Μικροσκοπικό μπαλκόνι με μία κάποια (μίζερη) θέα...

{ "Δε θέλω ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση, γουστάρω ελευθερία!"-  ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ...γιατί μ'αρέσει να "καυλώνω (κι)άρα (να)υπάρχω!" }

« στην καρδιά σου βάλαν φρένα, το μυαλό σου παίρνει βύσμα για χιλιάδες σαν εσένα θα αρκέσει μια πρίζα»  - ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

Μισοζεσταμένη στο χέρι μπίρα και σώριασμα σε πλαστική καρέκλα στο μικροσκοπικό μπαλκόνι του πολυώροφου σπιρτόκουτου. Δειλά μα σταθερά ο ήλιος γέρνει στο κοιμητήριό του κι απόψε...
Εσωτερικοί τριγμοί αναπόλησης "καλών" και "κακών" στιγμών του παρελθόντος. Να'ναι καλά κι εκείνος ο γενικός γραμματέας απ'το χωριό της μάνας σου που σε τακτοποίησε στη βολική "θεσούλα", όπου ακόμα βρίσκεσαι με έστω και μειωμένο πλέον μισθούλη. Μυρμηγκιάσματα προσμονής χειρότερων μελλούμενων από τη σημερινή σφαγή της αβάσταχτης ακρίβειας, που σε ανάγκασε και να μάθεις να "κουτσομαγειρεύεις", γιατί το προνόμιο του "μαγειρεύω έξω", που έλεγες στο παρεάκι χαριτολογώντας, έγινε ασύμφορο οικονομικά και η μαμά από το γηροκομείο πλέον δεν μπορεί να σου ετοιμάζει πια το  "ταπεράκι" με σπιτικό φαγητό...Σκόπιμη αποβολή οποιουδήποτε ίχνους στοχασμού, με φόντο την απέναντι μπουγάδα στο σχοινί. Πιτσιρικάδες με στρατιωτικά κουρέματα κλωτσάνε τη μπάλα στο διπλανό παρκάκι, ξεφωνίζοντας και βλαστημώντας διαρκώς, μια και δεν γνωρίζουν άλλον τρόπο επικοινωνίας. Κοπελίτσες σουλατσάρουν χαχανίζοντας στο δρόμο, πασχίζοντας ενίοτε με την άκρη του ματιού να συλλάβουν κάποιο λάγνο αντρικό βλέμμα. Σου κάνει εντύπωση να τις ακούς να αποκαλούν η μία την άλλη "μαλάκα",

"Πες μου, τι βλέπεις ;;;;;;;"

Παραθέτουμε ένα ωραίο κατά την άποψή μας ανέκδοτο, που χλευάζει με τον δικό του τρόπο μια θλιβερή (κι αρκετά διαδεδομένη;) κατάσταση του κόσμου που ζούμε: Το ότι πάρα πολλοί άνθρωποι, πολλές φορές ακόμα και οι πιο έξυπνοι υποτίθεται, λόγω διανοητικής σύγχυσης ή παθολογικής αυταπάτης, συχνότατα εθελοτυφλούν και καταλήγουν να ΜΗΝ αντιλαμβάνονται το προφανές έως και  ΟΦΘΑΛΜΟΦΑΝΕΣ!  Άλλοτε περιπλέκοντας ή άλλοτε υποβαθμίζοντας (ή περιπλέκουν υποβαθμίζοντας συνάμα) την ουσία των καταστάσεων, με δυσάρεστες συχνά συνέπειες για τους ίδιους και τους γύρω τους ... Παρά το ότι διαδραματίζονται συχνά "πράγματα και θαύματα" μπροστά στα μάτια τους, σε κοινή θέα, παρά το πόσο και διόλου σπάνια αυτά είναι απλά ή και ξεκάθαρα, βάσει και ορθής χρήσης της δαιμονοποιημένης στις αλλόκοτα ζοφερές μέρες μας ΛΟΓΙΚΗΣ... Αλλά εκείνοι, σαν τυφλοί κι ανήμποροι μπροστά σε σημαντικές κι αιχμηρές αλήθειες, στριφογυρίζουν γύρω από

Υπέρβαση!

 Τον ξέρω χρόνια. Απ' το δημοτικό παίζαμε μαζί, πλακωνόμαστε χωρίς σοβαρό λόγο, όπως συμβαίνει όχι και τόσο σπάνια στον κόσμο των παιδιών και την επόμενη στιγμή βρισκόμασταν αγκαλιασμένοι και φιλιωμένοι.

Μεγαλώνοντας απέκτησε δυο μόνιμα κουσούρια, όπως το' βλεπα εγώ. Την λατρεία στον Μαρξ και στον Ολυμπιακό. Βλέπετε ο μακαρίτης πια πατέρας του τον πήγαινε στο γήπεδο από τριών ετών, προδιαγεγραμμένος ο εθισμός λοιπόν. Έλεγε ότι η ομαδάρα του είχε προκύψει από τα λαϊκά σπλάχνα της φτωχολογιάς του Πειραιά όπου γεννήθηκε κι έζησε στα πρώτα παιδικά του χρόνια. Και όταν του μίλαγα για τους μπιζναδόρους προέδρους που ανέλαβαν κατά καιρούς την τύχη της ομαδάρας του και τα σκοτεινά από πίσω συμφέροντα στον λαμπερό επιφανειακά κόσμο της μπάλας, απαντούσε πάντα ότι αυτό δεν άλλαζε τις καταβολές της αγαπημένης ομάδας του στον "Περαία"

Καθήλωση ...

