Επανερχόμαστε.
Σε νέο χρόνο. Ρίχνοντας σαν αιχμηρά, πρωτόγονα, "βαρβαρικά" βέλη τα δικά μας μαζί με τα λόγια κάποιου άλλου.
Πάνω στα τείχη, τα φτιαγμένα από τόνους συστηματικών και συστημικών ψεμάτων, στρεβλώσεων, κίβδηλων αφηγήσεων "για το καλό μας" - οπότε είμαστε σίγουροι ότι ισχύει το άκρως αντίθετο!- και σκουπιδο-πληροφοριών. Αυτά είναι τα περιοριστικά τείχη μιας απονεκρωτικής πολιτισμικής φυλακής, μαζικής κλίμακας.
Των μηντιακών, των κοινωνικο-πολιτικών γεννητριών ψυχικής παραγωγής τοξικών συναισθημάτων -φόβος, αυτολύπηση κ.ά. Των τοξικών βεβαιώσεων και ψυχαναγκαστικών προτροπών-επιβολών προς τις μάζες από τη μαφία του επιστημονισμού, που θεωρεί ότι ακόμη πρέπει να αναγνωρίζεται ως επιστήμη, κάτι που ενίοτε βρωμάει και ζέχνει πακτωλούς προσφερόμενου χρήματος από την εγκληματική Big Pharma. Aλλά με την ίδια βαθιά περιφρόνηση αντιμετωπίζουμε και την ιδεολογική ακαμψία, την "πολιτισμένη" εθελοδουλία, τη μετατροπή των χειραγωγήσιμων ανθρώπων σε πειραματόζωα του Παβλώφ -τα σκυλάκια με τα εξαρτημένα αντανακλαστικά- χάρη στην τεράστια, επιστημονικά δουλεμένη, κοινωνική μηχανική.
Επιλέγουμε να είμαστε οι αρνητές των Σειρήνων και των αθυρμάτων. Οι περιφρονητές κλειστών λεσχών. Οι εξολοθρευτές των εγκεφαλοσκώληκων. Τα μη προβλέψιμα κι ελεγχόμενα δεδομένα που κουρελιάζουν τεφτέρια καταχωρήσεων. Ερχόμαστε με τη φόρα πολλών χαμένων αιώνων..
Κι ενίοτε δονούμαστε και μεθάμε από τέτοιου είδους παρορμήσεις -ή και αναμνήσεις:
Χορεύοντας και ουρλιάζοντας σαν εκστασιασμένοι, από δύσκολες να περιγραφούν με γλωσσικούς όρους πανάρχαιες αισθήσεις, μακριά από τη ζάλη του νέον και τις αναγκαιότητες της αστικής κιβωτού για "σωσμένους". Υποτιθέμενα ασφαλείς και συγχρόνως φοβισμένους. Χεσμένους, όπως άλλωστε διδάσκονται, από το φόβο για το επερχόμενο "χάος" επί της παγωμένης "τάξης" και τις αποσταθεροποιητικές για την επιβαλλόμενη ακαμψία πιθανότητες προσέγγισης σε μια διαφορετική ύπαρξη -ατομική και συλλογική, πνευματική και ψυχική-. "Απιθανότητες" που απειλούν να καταρρεύσουν σε σοβαρότατες πιθανότητες. The quantic way..
Κι όπως το θέτει και ο ανιχνευτής, "πηγαίνοντας γυρεύοντας":
Ο Ένοικος...
" Είμαστε οι απολωλότες μιας μακρινής εποχής, από μία χώρα που προϋπήρξε όλων των χωρών. Επιζήσαμε άλλοι σε ψηλές βουνοπλαγιές και άλλοι χωμένοι στους πρόποδες, κοντά στις πεδιάδες. Παλιά χορεύαμε μαζί με τους Γαλαξίες. Τώρα, κάτω από αυτόν τον εξαθλιωμένο κόσμο, κείται στην αγκαλιά του Μορφέα ο μεγάλος θυμός, ναρκωμένος αλλά πλημμυρισμένος από όνειρα. Η μεγάλη θλίψη, ναρκωμένη αλλά θρηνούσα. Η αρχαία ηδονή ήμερη, αλλά καταιγιστική και θυελλώδης.
Ο κουρελιασμένος έρωτας, επιφανειακά ξυλιασμένος αλλά κατακόκκινος μέσα του από φωτιά. ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΙΡΕΤΑΙ. Σαν μια παλίρροια φουσκώνουμε και επισκεπτόμαστε τους αποκλεισμένους ανθρώπους από σπίτι σε σπίτι.



























