Θέλω και δεν θέλω

 

 Δεν θέλω να ανεμοδέρνομαι από ανεξέλεγκτες μεταπτώσεις και να παραδίδομαι σε λαστιχένιες διαθέσεις, σαν τους δείκτες πολιτικών δημοσκοπήσεων που κυνηγάνε να βάλουν στο μαντρί αναποφάσιστους. Δεν είμαι καν ψηφοφόρος. Αγαπώ εξίσου τα αγριόχορτα και τα εύθραυστα λουλούδια κι αυτός είναι ο προσωπικός μου κήπος και η φροντίδα πρωτίστως δικιά μου.

  Δεν θέλω να αποδέχομαι παθητικά ό,τι μου πλασάρει η κοινωνία και να καταναλώνω την τροφή των πνευματικών ταγών της. Η μόνη υγιής σχέση που μπορώ να χτίσω με αυτήν είναι εκείνη που στηρίζεται στις ατομικές απαιτήσεις και στη διαλεκτική τους, όχι στο θάψιμό τους. Όχι ο καθένας για την πάρτη του, όχι ο καθένας για τη θυσία στο βωμό της "επανάστασης" που απαιτεί τη θυσία, αλλά όλοι για τον καθέναν..!
 Δεν θέλω να είμαι το τρελαμένο και τρεμάμενο έρμαιο των λαθών μου. Θέλω μέσα από τις πληγές των λαθών και των παθών μου, ακόμα και των χυδαιότερων, να βρω τρόπο για να εισχωρήσει φως.

"Η συνεχής ροή του έρωτα..."

" Ο έρωτας μας μπερδεύει τόσο εύκολα επειδή βρίσκεται πάντα σε συνεχή ροή ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την ουσία, ανάμεσα στην ανάμνηση και την επιθυμία, ανάμεσα στην ικανοποίηση και την ανάγκη. Μερικές φορές, οι αντιφάσεις του έρωτα είναι τόσο αξεδιάλυτα μπερδεμένες, ώστε ο μόνος τρόπος για να δεις την αλήθεια του έρωτα είναι να την αντιπαραθέσεις με τη συμπαγή αλήθεια της λαγνείας.

 Φυσικά, ο έρωτας δεν μπορεί ποτέ να ξεγυμνωθεί εντελώς από την ψευδαίσθηση, αλλά το να φτάσεις και μόνο σε μια επίγνωση της ψευδαίσθησης είναι σαν να κάνεις χειραψία με την αλήθεια. Και μερικές φορές το σκληρό φως της λαγνείας δίνει ακριβώς μια τέτοια επίγνωση..."

ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ, "Ακόμα και οι καουμπόισσες μελαγχολούν". 

Και  Κάποιες σκόρπιες σκέψεις περί Έρωτα...

Μυστικοί Κόσμοι

 

"Δόξα τω θεώ και το πιο άθλιο από τα πλάσματα της γης, κρύβει δυο όψεις στην ψυχή του. Μια για να αντικρίζει τον κόσμο και μια για να τη δείχνει στη γυναίκα που αγαπάει"  Ρόμπερτ Μπράουνινγκ.  

Έχω μια έντονη αίσθηση ότι η "μυστική όψη" της ψυχής είναι και μια από τις πιο θεμελιώδεις αιτίες -αν όχι και η κύρια αιτία- που εξακολουθεί να υφίσταται η ΕΛΠΙΔΑ. Για την επούλωση των πληγών του παρελθόντος. Για τη χάραξη του παρόντος κι άρα του μέλλοντος. Για το γίγνεσθαι του ανθρώπινου όντος. Αποτελεί το κανάλι της σύνδεσης με την οντότητα εκείνη που έχουν αποκαλέσει

White bird must fly Or she will die ...

 

" FOR THOSE WHO LOVE TIME IS ETERNITY "

Kάποτε είχα διαβάσει το εξής: "Μπορείς εύκολα να κουρδίσεις μια ξεκουρδισμένη κιθάρα αλλά δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο με μια

Πύρινα είναι τα φτερά της

 

-Eyes Of Blue: Love Is The Law (1968)- 

Το αηδόνι άνοιξε τα φτερά του και πέταξε ψηλά. Φτερούγισε σαν σκιά πάνω απ' τον κήπο και σαν σκιά πλησίασε στο δάσος. Ο νεαρός βρισκόταν ακόμα εκεί που τον άφησε, πεσμένος στο χορτάρι, ενώ τα δάκρυά του δεν είχαν στεγνώσει στα όμορφα μάτια του.