(Αρχική δημοσίευση στο No Gravity Zone )

Και του το 'πα του Μεγάλου:  Γιατί να παραμείνουμε σε αυτό τον πλανήτη ως φύλακες αυτών των λίγων που απομένουν εκεί κάτω διαθέτοντας την "αθάνατη ψυχή"; Δεν βλέπεις ότι ακόμη και αυτή χάνει αιώνα με τον αιώνα, εποχή με την εποχή, μέρα με τη μέρα,  πλεκτάνη με την πλεκτάνη, την υφή της αθανασίας της; Ότι ρουφιέται λίγο λίγο η ουσία της από τις πολυμήχανες και ακούραστες οντότητες που κατέχουν τα κοπάδια των ανθρώπινων όντων; Μέχρι να διαλυθεί και η τελευταία εναπομείνουσα ψυχή σαν αστερόσκονη μέσα στο τρομερό κοσμικό χάος και το είδος τους εξαφανισθεί για πάντα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ, σαν να μην πέρασε από τον πλανήτη της υλικής πλάνης, αφήνοντας ίχνη της αμφιλεγόμενης ύπαρξής τους. Άσε που κι εμείς κινδυνεύουμε να καθηλωθούμε και να εκφυλιστούμε από τις πολύ χαμηλές, τις νοσηρές δονήσεις που δεχόμαστε από τις εκπομπές όλων αυτών των χαμένων πλασμάτων, στην εξαχρείωση της υπνικής παράλυσης που τα διατηρούνε τόσον πολύ καιρό οι ποιμένες τους .. 

Ο Μεγάλος μου απάντησε εμφανώς απογοητευμένος: 

Διάλογος Μπόμπου-Τοτού (Greek horror story)

Μπόμπος: Βαρέθηκα να μας κοροϊδεύουν όλοι στο σχολείο και να μας λένε καρφιά και κομπλεξικούς. Χαίρομαι που έκλεισαν τα σχολεία και δεν βλέπουμε τις φάτσες τους ούτε στην εξ αποστάσεως. Μου λείπουν μόνο οι φάσεις, όταν τα σχολεία ήταν ανοιχτά, που λέγαμε συνέχεια στη δασκάλα για το ποιανού η μάσκα έπεσε κάτω από τη μύτη και ξέχναγε να τη σηκώσει.

Τοτός: Έχεις δίκιο. Μερικές φορές ξέρεις τι σκέφτομαι; Ότι θα ήθελα στις μέρες που ζούμε να είμαι όργανο της τάξης! Να μοιράζω μπάτσους δεξιά και αριστερά, με τον τρόπο μου.

Μπόμπος: Τι εννοείς; Να βαράς τους άλλους και αυτοί να φοβούνται να ανταποδώσουν, λόγω της εξουσίας σου; Καλή ιδέα!

Τοτός: Όχι ρε βλάκα, να φάω καμία μήνυση για κατάχρηση εξουσίας; Όχι πως θα είχα και συνέπειες τελικά, αλλά έχω καλύτερη

Όταν το δικαίωμα της ειρηνικής διαμαρτυρίας τόλμησε να ορθώσει το ανάστημά του στην Αυστραλία...

Στις 5 Σεπτέμβρη στην Αυστραλία έγινε διαδήλωση κατά των ακραίων μέτρων covid19 για την Ημέρα της Ελευθερίας . Στην Μελβούρνη έγιναν έκτροπα. Πάνοπλοι αστυνομικοί καθηλώνουν διαδηλωτές κι επιχειρούν να τους αλυσοδέσουν το στόμα με το φίμωτρο χαλινάρι της .. μάσκας….Η διαδήλωση ξεκίνησε από το Shrine of Remembrance και κατευθύνθηκαν προς το Albert Park όπου η αστυνομία επενέβη για να τους εμποδίσει και να τους διαλύσει. Πεδίο μάχης το Albert Park…..
Mainstream media, what happened in #Victoria (Australia)?pic.twitter.com/AG95CrtZsB
— Oh boy what a shot (@ohboywhatashot) September 6, 2020
Απόσπασμα από ρεπορτάζ ΕΔΩ

" Δεκάδες συλλήψεις στους δρόμους, μέσα σε σπίτια, μέσα σε μαγαζιά. Βία σε γυναίκες επειδή δεν φορούν μάσκα, συλλήψεις εγκύων, τοποθέτηση μάσκας με το ζόρι στους συλληφθέντες.
Η Αυστραλία έχει μετατραπεί σε χώρα πρότυπο «μέτρων καταπίεσης της ανθρώπινης ελευθερίας». Στο Shrine of Remembrance της Μελβούρνης όπου συγκεντρώθηκαν πολυάριθμοι διαδηλωτές, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα περιοριστικά μέτρα καταπίεσης, έγιναν βίαιες συλλήψεις. Στο μνημείο βρέθηκαν αστυνομικοί-κάποιοι έφιπποι- για να διαλύσουν τους διαδηλωτές, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν φορούσαν… μάσκες. Όσους συνελάμβαναν, όπως θα δείτε παρακάτω, τους τοποθετούσαν με το ζόρι την ΜΑΣΚΑ. Τα βασικά συνθήματα των διαδηλωτών ήταν: «Ελευθερία, ελευθερία», «απελευθέρωση της Μελβούρνης» και «η πανδημία είναι ένα ψέμα». «Δεν το πιστεύω;;;

 Αυτή είναι η χώρα μου;;; Αυτή είναι η Αυστραλία μου;;;», φώναζαν πολίτες.
(σχόλιο δικό μας: Τι δεν είχατε καταλάβει; α! δεν το ξέρατε ως τώρα; Περιμένατε αυτά τα γεγονότα να σας το αποδείξουν πέρα κάθε αμφιβολίας;) Ανάλογες διαδηλώσεις κατά του lockdown έγιναν και σε άλλες περιοχές της Βικτώριας.  Επίσης εκδηλώσεις «αλληλεγγύης» προς την Μελβούρνη έγιναν στο Σίδνεϊ, την Αδελαϊδα και το Περθ."
Αποσπάσματα από άρθρο ΕΔΩ
 Για το μισάνθρωπο αίσχος της αγγλοσαξωνικής Αυστραλίας και της μπασταρδο-αδελφούλας της Νέας Ζηλανδίας, που προτείνουν παγκοσμίως το νέο μοντέλο "πολιτισμού COVID", με παραδειγματική διαχείριση των "διαφωνούντων" και..."νοσούντων" (εγκλεισμός αν "κριθεί αναγκαίο" ολόκληρων οικογενειών σε ειδικά στρατόπεδα "περίθαλψης", μέχρι και αφαίρεση επιμέλειας παιδιών!), είχε υπάρξει ήδη σχετική ανάρτηση: "Heil Corona-Hitler"

