστόι

...για όλα αυτά που κανένας δικαστής και δεσμοφύλακας, κανένας σαδιστής εκδικητικός θεός, καμία απειλή και έκρηξη ανοησίας που εμπεριέχει κάθε κακότητα, κανένα πλυντήριο εγκεφάλων, καμία ψυχιατρική πτέρυγα, κανένας κοινωνικός περίγυρος, ούτε καν οι ίδιοι οι ανθρώποι που σε φέρανε στον κόσμο...ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΝ!
Ακόμη κι αν σε σβήσουν απ'τους χάρτες τους...
Ξέρω πως ξέρεις τι θέλω να σου πω. -από την παγίδα των "νόμων"...

Ο Ντύλαν είχε κάποτε πει: "για να ζεις έξω από το νόμο πρέπει να είσαι τίμιος!".
Αν, κι όχι άδικα βάσει των δειγμάτων γραφής της σύγχρονης ιστορικής πραγματικότητας, θεωρήσουμε ότι μέσα στις "αστικές δημοκρατίες"(το να σε κυβερνούν σημαίνει να σε ευτελίζουν, διανοητικά και σωματικά!) οι "νόμοι" αποτελούν ένα υπερπολύτιμο εργαλείο επιβολής-παγίωσης-διαιώνισης τής, συχνά κτηνώδους, ωμής εξουσίας των φατριών των κυρίαρχων τομέων πάνω στις μάζες των "αρχόμενων" ή υπηκόων που για "χρύσωμα του μπλε χαπιού"(να θυμηθούμε και το "Μάτριξ") ονομάζουν "πολίτες". Μέσα σε κοινωνίες-αρένες και κάτεργα συνάμα, που δεν έχουν και πολλά να ζηλέψουν από τη ζούγκλα όπου ισχύει το δίκαιο των ισχυρότερων, των αρπαχτικών. Τότε...
...Το να επιθυμείς να υπάρχεις έξω απ΄αυτούς τους νόμους και τους φράχτες που υψώνει το με άγρυπνες κάμερες ελέγχου των πάντων για "λόγους ασφαλείας" (ποιου; του κρατικού μηχανισμού και των σπονσόρων του ή των ανασφαλών φοβισμένων "πολιτών" από τους τρομοκράτες που κατασκευάζουν ή εκκολάπτουν οι προηγούμενοι;) και φοροεισπραχτικό κράτος-φορέας της "νόμιμης" φονικής βίας, σημαίνει ότι είσαι και αναρχικός;
Δηλαδή έντιμος! Με τον ίδιο τον εαυτό σου πρώτιστα.
Διότι τι είναι η ΑΝΑΡΧΙΑ αν όχι μια κατάργηση κάθε κάθετης ιεραρχικής δομής της κοινωνίας και η αυτοοργάνωση, αυτοδιεύθυνση, αυτοδιαχείριση όλων των ζητημάτων που αφορούν τη ζωή των ανθρώπων; Τι σημαίνει να είσαι αναρχικός;

«οι Πολλοί» : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ : Λερώνουμε τα χέρια μας

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, μαζί με την έννοια του πολίτη επανακαθιερώθηκε και αυτή του δημοψηφίσματος. Μιας και ο πολίτης ήταν το κεντρικό στοιχείο της δημοκρατίας, οι πραγματικές εξουσίες έπρεπε να πηγάζουν από αυτόν, και ποιος καλύτερος τρόπος από την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων. Βέβαια ο επαναστατημένος γαλλικός λαός τελικά έσκαψε τον ίδιο του το λάκκο όταν με το δημοψήφισμα του 1800 κατάργησε την εθνοσυνέλευση και με αυτό του 1804 ανακήρυξε τον Βοναπάρτη αυτοκράτορα. περιοδική αναρχική έκδοση “οι Πολλοί”, τεύχος 1ο, Μάρτιος 2015

Ένα δημοψήφισμα από μόνο του, όπως και κάθε μεμονωμένο γεγονός, δεν έχει εκ φύσεως θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Το κάθε γεγονός κρίνεται σε σχέση με το περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται. Η ιστορία των 7 δημοψηφισμάτων που έχουν πραγματοποιηθεί στην ελλάδα από το 1920 ως το 1974 μας δείχνει περί του λόγου το αληθές. Όποιος έχει όρεξη μπορεί να ψάξει να βρει τις λεπτομέρειες για το κάθε ένα και να εξάγει τα συμπεράσματά του. Πάντως το σίγουρο είναι πως αν θέλει κανείς να συμμετάσχει στο σημερινό δημοψήφισμα επειδή το θεωρεί αμεσοδημοκρατικό, τότε έχει απολέσει τις βασικές του ικανότητες αντίληψης και κατανόησης. Η αμεσοδημοκρατία είναι μια διαδικασία λήψης αποφάσεων μεταξύ ίσων και ως τέτοια δε μπορεί να είναι στιγμιαία και α-λα-καρτ, και όπως κάθε διαδικασία έχει συνέχεια, δηλαδή είναι ένα σύνολο ενεργειών μέσα στο χρόνο, που αποσκοπούν σε κάποιο αποτέλεσμα και όχι μια έκλαμψη εν μέσω της παρωδίας του κοινοβουλευτισμού.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί ένας ανταγωνισμός στο εσωτερικό της διεθνούς καπιταλιστικής ελίτ, αλλά και της κάθε εθνικής άρχουσας τάξης, για το ρόλο του έθνους-κράτους μέσα στο παγκόσμιο περιβάλλον του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που αποκαλούν “ελεύθερη αγορά”. Οι νεοφιλελεύθεροι, έχοντας επενδύσει στο διεθνές κεφάλαιο, αποζητούν όλο και λιγότερο κρατικό έλεγχο, ενώ οι παραδοσιακές αστικές τάξεις έχουν ταυτίσει τα συμφέροντά τους σε μεγαλύτερο βαθμό με τις εθνικές οικονομίες και επιδιώκουν την αναβάθμισή του κράτους. Δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά στρατόπεδα που συγκρούονται, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά για δύο διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση των κοινωνιών μέσω της οικονομίας του καπιταλισμού. Για αυτό και πολλοί από τους κυρίαρχους μπορεί εύκολα να αλλάζουν πλευρά, ανάλογα με την συγκυρία και τα συμφέροντά τους. Έτσι, δεν είναι τυχαίο να βλέπουμε έναν υπερπατριώτη επαγγελματία πολιτικό τη μία μέρα να μιλάει για ένα περήφανο και ισχυρό έθνος-κράτος και την επόμενη να μεταμορφώνεται σε αντικρατιστή, προκειμένου να υπερασπιστεί το τραπεζικό σύστημα. Επίσης, συναντάμε επιχειρηματίες ταγμένους στην “ελεύθερη αγορά” που μέσα σε ένα βράδυ μπορεί να μετατραπούν σε “σωτήρες” υπέρμαχους της εθνικής ανάπτυξης. Αυτά τα παράσιτα που τζογάρουν τις ζωές μας στα εθνικά και διεθνή χρηματιστήρια είναι σε θέση να αλλάζουν προβιά από τη μια στιγμή στην άλλη, ανάλογα με τον συντελεστή και την αποδοτικότητα των στοιχημάτων τους και των επενδύσεων που κάνουν. Αυτή η ιδιότυπη σύγκρουση πολλές φορές μπορεί και να ξεφύγει από τον έλεγχο, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν κρίσεις, ταραχές και πόλεμοι.
Εδώ προκύπτει το ερώτημα: στον ανταγωνισμό μεταξύ έθνους-κράτους και παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού εμείς τι κάνουμε; Η προφανής απάντηση είναι πως δεν διαλέγουμε καμία από τις δύο πλευρές. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως είμαστε ουδέτεροι; Είμαστε δηλαδή παρατηρητές; Σε καμιά περίπτωση!

