ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

ένα ταξίδι στη γη...



Αυτό για μένα είναι το Φως! Ή έστω μια ισχυρή δέσμη της λάμψης του που δίνει δύναμη και έμπνευση και διάθεση και ... και σπινθήρες για
να κρατάς ενεργή και ζεστή τη φλόγα για να αντέχεις, για να μετατρέπεις και την πιο σκληρή απογοήτευση σε μάθηση και ομορφιά μέσα από κάθε λύπη και να συνεχίζεις...Να συνεχίζεις και να ανακαλύπτεις νοήματα και λόγους για να ζεις...
Κι αν λυγίζεις καρδιά μου, μην σπας! 
Μία στιγμή έχει συχνά τη λάμψη μιας ολόκληρης ζωής. Μιας ολάκερης αιωνιότητας!

Μια μουσική δημιουργία υποβλητικά ταξιδιάρικη, που αφοπλίζει και γεμίζει με συναισθηματική φωτοχυσία ακόμη και μια καρδιά που ένιωθε ότι σκληραίνει σαν πέτρα για να βυθιστεί αύτανδρη μέσα στις αβύσσους της ύπαρξης...

" μα η χαρά δεν είναι άλλο από μια προσμονή "

Κι εδώ ανασύρω κάποιους παλιούς μου, εφηβικούς σχεδόν στίχους:


ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ


Μια χειμωνιάτικη την πρόσεξε νυχτιά

καθώς ν’ ανοίξει πάσχιζε τα λαβωμένα της φτερά.

Οι διαβάτες γύρω της βιαστικοί την προσπερνούσαν,

να νιώσουν την απρόσκλητή της παρουσία δεν μπορούσαν.

Τα δάκρυά της ψιλές έσταζαν  σταγονίτσες βροχής

που έλιωναν κάτω το χιόνι.

Το κλάμα δεν της κάλυπτε όμως την ομορφιά.

Κάποιας εμπνευσμένης δημιουργικής πνοής

φεγγοβολούσε σαν το αιθέριο όραμα

που τις γήινες αισθήσεις ναρκώνει.


      Μόλις τον ένιωσε

φοβισμένη ρώτησε τι γύρευε αυτός εδώ!

  Κι εκείνος απαλά αποκρίθηκε

πως απ’ το καθαρτήριο των άστρων

κατάφερε να δραπετεύσει από μια σχισμή.

Ελεύθερος για λίγο μοναχά

στης υλικής πλάνης την όχθη να περιπλανηθεί ξανά.


Τη ρώτησε από πού αυτή ερχόταν.

Πάνω στις ζαβολιές της αποκρίθηκε κομπιάζοντας

σκαρώνοντας παιχνίδια στων θνητών τις μοίρες

απρόσεχτα εδώ χάμου έπεσε

από των συννέφων της το βασίλειο.

      Τότε εκείνος υποσχέθηκε

να της φροντίσει την πληγή στοργικά.

Αρκεί κι αυτή υπόσχεση να δώσει ακριβή

πριν πετάξει πίσω στη μακρινή της θαλπωρή

κι αυτός στα πνιγηρά του επιστρέψει κάτεργα.

         Και την ικέτεψε:

Την Ακτινοβολία αν αυτή έχει γνωρίσει

για λιγάκι να τον βοηθήσει κι αυτός ν’αντικρίσει!

 Με τη στυγνή του κάποτε υλική

 και πλέον άυλη μοναξιά

και τη θεϊκή της χάρη αδελφωμένες,

να τον πάρει άφοβα από το χέρι.

Και να του δείξει!


Κι εκείνη μ΄ένα κοριτσίστικο χαμόγελο

του έτεινε το λεπτό της άσπρο χέρι…

 
         Κι εγώ

λίγο πριν από μπρος μου χαθούν για τα καλά

 σκιρτούσα από μια πρωτόγνωρη δόνηση.

Έτσι όπως κρυμμένος τις θολές τους μορφές

θωρούσα από τη δική μου μυστική γωνιά. 

ανιχνευτής



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου