"Όσο φτωχότερη είναι η καθημερινή ζωή, τόσο μεγαλώνει η έλξη του μη αυθεντικού" ΡΑΟΥΛ ΒΑΝΕΓΚΕΜ
Ξεκινάμε με κάποιες δικές μας σκέψεις πάνω στο ερώτημα που θέτει ο τίτλος του άρθρου, το οποίο και αναδημοσιεύουμε. Έχει ειπωθεί, όχι αδίκως, ότι οι πολιτικοί αποτελούν ένα είδος καθρέφτη. Μέσα στο οποίο αντικρίζει το είδωλό του (αρετουσάριστο και αποκαλυπτικό ως προς τις αδυναμίες και τα κουσούρια του) ένα μεγάλο μέρος, ή μήπως και η συντριπτική πλειοψηφία(?), του λαού που τους ψηφίζει, που διαπλέκεται μαζί τους συνάπτοντας πελατειακές σχέσεις (Status Quo στον ελλαδικό χώρο εδώ και πολλές δεκαετίες), αλλά και που τους ανέχεται σιωπηλά ή ασκεί απλώς κριτική με..μυξοδικαιολογίες ή "αντιστέκεται" με χλιαρές έως ανώδυνες διαμαρτυρίες. Και, over and over again, oι πολιτικοί θεωρούν τους λαούς (των οποίων υποτίθεται ότι "υπηρετούν" τα "συμφέροντα" σε ένα όλο και πιο εξόφθαλμα κουρελιασμένο περιτύλιγμα











