" It’s time to wake up! "

 

Like lemmings we are being herded off a cliff of cultism. Where personal responsibility and alternative expert opinion are decried as extremism. 

It’s time to wake up!

Taken from twitter

"Future Generations (If There Are Future Generations)" - Οι μελλοντικές γενιές (αν υπάρξουν...)...

 

Ας επιχειρήσουμε να μεταφράσουμε αυτό το μνημειώδες κείμενο (ποίημα για την ακρίβεια) της Caitlin Johnstone. Σε παρενθέσεις κάποιες δικές μας σκέψεις και σχόλια, με αφορμή τα πλούσια ερεθίσματα που μας προσφέρονται μεστά και απλόχερα συνάμα!

" Οι μελλοντικές γενιές, αν υπάρξουν μελλοντικές γενιές, πολύ δύσκολα θα πιστέψουν ότι το είδος μας κάποτε συσσώρευσε σκόπιμα όπλα που δύνανται να προκαλέσουν αρμαγεδδώνα,.

Ότι κάποτε χτίστηκε ολόκληρος ο πολιτισμός μας γύρω από οικονομικά μοντέλα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν μόνο στην καταστροφή της βιόσφαιρας μας.

Ότι κάποτε επέτρεπε σε εταιρείες που επωφελούνται από τον πόλεμο να ασκούν επιτυχή πίεση σε πολιτικούς για να ξεκινήσουν περισσότερους πολέμους.

ΜΗΝΥΜΑ ΨΥΧΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ (ΕΜΨΥΧΟΥΣ) ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ* ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ:

 * ουδεμία σχέση με την παρέα των τηλεαστέρων "ειδικών"  της TV) 

Διεύθυνση βίντεο:  https://www.youtube.com/watch?v=uLe082DKs6o ("ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ο Dr. Sucharit Bhakdi - Δραματικό κάλεσμα στον κόσμο")

Tο παραπάνω μήνυμα μπορεί να ιδωθεί κι ως συνέχεια αυτών των σημαντικότατων εξελίξεων:

Α Σουχαρίτ Μπάγκντι: «Σε λίγες ημέρες ανακοινώνουμε τρανταχτές αποδείξεις σύνδεσης θανάτων και εμβολιασμού»

Β ΑΠΟΡΙΑ: Σύμφωνα με πολύ ισχυρές πια για να αμφισβητηθούν ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, έχουμε να κάνουμε με..."mortal shots"?

Ποιος είναι ο κύριος που μιλάει: 

" the marvel of an ordinary life "

“Do not ask your children

to strive for extraordinary lives.

Such striving may seem admirable,

but it is the way of foolishness.

Help them instead to find the wonder

and the marvel of an ordinary life.

Show them the joy of tasting

William S. Burroughs - What Keeps Mankind Alive?

(from The Threepenny Opera)

Λάο Τσε: Ο Σοφός μένει πίσω, και γι’αυτό είναι μπροστά

Στο Ταο Τε Τσινγκ, ο Λάο Τσε εξηγεί ότι τα όντα (ή φαινόμενα) που βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με το Ταό (δρόμος, τρόπος της συμπαντικής ζωτικής αρχής), συμπεριφέρονται με εντελώς φυσικό, μη-σκηνοθετημένο τρόπο.

Ο στόχος της πνευματικής πρακτικής για το ανθρώπινο ον είναι, σύμφωνα με τον Λάο Τσε, η επίτευξη αυτού του καθαρού και φυσικό τρόπου συμπεριφοράς, όπως οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο, ή όπως ανθίζει ένα λουλούδι.

Οι πλανήτες περιστρέφονται χωρίς έλεγχο, δύναμη ή προσπάθεια, ανταυτού, κινούνται αβίαστα και αυθόρμητα.

Μία τέτοια στάση επιτρέπει τη φυσική ροή της ζωής να εκτυλιχθεί ομαλά, χωρίς να ασκούμε συνεχώς έλεγχο – και δημιουργούμε τη

«Μην αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται θύμα της εποχής του. Δεν είναι η εποχή μας που θα μας διαλύσει, όπως δεν είναι ούτε η κοινωνία»

«Μην αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται θύμα της εποχής του. Δεν είναι η εποχή μας που θα μας διαλύσει, όπως δεν είναι ούτε η κοινωνία. Έτσι και κατηγορήσεις την κοινωνία, καταντάς να καταφεύγεις στην κοινωνία για να βρεις τη λύση. Σήμερα υπάρχει η τάση να συγχωρούνται οι ηθικές ευθύνες από τα άτομα και να θεωρούνται θύματα των κοινωνικών συνθηκών. Αν χάψεις τέτοιο παραμύθι και το αγοράσεις, το πληρώνεις με την ψυχή σου. Δεν είναι οι άντρες που περιορίζουν τις

" Stay Gold " - Μείνε χρυσαφένιος!

 

Ponyboy and Johnny |: stay gold (The Outsiders)

https://youtu.be/qd4zk6d0mPo?si=R-bb5D5c6G-d4spK

Η σημαντικότερη για εμένα σκηνή (προς το τέλος του παραπάνω video) από τη σπουδαία ταινία "Αουτσάιντερς, επαναστάτες χωρίς αύριο (The Outsiders) - 1983, του Φράνσις Φορντ Κόππολα. Τα τελευταία λόγια του ετοιμοθάνατου πιτσιρικά στον αγαπημένο του φίλο, μέλη και οι δυο της ίδιας συμμορίας, από τη στιγμή που αντίκρισαν τον κόσμο που ήρθαν και κλήθηκαν να παίξουν συγκεκριμένους ρόλους θέλουν και όχι, γευόμενοι από νωρίς τη φυσική και ψυχολογική βία της κατηγοριοποίησης ...
Ο Κόππολα προσέγγισε με άπειρη κατανόηση στους ανήλικους κοινωνικούς παραβάτες της ταινίας του, εμβαθύνοντας σε λόγους και αιτίες της παραβατικής συμπεριφοράς, επισημαίνοντας το καταστροφικό της διαίρεσης της κοινωνίας σε "πατρίκιους και πληβείους" και στέλνοντας το μήνυμα ότι ο καθένας μπορεί να ξεφύγει από "προδιαγεγραμμένες πορείες", εάν ανακαλύψει τις "χρυσαφένιες" πτυχές του εαυτού του και ανταποκριθεί στο κάλεσμά τους και συντονιστεί με τις δονήσεις τους...