Όταν ξεσπάσει μια κρίση, είτε είναι σαν αυτή που βιώνουμε εδώ και χρόνια είτε εξελιχθεί σε γενικευμένες κοινωνικές ταραχές, είτε ακόμη και σε πολεμική σύρραξη -σαν αυτή που συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία- οι δικές μας οι ζωές θα κινδυνεύσουν. Οι πραγματικοί υπαίτιοι θα συνεχίσουν να τζογάρουν από μακριά και δυστυχώς απέναντί μας θα έχουμε ανθρώπους σαν και εμάς -επιφανειακά τουλάχιστον. Σε ένα τέτοιο ξέσπασμα τα δικά μας τα κεφάλια είναι που θα μπουν στον τορβά, και κάποιοι από τους κατά τα άλλα “καθημερινούς ανθρώπους” θα τα παραδώσουν στις αρχές, για να εισπράξουν το μπαξίσι. Αυτό από μόνο του δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο ούτε να είμαστε παρατηρητές, ούτε να κρατάμε αποστάσεις από τα γεγονότα.

Η σπουδαιότερη ιδιοκτησία ενός ανεξάρτητου ανθρώπου

 " Ο Εαυτός μου είναι ο Θεός μου. Δεν πιστεύω σε άλλο Εαυτό εκτός από τον ίδιο μου το Θεό" Αγία Αικατερίνη της Γένοβας
" Δεν θα πέθαινα ποτέ για τα πιστεύω μου, γιατί μπορεί να είναι λάθος." Bertrand Russell
" Δεν έχεις καμιά εξουσία πάνω μου που δεν σου δίνω εγώ και δεν έχω καμιά εξουσία πάνω σου που δεν μου δίνεις εσύ" Λέον Τολστόι

Ο Αμερικανός συγγραφέας Τομ Ρόμπινς είχε γράψει ότι όλες οι επαναστάσεις στην Ιστορία έχουν ουσιαστικά αποτύχει! Γιατί κι από τη στιγμή που οι επαναστάτες παίρνουν την εξουσία στα χέρια τους, καταφεύγουν σε ολοκληρωτικές μεθόδους για να προστατέψουν τις ιδέες της επανάστασης. Γι'αυτό και οι διακηρύξεις περί κατάργησης των προκαταλήψεων ξεπέφτουν μετά στην αδιαλαξία, περί απελευθέρωσης ξεπέφτουν στην εχθρικότητα, περί ειρήνευσης στην ένοπλη στράτευση.
(Βλέπε για παράδειγμα τη Γαλλική και την Οκτωβριανή Επανάσταση)
Έχω την αίσθηση ότι οι διαπιστώσεις αυτές διαθέτουν μια εντυπωσιακή διαύγεια (όσο και δυσάρεστη ίσως για κάποιους)  και συνάμα αποτελούν χρήσιμη εισαγωγή για το ξεδίπλωμα της συλλογιστικής αυτού του κειμένου.

Η οποιαδήποτε κοινωνική δομή, που προκύπτει με βίαιο, ταραχώδη ή ειρηνικό τρόπο, από τη στιγμή που ιεροποιείται και επιβάλλει στα άτομα που απαρτίζουν την κοινωνία αμετακίνητες αρχές και τελεσίδικες καταστάσεις, μετατρέπεται σε τροχοπέδη στην ελεύθερη και διαρκή εξέλιξη του ανθρώπινου όντος. Διότι οι ίδιες οι δομές που οι άνθρωποι δημιουργούν μέσω της συμφωνίας τους, ακόμα και με τις καλύτερες υποτίθεται και αλτρουιστικότερες των προθέσεων, καταλήγουν να ασκούν κυριαρχία και κατοχή πάνω σε αυτούς που τις δημιούργησαν. Όταν δεν τίθενται κάθε στιγμή σε αμφισβήτηση, όταν δεν υπόκεινται διαρκώς σε πιθανή αναθεώρηση αν οι ανάγκες το απαιτήσουν, όταν δεν αποτελούν ένα προσωρινό και όχι τετελεσμένο και αμετακίνητο συμβόλαιο. Ακόμα κι αν αυτό αποδεικνύεται ότι ελευθερώνει από κάποιους συγκεκριμένους κοινωνικοπολιτικούς καταναγκασμούς, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να επιφέρει λιγότερους ή περισσότερους άλλους, απ'τη στιγμή που εκφυλίζεται σε απροκάλυπτη έως και στυγνή άσκηση ιεραρχικής εξουσίας πάνω στους "υπογράφοντες" το συμβόλαιο.
Το κράτος, η ίδια η κοινωνική ένωση, η μορφή οργάνωσης, διόλου σπάνια θεοποιεί αρχές και πρότυπα που λειτουργούν και ως συνθήματα διαμόρφωσης αντιλήψεων. Όπως, για παράδειγμα, "ο τιμημένος άνθρωπος του μόχθου και της εργασίας", που λειτουργεί ως αποκλειστικό μέτρο του προσδιορισμού της ατομικής φύσης κάθε ανθρώπου και τελικά ως εργαλείο της εκμετάλλευσής του από την ιεραρχία, της μαζοποίησης κι επομένως του εκφυλισμού του. Ή η παντοδυναμία μιας θεοποιημένης οικονομίας, των δεικτών κι αλγόριθμών της, ως κεντρικής δοκού του οικοδομήματος της κοινωνικής ένωσης, που τελικά καταλήγει σε μια απόλυτη και καταπιεστική οντότητα.
Κι έτσι ο άνθρωπος ξεπέφτει σε δουλικό υπηρέτη των ίδιων των αξιωμάτων του, σε δέσμιο ιδεών τις οποίες κάποτε μπορεί να συμμεριζόταν αλλά από ένα σημείο και ύστερα να μη τον εκφράζουν πλέον, σε σκλάβο καινούργιων αφεντικών (που ξεφορτώθηκαν τα παλιά, όπως οι αστοί της Γαλλικής Επανάστασης με την καρατόμηση της μοναρχίας και τις κοινωνικές ανισότητες να παραμένουν, με επιπλέον πρωτοφανή και κτηνώδη τρομοκρατία σε βάρος του λαού). Κι έτσι ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του παγιδευμένο σε μια πλήρως στατική συνθήκη, που μπορεί και να του ζητήσει να θυσιαστεί σαν αμνός στο όνομα γενικοτήτων, σχετικών αντιλήψεων και ξένων "αληθειών" προς την ολότητα της κοχλάζουσας και διαρκώς εξελισσόμενης φύσης του.