του Έρωτα...

Μερικές φορές δεν αντέχεται τόση ομορφιά...

Μερικές φορές σου ζητάει να υποσχεθείς

πως σφιχταγκαλιασμένοι θα'στε για πάντα.

Συ όμως προτιμάς τη μεγαλοσύνη της στιγμής

μπροστά σε υποσχετικά σημειώματα της αιωνιότητας. 

Δεν υπόσχεσαι τίποτα!

Ωστόσο μέσα στο φαινομενικό τίποτά σου,

Moυ συστήθηκε ως βροχή...

Mου συστήθηκε ως βροχή, της συστήθηκα ως χειμώνας …
She introduced herself as Rain , I introduced myself as Winter …

το δανειστήκαμε από ΕΔΩ 

Α.Γ.Α.Π.Η.

Α. Για την ανεκτικότητα. Που γνωρίζει και πώς να προασπίζει επιδέξια την ακεραιότητα του χαρακτήρα από την πτώση και το βούλιαγμα στο τέλμα της αυταπάτης και της παθητικότητας.
Γ. Για τη γαλήνη. Την εσωτερική αυτή λάμψη που περνάει από πολλές δοκιμασίες εκπορευόμενες από εξωτερικές καταστάσεις και

Όσκαρ Γουάιλντ για έρωτα και σχέσεις...

• Όταν ερωτεύεσαι ξεκινάς εξαπατώντας τον εαυτό σου και καταλήγεις εξαπατώντας τους άλλους. Και αυτό ο κόσμος το αποκαλεί ρομαντικό ειδύλλιο.
• Το χειρότερο σε μια ρομαντική ιστορία είναι ότι στο τέλος σού έχει στερήσει κάθε ίχνος ρομαντισμού.
• Οι άνθρωποι που αγαπούν μόνο μία φορά στη ζωή τους είναι στην πραγματικότητα ρηχοί. Αυτά που αποκαλούνε πίστη ή αφοσίωση είναι είτε λήθαργος της συνείδησης είτε έλλειψη φαντασίας. Η αφοσίωση στη συναισθηματική ζωή είναι ότι η συνέπεια στην πνευματική ζωή: απλά μία ομολογία αποτυχίας!
•  Οι νέοι άνθρωποι θέλουν να είναι πιστοί και δεν είναι, ενώ οι γέροι θέλουν να είναι άπιστοι και δεν μπορούν...

ένα ταξίδι στη γη...

Αυτό για μένα είναι το Φως! Ή έστω μια ισχυρή δέσμη της λάμψης του που δίνει δύναμη και έμπνευση και διάθεση και ... και σπινθήρες για

Αγαπώ........

Αγαπώ
αυτούς που αγαπάνε και αγαπιούνται χωρίς να "έχουν λαμβάνειν", που δεν καταδέχονται ν' απαιτούνε επιτακτικά να παίρνουν πίσω για ό,τι δίνουν.
Αγαπώ

Όταν συναντάς κάποιον που τα αλλάζει όλα...

πηγή εικόνας

Ο έρωτας σε κάθε του μορφή, σε κάθε παραλλαγή, είναι κάτι το υπέροχο, κάτι στο οποίο έχουν το δικαίωμα βίωσής του όλοι οι άνθρωποι. Κάτι που, παρ'όλες τις απόπειρες στο χαρτί ή στο πεντάγραμμο κι επί της μουσικής σκηνής, μόνο εύκολο κι απλό δεν είναι να οριοθετηθεί και να αναλυθεί μέσα σε περιγραφές κι "αποτυπώσεις".

  Ας τολμήσω κι εγώ μια τέτοια προσπάθεια:

έργο του Henry Scott Tuke

 Το να πεις στον αγαπημένο/η σου τη φράση "για πάντα" είναι κάτι το οξύμωρο αφού τίποτε στη ζωή (η ίδια η επίγεια "περατζάδα" μας) δεν διαρκεί για πάντα. Οπότε ζεις μαζί του/της κάθε μοναδική, ανεκτίμητη στιγμή, εισπνέοντας κάθε ρανίδα της μαγείας κι εκπνέοντας την ανάγκη και τη σοφία του να αποβάλλεις στην πορεία κάθε τι το περιττό, αν και αναπόφευκτο μαζί με εκείνη τη γλυκιά (και πλανεύτρα συχνά) αίσθηση που δονεί κάθε πόρο της ύπαρξής σου.
Αδράττοντας την ευκαιρία να πλουτίσεις τον εαυτό σου δίνοντας χωρίς να ζητάς να πάρεις πίσω, γιατί το δεύτερο έρχεται με φυσικό τρόπο κι από μόνο του σε μια όμορφη, αμφίδρομη σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπινα όντα.
 Ο έρωτας σε κάνει πιο δυνατό, πιο σοφό, πιο συνειδητοποιημένο, όταν πάλλονται δυο άνθρωποι σε συχνότητες μεταμορφωτικές των εαυτών τους κι όταν, φυσικά, δεν ξεπέφτει σε μια νοσηρή κατάσταση κτητικότητας και ψυχικού βαμπιρισμού!

Για τον έρωτα...

"Ο έρωτας είναι ο ύστατος παράνομος. Απλώς δεν παραδέχεται κανονισμούς. Το περισσότερο που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι να προσυπογράψουμε σαν συνεργοί του. Αντί να ορκιζόμαστε τιμή και υπακοή, καλύτερα να ορκιζόμαστε βοήθεια και παρακίνηση. Αυτό σημαίνει πως η ασφάλεια αποκλείεται. Οι λέξεις "κάνω" και "για να μείνει" καταντάνε ακατάλληλες. Ο έρωτας δε δέχεται δεσμά. Αγαπάμε ελεύθερα και τζάμπα"   TOM ΡΟΜΠΙΝΣ, "Τρυποκάρυδος"

ΣΥΓΚΛΙΣΗ:

Κάτι σπινθηροβόλες ματιές...

Η μεγαλύτερη χαρά και συνάμα το, διόλου σπάνια, πιο γλυκόπικρο βάσανο:

Τα πιο γοητευτικά και σπινθηροβόλα μάτια είναι αυτά που όταν βυθίζεσαι μέσα τους γαληνεύεις και μερικές φορές νιώθεις να απαλύνεται και να σκορπάει σα σκόνη σε αλητοανεμοστρόβιλους ο πόνος που πιθανώς κουβαλάς σαν μυστικό προσωπικό φορτίο...
Και συνάμα σε κρατούν σε εγρήγορση, έτσι ώστε να τα τροφοδοτείς με ζωηρόχρωμες εικόνες, ακόμα και μέσα σε φόντο μονοχρωμίας, ακαλαισθησίας και με περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιζέριας και κακοριζικιάς.

Έτσι ώστε να μετατρέπονται σε δυο πύρινες ριπές που βάζουν φωτιά στις αισθήσεις.
Και περιφρονούν, περιπαίζουν, τρομάζουν, απειλούν με ξεσκέπασμα όλα τα θεάρεστα ή "πρέποντα" πρωτόκολλα συμπεριφοράς, όλα τα θεατρινίστικα πιθηκίσματα, όλη την επιθυμητή και επιβραβευμένη μετριοκρατία, όλες τις καλές προθέσεις που ξεβράζουν σε φρενοκομεία "φυσιολογικότητας" και κρανίου τόπους, όλες τις νοσηρές παρανοήσεις και φοβίες και τραύματα και τη βαθιά διαταραχή μιας "πειραγμένης κανονικότητας"...
Σε έναν ολάκερο θίασο "πάνω και κάτω χεριών"(σ'ένα αποκαρδιωτικά τεράστιο δείγμα των ανθρώπινων σχέσεων), υπαλλήλων και εργοδοτών, σωτήρων και ναυαγών, επώνυμων και ανώνυμων, επιτυχημένων και αποτυχημένων, αφεντάδων και υπηρετών...

Μην φοβάστε μάτια μου!
Αγαπήστε τη λάμψη της φύσης σας. Αγαπήστε τη λάμψη των ματιών που αντανακλάνε τη λάμψη σας.
Και διαπεράστε, με θράσος και διαύγεια συνάμα, όλα τα στεγανά, τα πρωτόκολλα και τα φράγματα επί της ορμής της ζωής. Και λαμπυρίστε μέχρι το μεδούλι αυτού του "αντιερωτικά απελευθερωμένου", του με ένα απλανές ή μόνιμα χαμηλωμένο βλέμμα καρφωμένο στο προσωπείο του, βαριά μυωπικού ή εθελοτυφλούντα κόσμου.