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΛΟΓΟ:  Το δικαίωμα της ειρηνικής διαμαρτυρίας κοίταξε με ελπίδα τα άλλα ανθρώπινα δικαιώματα και τους είπε: "Θα επισκεφτώ την Αυστραλία, τα πράγματα εκεί έχουν σκουρύνει εδώ και πάρα πολύ καιρό, καιρός να αντιδράσουν οι άνθρωποι". Το δικαίωμα στην υγεία,  κατακρεουργημένο μέσα σε μια λίμνη αίματος σαν κουφάρι που το είχαν τεμαχίσει τα όρνια, βρήκε με ηρωική προσπάθεια το σθένος να συμβουλέψει το αδέλφι του: "κοίτα εμένα πώς με κατάντησαν! Από δικαίωμα σε

Abra Kadabra!

Προχώρησα μέσα στο super market, φορώντας την πάνινη αυτοσχέδια μάσκα μου, αλλά καλύπτοντας αυτή τη φορά μόνο το στόμα μου, διότι μια σχεδόν μόνιμη ιγμορίτιδα, με ρινικό διάφραγμα. συχνά μου προκαλεί και αναπνευστικά προβλήματα και υπό φυσιολογικές συνθήκες. Πόσο τώρα, που οι μάσκες έγιναν και πάλι υποχρεωτικές μέσα σε κλειστούς χώρους. Και καλά ο πελάτης που θα μπει για λίγο και θα βγει, αλλά ο εργαζόμενος που παραμένει για ώρες στο χώρο εργασίας του; Κι αν είναι υποχρεωμένος "να φορά σωστά τη μάσκα", τότε καθίσταται και

Το ξέσπασμα του μικρού ξύλινου ανθρωπάκου..

- αρχικά είχε ανεβεί, πριν μερικά χρόνια, στο no Gravity Zone -

" Α χα! Πονηρούλη, εσύ! Μοιάζεις με άνθρωπο, αλλά δεν παύεις να είσαι μια κούκλα, μια ρέπλικα από ξύλο! Αχ! Και είσαι βουτηγμένος στα ψέματα! Τι περιμένεις να κερδίσεις έτσι; Αναγνώριση της ανθρώπινης υπόστασής σου μέσω της εξαπάτησης και του φθηνού εντυπωσιασμού; Πότε θα μεγαλώσεις μικρούλη; Πότε θα ωριμάσεις και θα γίνεις αληθινός άνθρωπος; Δεν θες να μεταμορφωθείς σε αυτό που τόσο ποθείς;"

Ο Πινόκιο κοίταξε καχύποπτα τη νεράιδα και στη συνέχεια χαμογέλασε, αλλά με εμφανή πικρία:

" Μιλάς μέσα από την άνεση της μαγικής ύλης των παραμυθιών! Εδώ πέρα όμως που με αμόλυσε ο κατασκευαστής μου είναι ο αληθινός κόσμος, νεράιδα! Τουλάχιστον όπως τον αντιλαμβάνονται κι έτσι συναινούν στη διαμόρφωση και παγίωσή του αυτοί που εσύ ονομάζεις "αληθινοί άνθρωποι!"
Αλήθεια, πού τη βλέπεις εσύ τη δική τους Αλήθεια; Κι εμένα μόνο βουτηγμένο στο ψέμα! Τουλάχιστον τα δικά μου ψέματα είναι

στον πατέρα μου...

Είχα νιώσει την ανάγκη να το μοιραστώ αρχικά με όλους όσους νιώθω δικούς μου ανθρώπους, είτε τους γνωρίζω προσωπικά είτε όχι, πριν κάτι χριστούγεννα , στον "προσωπικό μας ιπτάμενο δίσκο". Εκείνος είχε φύγει αρχές πάσχα και τώρα πάλι που με κατακλύζουν, χωρίς να το θέλω αλλά συμβαίνει!, και πάλι αναμνήσεις που με κάνουν και νιώθω θυμό ανάμεικτο με ενοχλητικά επώδυνη λύπη αλλά και μια περίεργη ζεστασιά στα βάθη της καρδιάς (πάλι καλά δηλαδή...), αποφάσισα να το μοιραστώ ξανά. Γιατί, θα μου πεις; και θα' χεις δίκιο να αναρωτιέσαι...Ίσως και για να εξωραΐσω με ένα δικό μου "μαγικό τρόπο" αυτή την εισροή αρνητικού συναισθηματικού φόρτου.

Γράμμα ενός λιποτάκτη στους γονείς του

Πατέρα και μάνα, θέλω να' στε περήφανοι για μένα. Διότι αποφάσισα ότι δεν θα συμμετάσχω σε καμία πολεμική σύρραξη με τον παραδοσιακό εχθρό της χώρας μας, του κρατικού προτεκτοράτου μας, όποτε και αν συμβεί η ανάφλεξη. Ειλικρινά, έχω όλο και περισσότερο την αίσθηση ότι ο εχθρός, ο πραγματικός εχθρός ο δικός μου και ο δικός σας, δεν είναι εύκολα διακριτός. Δεν παραμονεύει σώνει και καλά πίσω από κάποια σύνορα ή πίσω από συγκεκριμένα μόνο σύνορα και περιμένει την κατάλληλη συγκυρία για να μπουκάρει και να μας αρπάξει εδάφη και να δημιουργήσει τετελεσμένα και να συνεκμεταλλευτεί στο τέλος τα πετρέλαια ή τους υδρoγονάνθρακες των θαλασσών μας μαζί με την όποια ηγεσία της δικιάς μας πλευράς. Η οποία και θα τα βρει τελικά μια χαρά μαζί του...