"Μείνε χρυσαφένιος!"
Ποτέ μα ποτέ μην προδώσεις την πιο λαμπερή, μυστική, μαγική, γεμάτη υπερβατική ποιητική δύναμη, γωνιά του εαυτού σου! 

 Κανένα "στραβοπάτημα της ζωής", κανένα γεγονός δήθεν "τετελεσμένο", καμία παγιωμένη (ή παγωμένη) συνθήκη, κανείς ιδεολογικός ιός, κανείς συμφεροντολόγος καθοδηγητής, κενένας ανόητος ή μηχανορράφος συμβουλάτορας, άσπονδος φίλος, ορκισμένος εχθρός, αποτυχημένος έρωτας, κανένας μην επιτρέψεις να στη λεηλατήσει και να στην πάρει...Κανένας ρε! Όποιες κι αν είναι οι αντίξοες συνθήκες που έχεις να ανταπαξέλθεις! Κι όπως είπε και ο υπέροχα "σαλεμένος" Νίτσε: Δεν υπάρχει τυχαιότητα, το τυχαίο είσαι εσύ που συμβαίνεις σ' εσένα!

Εσύ είσαι το πεπρωμένο σου...

Γίνε η φλόγα της καρδιάς σου και κράτησέ την πάντα θερμή παρά την παγωνιά που θερίζει τον κόσμο... 

 Υπάρχει κάτι ΩΡΑΙΟ ΕΚΕΙ ΕΞΩ και ξεκινά ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ!

" Ελευθερία ή ησυχία "

Απόσπασμα απο το ντοκιμαντέρ Catastroika, με τα λόγια του Κορνήλιου Καστοριάδη:



("Το κράτος δε μπορεί να έχει καμία ηθική, το μόνο που μπορεί να έχει είναι μπάτσους"   Αλμπέρ Καμύ )

Για τη συνέχεια οι κουβέντες δύο σπουδαίων μορφών που προέρχονται από τον ελλαδικό χώρο και (παρά τους πολλούς αιώνες ανάμεσά τους) κάθε άλλο παρά ασύνδετες μεταξύ τους θεωρούμε πως είναι:

“ΞΕΝΟΣ”;

 της Αριάδνης Γερούκη

Άν τολμήσουμε για μια μοναδική στιγμή να κάνουμε μια βουτιά στα βάθη της ύπαρξής μας: εκεί που το νερό είναι ζεστό και ήσυχο, αφήνοντας στην άκρη τα κύματα και την ταραχή της καθημερινής δραστηριότητας… αφήνοντας τους ρόλους και τις ταμπέλες που μας περιορίζουν ασφυκτικά μέσα στην ατομικότητα… εκεί που οι πόρτες και τα παράθυρα της ψυχής ανοίγουν διάπλατα…Τότε ξαφνικά μπορεί να διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει κανένας «εαυτός», δεν υπάρχει κανένας «άλλος», δεν υπάρχει κανένας φόβος και καμιά απειλή! Και είναι σαν να ξυπνάμε ξαφνικά από έναν βαθύ ύπνο. Ανοίγοντας τα μάτια, ανασαίνουμε επιτέλους πιο βαθιά, πιο ήρεμα. Και τότε μπορεί να αποφασίσουμε να πάψουμε πια να κατασκευάζουμε τους «ξένους» γύρω μας. Αποφασίζουμε να βγούμε από τον μοναχικό τόπο της αλαζονείας, που είναι η αυτοεξορία μας. Να απεκδυθούμε την επιτήδευση του παλιού εαυτού μας και να αρχίσουμε απλά να υπάρχουμε, χωρίς ονόματα, χωρίς ταμπέλες. Να συνυπάρχουμε στο συλλογικό παιχνίδι της ζωής. Γιατί τότε συνειδητοποιούμε ότι η ίδια η αλλοτρίωση, η αποξένωση από την αληθινή μας φύση ήταν που δημιουργούσε τόσο καιρό τους «ξένους» γύρω μας. Ο κάθε ξένος εκεί έξω δεν ήταν παρά το δικό μας ανδρείκελο, μια προβολή, η αντανάκλαση του Άγνωστου μέσα μας…


το διαβάσαμε ΕΔΩ 

" Οι ρίζες μας βρίσκονται στο σκοτάδι "

Αφιερωμένο στη σπουδαία Ούρσουλα Λε Γκεν (1929-2018), από τις αγαπημένες μας μορφές του πνεύματος, με εμβληματικό συγγραφικό έργο ως κληροδότημα σε όλους μας (καταξιώθηκε παγκοσμίως χάρις στα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που έγραψε), η οποία μας εγκετέλειψε στις 22 Ιανουαρίου του 2018.
 Δυστυχώς εμείς το πληροφορηθήκαμε (κι "από σπόντα", όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις) μόλις σήμερα.
 Οι άνθρωποι όμως ζούνε όσο συγκατοικούν με μας μέσα στο μυαλό μας και έχουν κερδίσει μια πολύτιμη θέση στην καρδιά μας και πορευόμαστε στη ζωή (και μέχρι το τέλος αυτής) μαζί τους...
Οι υπογραμμίσεις στα παρακάτω μνημειώδη λόγια της Λε Γκεν είναι από εμάς.

" I hope you live without the need to dominate, and without the need to be dominated. I hope you are never victims, but I hope you have no power over other people. And when you fail, and are defeated, and in pain, and in the dark, then I hope you will remember that darkness is your country, where you live, where no wars are fought and no wars are won, but where the future is. Our roots are in the dark; the earth is our country. Why did we look up for blessing — instead of around, and down? What hope we have lies there. Not in the sky full of orbiting spy-eyes and weaponry, but in the earth we have looked down upon. Not from above, but from below. Not in the light that blinds, but in the dark that nourishes, where human beings grow human souls. "
Ursula K. Le Guin, “A Left-Handed Commencement Address” (Mills College, 1983)