Θα συμφωνήσω με τον πατέρα του ατομικιστικού αναρχισμού Μαξ Στίρνερ (1806-1856), ότι η μοναδικότητα του ανθρώπου είναι υπεράνω κρατών, κοινωνικών ενώσεων και οποιωνδήποτε μορφών οργάνωσης, θεϊκών ή ανώτερων όντων και πνευματικών αυθεντιών. Είναι κάτι περισσότερο από αυτά για να υποτάσσεται τυφλά ή άκριτα σε αυτά, να στρατεύεται στο όνομά τους, να αφήνεται στην "καλή τους θέληση", να τους προσφέρει την ίδια την ψυχή του, ώστε να πλουτίζουν αυτά και να φτωχαίνει και αποστεώνεται (υλικά και πνευματικά) ο ίδιος.
Και ακόμα κι αν για κάποια μικρή ή μεγάλη περίοδο της ζωής του βρεθεί να είναι μέλος μιας ένωσης, μιας οργάνωσης, ενός κόμματος, ακόλουθος μιας ιδεολογίας ή οπαδός μιας πίστης, το σημαντικότερο για τον άνθρωπο είναι να διαφυλάττει στο ακέραιο τη διαθεσιμότητα του εαυτού του και να διατηρεί κάθε στιγμή την επίγνωση της ριζικής και καθολικής αυτονομίας του. Γιατί καμία σχετική αντίληψη όπως τα "ιδανικά" και τα ηθικά κριτήρια (που άλλωστε παραλάσσουν από τόπο σε τόπο κι από λαό σε λαό, μέσα στις δίνες του ιστορικού χρόνου), κανένας όρκος, καμία "ιερή υποχρέωση", κανένα ιδεολογικό καθήκον, καμία προπαγανδιστική εργασία, καμία πίστη, καμία ομοφωνία της "πλειοψηφίας" ή της παρέας, δεν μπορούν να υποχρεώσουν σε υποταγή έναν άνθρωπο με θέληση και ανεξαρτησία αντίληψης. Και κανένας κρατισμός, καμία κοινωνική δομή ή κοινωνικό συμβόλαιο, καμία διαβεβαίωση ή νουθεσία οποιασδήποτε "αυθεντίας", δεν μπορεί να του στερήσει τη σπουδαιότερη ιδιοκτησία του: Την εξουσία του εαυτού του! Η οποία και προλειαίνει και προετοιμάζει το έδαφος για τη διερεύνηση από τον ίδιο της συνείδησής του και της προέκτασης των ανθρώπινων ιδιοτήτων του...

Κι όταν μια κοινωνική ένωση ευνοεί και καλλιεργεί μια τέτοιου είδους συνθήκη, τότε πρόκειται για μια περιπέτεια άξια να τη ζήσει ο άνθρωπος και οι συνοδοιπόροι του.

ανιχνευτής

 Διαβάστε και αυτά από εμάς:

• Κάποιες ιδέες προς επεξεργασία (ατομικότητα σε συνέργεια με τη συλλογικότητα)...

•  "...όλα μπορούν να λεχθούν", γιατί τίποτα δεν είναι ιερό και η ελευθερία είναι ασύμβατη με τη λογοκρισία και την "προστασία ιδεών"!

• Να κερδίσουμε τις στιγμές μας!

• Η υπνωτισμένη "ελεύθερη βούληση" του πολίτη-πελάτη και μόνιμα θύματος

ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΝΗΜΗΣ Σ'ΕΝΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ: " Ο αδελφός μου ο Στέλιος"

Aς δούμε πρώτα δυο κατατοπιστικές και μεστές κουβέντες πάνω σε αυτό το βιβλίο μνήμης, για το οποίο δεν έχω κανένα λόγο να κρύψω τη συγκίνηση που ξεφυλλίζοντάς το ένιωσα και το θαυμασμό που με συνεπήρε για το νεαρό πρωταγωνιστή του:

" ΡΗΓΜΑ 2012 -  Β’ έκδοση (συμπληρωμένη)   Τα γεγονότα του Μικρού Πολυτεχνείου (Σχολής Υπομηχανικών). Η πρώτη συλλογική πράξη αντίστασης σε χούντα και διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο, καταλύτης για τη ριζοσπαστικοποίηση του αντιδικτατορικού κινήματος που θα κορυφωθεί με τις καταλήψεις τις Νομικής και την εξέγερση του Πολυτεχνείου.   Η συμβολή των αυτόνομων – αντιεξουσιαστών φοιτητών σε αυτή την (ηθελημένα;) άγνωστη ιστορία και η επανεμφάνιση των αναρχικών στον ελλαδικό χώρο κατά τη περίοδο της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας έως και το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια των πολιτικών. Ανάμεσα τους, ο Στέλιος Βασιλειάδης, που  με τη δράση του υπήρξε διαρκής στόχος των υπηρεσιών καταστολής του καθεστώτος και τη διαδρομή του οποίου διέκοψε απότομα ένα δυστύχημα, «τροχαίο» είπαν στα χαρτιά…   Διανέμεται μέσα από αυτοοργανωμένους χώρους και βιβλιοπωλεία."
από Indymedia Athens

" Ένα χρονικό της ζωής και της αντιεξουσιαστικής δράσης του Στέλιου Βασιλειάδη (1947-1974), που γεννήθηκε στην Κοκκινιά, σπουδασε στη Σιβιτανίδειο Σχολή και στην Ανωτάτη Σχολή Υπομηχανικών, έλαβε ενεργό μέρος ως φοιτητής στον αντιδικτατορικό αγώνα, συνελήφθη και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, δημιούργησε μαζί με συντρόφους του τον αντιεξουσιαστικό χώρο ΚΡΑΚ στα Εξάρχεια και την Αυτόνομη Αντιεξουσιαστική Πολιτική Ομάδα (ΑΑΠΟ), στη μεταπολίτευση, και σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα, στην Καλλιθέα, στις 9 Δεκεμβρίου 1974, την επομένη του δημοψηφίσματος για τη μοναρχία στην Ελλάδα, στο οποίο συμμετείχε ως μέλος εφορευτικής επιτροπής. Γραμμένο από τον "σύντροφο, φίλο και αδελφό του", όπως γράφει, Κυριάκο Βασιλειάδη.
Το βιβλιοπωλείο και οι εκδόσεις "Ρήγμα" λειτούργησαν, αρχικά, στην Κοκκινιά ως ζωντανός απελευθερωτικός χώρος αντιεξουσιαστικών/αναρχικών ιδεών και δράσεων την περίοδο 1975-1979. 
Αναφορά στα βασανιστήρια και την αξιοπρεπή στάση του Στέλιου Βασιλειάδη υπάρχει και στη μαρτυρία (εφημ. "Το Βήμα" 27/4/75) του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Δημήτρη Μαρωνίτη που τον Ιούνιο του 1972, ήταν ο ίδιος κρατούμενος στα κελιά του ΚΕΣΑ, για τον νεαρό κρατούμενο του διπλανού κελιού του: "... ήθελα να φέρω στη δημοσιότητα ένα νωπό γεγονός που κατοικεί τα αυλάκια του μυαλού μου και τρέφει σε ώρες δύσκολες τη πικρή μου αισιοδοξία. Δεν έμαθα ποτέ ποιο παλικάρι σφάδαζε στο διάδρομο. Μούγκριζε υπόκωφα, αλλά δεν έβγαλε ούτε μία φορά δυνατή κραυγή. Κάποτε άκουσα να τον σέρνουν στο κελί του, ενώ ο δεσμοφύλακας τον περιέλουζε με βρισιές που δεν φημίζονταν για την πρωτοτυπία τους: "ρε π..... βρωμοκομμουνιστή, εδώ θα σαπίσεις". Κι ενώ η πόρτα έκλεινε, ακούστηκε μια ήρεμη, καθαρή, απόλυτα ζυγισμένη φωνή: "δεν είμαι κομμουνιστής· είμαι αναρχικός". Θα ήθελα κάποτε να διηγηθώ το περιστατικό πολύ απλά, κι ύστερα να ζητήσω να μπει στα αναγνώσματα του σχολείου, γιατί αυτή η γενναία απροσδόκητη απόκριση εμένα τότε με παρηγόρησε βαθειά και μου έδειξε μια και καλή πώς προχωρεί η αξιοπρέπεια του ανθρώπου ως το θάνατο" (στην έρευνα που έγινε, όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο ότι πρόκειται για τον Στέλιο)."
 από BiblioNet

