ο ξένος

 

ο ξένος

 Carol Ann Duffy

Φαντάσου ότι ζεις σε μια παράξενη, σκοτεινή πόλη για είκοσι χρονιά. Υπάρχουν κάποιες άχαρες κατοικίες στην ανατολική πλευρά και μια από αυτές είναι η δική σου.

Στον προορισμό σου, ακούς της φωνής σου τον αλλότριο τόνο να αντηχεί κάτω από τη σκάλα. Σκέφτεσαι στη γλώσσα του τόπου σου και μιλάς στη δική τους. Έπειτα γράφεις γράμμα στην πατρίδα. Η φωνή της σκέψης σου απαγγέλλει το γράμμα στην τοπική διάλεκτο. Πίσω απ' αυτή τη φωνή ακούγεται ο

η πιο κοινή ‘πρέζα’

 

η πιο κοινή ‘πρέζα’

[λ.] 

 Προχωρούσα όπως οι άλλοι, όπως θεωρείται πως είναι το “κανονικό”. Ξαφνικά μια μέρα σταμάτησα και αναρωτήθηκα που πάω και γιατί τα κάνω όλα αυτά. Τι νόημα έχουν. Ο τρόμος. Οι προβληματισμοί ανησύχησαν τους γύρω σαν κάτι το παράλογο. Γιατί να σταματήσει κανείς και να ρωτήσει. Οι προβληματισμοί θεωρούνται αφύσικοι. Εφηβική αντίδραση. Κόλλησα και έμεινα εκεί, μη μπορώντας να πάω ούτε πίσω ούτε μπροστά. Μα γιατί, ρωτούσαν. Γιατί δεν είσαι πια (το) ρομπότ (που ήσουν). Το γιατί εγκιβωτίζει την ερώτηση αυτή. Ενώ θα έπρεπε να ‘ναι - θα το βρεις. κάποια στιγμή, ο καθένας βρίσκει το νόημά του. Το γιατί να προχωρεί. Φαινομενικά, απ’ έξω, όλοι μπορεί να φαίνεται πως προχωρούν το ίδιο. Άλλοι το κάνουν ασυνείδητα, άλλοι συνειδητά άλλοι ποτέ δεν ρώτησαν, αλλά απέκτησαν τη συνείδηση όταν κατάλαβαν πως τους έλειπε.

Ως φυσικό θεωρείται το ρομποτικό. Κι αν κανείς σταθεί και ρωτήσει, όλοι ανησυχούν τι του συμβαίνει. Του συμβαίνει το πιο

ο μεγάλος αδερφός στον κινηματογράφο

ένα μεστό, περιεκτικό και σκοτεινό κινηματογραφικό οδοιπορικό, στους ζοφερούς και δυστοπικούς κόσμους πέντε σπουδαίων ταινιών (τους οποίους φαίνεται να ζηλεύουν πολύ οι ελίτ και οι συνεργάτες τους, θεωρώντας τον πλανήτη προσωπικό τους "playground" και τους "ιθαγενείς" του ιδιοκτησία τους),  που αλιεύσαμε από το 35ο τεύχος του φανζίν chimeres

 " ο μεγάλος αδερφός στον κινηματογράφο "

baphomet

μια διασταύρωση

μια διασταύρωση

[franz kafka]

Έχω ένα παράξενο ζώο, μισό γατάκι, μισό αρνί. Είναι κάτι που το έχω κληρονομήσει από την περιουσία του πατέρα μου.
Στον καιρό μου, βέβαια, μεγάλωσε πολύ, πιο παλιά ήταν πιο πολύ αρνί παρά γατάκι. Τώρα, όμως έχει πάρει και από τα δυο το ίδιο. Από τη γάτα το κεφάλι και τα νύχια, από το αρνί το μέγεθος και τη μορφή. Τα μάτια και από τους δυο: πετάνε αστραπές και είναι άγρια. Το τρίχωμα που είναι απαλό και στρωτό, τις κινήσεις που είναι συγχρόνως και πήδημα και γλίστρημα.
Κάτω απ’ το φως του ήλιου, πάνω στο περβάζι του παραθύρου κουλουριάζεται και ροχαλίζει. Τρέχει σαν μανιασμένο στα λιβάδια και δεν μπορεί κανείς να το τσακώσει. Όταν βλέπει γάτες εξαφανίζεται και στα αρνιά θέλει να επιτεθεί. Τις φεγγαρόλουστες νύχτες η υδρορροή της στέγης είναι ο πιο αγαπημένος του δρόμος. Δεν μπορεί να νιαουρίσει και τα ποντίκια τα σιχαίνεται. Κοντά στο κοτέτσι είναι ικανό να παραμονεύει επί ώρες, ποτέ όμως δεν έχει εκμεταλλευτεί μια ευκαιρία για να κάνει φονικό. Το ταΐζω με γλυκόπιοτο

anarchy

 ( " Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα. Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα."
 από το σύνδεσμο στο τέλος της ανάρτησης )

[existentialcomics]

το δανειστήκαμε από το φανζίν chimeres
Σχετικό: Ο αναρχισμός πριν απ' όλα είναι μια αποδοχή της ετερότητας, ένας σεβασμός του διαφορετικού

παραμύθι για μεγάλους

παραμύθι για μεγάλους
[maryman] 

Γκρι άτομο χωρίς πρόσωπο. Γκρι άτομα χωρίς πρόσωπα συνθέτουν τη ζωή τους έχοντας στο χέρι πλαστικό και μέσα την υγρή μιζέρια τους. Πετούν το υγρό στο έδαφος και ξεφυτρώνουν μεταλλαγμένα κτήρια. Μπάζα, μπετόν, κολώνες, σιδερόβεργες, δωμάτια-κλουβιά, ασανσέρ- κινούμενα κλουβιά σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Τζαμαρίες με περιορισμένη θέα. Ενέργεια, χρήμα, χρόνος. Το άτομο χωρίς πρόσωπο σπαταλάει όλα του τα μέσα. Βλέπει τα κτίρια να μεγαλώνουν, να τον ξεπερνούν και νιώθει με τη σειρά του να ξεπερνά τον εαυτό του. Κτίρια ψηλά κρύβουν τον ήλιο, τον νίκησε. Φώτα και επιγραφές νέον δίνουν την αίσθηση της μέρας, διέλυσε το σκότος. Έντονα χρώματα παντού, ξεπέρασε τη φύση. Όλα κινούνται σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Φανάρια αλλάζουν χρώματα,

" νέα γραμματική "

νέα γραμματική
[μιράντα παπαδοπούλου] 

 Πρέπει να φτιάξουμε
τη Νέα Διεθνή Γραμματική.
Ένα άρθρο για τη γυναίκα, τον άντρα, το παιδί,
το σύννεφο, το δέντρο, το λιοντάρι.
Να επινοήσουμε νέους συνδέσμους,
ισχυρότερους μεταξύ μας.
Να παραβλέψουμε όπου χρειάζεται τους αντιθετικούς.
Και στις αντωνυμίες να υπάρξει καταμερισμός
απόλαυσης και ευθύνης·
να δοθεί έμφαση στο εμείς.
Το τρίτο πληθυντικό πρόσωπο
να υποστεί τη δικαιοσύνη των υπολοίπων.
Να αναδείξουμε, επίσης, τη δυναμική των μετοχών·

" το ημερολόγιο ενός τρελού "

 [comzeradd]

Μισώ τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Δεν είναι δική μου η ευθύνη. Η ευθύνη είναι όλη δική τους. Ψέματα, δόλος, μικρότητες. Δεν υπάρχουν μικρότητες. Το ονομάσαμε έτσι για να το υποβαθμίσουμε. Σαν να φαίνεται μικρός ένας άνθρωπος που εξασκεί απλά τον εαυτό του. Δεν είναι μικροί αυτοί οι άνθρωποι. Είναι απλά άνθρωποι. Καταστρέφουν, λοιδορούν, συκοφαντούν. Αλλά δεν το κάνουν σε μια κατάσταση εξαίρεσης. Αυτή είναι η μόνιμη κατάσταση. Οτιδήποτε άλλο γι αυτούς θα ήταν αφύσικο, ξένο. Και ξέρουμε πόσο πολύ απεχθάνονται το ξένο, το άλλο. Ποια μεγαλύτερη επιβράβευση, πόσο πιο καθησυχαστικό από το να κοιτάζουν παντού γύρω τους και να βλέπουν παντού τον αντικατοπτρισμό τους. Κι όλοι μαζί να βουλιάζουν αργά προς τα κάτω, σαν σε κινούμενη άμμο.

Αγαπώ τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Κι εσύ αν είχες γίνει αποδέκτης τόσης αγάπης το ίδιο θα αισθανόσουν. Η αξία των πράξεών μου εμπεριέχει την αξία των ανθρώπων που με περιβάλλουν. Χωρίς αυτούς θα βούλιαζα αργά προς τα κάτω, σαν σε κινούμενη άμμο. Μέχρι το σημείο που να μην μπορούσα πια να αναπνεύσω. Αλλά τώρα σίγουρα αναπνέω. Κι όταν κοιτάζω γύρω μου βλέπω τόσο διαφορετικούς ανθρώπους. Και ξέρεις πόσο λατρεύω τη διαφορετικότητα. Αυτή η ποικιλομορφία σκέψης και ύπαρξης είναι που δημιουργεί τις συνθήκες για οτιδήποτε άξιο λόγου έχει δημιουργηθεί. Αυτή η απέραντη θάλασσα δυνατοτήτων που τίποτα δεν μπορεί να τη διαταράξει.