 " Ελπίζω να ζείτε χωρίς να χρειάζεται να κυριαρχείτε πάνω σε άλλους και χωρίς να χρειάζεται να είστε υπό την κυριαρχία άλλων (Χμμ!). Ελπίζω ότι δεν είστε ποτέ θύματα (να σχολιάσουμε εμείς κι εδώ: ή δεν το σηκώνει ο οργανισμός σας να είστε θύματα και να το κάνετε και σημαία σας από πάνω, ως δικαιολογία της παθητικότητας και παραίτησής σας!) , αλλά ελπίζω ότι και δεν ασκείτε εξουσία πάνω σε άλλους ανθρώπους. Κι όταν αποτυχαίνετε και νικιέστε και νιώθετε βυθισμένοι στον πόνο (τελευταίο δικό μας σχόλιο: πόνος= λύτρωση, μάθηση, επανεκκίνηση της ζωής όταν αυτή "βραχυκυκλώνει"...) και στο σκοτάδι, τότε ελπίζω να θυμηθείτε ότι το σκοτάδι είναι η πατρίδα σας, ο τόπος που ζείτε, εκεί όπου δεν διεξάγονται πόλεμοι και δεν κερδίζονται πόλεμοι, αλλά είναι ο χώρος όπου υπάρχει το μέλλον! Οι ρίζες μας βρίσκονται στο σκοτάδι, η Γη ολόκληρη είναι η πατρίδα μας! Γιατί κοιτάμε προς τα πάνω γυρεύοντας "ευλογία", αντί να κοιτάμε και να ψαχνόμαστε γύρω μας και κάτω από εμάς; Όποια ελπίδα έχουμε βρίσκεται εκεί. Όχι σε έναν ουρανό γεμάτο κατασκοπευτικά μάτια και όπλα σε τροχιά, αλλά στην Γη που τόσο την έχουμε απαξιώσει. Όχι από επάνω αλλά από κάτω. Όχι στο φως που τυφλώνει, αλλά στο Σκοτάδι που μας τρέφει, όπου τα ανθρώπινα όντα καλλιεργούν ανθρώπινες ψυχές..."

{ Περί του έργου της Ούρσουλας Λε Γκεν έχουμε αναφερθεί κι εδώ:

Η τουριστική θεώρηση της ζωής

Πραγματικά, πόσο πιο ενδιαφέρων, πιο απρόβλεπτος και δημιουργικός, πόσο πιο συναρπαστικός, γίνεται αυτός ο "περίπατος" που αναγνωρίζεται ως ζωή!
 Όταν την αντιμετωπίζεις με το περιπετειώδες βλέμμα του "τουρίστα", την εξερευνητική του διάθεση και συγχρόνως με τη θέληση της ανακαλυπτικής χαράς σε στενή σχέση με την επιλογή της ανεξαρτησίας -της αντίληψης πάνω απ'όλα- και αυτάρκειας. Έχοντας στις "αποσκευές" τα απολύτως απαραίτητα χάριν της επιθυμητής άνεσης και ελευθερίας κινήσεων. Γιατί, σύμφωνα και με μια βουδιστική ρήση, όσα λιγότερα έχεις τόσες λιγότερες ανησυχίες έχεις.
 Σ' αντίθεση με την αγχωμένη και αγχωτική οπτική, τις πλαστές ανάγκες, τις αγωνίες και έγνοιες, τις ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις του κατέχοντα. Που κατέχει υλικά αντικείμενα ή και ανθρώπους -με όρους διανοητικής και ψυχολογικής χειραγώγησης- ή διακατέχεται από αυτά. Σ' αντίθεση και με τον δοσμένο, "ψυχή τε και σώματι", σε οποιασδήποτε φύσης δόγμα ή τον ιδεολογικά ταγμένο σ'έναν σκοπό που στερείται ειλικρίνειας, παλλόμενης καρδιάς και χαράς της ζωής. Τα οποία και θυσιάζει χάριν του "καθήκοντος" και της προπαγανδιστικής εργασίας.
 Τελικά όσο πιο πολύ ή πάρα πολύ σοβαρά παίρνει κάποιος τον εαυτό του τόσο λιγότερο σοβαρό άτομο είναι. Κι αυτό δεν σημαίνει με τίποτε έλλειψη νοήματος. Όπως επισημαίνει και ο φιλόσοφος Τζέησον Ξενάκης στη συλλογή κειμένων του και διαλέξεων "Χίπηδες και Κυνικοί" -εκδόσεις Απόπειρα- "..αυτοί που λένε πως η ζωήδεν έχει νόημα, μπορεί να εννοούν πως το νόημα πρέπει να τους δοθεί κι όχι να το βρούνε μόνοι τους - η φιλοσοφία του παράσιτου".
 Έτσι κι αλλιώς η ίδια η ζωή -ολόκληρο το σύμπαν που μας φιλοξενεί- είναι χαοτική και δεν προσφέρει καμία εγγύηση ή ασφάλεια.

Ο Ένοικος...


Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο με τίτλο "Χίπηδες και Κυνικοί" -εκδόσεις Απόπειρα 1990- που περιέχει μια σειρά από διαλέξεις και άρθρα, που έγραψε ο Τζέησον Ξενάκης, 1924-1977, κι εκφώνησε σε  πανεπιστήμια διαφόρων χωρών και σε παγκόσμια συνέδρια φιλοσοφίας. Με θέμα την "τουριστική θεώρηση της ζωής". Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.


" Η έννοια της απ-ελευθέρωσης προετοιμάζει το έδαφος για μια ιδιάζουσα θεωρία δόμησης του εαυτού. Η κεντρική ιδέα είναι η εξής: απόφυγε τα χτυπήματα, ταυτίσου με το λιγότερο παρακινδυνευμένο και να είσαι έτοιμος ν'αποχωρήσεις όταν σ'εγκαταλείψουν. Μπες στη ζωή σαν περαστικός, όπως έλεγε και ο Επίκτητος -μεγάλος στωικός φιλόσοφος-.  Και πάνω απ'ολα προσπάθησε να έχεις πεποίθηση και μάλιστα την πεποίθηση που πηγάζει από μέσα σου, την αυτοπεποίθηση. Γιατί αν έχεις αυτή, τα'χεις όλα, αλλιώς δεν έχεις τίποτα. Η εξάρτησή σου από την υπόληψη που τρέφουν οι άλλοι για σένα οδηγεί, στην περίπτωση που σε διώχνουν ή σε απορρίπτουν, σε αβεβαιότητα κι εξουθένωση.  Δηλαδή, αυτά τα δυο είναι απόρροια της εξάρτησής σου. Ο ανεξάρτητος κι αυτάρκης δε διώχνεται ούτε απορρίπτεται.

 [...] Ο εαυτός -εννοεί του "τουρίστα φιλόσοφου" σύμφωνα με τον όρο που ο Ξενάκης επιστρατεύει-  μοιάζει με το κρεμμύδι.