ανιχνευτής

Το τρομαχτικό του έρωτα

Ρενέ Μαγκρίτ: οι ερωτευμένοι

"Ο Ρενέ Μαγκρίτ ήταν ένας αριστοτεχνικός ζωγράφος και υπήρξε μία από τις πιο ιδιότυπες και χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ευρωπαϊκού σουρεαλισμού.

Πίστευε απόλυτα ότι το “μη πραγματικό είναι το κέλυφος του πραγματικού” και πάνω σε αυτή την πεποίθηση ύφανε τη ζωή και την τέχνη του. Αναζητούσε πάντα το παράξενο και το ασύνηθες, συνδυάζοντας απίθανα μεταξύ τους πράγματα τα οποία απέδιδε με ρεαλιστικό τρόπο.

Στους πίνακές του επιδίωκε να αποκαλύψει τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας δημιουργώντας εξωπραγματική ατμόσφαιρα με την χρήση ονειρικών και υπερλογικών στοιχείων"

από την παρουσίαση της Λίλιαν Σίμου 

Ο Λουίς Αραγκόν είχε πει ότι  "Υπάρχει ένα σουρεαλιστικό φως, το φως που λάμπει στα θύματα των δολοφονιών και στην αγάπη".

Βλέποντας τον παραπάνω αινιγματικό πίνακα του Μαγκρίτ, δεν μπορώ να μη σκεφτώ αυτά τα λόγια του Αραγκόν.

Γιατί, ίσως ο έρωτας είναι ένα είδος τύφλωσης του εαυτού του ερωτευμένου.

Η πικρή γεύση ενός λάθος έρωτα

" Σκόρπισαν άδοξα στους ανέμους τα φιλιά που τόσο παθιασμένα με κερνούσες. Άνθρακες αποδείχτηκε ακόμα και ο θησαυρός της υποτιθέμενης φιλίας σου. Δεν αμφιβάλλω ότι θα ένιωσες και περήφανος που με οδήγησες στην τυφλότητα. Μα το χειρότερο είναι πως μ'έκανες και ένιωσα στο τέλος κάτι σαν την ιδιωτική σου πουτάνα. Μου ψιθύριζες ότι ήσουν ευτυχισμένος που μου'κανες έρωτα μόνο εσύ και μ'επιδείκνυες με την πρώτη ευκαιρία σε γνωστούς και αγνώστους σαν το πιο λαμπερό αξεσουάρ σου. Πώς γαμώτο μου πείστηκα να σου παραχωρήσω σαν ενέχυρο την ίδια μου την αντίληψη; Το μόνο που σου'χα ζητήσει ήταν να είσαι απλά ειλικρινής μαζί μου και όχι τυφλή αφοσίωση ή ό,τι άλλο μελοδραματικό, όπως κάποιες δικές σου ατάκες που βιάστηκα σαν τυφλή εγώ να αγνοήσω. Ξέρω πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να έχει την αξίωση να είναι ιδιοκτήτης κάποιου άλλου ανθρώπου και αυτή την αρρώστια να την ονομάζει έρωτα.
Ο έρωτας εκτός από τη σωματική χημεία και την πνευματική συγκίνηση μεταξύ δυο ανθρώπων, πράγματα και τα δύο εξίσου σημαντικά για την αντοχή και απόλαυση μιας όμορφης σχέσης, συνεπάγεται και την ελευθερία της σκέψης. Βασικό συστατικό αυτής είναι η ειλικρίνεια και τα καθαρά λόγια από την πρώτη κιόλας στιγμή της σχέσης. Γιατί αν υπάρχει αυτό και σε συνδυασμό με τη χημεία που περιέγραψα, τότε μπορεί να διατηρηθεί και να μακροημερεύσει (δεν ξέρω για πόσο, μπορεί και για πολύ) ακόμη και μια σχέση με τη συμφωνία μεταξύ δυο συντρόφων για ερωτικές επαφές του ενός ή και των δυο και με άλλους παρτενέρ! Αλλά εσύ; Οι κινήσεις σου, τα λόγια σου και οι γκριμάτσες που υιοθετούσες ακόμα, ήταν το καθένα κι ένας καλοδουλεμένος υπολογισμός. Σαν να ζούσες μέσα σε μια προσωπική εξίσωση με πολλές μεταβλητές κι εμένα παγιδευμένη σε αυτήν. Πώς τα κατάφερνες; Είναι ένα είδος ταλέντου αυτό που βοηθά κάποιον να περνά καλά και να νιώθει εξυπνότερος σε βάρος του άλλου ή και όλων των άλλων;  Εγώ πάντως ποτέ δεν ήμουνα καλή στα μαθηματικά. Και το ξέρω πως ποτέ δεν θα γίνω.
 Κι ακόμη χειρότερα, όταν έφτασε η στιγμή να μου απολογηθείς, όπως το'θεσες, μ'ένα μισοκακόμοιρο ύφος βρήκες να μου πεις αυτό. Ότι λυπάσαι, αλλά μάλλον έτσι είναι η φύση των ανδρών, αθεράπευτα πολυγαμική.
Ε όχι μαλάκα μου! μην πιάνεις στο στόμα σου τους άνδρες. Ούτε καν τις γυναίκες. Έτσι είναι η φύση του αθεράπευτα παρτάκια. Και του παλιάτσου της συμφοράς και της κότας της λυράτης που το παίζουν άνδρες. Όχι του εξηγημένου ανθρώπου, είτε άνδρα είτε γυναίκας κι ανεξαρτήτως μεγέθους αν είναι αρσενικού φύλου. "  ΛΙΝΑ