“Ο άνθρωπος είναι ένα βρόμικο ποτάμι. Πρέπει να είσαι θάλασσα για να μπορείς να δέχεσαι ένα βρόμικο ποτάμι χωρίς να λερώνεσαι.” ~ νίτσε

το διαβάσαμε στο φανζίν chimeres

" δεν σαπίζει ο άνθρωπος από τη μια στιγμή στην άλλη "

δεν σαπίζει ο άνθρωπος από τη μια στιγμή στην άλλη

Κανένας δεν κοιμάται το βράδυ αντάρτης, επαναστάτης και ξυπνάει το πρωί πράκτορας του κράτους. Απλώς αδυνατίζεις, προδίδεις γιατί κουράστηκες, βαρέθηκες, δεν έχεις άλλες δυνάμεις. Είναι λες και χαλαρώνει το ύφασμα με το οποίο είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Λες και ξεχειλώνει από το πολύ τέντωμα. Μέσα στα κενά που αφήνουν οι μύες μαζεύονται μικρά μικρά σκατά. Συσσωρεύονται οι παλιές φοβίες και όλα αυτά χρειάζονται συνεχείς δικαιολογίες. Πρέπει να δικαιολογείς τον εαυτό σου διαρκώς. Να φτιάχνεις ένα μικρό σωρό που μεγαλώνει και πυκνώνει με εξηγήσεις και κοροϊδίες για σένα τον ίδιο.
Υπάρχουν στιγμές για απαγγελίες ποιημάτων και υπάρχουν στιγμές για γροθιές...

το διαβάσαμε στο φανζίν chimeres, τεύχος 36 (η εικόνα είναι από εμάς)
Και κάποια λόγια δικά μου:

αιώρηση τέταρτης διάστασης

το δανειστήκαμε από το φανζίν chimeres

οι δούλες

οι δούλες 

[ζαν ζενέ]

 Νομίζατε πως όλα σας επιτρέπονται, ε;

Πως θα κάνατε πάντα ό,τι σας κάνει κέφι.

Ταμπουρωθήκατε πίσω από τα πλούτη σας, με την ιδέα ότι μια μοίρα θεόσταλτη, μια μεγάλη θυσία, ένα φαντασμαγορικό θέαμα θα σας σώσει.

Νομίζατε ότι θα θυσιάσουμε όλη μας τη ζωή για να σας σώσουμε.

" το ημερολόγιο ενός τρελού "

το ημερολόγιο ενός τρελού

[comzeradd]

Λοιπόν, φαντάσου πως υπάρχει μια κάμερα στο σπίτι σου. Στο σαλόνι σου. Μία κάμερα παρακολούθησης, σαν αυτές που βλέπεις σε κάποιον σταθμό του metro. Για την ακρίβεια, όχι μόνο στο δικό σου σπίτι (γιατί πως να το κάνουμε, δεν είσαι και τόσο σημαντικός), αλλά σε κάθε σπίτι. Φαντάσου ότι υπάρχει μία σε κάθε σαλόνι. Ανατριχιαστικό, σωστά; Τί θα έκανες; Θα την άφηνες έτσι απλά να σε κοιτά επίμονα και να σε παρακολουθεί; Κάθε κίνησή σου μέσα στο ίδιο σου το σπίτι; Κι όμως αυτό συμβαίνει και τώρα. Σοβαρά. Αυτό συμβαίνει, αλλά στον ψηφιακό κόσμο. Βλέπεις, μια απλή κάμερα είναι τόσο εύκολο να την εντοπίσεις και να εκνευριστείς. Αλλά στον ψηφιακό κόσμο, ο οποίος είναι εξίσου αληθινός με τον κανονικό, οι μηχανισμοί παρακολούθησης δεν μπορούν να εντοπιστούν τόσο εύκολα.