" Η Πίστη είναι Άρνηση της Αλήθειας "

Επίσης: Jiddu Krishnamurti - Ο Φόβος κι ο Χρόνος 

Tζίντου Κρισναμούρτι

" Από έλλειψη νοημοσύνης, δεχόσαστε την ιδέα μιας σούπερ νοημοσύνης που την ονομάζετε «Θεό». Αλλά αυτός ο «Θεός», αυτή η σούπερ νοημοσύνη δεν πρόκειται να σας δώσει μια καλύτερη ζωή. Εκείνο που οδηγεί σε καλύτερη ζωή είναι η νοημοσύνη και δεν μπορεί να υπάρξει νοημοσύνη όταν υπάρχει πίστη, όταν υπάρχουν διαχωρισμοί, όταν τα μέσα της παραγωγής είναι στα χέρια των λίγων, όταν υπάρχουν ξεχωριστές εθνικότητες και ηγεμονικές κυβερνήσεις. Όλα αυτά δείχνουν, προφανώς, έλλειψη νοημοσύνης, και είναι αυτή η έλλειψη νοημοσύνης που εμποδίζει την καλύτερη ζωή και όχι η έλλειψη πίστης στο Θεό.

Όλοι πιστεύετε διάφορα, αλλά η πίστη σας δεν έχει κανένα αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι εκείνο που είστε, εκείνο που κάνετε, εκείνο που σκέφτεστε, και η πίστη σας στο Θεό είναι απλώς μια φυγή από την ανόητη, μονότονη και σκληρή ζωή σας. Επιπλέον, η πίστη αναπόφευκτα χωρίζει τους ανθρώπους• υπάρχουν οι ινδουιστές, οι βουδιστές, οι χριστιανοί, οι κομουνιστές, οι σοσιαλιστές, οι καπιταλιστές κ.λπ.

Η πίστη, η ιδέα, διαιρεί. Ποτέ δεν ενώνει τους ανθρώπους.

ένα ηχηρό μήνυμα αφύπνισης και αξιοπρέπειας

Ο Χάρολντ Πίντερ (1930-2008) ήταν ένας πολύ σημαντικός Βρετανός θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, γνωστός για τον πολιτικό του ακτιβισμό. Είχε πάρει ξεκάθαρη θέση για τον βομβαρδισμό της Σερβίας από το ΝΑΤΟ και για την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, σε αντίθεση με τη σιωπή της πλειοψηφίας των "διανοούμενων". Υπήρξε πολέμιος της μεγάλης απάτης με δημοκρατικό περιτύλιγμα. Αυτής που ροκανίζει τις σάρκες των λαών και παρασιτεί μέσα στο μυαλό τους, μέσα στους κόλπους της καπιταλιστικής κτηνωδίας και χρηματοπιστωτικής  λαίλαπας, με παγκόσμιο στρατιωτικό της σκληροπυρηνικό πρωτοπαλίκαρο τις ΗΠΑ.
 Δεν είχε διστάσει να αποκαλέσει τον Αμερικανό πρόεδρο Μπους μαζικό δολοφόνο και την κυβέρνησή του ναζιστική και τον συμπατριώτη του πρωθυπουργό Μπλαιρ απατεώνα ηλίθιο. Επίσης είχε ταξιδέψει (1985 μαζί με τον σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα Άρθουρ Μίλλερ) και στην Τουρκία για να συμπαρασταθεί στα θύματα της πολιτικής καταπίεσης, δίνοντας γενικά μάχες υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης.
Τον Οκτώβριο του 2005 έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στους  "δημοκρατικούς κύκλους" της χώρας του. Η σουηδική Ακαδημία ανακοίνωσε πως ο Πίντερ ήταν ο αποδέκτης του βραβείου καθώς "στα έργα του αποκαλύπτει τον γκρεμό κάτω από την καθημερινή μωρολογία και σπρώχνει προς τα κλειστά δωμάτια της καταπίεσης".

Αυτό, όμως, που είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που άφησε πίσω του (πέθανε από καρκίνο του ήπατος) ήταν ένα ρηξικέλευθο κείμενό του που διαβάστηκε στη Στοκχόλμη, εν τη απουσία του, στην πόλη που απονέμονται τα βραβεία Νόμπελ, την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου του 2005.

 Επρόκειτο για ένα διαυγές και δριμύ κατηγορητήριο. Για μια καταγγελία που έλεγε τα πράγματα με τα όνομά τους, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Μια εμπνευσμένη και ανηλεής ριπή ενάντια στις συμμορίες των πολιτικών, δηλαδή των έμμισθων υπαλλήλων των πολυεθνικών ομίλων και ορκισμένων οργάνων και "τα κάνουμε όλα" εταίρων της εξουσίας. Ενάντια στις διεστραμμένες "δημοκρατίες" των κολοσσιαίων προπαγανδιστικών μηχανισμών και της απροκάλυπτης διαστροφής των εννοιών που νοηματοδοτούν το πολιτικό και κοινωνικό ήθος, τις υψηλές κοινωνικές αξίες. Ενάντια στις "δημοκρατίες" των ξεδιάντροπων ψεμάτων και των επαγγελματιών απατεώνων, των δολοφονικών μηχανορραφιών, των "πολιτισμένων σφαγέων" των λαών, των διεφθαρμένων κοινοβουλίων.
 Επρόκειτο και για ένα διαυγές και περήφανο μήνυμα προς κάθε προσκυνημένο λαό, προς όλους τους παθητικούς πελάτες-ψηφοφόρους και ανεκτικούς απέναντι σε όσα συμβαίνουν , καθώς και προς όλους τους συνειδητοποιημένους και ασύμβατους με όλα τα παραπάνω ανθρώπους. Ένα γενναιόψυχο μήνυμα αφύπνισης από τον καταταλαιπωρημένο από τον καρκίνο 75χρονο τότε στοχαστή και αυθεντικό διανοούμενο, που γνώριζε να ταυτίζει το λόγο με την πράξη:

ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Στον γρίφο του κόσμου, οι οθόνες των τηλεοράσεων χιονίζουν, η θλίψη των εικόνων που φεύγουν, όλο φεύγουν. O Μαλλαρμέ είπε ότι όλα γίνονται για να καταλήξουν σ’ ένα βιβλίο. Βιβλιοθήκες οι αναμνήσεις μου, ποτέ δεν θα τις εξερευνήσω όλες, θέλω να ζήσω στον Βορρά, μακριά, πολύ μακριά από οπουδήποτε, στις Εβρίδες νήσους ή στα Σέτλαντ. Στη Νήσο του Μαν, στην ιρλανδική θάλασσα, υπάρχει ένα μουσείο μαγείας σ’ έναν μικρό πύργο μέσα στην ερημιά, και πέρα από τις ακτές της Ιρλανδίας στον Ατλαντικό, στις Νήσους Άραν, στο Ίνισμόρ, στη μέση του πουθενά στέκει ένα άγαλμα του Aengus που κρατά δόρυ και δείχνει ψηλά πάνω στο βουνό, προς ένα κάστρο στα σύνορα του κόσμου και της μεγάλης θάλασσας, γαντζωμένο πάνω στους γκρεμούς απ’ όπου αγναντεύεις τα κύματα που σκάζουν εξακόσια μέτρα κάτω. Σε ένα γκρίζο βουνό, στη Θούλη, στην Ισλανδία, πάνω σε έναν βράχο καθόμασταν μαζί με τον γέροντα Σβέινμπιορν Μπεϊντέινσον με τη μεγάλη γενειάδα, και προσευχόμασταν στον Θωρ, με τραγούδια της νέας Edda που ο γέροντας συνέθετε τις νύχτες στο ερημητήριό του, γράφοντας σε ένα βιβλίο με εξώφυλλο από δέρμα φώκιας. Στο Άμπερφόιλντ, στην πύλη των Highlands, μέσα στη νύχτα βρήκαμε στην ερημιά τον τάφο του αιδεσιμότατου Ρόμπερτ Κερκ, που τον έκλεψαν τα ξωτικά επειδή έγραψε ένα βιβλίο προδίδοντας τα μυστικά τους, κι όμως αυτός ακόμη βρίσκεται εκεί θαμμένος από τον δέκατο πέμπτο αιώνα, στους πρόποδες του Fairy Hill.

Το Σύμπαν κρύβεται μέσα στα βιβλία. Γιατί διηγείται τα πάντα για τον εαυτό του στους εαυτούς μας; Πέρα μακριά, στο μαύρο διάστημα που κρέμεται από πάνω μας, η ελπίδα ταξιδεύει και δημιουργεί τα σύμπαντα. Υλοποιείται στις μικρότερες πιθανότητες, ανατινάζει τους ήλιους, δονεί τα pulsars, κατασκευάζει αστρικά όνειρα, γράφει ποιήματα με τους γαλαξίες και παίζει μουσική με τις τροχιές.

Στο άπειρο των κόσμων είναι γραφτό να δικαιωθούν όλες οι υποθέσεις, να ισχύσουν όλες οι πιθανότητες, να υλοποιηθεί αργά ή γρήγορα κάθε φαντασία και όλα εκείνα που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Στο άπειρο του χρόνου, καμιά ματαιότητα δεν θα παραμείνει, κανένα παρελθόν δεν θα σβήσει δίχως να επαναληφθεί ξανά και ξανά, καμιά προφητεία δεν θα μείνει ανεκπλήρωτη, κανένα ταξίδι δεν θα τελειώσει ποτέ. «Το ξέρω πως είμαι αθάνατος, καρδιά μου. Έτσι, μαζί περάσαμε τρισεκατομμύρια χειμώνες, κι άλλα τόσα καλοκαίρια, και μας περιμένουν ακόμη τόσα, κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα. Ποιός από τους περαστικούς εαυτούς μου σου γράφει άραγε τώρα αυτές τις γραμμές;...» (Γουώλτ Γουίτμαν)
Πού είναι όλοι εκείνοι οι τόποι που ο άνεμος φέρνει κάτι από αυτούς μέχρι το παράθυρο μου και μέχρι την καρδιά μου; Γιατί είμαι έγκλειστος εδώ; Πού είναι η ουτοπία; Γιατί όλοι γύρω μου είναι τόσο τοπικοί και τροπικοί, και λένε ότι είναι άτοπο το όνειρο, και δεν το ξέρουν πως είναι άτροπος ο μυστικός πόθος της ψυχής;

Ο Κόσμος δεν είναι η γειτονιά σας! Είναι απέραντος, πολύτροπος, άγνωστος, αχαρτογράφητος. Ακόμη κι εκείνα τα αμέτρητα μακρινά αστέρια που βλέπετε τη νύχτα (όταν δεν έχετε το κεφάλι σκυφτό), είναι μονάχα αυτά που μπορείτε να δείτε.
Φυσικά, εγώ δεν είμαι εγώ, πώς θα μπορούσα να είμαι μόνο εγώ και τίποτε άλλο; Το Σύμπαν ολόκληρο καθρεφτίζεται μεσ’ στην καρδιά μου και στον νού μου, κι αυτό είναι μυστικό, κι όμως το Σύμπαν δεν είναι ο μικρός μου νους, κι αυτό είναι φανερό.

Μη λες πως είμαστε λίγοι...

Μη λες πως είμαστε λίγοι...
Και ότι η πρόκληση είναι πολύ μεγάλη για εμάς...
Θα έλεγες ότι δύο ή τρία σύννεφα...
Είναι μικρό πράγμα στη γωνιά ενός καλοκαιρινού ουρανού;
Σε μια στιγμή απλώθηκαν παντού...
Κεραυνοί και αστραπές, βροντές χτυπούν...
Και βροχή πέφτει παντού...

Μη λες πως είμαστε λίγοι...
Μόνο πες πως είμαστε εδώ...

   Lee Kwan Su

 

Έφυγε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο...

Πέθανε χτες Δευτέρα στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης ένας εκ των κορυφαίων στοχαστών του 20ου αιώνα. Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, σε ηλικία 74 ετών, άφησε πίσω του τον άνισο και ταραγμένο αυτό κόσμο. Αλλά οι μεγάλοι άνθρωποι, που με την παρουσία τους και το έργο τους κάνουν λίγο πιο υποφερτό τον κόσμο για εμάς τους υπόλοιπους και δημιουργούν μικρές ρωγμές στο πέπλο της συναινετικής ψευδαίσθησης για να περνάει το φως, ΔΕΝ πεθαίνουν στ'αλήθεια. Συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα μας, μαζί μας να συγκατοικούν στο μυαλό μας και να συντροφεύουν το περπάτημά μας. Δείχνοντάς μας συχνά και τον δρόμο...

ανιχνευτής

Ο παράδεισος της ανάπτυξης και της προόδου

Από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο '' Ένας κόσμος ανάποδα''.

Μία γέφυρα δίχως ποτάμι.
Ψηλές προσόψεις κτιρίων δίχως τίποτε από πίσω. Ο κηπουρός ποτίζει το πλαστικό γρασίδι.
Κυλιόμενες σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά. Ο αυτοκινητόδρομος που μας δίνει την δυνατότητα να γνωρίσουμε τόπους, που εξ αιτίας του έχουν καταστραφεί. Η οθόνη της τηλεόρασης δείχνει μία τηλεοπτική συσκευή που περιέχει μίαν άλλη τηλεοπτική συσκευή μέσα στην οποία υπάρχει μία τηλεοπτική συσκευή..

Αυτός ο πολιτισμός δεν αφήνει κανέναν να κοιμηθεί, ούτε τα λουλούδια, ούτε τις κότες ούτε τους ανθρώπους. Το χειμώνα τα λουλούδια τοποθετούνται κάτω από συνεχή φωτισμό, ώστε να μεγαλώνουν πιό γρήγορα. Στα ορνιθοτροφεία η νύχτα είναι απαγορευμένη για τις κότες. Και οι άνθρωποι είναι καταδιακσμένοι στην αϋπνία, λόγω της αγωνίας τους να αγοράσουν και του άγχους τους να πληρώσουν.

Εδώ ο ουρανός ποτέ δεν συννεφιάζει, εδώ δεν βρέχει ποτέ. Σ’αυτή τη θάλασσα κανείς δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πνιγεί, αυτή η πλάζ προστατεύεται από την κλοπή. Δεν υπάρχουν μέδουσες να σε τσιμπήσουν, ούτε αχινοί να σου καρφώνονται στο πόδι, ούτε κουνούπια να σε τρελαίνουν. Με τον αέρα πάντα στην ίδια θερμοκρασία και το νερό θερμαινόμενο αποφεύγονται τα κρυώματα και οι πνευμονίες.

Τα βρομερά νερά των λιμανιών θα φθονούσαν αυτά τα διάφανα νερά, αυτός ο αμόλυντος αέρας χλευάζει το δηλητήριο που αναπνέουν οι ανθρωποι στην πόλη.
Η είσοδος δεν είναι ακριβή, 30 δολάρια το άτομο, αν και πρέπει να πληρώσεις επί πλέον τις καρέκλες καί τίς ὀμπρέλλες. Στο ίντερνετ λέει : « Τα παιδιά σας θα σας μισήσουν αν δεν μας τα φέρετε…» Wild blue, ή κλειστή με κρυστάλλινους τοίχους πλάζ της Γιοκοχάμα είναι ένα μεγαλειώδες έργο της γιαπωνέζικης βιομηχανίας. Τα κύματα έχουν το ύψος που τους δίνουν οι κινητήρες. Ο ηλεκτρονικός ήλιος βγαίνει και κρύβεται σύμφωνα με τη θέληση της επιχείρησης, προσφέροντας στην πελατεία εντυπωσιακά τροπικά ξημερώματα και κατακόκκινα δειλινά πίσω από τις φοινικιές. Είναι τεχνητό –λέει ένας επισκέπτης. Γι’ αυτό μας αρέσει.

Λιχουδιές από πλαστικό, όνειρα από πλαστικό. Πλαστικός είναι και ο παράδεισος που υπόσχεται η τηλεόραση σε όλους αλλά παρέχει σε λίγους. Είμαστε όλοι στις διαταγές της. Σ’αυτόν τον πολιτισμό όπου τα πράγματα αποκτούν συνεχώς μεγαλύτερη αξία και οι άνθρωποι μικρότερη, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας καθορίζουν τους κανόνες: δεν αγοράζεις εσύ τα πράγματα, αυτά σε αγοράζουν, το αυτοκίνητο σε χρησιμοποιεί., ο υπολογιστής σε προγραμματίζει, η τηλεόραση σε παρακολουθεί.

Η έκρηξη της κατανάλωσης στον σύγχρονο κόσμο δημιουργεί μεγαλύτερο θόρυβο από όλους τους πολέμους και προκαλεί μεγαλύτερο πανδαιμόνιο από όλα τα καρναβάλια. Όπως λέει μία παλιά τουρκική παροιμία, όποιος πίνει με πίστωση μεθάει διπλά. Το γλέντι ζαλίζει και θολώνει την όραση, αυτό το μεγάλο παγκόσμιο μεθύσι μοιάζει να μην έχει ούτε χρονικά ούτε χωρικά όρια. Αλλά ο πολιτισμός της κατανάλωσης είναι κενός σαν το ταμπούρλο γι’ αυτό και κάνει τόση φασαρία. Την ώρα της αλήθειας, όταν ο σαματάς σταματήσει και τελειώσει η γιορτή, ο μεθυσμένος ξυπνάει μόνος, συντροφιά με τη μοίρα του και τα σπασμένα που οφείλει να πληρώσει.

Οι καταναλωτικές μάζες δέχονται τις εντολές σε παγκόσμια γλώσσα. Η διαφήμιση κατάφερε να κάνει αυτό που ήθελε να κάνει η εσπεράντο αλλά δεν μπόρεσε. Όπου και να βρεθούμε όλοι καταλαβαίνουμε τα μηνύματα που μεταδίδει η τηλεόραση. Το τελευταίο τέταρτο του αιώνα οι δαπάνες για την διαφήμιση έχουν διπλασιαστεί. Χάρη στις διαφημίσεις τα φτωχά παιδιά πίνουν ολοένα περισσότερη coca cola και ολοένα λιγότερο γάλα και ο χρόνος της σχόλης γίνεται σιγά σιγά χρόνος υποχρεωτικής κατανάλωσης. Ελεύθερος χρόνος, φυλακισμένος χρόνος. Στά σπίτια των πολύ φτωχών μπορεί να μην υπάρχει κρεβάτι, υπάρχει όμως τηλεόραση και η τηλεόραση έχει τον πρώτο λόγο. Αγορασμένο με δόσεις, αυτό το ζωάκι, αποδεικνύει τή δημοκρατική ροπή της προόδου. Δεν ακούει κανέναν αλλά μιλάει γιά όλους. Έτσι πλούσιοι και φτωχοί γνωρίζουν τα προσόντα του τελευταίου μοντέλου των αυτοκινήτων και, πλούσιοι και φτωχοί, ενημερώνονται για τα πλεονεκτικά επιτόκια που προσφέρει κάθε τράπεζα.