Το παραπάνω μας το'στειλε μια αναγνώστριά μας, η Λίνα, που είχε βάλει το χεράκι της και στον επίλογο αυτής της ανάρτησης από εμένα: Η ομορφιά...
 Μπορεί Λίνα να σου ακουστεί ίσως και κοινότυπο αυτό που θα σου πω, αλλά μερικές φορές υπάρχουν κάποιες κλισέ φράσεις που διαθέτουν μια αιχμηρή φρεσκάδα: " Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό/ή !" Σωστά; Κι εσύ φαίνεσαι να γνωρίζεις αρκετά γύρω από το νόημα της ομορφιάς στη ζωή. Που δεν πτοείται και δεν της πρέπει να ξεθωριάζει από τις αστοχίες της ζωής.

Σύγκλιση!

Εικόνα παρμένη από τους δρόμους της Πλάκας, Αθήνα. Τη βρήκαμε ΕΔΩ.

...αν είσαι το αιώνιο αγόρι...Ατίθασο, ονειροπόλο, ανεπίδεκτο "ενσωμάτωσης" :

Η αγαπημένη σου Δουλτσινέα

θα ήθελες να έχει 

λίγο από τη γοητευτική μελαγχολία της σελήνης

και λίγο από την πιο δυνατή λάμψη του ήλιου.

Να σε θαμπώνει χωρίς να σε καίει.

Να κλέψετε μαζί
λίγο απ'την ορμή του ανέμου

που με πάταγο ανοίγει παράθυρα

και σφραγισμένες πόρτες.

...κι αν είσαι η παντοτινή κοπέλα. Που αρνείται να "καταλαγιάσει" και να "τακτοποιηθεί":

Ο αγαπημένος σου αντι-ήρωας

θα ήθελες να πάλλεται

απ'το πάθος των εμπρηστών της συναίνεσης

και απ'την θαλπωρή μιας ηλιαχτίδας. 

Για να πυρπολήσετε τα πνιγηρά κελιά 

που κατάπιαν τις αιώνιες χαρές

και να απελευθερώσετε την καρδιά

απ'την τυραννία του ασπρόμαυρου. 

(Αν θέλετε, διαβάστε κι αυτό στο no Gravity Zone: Eρωτικό σε ντιμινουέντο*) 

 

Η σωτήρια "αμαρτία" του πάθους...

«Αυτό που είναι τρομερό, δεν είναι ο θάνατος αλλά οι ζωές που οι άνθρωποι ζουν ή δεν ζουν μέχρι να πεθάνουν»  ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