αφροδισιακά νοσήματα

αφροδισιακά νοσήματα

[αντριάνα μίνου]

Φαντάσου να ήσουν αόρατος. Θα γινόμουν κι εγώ τυφλή. Όχι, δε θα έβγαζα τα μάτια μου με τις πόρπες της ρόμπας του μπαμπά ή τίποτα τέτοιο αιματηρό ούτε θα στεκόμουν στη μέση του δρόμου να με χτυπήσει αυτοκίνητο για να τυφλωθώ όπως γίνεται στις ελληνικές ταινίες. Απλώς θα τυφλωνόμουν, απλώς θα το’ παιρνα απόφαση και θα συνέβαινε, περίπου όπως αποφασίζει κανείς να κόψει τα νύχια του ή τα μαλλιά του. Ως κάτι περιττό, κάτι που εμποδίζει. Φαντάσου τώρα να δίναμε ραντεβού σ’ ένα μπαρ. Ή σε μια πλατεία. Χωρίς να ξέρουμε πώς μοιάζει ο καθένας. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Η μόνη διαφορά μας από τους υπόλοιπους αγνώστους θα ήταν ότι εμείς θα είχαμε ραντεβού. Ανάμεσα σε αγνώστους τόσο γνώριμους που δυσκολεύομαι ακόμα και να τους φανταστώ.

έχεις κλείσει ή ακόμα ανοιχτός;

Οι κύκλοι που άνοιξαν,

Οι κύκλοι που έκλεισαν

Κι εκείνοι που έμειναν

Για πάντα ανοιχτοί.

Η ζωή σου σαν άλλο

Τρελό ηλιακό σύστημα

Και στο κέντρο εσύ

Ήλιος, που δεσπόζει στη μέση.

Κουκίδα που ορίζει

Το όλον εκείνον αυτό

Τα πριν, τα τώρα,

Τα αύριο και τα κενά.

Με μια έκρηξη

Σαρώνεις το σύμπαν

Ή βάζεις τελεία

Στον τέλειο σου μικρόκοσμο.

Κι εσύ ένας κύκλος ακόμα

Στων άλλων τον χάρτη

Κύκλος μεγάλος ή ίσως μικρός

έχεις κλείσει ή ακόμα ανοιχτός;

" σελήνη "

το διαβάσαμε στο φανζίν chimeres, το οποίο ανακαλύψαμε τελευταία και μας έχει τραβήξει την προσοχή!

" μια μικρή επανάσταση "

μια μικρή επανάσταση

[μίνως-αθανάσιος καρυωτάκης]

Χόρευε εδώ και περίπου 3 ώρες, σχεδόν συνεχόμενα. Αραιά και πού έκανε ένα μικρό διάλειμμα για να ελέγξει ξανά τις ανάσες της. Λάτρευε τον χορό. Μπορούσες να το δεις στα κατάμαυρα μάτια της. Κάθε φορά που ερχόμουν στο μαγαζί καθόμουν απέναντί της. Συνήθως δεν τραβούσε το ενδιαφέρον των πελατών κι έτσι μου δινόταν τακτικά η ευκαιρία να χαζεύω κάθε σπιθαμή του κορμιού της. Ταξίδευα από τα μακριά, εξίσου μαύρα μαλλιά της, μέχρι και τα δάχτυλα των ποδιών της. Ήταν τόσο όμορφα σμιλεμένα, που τα ζήλευα.
Αντιστοίχως όμορφα, σχεδόν ανάγλυφα, έμοιαζαν να είναι και τα λεπτά δάχτυλα των χεριών της. Κατά τη διάρκεια του χορού, άρπαζε κάποια φτερά. Τα κουνούσε τόσο επιδέξια που στα μάτια μου έμοιαζε με χελιδόνι. Δεν ξέρω γιατί την παρομοίαζα με χελιδόνι. Ίσως να είναι επειδή δεν ξέρω πολλά πτηνά ή γιατί για κάποιον ανεξήγητο λόγο λάτρευα πάντα τα χελιδόνια. Έχουν μια φινέτσα και συγχρόνως μία δύναμη. Ξέρουν να θέτουν όρια, παραμένοντας πάντα ευγενικά.
Έτσι ήταν και η Ιζαμπέλα. Μου είχε βάλει όρια. Αδυνατούσα να την πλησιάσω πολύ.

" το στέλεχος "

 

το στέλεχος

[μίνως-αθανάσιος καρυωτάκης]

