ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

Οργή μικρών και μεγάλων στη Γαλλία (και έπεται συνέχεια και αλλού?)...

                          a. "Student protest in France turn violent"                    b. French high school student protest intensify

 Έντονες διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις των μαθητών λυκείων της Γαλλίας και της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας, για τις δραματικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες (ενώ οι αντίστοιχες στρατιωτικές δαπάνες επιχειρείται να αυξηθούν προκλητικά στη φιλοπόλεμη Ευρώπη) και για την επιχειρούμενη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης από τον "golden boy"-Μακρόν και τους εντολοδότες του. Ωμή αστυνομική βία (θυμάστε τα "κίτρινα γιλέκα"?), βροχή από δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης κι ακόμα και πλαστικές σφαίρες σε κάποιες περιπτώσεις κατά των παιδιών, ως απάντηση της κυβέρνησης και τραυματισμοί πολλών διαδηλωτών, όπως παραδέχτηκαν και κυβερνητικές πηγές, καθώς και συλλήψεις δεκάδων εφήβων...Με περισσότερα από 300 σχολεία σε ολόκληρη τη Γαλλία, από το Παρίσι έως τη Λυών, Ναντ και Μασσαλία, να έχουν εμπλακεί στις κινητοποιήσεις, οι μαθητές απέκλεισαν την πρόσβαση στις σχολικές αίθουσες απαιτώντας καλύτερες υποδομές και όχι υπερπλήρεις τάξεις και προσλήψεις εκπαιδευτικών για την αντιμετώπιση των πολύ μεγάλων ελλείψεων σε προσωπικό. Ο δε Μακρόν προωθεί ένα νομοσχέδιο όπου...νομιμοποιείται η χρήση πυροβόλων όπλων από τις "δυνάμεις ασφαλείας" κατά μιας ολόκληρης κοινωνίας που πλέον παλεύει για την επιβίωσή της. Σε μια Ευρώπη που οι "ηγέτες" της μοιάζουν να βρίσκονται σε επικίνδυνη παράκρουση, χάνοντας κάθε επαφή με την πραγματικότητα και τις ανάγκες των (αναλώσιμων γι' αυτούς) "πολιτών" τους...Για να ξαναγυρίσουμε στις εξελίξεις στη Γαλλία: Πάνω από 170 πόλεις μετατράπηκαν σε πεδία συγκρούσεων, με το Υπουργείο Εσωτερικών να αναφέρει 200.000 διαδηλωτές ενώ τα συνδικάτα τους υπολογίζουν σε τουλάχιστον 300.000, σε μια πανεθνική απεργία με δημόσιους υπαλλήλους στους δρόμους, διαμαρτυρόμενους για την ραγδαία φτωχοποίηση...

c.  Over 1,000 detained as French high school student protests escalate :