" Είναι σημαντικό σήμερα, με όλα αυτά που σκάνε καθημερινά πάνω στα κεφάλια μας, να διατηρεί κανείς το πάθος του για τη ζωή.
Αυτό το γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες.
Όταν κάποιος πέθαινε, οι θεοί δεν ρωτούσαν αν ήταν καλός ή κακός, αλλά αν έζησε με πάθος.
Αν η απάντηση ήταν " ναι " σήμαινε πως είχε ζήσει σωστά.
Γι'αυτό τρέφω βαθιά εκτίμηση για τους ανθρώπους εκείνους που στους μίζερους καιρούς της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων δεν κωλώνουν.
Διαδηλώνουν τη γνώμη τους με πάθος, με λόγια και έργα, ζουν με πάθος, άρα ερωτικά.
Για παράδειγμα, μου έκανε μεγάλη εντύπωση η καλόγρια της Καθολικής Εκκλησίας που δημόσια βγήκε και δήλωσε στην ισπανική τηλεόραση ότι η Παναγία δεν μπορεί να ήταν παρθένα.
Για την ιστορία, είναι η αδελφή Lucia Caram, που ούτε λίγο ούτε πολύ είπε ότι από τη στιγμή που η Μαρία και ο Ιωσήφ ήταν ζευγάρι, τιπιο φυσιολογικό από το να έκαναν σεξ.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η επίσημη Εκκλησία έπεσε να τη φάει, αλλά η Lucia δεν μάσησε.
Αντίθετα, πέρασε στην αντεπίθεση λέγοντας ότι το σεξ είναι ευλογία.
(Σχόλιο από εμάς: Ave Lucia! )
Τόνισε επίσης ότι η ίδια δεν έχει κάνει ποτέ σεξ, ούτε και αυνανίζεται. "

Αλιεύτηκε από το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ και συγκεκριμένα από τη στήλη του "Άκαφτου", που μου άρεσε πολύ, καθώς σχολιάζει την επικαιρότητα μέσα από τη δική του διεισδυτική ματιά και ιδιαίτερη σατυρική διάθεση.
O τίτλος της ανάρτησης και η εισαγωγή της, μέσα από τα λόγια του αγαπημένου μας Μπουκόφσκι , είναι από εμάς, όπως και το παρακάτω τραγούδι{o τίτλος του οποίου είναι "soul's tongue" από το άλμπουμ "Staight ahead" του (frontman των θρυλικών Wipers) Greg Sage}
https://www.youtube.com/watch?v=lt8Ww8oqgfo

Όταν η ανάγκη καπελώνει την αγάπη - "Σύμφωνα και συμφωνίες (συμβάσεις και θεσμοί)..."

Σχόλιο: Είτε του ίδιου είτε διαφορετικού φύλου δυο άνθρωποι, όταν αγαπιούνται και επιθυμούν να μοιράζονται και ν'αντιμετωπίζουν από κοινού τις αγωνίες, τις χαρές, τα στραβοπατήματα, τις ελπίδες και τους πόνους, τις ομορφιές και τις ασχήμιες της ζωής, τότε ΔΕΝ έχουν ανάγκη από χαρτιά και δρώμενα με υπογραφές, ώστε να εξασφαλίσουν και την "ουράνια επικύρωση" και, πρωτίστως, την κρατική επικύρωση. Με όλες τις νομικού περιεχομένου κατοχυρώσεις, ώστε π.χ. να εξασφαλιστεί ο ένας σύντροφος σε περίπτωση θανάτου του άλλου και εμφάνισης κοντινών ή μακρινών από το πουθενά συγγενών, που διεκδικούν και παίρνουν ό,τι έχει σχέση με υλικά υπάρχοντα και περιουσιακά στοιχεία του εκλιπόντα. Κάτι που δυστυχώς συμβαίνει (και τις περισσότερες φορές ΔΕΝ είναι και δίκαιο απέναντι σε εκείνον/η που ηταν πάντα στο πλευρό του συντρόφου του/της ως το τέλος), αλλά αυτό είναι προσδιοριστικό στοιχείο μιας απόλυτα υλιστικής θεώρησης της ζωής από κοινωνίες που τα μέλη τους διακατέχονται από αντικείμενα και συσσωρευτικές λογικές και με την απληστία ως ατομικό ή συλλογικό λάβαρο. Κι αυτό, αναπόφευκτα, προσδιορίζει έως και διαβρώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμα κι αυτές που δημιουργούνται με τις αγνότερες ή καλύτερες των προθέσεων. Δυστυχώς...
Άραγε, η αγάπη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και να ανθήσει μέσα σ'ένα λιτό και γεμάτο από την ομορφιά της απλότητας περιβάλλον; Εκεί όπου κυριαρχούν οι πνευματικές ανησυχίες και απουσιάζουν οι υλιστικές μαλακίες με τις επίπλαστες ανάγκες που κουβαλάνε ως εμμονή, ως υποταγή σε εφήμερες μόδες, ως μεγαλομανία και α-νοησία, ως δυσβάσταχτα χρεωστικά...
Και μια τελευταία, προσωπική άποψη:
Ένα ζευγάρι ζει μαζί και αγαπημένα όχι ως "ένας νους"- κάθε άνθρωπος είναι καλό να διατηρεί την αυτονομία του και την ελευθερία των κινήσεών του κι αυτό δεν είναι έλλειψη αγάπης ή σεβασμου στον άλλο, είναι ανεξαρτησία ως βασική προϋπόθεση μιας ισορροπημένης και αλληλοτροφοδοτούμενης σχέσης!