 Ήταν Βράδυ. Δεν ήξερε τι ώρα περίπου. Είχε ξεχάσει να φορέσει το ρολόι χειρός που είχε αγοράσει για το εαυτό του, όταν είχε πάρει την πολυπόθητη προαγωγή. Βρισκόταν πλέον ένα βήμα πριν από τον τελικό προορισμό, τη θέση του γενικού διευθυντή. Αν συνέχιζε με τον ίδιο ρυθμό, ήταν δεδομένο ότι θα τα κατάφερνε. Ο κύριος Μπάμπης, τον είχε σε εκτίμηση. Πίστευε στις ικανότητές του. Έτσι του έλεγε στη συνάντηση που πραγματοποιούσαν στο γωνιακό καφέ της οδού Εγνατίας με Βενιζέλου.
«Θέλω να αναλάβεις τα ηνία της επιχείρησης. Είσαι ο καλύτερος εκεί μέσα. Λίγο ακόμα και η θέση θα είναι δική σου», είπε σηκώνοντας τον δείκτη του δεξιού του χεριού. Με το άλλο χούφτωνε τη νεαρή κοπέλα που καθόταν δίπλα του. Ήταν ψηλή, με πλούσιο μπούστο, ξανθιά μακριά μαλλιά και μωρουδίστικο δέρμα. Φορούσε ένα έντονο άρωμα και είχε βάψει τα μακριά νύχια των χεριών της μ’ ένα έντονο χρώμα.
«Θα δείτε, κύριε Μπάμπη, θα τα καταφέρω», ανέφερε ο μεσήλικας άνδρας καθώς σηκωνόταν από το τραπέζι. Ο συνδαιτυμόνας του συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση να χουφτώνει την κοπέλα. Εκείνη προσπαθούσε να παραστήσει την ευχαριστημένη, ωστόσο, ο Θεόκλητος Μαρκάτος γνώριζε ότι κάθε άλλο παρά ευτυχισμένη ήταν.
Βγήκε έξω και γλύτωσε από την κάπνα του μαγαζιού. Όσο πέρναγε ο καιρός, τόσο σιχαινόταν να βλέπει το αφεντικό της εταιρείας. Όσο μεγάλωνε, τόσο άλλαζε. Ένιωθε το βάρος των πράξεών του να τον βαραίνουν. Εδώ και χρόνια είχε πάψει να χαίρεται με τη δουλειά του. Όλα όσα είχε βιώσει, τον είχαν αλλάξει ριζικά. Δεν ήταν πλέον εκείνος ο πιτσιρικάς που πίστευε ότι μπορούσε να κάνει τα πάντα. Ήταν ένας μεσήλικας, που έβλεπε τα πράγματα να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και αδυνατούσε να βάλει φρένο στον κατήφορο. Μέρα με τη μέρα αναρωτιόταν ποιο ήταν το πραγματικό νόημα της ζωής. Είχε ξεκινήσει, μάλιστα, το διάβασμα σχετικών βιβλίων αυτοβοήθειας για να βρει επιτέλους μια απάντηση.
Άνοιξε το κινητό του και κοίταξε τις κλήσεις του. Ήταν τουλάχιστον πέντε από την Ειρήνη, εκείνη την πιτσιρίκα που είχε γνωρίσει πριν από περίπου δύο μήνες. Έβγαιναν αραιά και που για διασκέδαση. Την κυκλοφορούσε σε διάφορα μαγαζιά κι ύστερα εκείνη του καθόταν. Τις πρώτες φορές ένιωθε ηδονή, ένιωθε ένα περίεργο σκίρτημα. Όλα αυτά κράτησαν για λίγο, συγκεκριμένα για επτά εξόδους. Από εκεί και ύστερα έβγαινε μαζί της γιατί δεν είχε τι άλλο να κάνει. Όλες αυτές οι ανούσιες σχέσεις τον είχαν εξουθενώσει. Έπρεπε κάποια στιγμή να πει ένα μεγαλόπρεπο όχι στην κωλοζωή που έκανε. Ποθούσε επιτέλους να βρει κάτι, το οποίο θα τον έβγαζε από το σκοτάδι. Θα τον οδηγούσε στο φως, στην ευτυχία.
Συνέχισε να ανεβαίνει τον δρόμο με ταχύ βήμα. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να σώσει τον εαυτό του. Το είχε κάνει στο παρελθόν ακόμα μία φορά, αλλά δεν ήξερε αν μπορούσε πλέον και μετά από τόσο αγώνα, να πάρει την απόφαση να τα παρατήσει.
Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Το σήκωσε.
«Που είσαι μωρό μου; Που θέλεις να πάμε απόψε;» ρώτησε με γλυκιά φωνή. Είχε φτάσει τόσο κοντά στην επιτυχία. Δεν θα τα παρατούσε. Δεν υπήρχε πλέον επιστροφή.
«Έρχομαι να σε πάρω», είπε επιταχύνοντας το βήμα του.

το διαβάσαμε στο φανζίν chimeres
Η δικιά μας άποψη επί τούτου έχει διατυπωθεί και αφηγηματικά ( Όμορφος κόσμος εταιρικά πλασμένος) και στιχουργικά (Στο βωμό μιας καριέρας)