 Ποια δικά μας εδάφη, ποιες θάλασσές μας ρε πατέρα;

 Εσύ που με μεγάλωσες με τόσες στερήσεις και βύζαξα το γάλα της ξέπνοης μάνας μου, όταν με αγκάλιαζε κατάκοπη και αυτή μετά από τη δουλειά και αφού με παραλάμβανε από τη μακαρίτισσα τη γιαγιά, που τόσο μας βοηθούσε οικονομικά με τη συνταξούλα της και τόσο με γοήτευε με τις ιστορίες που μου έλεγε για το θρίαμβο πάντα του καλού επί του κακού... Πατέρα και μάνα, με διδάξατε μια ζωή να υποστηρίζω το δίκαιο, να παραμένω αγνός και συγχρόνως ξύπνιος και ετοιμοπόλεμος μπροστά στις αντιξοότητες της καθημερινής επιβίωσης που κατάντησε η ζωή, χωρίς όμως να επιτρέπω στη ζωή να σκληραίνει την καρδιά μου. Όταν όμως μου λέγατε να' μαι ετοιμοπόλεμος να ανταπεξέλθω σε όποια δυσκολία και εμπόδιο μου παρουσιαστεί, δεν θέλω να πιστεύω ότι εννοούσατε να χαρίσω βορά το κορμί μου στα πυρά και τις βόμβες του κάθε Ερντογάν και των ένστολων του. Για να υπερασπιστώ τι; τι;

This party is bullshit !

 

My name is Athens..."Athens Dark"

 Από το ρεπορτάζ του "αστικού πάρτυ της αλλαγής του χρόνου" στην τσιμεντούπολη της Αθήνας, τη γεμάτη αστέγους (ανάμεσα στις πόλεις με τους περισσότερους άστεγους στον κόσμο!), ημιαπασχολούμενους κι ανέργους και περιπλανώμενο άγχος επιβίωσης και δόμηση για σεμινάρια αποφυγής και του "παρκάρω το όχημα όπου μου γκουστάρει γκιατί έτσι κάνουμ'εμείς", μία από τις πιο άσχημες (αν όχι η ασχημότερη) πρωτεύουσες της Ευρώπης:

όταν η υποκρισία φουμάρει τσιγαριλίκι νοθευμένης δημοκρατίας...

πίσω καταδότες!

ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΧΙΛΙΟΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ: θέσπιση τετραψήφιας τηλεφωνικής γραμμής 1142 μέσω της οποίας καταδίδονται από τους φανατικά νομοταγείς πολίτες στις αστυνομικές αρχές οι παραβάτες του αντικαπνιστικού νόμου! Χαράς ευαγγέλια για κάθε ( κι από τη φύση του) ρουφιάνο που σέβεται τον εαυτό του!

1ο νοματαγές τηλεφώνημα: 
- Ναι, αρχές του τόπου εκεί; Θέλω να σας καταγγείλω τον μαλλιά με κοτσιδάκια κιόλας, αναρχοάπλυτο γείτονά μου, που τον είδα σήμερα το πρωί κάτω από το σκέπαστρο της στάσης του λεωφορείου της γειτονιάς να εγκληματεί ανάβοντας ένα τσιγάρο. Στο δικαιολογημένο παράπονό μου, με κοίταξε με περιφρονητικό ύφος και στάθηκε λίγο πιο έξω από τον απαγορευμένο χώρο, αλλά το έγκλημα είχε ήδη συμβεί! Παρακαλώ για την παραδειγματική τιμωρία του, γιατί δεν σας κρύβω πως του τα'χω μαζεμένα καθώς μας παίρνει τα αυτιά και με τη μουσική ρέγγε που ακούει όλη την ώρα, κάτι που ίσως τον καθιστά και χασισοπότη!

2ο νομοταγές τηλεφώνημα:
- Παρακαλώ αντικαπνιστική αστυνομία εκεί; Θέλω να καταγγείλω τον ιδιοκτήτη συνοικιακού καφενείου, διότι όταν άνοιξε η πόρτα του άθλιου μαγαζιού του βγήκε έξω ένας άντρας που έβγαζε καπνούς από το στόμα! Είμαι σίγουρος ότι δεν οφείλεται στο πολύ κρύο των

"La rage" - Μία φλεγόμενη ματιά με μια φλεγόμενη κραυγή...

Αναδημοσιεύω μια παλιότερη ανάρτησή μου (Γενάρης του 2014), η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει την εισαγωγή σε αυτό: Αφιερωμένο. Στη λευτεριά!
  
Μια ιστορία   όπου πρόσωπα και καταστάσεις είναι φανταστικές. Τόσο που...γίνονται ένα με μια πραγματικότητα που ξεπερνάει κάθε φαντασία!

Μία φλεγόμενη ματιά με μια φλεγόμενη κραυγή...

Το προκλητικό γραπτό...

Το φετινό θέμα της έκθεσης, στις πανελλήνιες εξετάσεις, είχε σχέση με τη "Δημοκρατία και τους νέους ". Εμείς καταφέραμε να εξασφαλίσουμε ένα αλλόκοτο γραπτό που με την πρώτη κλεφτή ματιά που του έριξαν οι αρμόδιοι το πέταξαν με αγανάκτηση στον κάλαθο των αχρήστων. Να'ναι καλά η καθαρίστρια, άλλη μία εργαζόμενη με σύμβαση ντροπής, που το μάζεψε και μας το'στειλε!
Ιδού λοιπόν το μεμπτότατο και προκλητικότατο (για το πνεύμα των εξετάσεων και της υπευθυνότητας με την οποία πρέπει να τις αντιμετωπίζουν οι αυριανού ελπιδοφόροι υπήκοοι) κείμενο ενός εφήβου που υπέγραψε με τη φράση "καλύτερα αναρχικός και χίπης παρά δουλευταράς και γλείφτης". 
 Kαι είχε ενσωματώσει και αρκετές συνοδευτικές εικόνες :

Ο Μαρξ και ο Μπακούνιν στην Κόλαση..!