Eπιθυμώ να προσθέσω κι εγώ ένα μικρό χαρακτηριστικό απόσπασμα του βιβλίου γι'αυτό το παλικάρι, τον αγωνιστή τον αφοσιωμένο ως το τέλος στον αγώνα του:

"Στις 8 Δεκέμβρη (1974) στήνεται το πολιτικό θέαμα-Δημοψήφισμα. Τα κέντρα εξουσίας -ντόπια και ξένα- αποφασίζουν να γίνει δημοψήφισμα για να εκφράσει ο λαός την κυρίαρχη θέλησή του για το πολίτευμα με το οποίο θέλει να κυβερνηθεί. Δεν τον ρωτούν όμως αν οι επιθυμίες του εξαντλούνται στο χώρο που έχει σαν ακραία σημεία του τη Μοναρχία και τη δημοκρατία. Κανένας δεν τον ρωτάει αν θέλει να κυβερνηθεί μόνος του και να αυτοδιαχειριστεί τη ζωή του. Η ψήφος εναντίον της Μοναρχίας σαν φορέα της εξάρτησης από τους ξένους, πράκτορα ξένων συμφερόντων, πηγή ανωμαλίας κ.ά. είναι μία πλευρά της πάλης. Αλλά η αποδοχή μιας δημοκρατίας είτε προεδρικής είτε κοινοβουλευτικής είτε γερμανικής είτε ελληνικής που "γαλλοφέρνει" είναι και ακατανόητη και επιζήμια.
Με αυτές τις σκέψεις ο Στέλιος μοιράζει στο κέντρο της Αθήνας πολλά χειρόγραφα-τρικ με αντιεξουσιαστικά-αντιμοναρχικά συνθήματα. Την ημέρα του Δημοψηφίσματος διορίζεται μέλος της εφορευτικής επιτροπής σε εκλογικό τμήμα της Κοκκινιάς όπου έρχεται σε αντίθεση και προστριβές με διάφορους βασιλικούς παρακρατικούς τραμπούκους της εποχής, που προσπαθούν να επηρεάσουν και να επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στα εκλογικά κέντρα"

Και το βράδυ της Δευτέρας 9 Δεκεμβρίου του 1974, ο νεαρός αγωνιστής, το παλικάρι που επέζησε από τα φοβερά χουντικά βασανιστήρια (άραγε κατά πόσο έχουν εξαλειφθεί από τον τόπο;"Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας")των παλιοτόμαρων Ασφαλιτών και Εσατζήδων,  χωρίς να προδώσει ούτε στο ελάχιστο τις ιδέες και τους συντρόφους του, σκοτώνεται σ'ένα πολύ-μα πολύ περίεργο "ατύχημα". Ήταν 27 χρονών.

Είθε η μνήμη της ιστορίας του να εμπνέει και να ατσαλώνει κάθε κοινωνικό αγώνα ενάντια στη μοχθηρία της καταπίεσης και την τερατοσύνη της αποκτήνωσης του ανθρώπου...

"ΧΟΥΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΣΕΙ"!

Ναι! Αλλά όχι από μόνη της...

ανιχνευτής

Λόγια πάντα επίκαιρα: " Η Απάντηση του Ντουρρούτι " (από τη σπουδαία ταινία "Libertarias", "Ελευθεριακές")

Περιγραφή χρήστη που ανέβασε το βίντεο στο youtube: " Η συνέντευξη του Μπουαναβεντούρα Ντουρρούτι όπως αποδόθηκε στην ταινία του 1996 (για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο) "Libertarias". Aνάμεσα σε άλλα, ερωτήθηκε από Σοβιετικούς κι Αμερικανούς επικριτές του, για τις ασύμβατες σχέσεις των Αναρχικών με τη Λαϊκή κυβέρνηση της Ισπανίας καιτουλικό κόστος που επιφέρει μια Επανάσταση. Τα λόγια του επακριβώςήταν τα εξής:

Πάντα σε καλύβια και τρύπες μέναμε, θα καταφέρουμε λοιπόν να ζήσουμε εκεί μέσα για λίγο καιρό. Μην ξεχνάτε όμως πως ξέρουμε και να χτίζουμε. Εμείς είμαστε εκείνοι που χτίαμε τα παλάτιακαι τις πόλεις στην Ισπανία, στην Αμερική και σ'ολόκληρο τον κόσμο.Εμείς οι εργάτες μπορούμε να χτίσουμε καινούργια στη θέση τους, καινούργια και καλύτερα. Δεν φοβόμαστε τα συντρίμια. Τη γη εμείς θα την κληρονομήσουμε, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Ας κάνει η αστική τάξη τον κόσμο της κομμάτια, προτού αποχωρήσει από τη σκηνή της Ιστορίας. "

Παρμένο από τη θαυμάσια  ταινία "Libertarias" (σου μιλάει στο μυαλό, αγγίζοντάς σου τις πιο ευγενικές και γενναίες συνάμα χορδές της ψυχής), που μπορείτε να την κατεβάσετε με ελληνικούς υπότιτλους από ΕΔΩ


 (Oι Ελευθεριακές: "Σε έναν κόσμο ιδωμένο μέσα από τα μάτια των ανδρών, η ιστορία δε θα μπορούσε παρά να καταγράφεται από αυτή τη σκοπιά. Με τον ίδιο τρόπο ακόμα και η ιστορία η γραμμένη "από τα κάτω", η ιστορία των επαναστάσεων και των κοινωνικών αντιστάσεων, αγνοεί σκόπιμα ή μη τις γυναίκες. Αυτές που επέλεξαν τον αγώνα κινούμενες από την ανάγκη για την ελευθερία, οπλισμένες με την οργή τους ενάντια στους καταπιεστές που δεν έχουν ούτε φύλο ούτε φυλή, μόνο το ίδιο λαίμαργο βλέμμα του κατακτητή.
Η ταινία αυτή ("Ελευθεριακές" μεταφράζεται στα ελληνικά επακριβώς) που πρόσφατα προβλήθηκε σε διάφορες καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα, είναι μία σπάνια ταινία παραγωγής 1996 που δεν βρίσκεται στα ελληνικά βιντεοκλάμπ και παρουσιάζει τη δράση των γυναικών στις γραμμές των αναρχικών κατά τον Ισπανικό εμφύλιο.")

Δείτε επίσης:
 Εργάτη, γνωρίζεις στ'αλήθεια τη δύναμή σου;
Για να απαλλαγούμε από τον κόσμο τον παλιό...
 Ο Μαλατέστα, ο αναρχοσυνδικαλισμός και η βαθιά ριζωμένη στο λαϊκό υποσυνείδητο απήχηση της αναρχίας ως βασικό (κι απαραίτητο) συστατικό μιας πραγματικής επανάστασης
 Είμαστε πολλοί που φοβόμαστε αλλά δεν πισωγυρνάμε...
 Άκου τα "τύμπανα!" Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης...Έχουμε πόλεμο μωρό μου-καιρός να "συνθέσεις τις δικές σου ουτοπικές μουσικές!"
Ξέρουμε πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά αγαπάμε τα ρόδα!
Ανάμεσα σε πατριώτες και πατριδοκάπηλους, κομματάρχες και κομματοπελτέδες, μπίζνεσμεν και υπαλλήλους, πασχίζουμε να αναλαμβάνουμε πάντα την "πάσα ευθύνη" των επιλογών μας...

"A LAS BARRICADAS" = "ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ"

 

Μαύρες καταιγίδες σείουν τον ουρανό
Σκοτεινά σύννεφα μας τυφλώνουν
Μολονότι μας περιμένει θάνατος και πόνος
Ενάντια στον εχθρό, μας καλεί το καθήκον
Το πολυτιμότερο αγαθό
Είναι η Ελευθερία
και πρέπει να την υπερασπίσουμε
με θάρρος και πίστη.
Σηκώνοντας τη σημαία της επανάστασης
Που οδηγεί τον λαό στην χειραφέτηση
Εργαζόμενε λαέ εμπρός στη μάχη
Πρέπει να ανατρέψουμε το πραξικόπημα
Στα οδοφράγματα!
Στα οδοφράγματα!
Για τον θρίαμβο
της Συνομοσπονδίας.

A LAS BARRICADAS (ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ), το γνωστό τραγούδι των ισπανών αναρχικών (1936), με το οποίο μάλιστα ανοίγει και η συναρπαστική ταινία "Γη και Ελευθερία" (1996) του Κεν Λόουτς. Η Συνομοσπονδία που αναφέρεται στο τέλος είναι πιθανότατα η ελευθεριακή C.N.T. (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας), η μεγαλύτερη προπολεμικά εργατική συνδικαλιστική οργάνωση της Ισπανίας. Θα μπορούσε όμως ως Συνομοσπονδία να εννοείται και το αναρχικό ιδεώδες της οριζόντιας οργάνωσης της κοινωνίας σε ομοσπονδίες παραγωγών, που θα αντικαταστήσουν το καταργηθέν από την επανάσταση Κράτος. Το πραξικόπημα που καλούνται οι εργαζόμενοι να ανατρέψουν είναι φυσικά αυτό του στρατηγού Φράνκο. Αξίζει να προσεχθεί όχι μόνο η υψηλή καλλιτεχνική αισθητική του τραγουδιού αλλά και οι (φαινομενικώς απλοί) στίχοι: σε αντίθεση με τα γελοία σταλινικά εμβατήρια και ανταρτοτράγουδα, εδώ οι εργαζόμενοι δεν καλούνται να καταταγούν ως στρατιωτάκια κάτω από τη σημαία ενός ιδεολογικού, ή κομματικού μεσσιανισμού, ή να υπακούσουν στην "καθοδήγηση" του κάθε "φωτισμένου" ηγετίσκου. Αντίθετα, τονίζονται η χειραφέτηση των εργαζομένων, η ελευθερία να αποφασίζουν οι ίδιοι για ό,τι τους αφορά (η έννοια της ελευθερίας δεν εξετάστηκε ποτέ στα μαρξιστικά κείμενα) και η ομόσπονδη (δηλ. χωρίς κυβέρνηση και κράτος) κοινωνική οργάνωση.

Το είδαμε (μαζί με τη μετάφραση των στίχων και τα παραπάνω εξαιρετικά σχόλια) ΕΔΩ

Η αποχή είναι ένδειξη "αναρχισμού και μηδενισμού"; Ναι; Και μήπως είναι τελικά και ο πραγματικός νικητής των εκλογικών "ριάλιτυ";

Διαβάζουμε σε κάποια σάιτ -κατά τ'αλλα με απόψεις σοβαρές και σεβαστές και με επιχειρήματα που καταγγέλουν και καταρρίπτουν τις σωτηριολογικές μνημονιακές λογικές- ότι η αποχή απ'τις εκλογές αποτελεί "αναρχική και μηδενιστική" πρακτική.

Δεν θα το σχολιάσουμε με πολύπλοκες αναλύσεις που κόβονται να αποδείξουν το αντίθετο. Άλλωστε έχουμε εκφράσει, όσο πιο επεξηγηματικά πιστεύουμε, τι σημαίνει για εμάς "εκλογές" μέσα στις αστικές δημοκρατίες και ειδικά στo τριτοκοσμικών καταβολών νεοελληνικό προτεκτοράτο. Σε αυτήν τη θεματική ενότητα, όπου θα βρείτε κι άλλα άρθρα εκτός από τα δικά μας, επί τούτου: Εκλογές;Χμ!  Οπότε ας μη γίνουμε κουραστικοί πλέον όσον αφορά αυτό το ζήτημα.

Μόνο δυο λόγια περί "αναρχικών και μηδενιστικών αντιλήψεων", που έτσι όπως αναφέρονται σε σχέση με τη -για εμάς ξεκάθαρα "σημαδεμένη τράπουλα"- των εκλογών αφήνεται να εννοηθεί ότι τέτοιου είδους αντιλήψεις κυοφορούν και μεταφέρουν κάτι το αρνητικό. Για τη "δημοκρατική ζωή" του τόπου και κατ'επέκτασιν για την ίδια την πολιτική και κοινωνική υπόσταση του ίδιου του ατόμου!

Παραπομπές

Κατ'αρχήν, τι πραγματικά σημαίνει αναρχική πολιτική σκέψη κι ανάλογη κοινωνική συμπεριφορά; Χωρίς να θέλουμε να αγιοποιήσουμε αυτό τον πολυπρόσωπο χώρο όπου δεν λείπουν οι εμμονές κι αγκυλώσεις, κάτι που μάλλον είναι κι αναπόφευκτο στις πολιτικές και κοινωνικές ζυμωσεις μεταξύ ανθρώπινων υπάρξεων, ακόμα κι αν έχουν τις αγνότερες των προθέσεων.
Νομίζω ότι τόσο ουσιαστική όσο και περιεκτική απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έρχονται να δώσουν τα εξής τα οποία και με καλύπτουν σε ικανοποιητικό βαθμό:

Ανάμεσα σε πατριώτες και πατριδοκάπηλους, κομματάρχες και κομματοπελτέδες, μπίζνεσμεν και υπαλλήλους, πασχίζουμε να αναλαμβάνουμε πάντα την "πάσα ευθύνη" των επιλογών μας...

"Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές - θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες - ν’ απομείνεις μόνος και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου... Ποια ‘ναι η πιο αντρίκια χαρά; Ν’ αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη..." NIKOΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Τι γενναίες κουβέντες! Λόγια ενός πραγματικά ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ! Πρώτα απ'όλα από τους δαίμονες του ίδιου του του εαυτού! Και μετά από τους λογιών λογιών δαίμονες που εξαπολύει η ίδια η στρεβλά κι επικίνδυνα εκπαιδευμένη "κοινωνία" στην προσπάθειά της να καθηλώσει, να κουρσέψει την ψυχή του και να αποστεώσει πνευματικά το άτομο! Με εκπαιδευτές τους κοινωνικούς χειραγωγούς και "ιδιοκτήτες των ανθρώπινων κοπαδιών"...

Κουβέντες που ξεφεύγουν απ'το αντιληπτικό πλαίσιο ουκ ολίγων ή καταδικάζονται στην πυρά της "ορθότητας" από όσους νιώθουν έντονα ότι απειλούνται σοβαρά τα "οικοδομήματα", τα "οικόπεδα" και τα συμφέροντά τους.
Ας κάνουμε κάποιες προβλέψεις και προσεγγίσεις επί τούτου:

Aκούγοντας τα παραπάνω λόγια ο...

...ο ευηπόληπτος, φιλήσυχος, ηθικολόγος και νομιμόφρων πολίτης θα έφριττε. Γιατί θα ηχούσαν σαν ενοχλητικά οξύς συναγερμός προειδοποίησης πως αποδέχεται ως οδοδείκτη μια "ηθική" που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα της φύσης και της ανθρώπινης φύσης. Που μετατρέπει ολόκληρο τον κόσμο σε ταμειακή μηχανή, που βρίθει από βαρβαρικές, διαστρεβλωμένες κι αρρωστημένες έννοιες και αξίες. Που καταπνίγει, στοχοποιεί και διαφθείρει την ανάδειξη της  ζωογόνου ενέργειας στην ψυχή. Και καταβαραθρώνει ολόκληρο τον κόσμο και τη χαρά της ζωής και του έντονα ερωτικού στοιχείου της και την απόλαυση των όσων η ίδια η φύση προσφέρει απλόχερα στα παιδιά της.

> Ο τραπεζίτης θα θορυβηθεί έντονα (κι ας λένε ότι "το χρήμα δεν έχει πατρίδα") γιατί αν είχαν όλοι τέτοια "αιρετικά μυαλά", τότε ποιος θα πήγαινε να σακατευτεί και να ξεκοιλιαστεί στα πεδία των πολέμων υπέρ ανύπαρκτων θεών και διάτρητων ιδανικών για τις αγέλες, απ'τη μια, και υπέρ τεράστιων χρηματοοικονομικών ωφελειών μέσα απ'τα συντρίμια των μαχών απ'την άλλη, για τους "ποιμένες"; Αλλά και ποιος θα δεχόταν ως φυσιολογική την παρασιτική του υπόσταση στην κοινωνία;
(FED ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ)

> Ο πολιτικάντης θα ζοριζόταν ασφυχτικά γιατί θα στερούνταν στο "ληστρικό του πόκερ" με τις τύχες των "πελατών του", το ατού του σημαδεμένου άσου της "πατρίδας". Που μαζεύεται και τεντώνεται σαν εννοιολογικό λάστιχο, ανάλογα με τα μετατοπιζόμενα συμφέροντα και τις ευέλικτες ατζέντες των ισχυρών (τοπικών του και διεθνών) εντολοδοτών. Οι οποίοι κατασκεύασαν το βεβαρυμένο συγκινησιακά μύθο περί "έθνους-κράτους" ( Δυο λόγια περί εθνικισμού και διεθνισμού) για να εξαπατούν, να χειραγωγούν και να ληστεύουν και κατακερματίζουν ανετότερα τους λαούς. Περισσότερα γι'αυτό στη συνέχεια...

> Ο υψηλόβαθμος καραβανάς θα γινόταν ασφαλώς έξω φρενών γιατί με αυτά τα "αντιεθνικά μυαλά" θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρίσκει αναλώσιμα (σαν αυτόν άλλωστε) σφαχτάρια για να υπακούνε χτυπώντας προσοχή στις εντολές του, όπως κι αυτός πράττει ανάλογα με τις διαταγές των από πάνω του. Ανθρώπινα σφαχτάρια που να θυσιάζονται, θέλοντας και μη (γινόμενοι και ήρωες παρασημοφορημένοι μετά θάνατον), χωρίς να μάθουν ποτέ πώς και πού έπιασε τόπο το κλάδεμα της ζωής τους...
Διάβασε κι αυτή τη μικρή ιστορία: Χριστούγεννα στα χαρακώματα κάποιου παγκόσμιου πολέμου

> Ο πολεμολάγνος εθνικιστής (αριστερός ή δεξιός) θα ψελίσει τίποτα τσιτάτο περί "εθνικής προδοσίας", γαλουχημένος από έναν περιγέλαστο προπαγανδιστικό εθνοκεντρικό σωβινισμό.
Ξεχνώντας ή κυρίως αγνοώντας μέσα στην αμάθειά του (ή ημιμάθεια) ότι η έννοια του πολέμου για "εθνικούς" λόγους ήταν ολωσδιόλου άγνωστη (βλέπε και Θουκυδίδη) στους "βιολογικούς του προγόνους"(!!!) αρχαίους Έλληνες. Κι ότι η πολεμική σύγκρουση ήταν αντιληπτή ως αποτέλεμα ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ - ΤΑΞΙΚΩΝ αιτιών, ακόμα κι ανάμεσα σε διαφορετικούς λαούς. Όπου το κάθε άτομο οφείλει πρωτίστως να γυρέψει μέσα στον πόλεμο την αληθινή του κοινωνική θέση και ή να επωφεληθεί μαζί με τους ομοίους του απ'τον πόλεμο ή να αποφύγει με κάθε τρόπο τις ολέθριες συνέπειές του.

Κόλιν Γουώρντ – Ο αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης

Ένα πραγματικά εξαιρετικό κείμενο! Απολαύστε το!

πρόλογος από τον risinggalaxy:
(μεταφραση από κοινού με τον Θοδωρή Σάρα)

Το εξαιρετικό κείμενο που ακολουθεί το αλίευσα από το http://www.panarchy.org


Είναι η αρχή μιας προσπάθειας για τη μετάφραση κειμένων, θεωρητικού περιεχομένου, αλλά σχετικά με θέματα που αφορούν την απτή καθημερινότητα μας. Το συγκεκριμένο κείμενο μου τράβηξε τη προσοχή μιας και το θέμα με της δημόσιες συγκοινωνίες και το ξεπούλημα του ΟΣΕ, θεωρώ ότι είναι άκρως σημαντικό. Ο Κόλιν Γουώρντ έγινε γνωστός αλλά και πολύ αγαπητός από την εμπλοκή του και την ενασχόληση του με θέματα της καθημερινότητας(every day anarchism). Στα ελληνικά μπορεί να διαβάσει κανείς το επίκαιρο: “Ελευθερία της κίνησης μετά το αυτοκίνητο” από τις εκδόσεις Άρδην, στο οποίο ο Γουώρντ μεταξύ άλλων καταγράφει και την εμπειρία του από τους αγώνες των τοπικών συμβουλίων στην Αγγλία,υπέρ του σιδηρόδρομου και των δημόσιων συγκοινωνιών.

• Κόλιν Γουώρντ – Ο Αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης

Σημείωση: Αυτό το κείμενο δείχνει τις ομοιότητες μεταξύ του αναρχισμού και των αρχών των περίπλοκων συστημάτων που αποτελούνται από πολλές αλληλένδετες μονάδες. Ίσως, μόνο όταν αντικατασταθεί η μηχανιστική θεώρηση του κόσμου από μια κυβερνητική [1] , ο αναρχισμός ως οργάνωση να αναγνωρισθεί τελικά και να γίνει αποδεκτός.

Ίσως σκεφτείτε, ότι με το να περιγράφω τον αναρχισμό σαν μια θεωρία οργάνωσης ηθελημένα να προτείνω ένα παράδοξο: «αναρχία» μπορεί να θεωρείται από εσάς το αντίθετο της οργάνωσης. ‘Όμως, στη πραγματικότητα η «αναρχία» σημαίνει απουσία κυβέρνησης, απουσία εξουσίας.

Μπορεί να υπάρξει κοινωνική οργάνωση δίχως εξουσία, δίχως κυβέρνηση; Οι αναρχικοί ισχυρίζονται πως μπορεί να υπάρξει και ισχυρίζονται επίσης ότι είναι επιθυμητό να υπάρξει. Ισχυρίζονται, ότι στη βάση των κοινωνικών μας προβλημάτων είναι η αρχή της κυβέρνησης.

Ο Μαλατέστα, ο αναρχοσυνδικαλισμός και η βαθιά ριζωμένη στο λαϊκό υποσυνείδητο απήχηση της αναρχίας ως βασικό (κι απαραίτητο) συστατικό μιας πραγματικής επανάστασης

Στις μέρες της λυσσαλέας και ολομέτωπης καπιταλιστικής (ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να την ονοματίσει) επίθεσης ενάντια σε κάθε έννοια σχετική με λαϊκά κεκτημένα, δικαιώματα και προοπτικές λαϊκής ευημερίας...
 ...Και με τους εγχώριους πολιτικούς άρχοντες-"μάνατζερ" στο τοπικό παραμάγαζο των διεθνών τυράννων και τους άθλιους κόλακες και γλείφτες κι εκτελεστικά όργανα όλων αυτών και γύρω από αυτούς... Ν'αποδεικνύουν ΞΕΚΑΘΑΡΑ με τη στάση τους ότι ΜΙΣΟΥΝ κι ΑΠΕΧΘΑΝΟΝΤΑΙ ΣΦΟΔΡΑ τον απλό κόσμο, τον πληθυσμό που με την ύπαρξή του κι όποια δυνητική κι απρόβλεπτη απόπειρα αντίδρασής του μπορεί να τους εμποδίσει (ή καθυστερήσει) τα σχέδια μαζικής απαλλοτροίωσης και ξεπουλήματος ΟΛΩΝ των υποδομών και περιουσιακών στοιχείων ετούτης  χώρας (κι έρχεται η σειρά και πολλών άλλων)...Οδηγώντας τελείως κυνικά στον αφανισμό, την απόλυτη δυστυχία και στο θάνατο τους κατοίκους...

...Τότε τα παρακάτω αποκτούν ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο ιστορικά (όσον αφορά τον αναρχισμό) αλλά και πρακτικά, ως πολύτιμες παρακαταθήκες του παρελθόντος για την ΑΝΑΓΚΑΙΑ όσο ποτέ ίσως αντίσταση του παρόντος και μέλλοντος και την οργάνωση ενός μαζικού λαϊκού και γνήσια ανατρεπτικού κινήματος από τα κάτω.

ανιχνευτής

" ...οι προυντονικοί είναι αναρχικοί αλλά δεν είναι κομμουνιστές. Οι μπακουνικοί είναι και αναρχικοί και κομμουνιστές αλλά δεν είναι μαρξιστές. Οι μαρξικοί είναι κομμουνιστές διαρκώς κι αναρχικοί μακροπροθέσμως. Και στα τρία ρεύματα ο αναρχισμός είναι η κοινή συνιστώσα....

 Ο αναρχομαρξισμός τονίζει τον ενυπάρχοντα στο μαρξισμό αναρχισμό για να παραπέμψει στο τελικό ζητούμενο που είναι η αταξική κοινωνία (σχόλιο δικό μας: βέβαια, κατά τον Μαρξ, η έλευση της αταξικής κοινωνίας προϋποθέτει αυστηρά την αόριστη χρονικά-ή τελοσπάντων όσο χρειαστεί και κριθεί κι από τους "συντρόφους" γραμματείς και κομισάριους της πλέον αποκρουστικής γραφειοκρατίας και κρατικού συγκεντρωτισμού- δικτατορία του προλεταριάτου. Που τιμώντας και τη λέξη "δικτατορία" εφαρμόστηκε με τα γνωστά αποτελέσματα στην ΕΣΣΔ και τα προτεκτοράτα της). Οι κομμουνιστές-μαρξιστές συχνά ξεχνούν αυτό το ιδανικό, οπότε ο αγώνας τους μοιάζει με τον αστικό αγώνα για την κατάληψη και τη νομή της εξουσίας, ενώ το τελικό ζητούμενο στο μαρξισμό είναι η κατάργηση της εξουσίας, δηλ. ο αναρχισμός. Που υπάρχει σαν πρώτο και κύριο συστατικό σε κάθε ανατρεπτικό κίνημα, ειρηνικό ή βίαιο.

 Το 1876, χρονιά του θανάτου του Μπακούνιν, ο Ιταλός αναρχικός Ενρίκο Μαλατέστα θα δημιουργήσει μια καινούργια παραλλαγή του αναρχισμού. Αφού οι προυντονιστές, οι μπακουνιστές και οι μαρξιστές δεν μπορούν να τα βρουν και να δράσουν συντονισμένα, καλό είναι να μη σταματήσουμε να ενεργούμε ένας ένας ή σε μικρές ομάδες. Αυτή τη μορφή δράσης ο Μαλατέστα την ονομάζει "έμπρακτη προπαγάνδα". Χρειάζεται, λέει ο Μαλατέστα, η έμπρακτη προπαγάνδα για να διατηρείται υψηλό το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή της επανάστασης, όποτε κι αν έρθει.

 Η άποψη του Μαλατέστα θα βρει μια απροσδόκητα μεγάλη απήχηση.

Για μία Ελευθεριακή Ηθική

                 

Στην ιεραρχική κοινωνία μας οι διαπροσωπικές σχέσεις καθορίζονται παραδοσιακά με ορούς κυριαρχίας- υποταγής. Κάθε άνθρωπος δεν νοείται ως ένα πρόσωπο ανάμεσα σε άλλα ισότιμα πρόσωπα, αλλά ως άτομο που ο σκοπός της ύπαρξης του είναι να κυριαρχήσει πάνω σε άλλα άτομα ή να υποταχθεί στη θέληση άλλων, μέσα σ’ ένα ανελέητο πόλεμο του καθενός εναντίων όλων. Το Διαφορετικό, είτε πρόκειται για άνθρωπο, είτε για σχέση, ή για πράγμα, γίνεται αντιληπτό ως ανταγωνιστικό, και σαν τέτοιο επιβάλλεται να τοποθετηθεί σε μια ιεραρχική κλίμακα. Ο καταναγκασμός, η χειραγώγηση, η βια, είναι θεμελιώδεις πρακτικές της κοινωνίας που βρίσκεται σε μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση με τον εαυτό της και με τη φύση, και οι ουσιαστικά ανθρώπινες σχέσεις είναι μάλλον περιθωριακό φαινόμενο.
Τα θετικά και τα αρνητικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, η κοινωνική υπευθυνότητα και οι αντικοινωνικές τάσεις, δεν καθορίζονται βιολογικά. Είναι δημιουργήματα τόσο του ιδιαίτερου τρόπου κοινωνικοποίησης στην οποία υποβάλλεται το άτομο, όσο και των συνειδητών επιλογών του ίδιου του ατόμου. Ο αυταρχικός χαρακτήρας του ανθρώπου, οι σαδιστικές- κυριαρχικές και οι μαζοχιστικές- δουλοπρεπείς τάσεις του, είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα και διαιωνιζόμενο αποτέλεσμα του φαύλου κύκλου της αυταρχικής κοινωνικοποίησης, της θεμελιωμένης πάνω στο φόβο.

 Για μας, η πραγμάτωση της ανθρωπιάς από το άτομο και ο εξανθρωπισμός των κοινωνικών σχέσεων, αυτές οι δυο όψεις της επαναστατικής διαδικασίας, γίνονται δυνατές στο μέτρο που ο καθένας μας ενστερνίζεται και βιώνει μια ουσιαστικά ελευθεριακή ηθική.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ - ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΝΕΟΤΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ - ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΝΕΟΤΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ


Συγγραφέας: Richard J. F. Day
Εκδόσεις: Ελευθεριακή Κουλτούρα, 2008
Σελίδες: 302


(Από τα βιβλία που τα αγοράζεις μόνο και μόνο για τον τίτλο τους. Δεν το έχω ακόμα διαβάσει αλλά αναδημοσιεύω το οπισθόφυλλο και κάποια πράγματα που βρήκα γι' αυτό, στο διαδίκτυο)

Ο συγγραφέας ανασύρει τη λογική του αντι-ηγεµονισµού και της συγγένειας από τα κείµενα των κλασσικών του αναρχισµού, κάνοντας κάτι περισσότερο από το να διερευνήσει τις σχέσεις ανάµεσα στον αναρχισµό και στα νεότατα κοινωνικά κινήµατα, όρο που ο ίδιος εισάγει για να περιγράψει τα σύγχρονα µας κινήµατα και για να τα διακρίνει από τα νέα κινήµατα της αµέσως προηγούµενης περιόδου. Αποκαθιστά µε τον τρόπο αυτό τον, παρερµηνευµένο και συκοφαντηµένο, αναρχισµό τονίζοντας τον πλέον επίκαιρο και µοντέρνο χαρακτήρα του και τη σηµασία που έχει για την "τρίτη µας ευκαιρία".



"Μιλάμε για το πρόβλημα της ηγεμονίας, έννοια που σύμφωνα με τον Ντέι είναι το σύνορο μεταξύ της ελευθεριακής αντίληψης της κοινωνικής αλλαγής και του αντιθέτου της, της ιεραρχικής και εξουσιαστικής αντίληψης, που υλοποιείται με την καπιταλιστική και/ή κρατική κυριαρχία.

" Να σε κυβερνούν σημαίνει..."

" Να σε κυβερνούν σημαίνει πως σε κάθε διαπραγμάτευση σου, σε κάθε σου κίνηση, είσαι σημειωμένος, εγγεγραμμένος, απογραμμένος, φορολογημένος, διατιμημένος, σφραγισμένος, μετρημένος, αριθμημένος, αξιολογημένος, αδειοδοτημένος, εξουσιοδοτημένος, προειδοποιημένος, περιορισμένος, αναμορφωμένος, διορθωμένος, τιμωρημένος.

Σημαίνει πως υπό το πρόσχημα της κοινής ωφέλειας και στο όνομα του κοινού συμφέροντος υποχρεώνεσαι να εκπαιδεύεσαι, να εκμεταλλεύεσαι, να εξαγοράζεσαι, να μονοπωλείσαι, να κομματιάζεσαι, να τσακίζεσαι, να ληστεύεσαι· και τότε, με την παραμικρή αντίσταση, με την ελάχιστη διαμαρτυρία, σε περιορίζουν, σε περιφρονούν, σου βάζουν πρόστιμο, σε στριμώχνουν, σε καταγράφουν, σε καταχρώνται, σε ξυλοφορτώνουν, σε αφοπλίζουν, σε πνίγουν, σε φυλακίζουν, σε δικάζουν, σε καταδικάζουν, σε πυροβολούν, σε απελαύνουν, σε θυσιάζουν, σε πουλάνε, σε προδίδουν και, σα να μην έφταναν όλα αυτά, στο τέλος σε βγάζουν τρελό, σε χλευάζουν, σε περιγελούν και σε εξευτελίζουν.

Αυτό σημαίνει να σε κυβερνούν, αυτή είναι η δικαιοσύνη και η ηθική της διακυβέρνησης. "

 


P.J. Proudhon, 1851
(Βιογραφικό: Ο Πιερ Ζοζέφ Προυντόν (Pierre Josef Prοudhon) (Μπεζανσόν, 15 Ιανουαρίου 1809- Παρίσι, 19 Ιανουαρίου 1865) ήταν Γάλλος πολιτικός, μουτουαλιστής φιλόσοφος και σοσιαλιστής. Ήταν μέλος του γαλλικού κοινοβουλίου, και ήταν ο πρώτος που αυτοχαρακτηρίστηκε αναρχικός. Θεωρείται από τους σημαντικότερους αναρχικούς συγγραφείς και οργανωτές.)

Τα παραπάνω τα δανειστήκαμε από ΕΔΩ

Για το ψηφιδωτό του «καταπιεζόμενου υποκειμένου»

Η καταπίεση και η εκμετάλλευση πηγάζουν από την κυριαρχία ως συνθήκη και ως πρακτική. Μπορούμε να διακρίνουμε την κυριαρχία στη ζωή ενός μόνο ατόμου που φέρει μια συγκεκριμένη ιδιότητα μέσα στη κοινωνία, ή αναλύοντας επιμέρους δομές του συστήματος ή το παγκόσμιο σύστημα στο σύνολο του.

Οι ανθρωπιστές και κατά προέκταση οι ιδεολογικοί υποστηρικτές του κράτους αγνοούν την καταπιεστική ουσία του συνόλου των κρατικών δομών προωθώντας και προασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και συμφέροντα. Συνήθως γι’ αυτούς η καταπίεση υπάρχει όπου δεν τηρούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα ή η νομοθεσία για τα άλλα ζώα και τον φυσικό κόσμο γενικότερα. Οι ακροαριστεροί εντοπίζουν την πηγή της καταπίεσης από το πολιτικό-οικονομικό σύστημα σε βάρος του χρυσοκέντητου κοινωνικού συνόλου, του «αδύναμου» λαού ή της «τάξης» των «από κάτω». Σε αυτή την περίπτωση, των ακροαριστερών, η ικανότητα ανάλυσης των πεπραγμένων και η εξαγωγή ουσιαστικών συμπερασμάτων περιορίζεται από την ιδεολογικοποίηση και τον τεμαχισμό της ολότητας της ζωής. Η ζωή μπαίνει με το ζόρι στις τετράγωνες φόρμες του ορθολογισμού για να συνταιριάξει με προκατασκευασμένες ντετερμινιστικές θεωρίες.

Κάθε πολιτική σκέψη και πρακτική, όπως αυτή των δεξιών και των αριστερών του μετα-επαναστατικού ρεύματος της Γαλλίας του 1789, εμπερικλείει αναπόφευκτα τις σκοπιμότητες και τα συμφεροντολογικά κίνητρα για την διατήρηση της οργανωμένης κοινωνίας, του κράτους και της πολιτισμικής προόδου. Για την ακροαριστερά τα πάντα αναλύονται με βάση τα κουτάκια της οικονομικής ταξικότητας και προοδευτικότητας. Το αποτέλεσμα αυτής της επιστημονικής ιδεοληψίας είναι η κατασκευή ενός ψηφιδωτού-στερεότυπου για το «καταπιεζόμενο υποκείμενο». Συνήθως οτιδήποτε άλλο έξω από το «ψηφιδωτό» αυτό αντιμετωπίζεται ως προβοκάτσια ή ως μικροαστισμός.