Εκσυγχρονισμός, μηχανοκρατία: Ο θόρυβος από τους κινητήρες των μηχανών σκεπάζει τις φωνές που καταγγέλουν αυτό τον τεχνητό πολιτισμό, ο οποίος μας κλέβει την ελευθερία κι ύστερα έρχεται να μας την πουλήσει. Εξασθενίζει τα πόδια μας για να μας υποχρεώσει στη συνέχεια να αγοράσουμε αυτοκίνητα και μηχανήματα γυμναστικής. Ο εφιάλτης των πόλεων, όπου τα αυτοκίνητα έχουν τον πρώτο λόγο, έχει επιβληθεί στον κόσμο σαν το μοναδικό δυνατό πρότυπο ζωής. Οι πόλεις της Λατινικής Αμερικής ονειρεύονται να γίνουν σαν το Λός Άντζελες, όπου οκτώ εκατομμύρια αυτοκίνητα ορίζουν τους ανθρώπους. Ελπίζουμε να γίνουμε κάποτε μία γκροτέσκα απομίμηση αυτής της τρέλλας. Πέντε αιώνες τώρα, αντί να δημιουργούμε εξασκούμαστε στην απομίμηση. Αφού λοιπόν είμαστε καταδικασμένοι στην απομίμηση, ας επιλέγουμε με λίγο μεγαλύτερη προσοχή τα πρότυπά μας.

Αν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις τότε εγγυημένα θα βλέπουμε όλοι τις ίδιες εικόνες, θα ακούμε όλοι τους ίδιους ήχους, θα φοράμε τα ίδια ρούχα, θα τρώμε όλοι τα ίδια χάμπουργκερ και θα είμαστε όλοι μόνοι μες στην ίδια μοναξιά, μέσα σε σπίτια ίδια, σε γειτονιές ίδιες, σε πόλεις ίδιες, όπου όλοι θα αναπνέουμε την ίδια βρώμα και θα υπηρετούμε τα αυτοκίνητά μας με την ίδια προσήλωση και θα ανταποκρινόμαστε στις διαταγές των ίδιων μηχανών σε έναν κόσμο που θα είναι θαυμαστός για όποιον δεν έχει πόδια, ούτε φτερά, ούτε ρίζες….

Οι περισσότεροι άνθρωποι χρεώνονται για να αποκτήσουν αγαθά και τελικά δεν τους μένουν παρά χρέη, για να πληρώσουν άλλα χρέη τα οποία δημιουργούν καινούργια χρέη. Καταλήγουν να καταναλώνουν φαντασιώσεις, που για να τις πραγματοποιήσουν καμιά φορά καταφεύγουν στο έγκλημα. Η μαζική διάδοση της πίστωσης, προειδοποιεί ο κοινωνιολόγος Τόμας Μούλιαν, έδωσε την δυνατότητα στην καθημερινή ζωή της Χιλής, να περιστρέφεται γύρω από τα σύμβολα της κατανάλωσης δηλαδή, την εξωτερική εμφάνιση ως πυρήνα της προσωπικότητας, το τεχνητό τρόπο ζωής, την ουτοπία σε σαρανταοκτάμηνες δόσεις.

Η καταναλωτική κοινωνία είναι μια παγίδα για τους κουτούς. Αυτοί που κρατάνε τα ηνία παριστάνουν ότι το αγνοούν αλλά όποιος έχει μάτια μπορεί να δεί ότι η ύπαρξη της λίγης φύσης που μας έχει απομείνει διασφαλίζεται επειδή η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων καταναλώνει λίγο, πολύ λίγο, και μόνο τα αναγκαία. Η κοινωνική αδικία δεν είναι πλέον ένα σφάλμα που πρέπει να διορθωθεί, ούτε ένα ελάττωμα που πρέπει να ξεπεραστεί: έχει γίνει θεμελιώδης αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει φύση που να μπορεί να θρέψει ένα shopping center στο μέγεθος του πλανήτη. Αυτό το μοντέλο ζωής το οποίο μας παρουσιάζουν σαν τον οργασμό της ζωής κι’ αυτή η καταναλωτική φρενίτιδα που λένε ότι είναι η φρενίτιδα της ευτυχίας, αρρωσταίνουν το σώμα μας, δηλητηριάζουν τη ψυχή μας και μας αφήνουν ανέστιους: χωρίς εκείνη την εστία που κάποτε ήθελε να γίνει ο κόσμος μας.


 Δανειστήκαμε το κείμενο από ΕΔΩ

Τι κάνει την «καλή ζωή» να είναι καλή;

«Μερικές φορές απλά πρέπει να κατουρήσεις στον νεροχύτη». 

Τι είναι, με λίγα λόγια αυτό που κάνει την «καλή ζωή» να είναι πράγματι καλή; Τι κάνουν κάποιοι άνθρωποι που είναι ευτυχισμένοι; Αν σκεφτούμε πως «όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε» και «όλοι στο ίδιο ορνιθοτροφείο κακαρίζουμε» τι είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους, να ζουν ευτυχισμένοι την ζωή τους, ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες που έτσι κι αλλιώς όλοι μας βιώνουμε;

Διάβασε πόσο όμορφά και σταράτα τα λέει ο Henry Charles Bukowski, ο Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής και μυθιστοριογράφος, που μοιράστηκε τις «αφιλτράριστες» απόψεις του για τα πάντα, από την τέχνη μέχρι το θάνατο. Απολαύστε τη σοφία του και τις πολύτιμες σκέψεις του, μέσα από γνωστά αποσπάσματα. Κάθε μια από τις καταστάσεις, που προτείνει ο στοχαστής, είναι πιο αναλυτική σε αρθρογραφία μέσα στο terra papers, αναζητήστε την.

1. Μην συμβιβάζεστε:
«Ηθελα όλο τον κόσμο ή τίποτα».

Δεν θα έπρεπε να συμβιβάζεστε με τίποτα λιγότερο από αυτό που απολύτως αξίζετε ή επιθυμείτε. Προσπαθήστε για το καλύτερο και μην δέχεστε τίποτα άλλο εκτός από αυτό που θα σας ικανοποιήσει πλήρως. Δεν έχει αξία να παρατήσετε τους στόχους σας απλά και μόνο για να συμβιβαστείτε για κάτι λιγότερο που θα σας αφήσει να εύχεστε για κάτι περισσότερο και να ζείτε μέσα στη θλίψη. Το μόνο που χρειάζεστε είναι να ελέγχετε την ορθότητα αλλά και να αναθεωρείτε -όταν χρειαστεί- τους στόχους σας, ή τον Ακαμπτο Σκοπό σας.

2. Καλοπροαίρεση
«Ποτέ δεν γνώρισα κανέναν άλλο άνδρα, (ή γυναίκα) ο οποίος θα προτιμούσα να είμαι. Και ακόμα και αν αυτό είναι μια αυταπάτη, είναι μια τυχερή αυταπάτη».