                                                                                                 

 O Μπακούνιν πλησίασε γελώντας δυνατά, καθώς έτριβε την πλούσια γενειάδα, τικ που τον ακολουθούσε και στη μεταθανάτια ζωή, κρατώντας κάτι διάφανες σελίδες που είχαν ένα άσχημο βαθύ κόκκινο χρώμα, το οποίο έμοιαζε με σκοτωμένο αίμα. Πλησίασε αιωρούμενος, μια και στην κόλαση το περπάτημα είναι κάτι μη αναγκαίο πλέον για τους ευνοούμενους αμαρτωλούς,  στο γεμάτο καυτά κάρβουνα έδαφος, που προκαλεί δυσοσμία σε συνδυασμό με το μόνιμο θειάφι στην ατμόσφαιρα και την αποσυντιθέμενη σάρκα με το αιώνιο κάψιμο των πελμάτων των δεύτερης και τρίτης κατηγορίας αμαρτωλών. Τα οποία, ωστόσο, αυτοθεραπεύονταν στην στιγμή για να καούν απ'την αρχή πάλι, την επόμενη κιόλας στιγμή του αιώνιου μαρτυρίου.
 Πλησίασε τον Μαρξ, τον βοηθό δαιμόνων τρίτης τάξης, την ώρα που άδειαζε το γεμάτο αίμα και υπολείμματα σάρκας καυτό νερό από το καζάνι, ώστε ένας προλετάριος δαίμονας κατώτερης τάξης να ξαναφέρει μια νέα ψυχή να τσουρουφλίζεται αιώνια μέχρι να επιτευχθεί η ανασύνθεση του  προηγούμενου κατόχου του καζανιού στην κλινική πλαστικής χειρουργικής της κόλασης, ώστε να ξαναρχίσει το μαρτύριό του. Ο Μαρξ ήταν

The Crazy One

Νομίζεις ότι είμαι τρελός μωρό μου; Νομίζεις ότι το πάθος μου είναι οι φλόγες της τρέλας μου; Πρόσεχε...πρόσεχε γιατί θα σε κάψω από την κορφή μέχρι τα νύχια, όποτε σε παίρνω αγκαλιά και σου λέω για όσα με κάνουν να νιώθω ζωντανός. Ακόμη κι αν τα προσεγγίζω με τη φαντασία μου, στους στεγνούς καιρούς μας, μήπως και καταφέρω να τραβήξω κάτι από αυτά έξω στην αποστεωμένη αυτή πλευρά της ύπαρξης. Νομίζεις ότι το να θέλω να βρίσκω τρόπους να νιώθω ζωντανός, να βρω πινέλα να πιτσιλίσω με φαντασία και πάθος τα γκρίζα τσιμέντα που πλακώνουν τις ζωές μας, είναι κάτι σαν αλλόκοτη εμμονή; Θέλω να ζήσω όπως θέλω εγώ ανάμεσα στους ζωντανούς-νεκρούς που με κοιτούν με απλανή τρομαχτικά μάτια και μοιάζουν να επιθυμούνε να με αφομοιώσουν, πόσο κακό μπορεί να'ναι αυτό; Είσαι μαζί μου σε αυτό; Δεν θέλω να πεθαίνεις από αγάπη για μένα, μη τολμήσεις να το ξαναπείς, δεν είμαι δολοφόνος ούτε ιδιοκτήτης σκλάβου! Θέλω να αγαπάς όλα όσα αξίζουν για να ζήσουμε για αυτά! Μαζί. Και τώρα...τώρα πλέον φεύγεις και με καρφώνεις με βλέμμα που με κάνει να νιώθω σαν προδότης της μαμάς-πατρίδας. Και όλη η μέχρι θανάτου αγάπη σου; Πού πήγε, πέθανε;

Νομίζεις ότι το'χω χάσει mama; όταν σου λέω ότι θα ' πρεπε να ρωτηθώ πριν γεννηθώ;
Ότι δεν θα σου χρωστάω μια ζωή επειδή με κρατούσες για εννιά μήνες στην κοιλιά σου πριν με φέρεις στη ζωή; Όταν σου λέω να σπάσεις κάθε οθόνη μέσα στο σπίτι και να σταματήσεις να μου παριστάνεις το πρακτορείο Ρόιτερς, κάθε λίγο και λιγάκι, μεταφέροντάς μου με στυλ επιζώντα από επίθεση βαμπίρ όσα φριχτά και απαίσια άκουσες; Όταν σου λέω πως ίσως η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μας είναι όταν πεθαίνουμε και ξέρουμε πολύ καλά εκείνη τη στιγμή πως είχε σημασία το γεγονός ότι τελικά ζήσαμε;

Νομίζεις ότι είμαι για δέσιμο αφεντικούλη;

Το θέμα των Πανελλήνιων στην Έκθεση και ο πρώτος των πρώτων!

 {Τώρα που ήρθαν ξανά οι πανελλαδικές εξετάσεις, σαν το στοιχειό που ζητάει φόρο σε ψυχική ενέργεια και σάρκα νεανικών υπάρξεων, αναδημοσιεύουμε ελαφρώς εμπλουτισμένο ένα παλιότερο κείμενο. Όσο για τη γνώμη μας, αυτή δεν αλλάζει: Να το φωνάξουμε άλλη μια φορά: " Βία ειναι οι πανελλήνιες και όλη η γαμημένη σας παιδεία. " (κι ένα βίντεο)}

ΘΕΜΑ: " Με ποιους τρόπους οι φιλοδοξίες ενός νέου παιδιού μπορούν να πραγματοποιηθούν στις μέρες που ζούμε; "

...και το υποδειγματικό γραπτό που ξεχώρισε (κι εννοείται πήρε 20!) απ'όλα:
(του πιτσιρικά και φιλόδοξου... ανιχνευτή!)