ανιχνευτής

Σύμφωνα και συμφωνίες (συμβάσεις και θεσμοί)..........

Συμφωνίες και Σύμφωνα, Θεσμοί και Νόμοι, στο πλαίσιο της "αστικής δικαιοσύνης " και επειδή ποτέ δεν ξερεις τι επιφυλάσσει- αυτό το αστικό δίκαιο- στον αδύναμο, μάλλον με αφήνουν αδιάφορη για να μη πω με απωθούν!
Ο γάμος ειναι ένα απο αυτά!
Χα! Ο γάμος!
Εκκλησίες, τελετές, ρύζια και υπογραφές για καταχώριση στο κρατικό αρχείο.
Μετά εγκυμοσύνες και πάλι εκκλησίες, βαπτίσεις, λευκά τραπέζια οβάλ σε τεχνητό γρασίδι, θείες, ανήψια και ξαδέλφια.
Πρωτίστως πεθερικά, εντος εκτος κι επι τ αυτά!
Τούρτες, φαγητά, ψητά και οβελίες και οικογενειακά τραπέζια.
Υποχρεωτικά ξενύχτια και παιδικά γενέθλια.
Κοινή φορολογία αλλά και απιστίες, χωρισμοί και διαζύγια.
Να τι ειναι ο σύγχρονος γάμος! Αλλη.... διάσταση, λέμε!
Ο θεσμός...του γάμου που πολλοί λάτρεψαν και επιζητούν!
Θυμάμαι που η Σιμόν έλεγε, εδω και πολλά χρόνια, οτι ο γάμος είναι ένα κακό αστείο και μάλλον είχε δίκιο!
Οτι είναι σύμβαση με ορους μικροαστικής ηθικής, περιορισμός και θεσμοθετημένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών.
Κι εγω τολμώ να πώ και να ρωτήσω...που κρύβεται σε όλα αυτά ο Ερωτας;
Μήπως παραδίδεται αβλεπί στα χέρια της πιο αρχαίας παράδοσης;
Και μέχρι πότε θα αφήνουμε την Αγάπη να τσακίζεται στα βράχια της ανάγκης;


διαβάσαμε το παραπάνω στην ΙΝΔΙΑΝΑ

Iσως ακόμα υπάρχω ~ Μαρία Θεριανή Βάθη

Χαμένοι στα παιχνίδια των καιρών
ψάχνοντας για μία πρόσχαρη Ιθάκη
χάσαμε την πορεία…
Ξεπουλήσαμε όνειρα,
αδειάσαμε ελπίδες
γίναμε φθαρτοί στα χέρια διεφθαρμένων.
Τώρα κενό.
Μια περίεργη σιωπή παντού
σαν τα πάντα να νέκρωσαν.
Το φεγγάρι παγωμένο,
σε ένα τοπίο θλίψης σκοτεινό και απόμακρο.
Μόνο μια κραυγή ακούγεται
ξάφνου στο δειλινό καθώς ξημερώνει…
Ίσως κάτι να υπάρχει ακόμη
μέσα στη σκόνη της καταστροφής,
ίσως οι άνθρωποι πήραν πάλι πνοή
και από απάνθρωποι γίνανε τουλάχιστον πιο ανθρώπινοι…
Ίσως υπάρχει ακόμη η λέξη αγάπη,
σ΄αγαπώ,
σ’ αγάπησα ίσως δεν ξεπουλήθηκε
και αυτή στα παζάρια των σχέσεων
και των τρωτών συναισθημάτων…
ίσως ακόμα υπάρχουμε, ίσως ακόμα υπάρχω.

το διαβάσαμε στους Σκοπευτές Ονείρων

Και μια μικρή μουσική προσθήκη από εμάς:  https://www.youtube.com/watch?v=2J241uJjsJ8