Κανείς δεν είναι τέλειος -αν υπάρχει αυτό το πράγμα- αυτό είναι σίγουρο, αλλά δεν υπάρχει λόγος να τυραννάτε τον εαυτό σας γι’ αυτό το λόγο. Σταματήστε να κριτικάρετε το κάθε τι στον εαυτό σας, κάθε τι που θα μπορούσατε να αλλάξετε και δείξτε στον εαυτό σας, ατόφια, κι ολοκληρωτική Αγάπη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να εργαζέστε γι’ αυτοβελτίωση και πρόοδο, αλλά γίνετε ο μεγαλύτερος θαυμαστής του εαυτού σας, ό,τι και αν συμβαίνει, με επίγνωση της ασημαντότητας του. Όταν κι αν, καταφέρετε, να αγαπήσετε τον εαυτό σας, μόνο τότε θα μπορέσετε να Αγαπήσετε. Ζήστε καλοπροαίρετα την κάθε στιγμή και μην νομίζετε πως η αγάπη είναι συναίσθημα, όχι, είναι μια μόνιμη κατάσταση αισθήματος, σαν τον νερό στο ποτάμι, ή υπάρχει ή όχι.

3. Ζήστε τη ζωή στο έπακρο ΤΩΡΑ.
«Αυτό που είναι τρομερό, δεν είναι ο θάνατος αλλά οι ζωές που οι άνθρωποι ζουν ή δεν ζουν μέχρι να πεθάνουν»
«Μερικοί άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Πραγματικά τι απαίσιες ζωές θα πρέπει να ζουν».

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΙΑ

 ΕΞΕΓΕΡΣΗ= ΘΑΡΡΟΣ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, ΔΙΑΥΓΕΣ ΟΡΑΜΑ, ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ..ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

Ο Ένοικος...

Δες κι αυτό το βιντεάκι: The Word And The Silence - Subcomandante Marcos (GR subs)

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΙΑ

(ο δολοφονημένος από παραστρατιωτικούς δάσκαλος Γκαλεάνο, του Μικρού Ζαπατιστικού Σχολείου, στην κοινότητα Ρεαλιντάντ -ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ EZLN)

Στη Ρεαλιδάδ, Πλανήτης Γη.

Μάιος 2014

Συντρόφισσα, συντροφόισσα [1] , σύντροφε:

Καλό σας βράδυ, καλησπέρα, καλημέρα όποια κι αν είναι η γεωγραφία, ο χρόνος ή ο τρόπος σας.

Καλό ξημέρωμα.

Θα ήθελα να ζητήσω από τις συντρόφισσες, τους συντρόφους και τους συντροφόισσες της Έκτης που έρχονται από άλλα μέρη, και κυρίως από τα ελεύθερα μέσα, την υπομονή, την ανοχή και την κατανόησή σας για όσα πρόκειται να πω, γιατί αυτά θα είναι τα τελευταία λόγια που θα πω δημοσίως προτού πάψω να υπάρχω.

Απευθύνομαι σε σας και σε όσους μέσω εσάς μας ακούν και μας κοιτούν.

Ίσως στην αρχή ή κατά τη διάρκεια αυτού του λόγου, θα μεγαλώνει στην καρδιά σας η αίσθηση ότι κάτι είναι εκτός θέματος, ότι κάτι δεν κολλάει, σαν να σας λείπουν ένα ή περισσότερα κομμάτια του παζλ που βρίσκεται μπροστά σας. Σαν να λείπει ό,τι λείπει, έτσι κι αλλιώς.

Ίσως μετά από μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια, δεκαετίες να καταλάβετε ό,τι σας λέμε τώρα.

Δεν με ανησυχούν οι συντρόφισσες και οι σύντροφοί μου απ’ όλες τις βαθμίδες του EZLN, γιατί αυτός είναι ο δικός μας τρόπος εδώ: βαδίζουμε, αγωνιζόμαστε, ξέροντας πάντα ότι πάντα λείπει ό,τι λείπει.

Εκτός αυτού, κι ελπίζω να μην προσβληθεί κανείς, ο βαθμός εξυπνάδας των συντρόφων ζαπατίστας είναι πολύ υψηλότερα του μέσου όρου.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα, είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι και περήφανοι που θα ανακοινώσουμε μπροστά στους συντρόφους, τις συντρόφισσες και τους συντροφόισσες της Έκτης τη συλλογική αυτή απόφασή μας.

Και είναι πολύ ωραίο, που αυτό το αρχιπέλαγος από πόνους, οργές και αξιοπρεπείς αγώνες που ονομάζουμε « Έκτη», όπου κι αν βρίσκεστε, θα ενημερωθεί γι’ αυτά που πρόκειται να σας πω, από τα ελεύθερα, εναλλακτικά, ανεξάρτητα μέσα.

Αν ενδιαφέρεται και κάποιος άλλος να μάθει τι συνέβη σήμερα, θα πρέπει να προσφύγει στα ελεύθερα μέσα για να ενημερωθεί.

Ξεκινάμε λοιπόν. Καλωσορίσατε στην ζαπατιστική πραγματικότητα.


1.- Μια δύσκολη απόφαση.

Ποίημα στους φίλους

Ποίημα στους φίλους

(Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

Ένα ποίημα ύμνος στο αληθινό νόημα της φιλίας από τον σπουδαίο αυτόν συγγραφέα, που αναδεικνύει την αξία που έχουν οι αληθινοί φίλοι στη ζωή των ανθρώπων. Φίλοι που θα χαρούν με τη χαρά σου και θα λυπηθούν με την λύπη σου και όχι αντίστροφα. Φίλοι ειλικρινείς. Υπάρχουν άραγε; Κι όμως, η ζωή μας δείχνει ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βρει την αληθινή φιλία. Είναι αυτοί οι μερικοί τυχεροί, που αν μη τι άλλο θα πρέπει να αισθάνονται ευλογημένοι και χαρούμενοι...




Δεν µπορώ να σου δώσω λύσεις,
για όλα τα προβλήµατα της ζωής,
ούτε έχω απαντήσεις
στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,
αλλά µπορώ να σε ακούσω
και να τα µοιραστώ µαζί σου.

Δεν µπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου.
Αλλά όταν µε χρειάζεσαι
θα ‘µαι δίπλα σου.

Δεν µπορώ ν’ αποτρέψω
να µη σκοντάψεις.
Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου,
για να κρατηθείς
και να µη πέσεις.
Οι χαρές σου.
Οι θρίαµβοί σου
κι οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικά µου.
Αλλά χαίροµαι ειλικρινά
να σε βλέπω ευτυχισµένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις
που παίρνεις στη ζωή.