" Όταν ήμουν λίγο πιο μικρός είχα διαβάσει ένα βιβλίο, που ακόμη δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο σημαντικά μηνύματα περιείχε για τη ζωή ενός νέου παιδιού όπως εγώ. Λεγόταν "Οι περιπέτειες του βαρώνου Μυνχάουζεν". Ο ήρωας έλεγε όλο απίθανα ψέματα και σκαρφιζόταν συνέχεια φανταστικές ιστορίες. Βέβαια, εγώ κατάλαβα ότι το έκανε για να κερδίζει το θαυμασμό των άλλων, αλλά ο δάσκαλός μου που ρώτησα τη γνώμη του μού είπε ότι o ήρωας ένιωθε κι όμορφα να κάνει τους άλλους να διασκεδάζουν. Κουραφέξαλα!

Εγώ δεν δίνω δεκάρα για τους άλλους! Έχω μάθει να αξιολογώ σωστά τις εντυπώσεις που αποτελούν τον κανόνα στην εποχή μας, αμέ!
Απ'όσο έχω καταλάβει, γιατί δεν είμαι χαζός, το μυστικό της επιτυχίας των καιρών μας είναι ο καθένας για την πάρτη του, το τομάρι του, την θεσούλα του στην ανταγωνιστική αγορά εργασίας. Αν δεν ήταν έτσι, τότε γιατί έχουμε συνέχεια και παντού εξετάσεις, όπου άλλοι κόβονται και άλλοι περνάνε; Κι όχι μόνο στα σχολεία, εδώ ολόκληρες χώρες περνούν από εξετάσεις και αυστηρές αξιολογήσεις από τους βαθμολογητές των επιδόσεών τους. Ασχέτως αν αυτές οι επιδόσεις, κάτι σαν το τρελαμένο κυνήγι και πιάσιμο με την απόχη ιπτάμενων πρωτογενών πλεονασμάτων και δεικτών ανάπτυξης, δεν σημαίνουν και την επιτυχία όλων των κατοίκων και την εξασφάλιση του μέλλοντός τους. Έτσι είναι όμως η ζωή: ένας ανταγωνιστικός και άκαρδος τραπεζίτης! Ή όπως λένε και στις πιο cool ταινίες του Χόλυγουντ " Life is a bitch!".

Ένα διαφορετικό ξύπνημα..!

Eκείνο το πρωινό της Κυριακής που ξύπνησα, είπα να με ξαφνιάσω, να με πιάσω εξαπίνης.

Και δεν αναψα τσιγάρο, ούτε έβαλα καφέ. Κανένα σχέδιο ή πρόγραμμα δεν κατέστρωσα. Την πόρτα άνοιξα μοναχά και γλίστρησα έξω, στους δρόμους. Βαστάτε πόδια μου λοιπόν!

Βέβαια, μια στρατιά από λογής σκέψεις άρχισαν να πολιορκούν το κεφάλι μου. Συνηθισμένες, άσχετες, ξέμπαρκες, φλύαρες, αυτάρεσκες. Τους αρνήθηκα ωστόσο επίμονα τις απόπειρες κατάληψης. Και προχώρησα άδειος. Ανεπηρέαστος. Με το κεφάλι στητό και τα μάτια ανοιχτά. Για πού; Όπου με βγάλει.

Μία συζήτηση...

- Πώς βλέπεις τα πράγματα εδώ στο ελλαδιστάν; με ρώτησε...
- Χμ! Προτιμώ να σου απαντήσω μέσα από τα λόγια κάποιου άλλου: "ο συντομότερος δρόμος καταστροφής ενός ανθρώπου είναι να του αποσπάσεις την αίσθηση νοήματος και ελευθερίας. Το ίδιο ισχύει και για τους πολιτισμούς". Νομίζω ότι αυτό αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο τα "πράγματα" τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.
- Ναι, αλλά εδώ έχουμε "δημοκρατία" ακόμη! απάντησε μισοαστεία μισοσοβαρά. Αν δεν σ'αρέσει κάποιος ή κάτι έχεις την επιλογή να ψηφίσεις για ν' αλλάξει η κατάσταση!
- Οι εκλογές είναι χρήσιμες γιατί νομιμοποιούν. Την εξουσία των αδρά αμoιβόμενων μάνατζερ και εκπροσώπων των κυρίαρχων τομέων και του ολοκληρωτισμού των πολυεθνικών ομίλων. Νομιμοποιούν την έλλειψη μιας πραγματικής εναλλακτικής λύσης μέσα σ'ένα ασφυχτικά έτσι κι αλλιώς ελεγχόμενο κοινωνικοπολιτικό τοπίο. Αυτή η συνθήκη μετέτρεψε την οικονομία σε οικονομισμό και τον άνθρωπο σε οικοδομικό υλικό για το χτίσιμο ατομικών, οικογενειακών και μεταξύ τους συγγενικών αυτοκρατοριών μέσα σ'έναν κόσμο-πίτα, που χωρίζεται σε μερίδια και ζώνες επιρροής.
Με κοίταξε ειρωνικά:
- Οπότε τι μας μένει να κάνουμε;
- Ίσως...να περάσουμε στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής μας ως είδος. Να πάψουμε, όπως είχε επισημάνει και ο Σοπενχάουερ, να είμαστε οι εξημερωμένοι που  αλληλοεξαπατώνται και οι  άγριοι που αλληλοεξοντώνονται, μέσα σ΄ένα πράγμα που το λέμε "πρόοδο του κόσμου". Και να διευρυνθούμε τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά, να αναλάβουμε την ευθύνη των επιλογών μας, αφού πρώτα μάθουμε τι σημαίνει επιλέγω.
- Τι σημαίνει δηλαδή επιλέγω;
- Διαλέγω ετούτο ή εκείνο, ανάλογα με το αν τα κριτήρια μιλάνε στην καρδιά μου. Κι ανάλογα με τον αν αυτό εμπλέκει και ταυτίζει τόσο το ατομικό όσο και το συλλογικό συμφέρον. Γιατί διαφορετικά είναι ψευδαίσθηση, το λιγότερο, να λέμε ότι "ζούμε όλοι μαζί" και καταντάμε μονάχοι που απλώς πολλαπλασιάζεται η μοναξιά και ανημπόρια τους. Χαμένοι και ισοπεδωμένοι μέσα σε ομοιόμορφες μάζες, πλήθη, αγέλες που ενίοτε βελάζουν ομόηχα στους ίδιους κατευθυνόμενους σκοπούς. Κι αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν τσοπάνηδες και φυσικά μαντρόσκυλα για τον έλεγχο των κοπαδιών κι αλλίμονο αν ο άνθρωπος παγιωθεί στο στάδιο του αγελαίου ζώου.
Με κοίταξε παραξενεμένος.
- Μήπως ανήκεις σε καμιά περίεργη οργάνωση ή σέχτα που θέλει να αλλάξει τον κόσμο σύμφωνα με το σχέδιό της;
- Όχι, βέβαια, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι κάτι δεν πάει καλά με το σχέδιο αυτό.
- Και ποιος είναι ο τρόπος να εξελιχτούμε; Μια επανάσταση, ας πούμε, που θα βγάλει τον κόσμο στους δρόμους και θα βάλει φωτιές παντού;
- Δεν ξέρω αν κι αυτό θα ωφελούσε ουσιαστικά. Εννοώ ότι τι νόημα θα είχε και αυτό ακόμη αν οι άνθρωποι δεν άλλαζαν τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς; Αν δεν μετέτρεπαν το μυαλό τους σε αλεξίπτωτο που για να δουλέψει πρέπει να είναι ανοιχτό και να σε προσγειώνει από τους αιθέρες στο χώμα που πατείς. Αν δεν μάθαιναν ότι δεν πρέπει να δέχονται παθητικά ακόμα και αυτό που τους προσφέρει η ανατροπή, αν η στείρα εναντιολογία δεν δώσει τη θέση της στη δημιουργική αμφιβολία, στην απαίτηση για πλήρη πρόσβαση στη γνώση, στη συλλογική διαχείριση και στο σεβασμό της ατομικότητας, ώστε να μάθεις πραγματικά να σέβεσαι τον Άλλον. Και να απελευθερώνεις κι αυτόν και τον εαυτό από κάθε ανάγκη προστασίας κι ελέγχου από κάθε είδους "προστάτη" και ανομολόγητο συμφέρον πάνω στο δικό σου-σας συμφέρον.
Για λίγο σκοτείνιασε μα γρήγορα επανέκτησε το οικείο του ύφος.
- Όλα αυτά μου ακούγονται πολύ ουτοπικά. Οι άνθρωποι δεν είναι ώριμοι για τέτοια πράγματα. Όσο για μένα χαίρομαι που δεν χρωστώ σε καμιά κωλοτράπεζα κι έχω ακόμη κάποια λεφτά να πληρώνω τα κωλοχαράτσια και να βγαίνω με κάνα φίλο για έναν καφέ ή ένα ποτό να ξελαμπικάρω.
- Γιατί τότε με ρώτησες στην αρχή περί των "πραγμάτων", αφού νιώθεις ακόμα ασφαλής κατά κάποιο τρόπο, μέσα στη γενικότερη ανασφάλεια;
-Εντάξει. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να ρίξουμε μαζί κανένα μπινελίκι για αυτούς τους ξεφτίλες τους πολιτικάντηδες και για τον κόσμο που δεν ξεσηκώνεται, ξέρεις τώρα...Τουλάχιστον είναι κι αυτό μια μορφή εκτόνωσης...ακόμη...ακόμη κι αν αυτό μας κάνει κι εμάς ξεφτίλες!

 Του είπα ότι θαύμασα την ειλικρίνεια της αυτοκριτικής του και με κοίταξε εχθρικά. Αυτό που δεν του είπα (ίσως γιατί εγώ ήθελα τρομάρα μου να δείξω κάποιο επίπεδο) ήταν ότι τελικά είμαστε ίσως όλοι μας όντως ξεφτίλες. Άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο, αλλά σχεδόν ουδείς καθόλου. Γιατί επιτρέψαμε στη σχιζοφρένεια και την κτηνωδία να εισβάλλει μέσα στην πραγματικότητα, την πραγματικότητά μας και να εγκαθιδρύσει βασίλειο. Και φέουδα και δουκάτα και μιλέτια και καπετανάτα. Και γίναμε οι άνεϋ δικαιώματος τόσο στη ζωή όσο και στο θάνατό μας δουλοπάροικοι και ραγιάδες. Και περιφερόμενα παγόβουνα μέσα σ'ένα ζοφερό τοπίο αέναου ψύχους.
Κι αυτό ριζώνει στην ψυχή και βλασταίνει στο μυαλό. Πρωτίστως...

ανιχνευτής

"Το κράτος δεν είναι κάτι που μπορεί να καταστραφεί από μια επανάσταση, αλλά είναι μια συνθήκη, μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των ανθρώπινων όντων, ένας τρόπος ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το καταστρέφουμε με το να συνάπτουμε άλλες σχέσεις, με το να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά."
Γκούσταβ Λαντάουερ, Γερμανός αναρχικός

