Lorrie Ladd:

...υφαίνοντας την ου-τοπία μας: "Όργανο" της κεντρικής ονειρικής γεννήτριας παραγωγής ιδεών της αμετανόητα μη κομματικής, και με δικούς της όρους πραγματικής, "συμμορίας" αιθεροβάμονων,ουτοπιστών και πιστών κάθε ιερά μοναδικής ανθρώπινης στιγμής. Χωρίς αφεντάδες και δούλους, αυτόκλητους σωτήρες, μεσσίες και ποιμένες, εθνοσωτήριους ψαλμούς, σπόνσορες, δόγματα και ιδεολογικές αλυσίδες...

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...
Είναι το γέλιο των παιδιών που συρρικνώνεται στα προσωπάκια τους. Η χαρά της παιδικής ηλικίας που τους στερεί η τρομερή καταστροφολαγνεία της οθόνης, η κατήφεια η δικαιολογημένη των γονέων για το ζοφερό μέλλον, η τρομάρα στα πρόσωπα των παππούδων και γιαγιάδων, οι ατζέντες των εμπόρων της υγείας με το νέο υποχρεωτικό για κάθε παιδικό κορμάκι super εμβόλιο. Λες και δεν έφταναν οι βελόνες που τα τρυπάνε από τη στιγμή που βλέπουν το θολό φως ενός κόσμου που έχει σαν πρότυπο το ταξίδι του Τιτανικού.
" Γεμάτο αγκυλώσεις, αστοχίες, ακαθαρσίες, τραύματα και μονίμως
κακοφορμισμένες πληγές...Κουβαλάνε ως ανυπόφορο φορτίο οι αιώνες χλωμοί
στις πλάτες τους τη διαχρονική πτώση του ανθρώπινου είδους και το
ιστορικά παγιωμένο συμβόλαιο που επικυρώνει την αντιεξελιχτική πορεία
του ανθρώπινου ζώου: τον αγελαίο μαζάνθρωπο." --> Η διαχρονική πτώση του μαζάνθρωπου...
Τι συμβαίνει εδώ ρε συγκρατούμενοι; Στον
δυστοπικό πλανήτη αυτόν, της Αλίκης στη διαπλανητική χώρα των θαυμάτων! Όπως το πάνε δηλαδή το πράγμα, θα φτάσουμε κάποια όχι πολύ μακρινή ημέρα να μιλάμε συντόμως για το έτος 1a.c. (after coronavirus)! To κομβικό
εκείνο σημείο του ιστορικά καταγεγραμμένου χρόνου, όπου η μαζικά
εμβολιασμένη - Η "ΕΛΙΤ" ΔΕΝ ΕΜΒΟΛΙΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ (ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ "ΜΑΖΑΣ") (και ποιος ξέρει με τι "καλούδια" πραγματικά;),
ασφυχτικά φακελωμένη και διόλου απίθανο τσιπαρισμένη ανθρωπότητα πέρασε
στις νέες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της ανθρώπινης ιστορίας... Εισερχόμενη στο επόμενο και ίσως τελικό στάδιο της διαρκούς αντι-εξέλιξής
της;
Η
ιδέα ότι το «Δημόσιο συμφέρον» προηγείται των ατομικών δικαιωμάτων και
συμφερόντων, έχει μόνο μία ερμηνεία, ότι το συμφέρον ορισμένων ατόμων
προηγείται των δικαιωμάτων και των συμφερόντων άλλων.
" Ο φόβος είναι όπως ο κλέφτης. Αν τον αφήσεις ανεξέλεγκτο θα σου στερήσει τη χαρά της ζωής. Όλοι εκείνοι με τους οποίους έχεις έρθει σε επαφή έχουν επιβάλει το φόβο, διότι ο φόβος είναι ο "αντίποδας της ελευθερίας! Όσο πιο πολύ φόβο έχεις μέσα σου τόσο πιο μικρή είναι η δυνατότητα της...εξέγερσης! Οι πάντες γύρω σου, ήδη από τη γέννησή σου, δημιουργούν το φόβο. Κανένα παιδί δεν γεννιέται με φόβο, καθένα παιδί γεννιέται με ελευθερία, αμφισβήτηση, εξέγερση, ατομικότητα*, αθωότητα. Ιδιότητες όλες τους σπουδαίες...Αλλά όταν έχεις μεγαλώσει το βλέπεις: μπορείς να δοκιμάσεις να βγάλεις μία μία τις φλούδες του κρεμμυδιού: πώς δημιουργήθηκαν μέσα σου οι φόβοι, πώς υπήρξες εύπιστος, πώς εκμεταλλεύτηκαν οι άνθρωποι την αθωότητά σου...
Ένα πάρα πολύ καλό βίντεο που δεν ασχολείται τόσο με τα του κορωνοϊού, χωρίς ωστόσο να παραλείψει να προβεί σε αξιοσημείωτες αναφορές σε αυτόν. Άλλωστε αυτός ο βομβαρδισμός με αριθμούς και αναλύσεις, αυθαίρετες συχνά λόγω πραγματικής άγνοιας για αυτό το είδος "κορωνοϊού", έχει αρχίσει και επιδρά επιζήμια στη μαζική ψυχολογία.
Φόβος για τον θάνατο, ενώ το να ζεις έχει γενεί το πιο σπάνιο πράγμα στη γη.
Φόβος να υψωθείς στα πιο μεθυστικά ύψη, αφήνοντας πίσω την οικειότητα
του σουρσίματος στο χώμα. Φόβος να μιλήσεις. Φόβος μήπως ακούνε και τη
σκέψη σου. Φόβος να
θυμηθείς. Φόβος μην και παρεκλίνεις απ'την κεντρική κατευθυντήρια γραμμή, μην αποπεμφθείς απ'την οικεία αγέλη σου. Φόβος μήπως κι εκτεθεί προς τα έξω ο φόβος σου. Και, προπαντός, ΦΟΒΟΣ, ΤΡΟΜΟΣ για 'κείνο το θρασίμι που δεν σηκώνει
απ'τη φύση του προστάτες και φτύνει γελώντας πάνω σε εγχειρίδια οδηγιών
ζωής, καλωδιωμένα κελιά κι εκτελεστικά αποσπάσματα. Που το λένε
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Φόβος...φόβος...φόβος...
Κι ας μιλούν για "αγώνες" οι επαγγελματίες "επαναστάτες" και καθοδηγητές, μέσα στα προσωπικά τους στρατηγεία-τσιφλίκια. Και απ' την
άλλη να εξαργυρώνουν τα επαναστατικά τους χαλινάρια με συμφέρουσες
για τους ίδιους και μόνο αυτούς συμφωνίες και με το εθιστικό ναρκωτικό του ελέγχου. Οπότε η "επανάσταση" στρογγυλοκάθεται για να κατασπαράξει τα ίδια τα παιδιά της...