Όμορφος κόσμος εταιρικά πλασμένος

Ο υψηλόβαθμος υπάλληλος της ελληνικής έκδοσης της μεγάλης ασιατικής πολυεθνικής εταιρείας, μέσα στις πρώτες παγκοσμίως στον τομέα που δραστηριοποιείται, κοίταξε την κάρτα που τον είχε εφοδιάσει η εταιρεία του. Δεν σου γέμιζε το μάτι, δεν είχε σχεδόν τίποτε γραμμένο απάνω της και συνάμα είχε τα πάντα. Μέσα της. Για αυτόν και τη ζωή του. Τους αριθμούς που προσδιόριζαν και διαμόρφωναν την επαγγελματική και κοινωνική ζωή του σε κάθε της πτυχή.
Ξεφύσηξε. "Για σκέψου, αυτό είμαι εγώ! Δεν μπορώ να αγοράσω ούτε έναν καφέ εντός των συνόρων της εταιρικής μου φωλιάς, ή ιδιωτικής μικρής σχεδόν χώρας, αν δεν επιδείξω αυτό. Το γαμημένο! Απαιτείται και το δακτυλικό μου αποτύπωμα, ώστε αν μου την κλέψει κανείς να του είναι άχρηστο τελείως! Βιομετρική ασφάλεια, λένε! Και γαμώ το φακέλωμα! Κι αυτό είναι το μέλλον! Που ήδη εμπεδώνεται και ξεκινάει από τις μεγάλες εταιρείες και τις χιλιάδες των υπαλλήλων τους. Έτσι όπως το πάνε και με την αβάντα των πολιτικών αριστερών και μη, σύντομα κανείς δεν θα μπορεί να υπάρχει χωρίς τις κωλοκάρτες αυτές και να πληρώνεται και να καταναλώνει και να μην ξέρουν πού βρίσκεται και τι κάνει αυτοί που θέλουν να ξέρουν".
Έριξε πάλι μια γρήγορη ματιά στη λίστα με τους υποψηφίους που του είχε δώσει να μελετήσει και στο σπίτι ο direct manager της εταιρείας, για τη θέση η οποία είχε αδειάσει λόγω απόλυσης.

"Μαλακίες!" σκέφτηκε φωναχτά. "Τι πτυχία και μεταπτυχιακά! Αυτό που μετράει στο marketing είναι το πόσο λαμόγιο είσαι, πόσο κωλογλείφτης και να ξέρεις από πού τα παίρνεις και πού τα δίνεις! Άσε που πρέπει να πέσει και ψάξιμο στα ποσταρίσματα του κάθε υποψήφιου στο facebook ή τα tweets του! Tι; Δεν έχεις facebook μαλάκα μου και μας ζητάς δουλειά λέγοντάς μας τα προσόντα σου; Χεστήκαμε! Το προφίλ σου ποιο είναι, πού κάνεις like; Πώς; Δεν έχεις facebook; Δεν υπάρχεις τότε, φιλαράκο! Σε τι κόσμο νομίζεις ότι ζεις και θες να σταδιοδρομήσεις; Δεν ξέρεις ότι το twitter και το facebook χρηματοδοτούνται από τις μεγάλες εταιρείες για απόλυτα συγκεκριμένους λόγους; Ας πρόσεχες μαλάκα μου!"
Πήρε μια ανάσα, λιγάκι τρομαγμένος και ο ίδιος από το παραλήρημά του, κάτι σαν έκρηξη ειλικρίνειας. Αλλά απέναντι σε ποιον; Η γυναίκα και το παιδί του κοιμούνταν. Στον εαυτό του;
"Πού θα τον πάει τον σχιστομάτη διευθυντή άραγε για φαγητό ο άλλος;" Συνέχισε τις σκέψεις του, για τον direct manager που υποδέχτηκε τον υψηλό Ασιάτη αξιωματούχο, ο οποίος είχε έρθει στη χώρα. "Και πού να'ξερε ο μεγάλος (μιλώντας για το διευθυντικό στέλεχος που είχε έρθει να ελέγξει τους ντόπιους στη δούλεψη της φημισμένης πολυεθνικής) ότι ο δικός μας, που θα τον τραπεζώσει σήμερα και για επιδόρπιο θα του φέρει κανένα ακριβοπληρωμένο γκομενάκι, έχει κάνει τις κρυφοπουστιές του, παραβιάζοντας τον κοινοτικό νόμο περί χειραγώγησης της αγοράς. Χα! Αλλά αυτοί οι Ασιάτες είναι περίπτωση. Σου λένε με τον τρόπο τους: κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην το μάθω εγώ, γιατί αν τύχει από κάρφωμα, κάτι καθόλου σπάνιο, ή από υποψία σοβαρή να το μάθω, τότε είσαι τελειωμένος!"
Έκανε μια παύση στις σκέψεις του για να χώσει την κάρτα που ως τότε κρατούσε στο χέρι μέσα στο πορτοφόλι. "Αλλά, από την άλλη τα αφεντικά από μακριά, γνωρίζοντας ότι εσύ βγάζεις 10 και κρατάς 8 ή 9 είναι ευχαριστημένα, γιατί έχουν κέρδος +1 ή +2. Ε! βέβαια, με τέτοιο τζίρο που κάνουμε το χρόνο!"
Και τότε θυμήθηκε την εκκρεμότητα.
"Α! να μην ξεχάσω να βάλω μονάδες στην κάρτα του παιδιού, που χρησιμοποιεί στο σχολείο του. Αυτό όμως θα πει σοβαρό κι ονομαστό σχολείο, στο πνεύμα μέσα των αγορών. Προετοιμάζουν τους μαθητές για το αύριο, με το να χρησιμοποιούν μόνο κάρτες για ό,τι αγοράζουν στο κυλικείο ή στο κατάστημα που λειτουργεί εντός του σχολείου. Αλλά...μήπως αυτό δεν κάνει και το σχολείο μια μίνι-εταιρεία; Στην υπηρεσία των μεγάλων εταιρειών; Που...που σε τελική τι είναι; Ολοκληρωτικοί θεσμοί!"
Η διαπίστωση αυτή δεν ήταν φυσικά κάτι καινούργιο γι'αυτόν. Ήξερε καλά πού βρισκόταν. Για λίγο ξεκίνησε να σκέφτεται αν για το παιδί του ήταν καλό να ενσωματωθεί από τόσο μικρό στις ψυχρές λογικές και απαιτήσεις των αγορών. Αναστέναξε και πάλι. "Ουφ! Δεν βαριέσαι! Καλύτερα να μάθει να ελίσσεται από μικρό. Ας αφήσω το διαλογισμό κι ας ρίξω και πάλι μια ματιά στο ιντερνετικό προφίλ των υποψηφίων"...

μια ιστορία φαντασίας του οπισθοδρομικού ανιχνευτή
(και η όποια ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι..(;).συμπτωματική)

Καλώς ήλθατε στην "αχρήματη κοινωνία" (και μια ταινία μικρού μήκους)