ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάχιμη δημοσιογραφία vs Aναρχίας

Αλησμόνητα ρεπορτάζ αντικειμενικής και ανεξάρτητης, μάχιμης δημοσιογραφίας, η οποία διδάσκεται από τους αστέρες της και σε ιδιωτικές σχολές για μελλοντικούς, φιλόδοξους δημοσιογράφους-υπαλλήλους διαπλεκόμενων κρατικοδίαιτων καναλαρχών και εκδοτών:

(Τι Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν και βάλε! " WELCOME TO EXARCHEIA WAR ZONE " !
Εκεί όπου οι "αναρχικοί κομάντος" υπάρχουν πια σοβαρές ανησυχίες ότι έχουν προμηθευτεί πυραύλους εδάφους-αέρος, χημικά όπλα και ίσως και "μίνι πυρηνικές βόμβες". Αλίμονο φιλήσυχοι μέχρι τελικής πτώσης νοικοκυραίοι, στρατιές ημιαπασχολήσιμων "εργαζόμενων"-μισθωτών σκλάβων-ανέργων, ανοιχτοχέρηδες επιχειρηματίες μας, πρότυπα ήθους πολιτικοί μας άνδρες και γυναίκες, λατρευτές τράπεζες και εισπραχτικές εταιρείες μας, λατρεμένοι μας επενδυτές και αξιαγάπητες πολυεθνικές μας, που όπου δραστηριοποιείστε σας ακολουθεί η πολυπόθητη "ανάπτυξη"...Αλίμονο λέμε: το κράτος μας, η τάξη μας και η ασφάλειά μας, η οικογενειακή μας θαλπωρή, η καθημερινή μας ρουτίνα, τα τηλεπαιχνίδια μας, ο τοξικός πολιτισμός μας...όλα κινδυνεύουν να "τιναχτούν στον αέρα" Ωιμέ! τι μας περιμένει ακόμη να δούμε και να πάθουμε!)

 “τα λόγια του ίδιου του δημοσιογράφου Γ. Καραϊβάζ (δελτίο ΑΝΤ1 7/12/2014): «η θερμική κάμερα από το ελικόπτερο της αστυνομίας αποκάλυψε την ύπαρξη ολόκληρου αερομεταφερόμενου τάγματος αναρχικών πάνω στις ταράτσες αρκετών πολυκατοικιών σε κεντρικούς δρόμους της περιοχής. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΝΤ1, η μοίρα αυτή των ιπτάμενων αλεξιπτωτιστών των κομάντο αναρχικών υπολογίστηκε σε περίπου 300 άτομα, που οργάνωσαν την αεράμυνα αέρους εδάφους έχοντας στην κατοχή τους εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες, όπως διατείνονται κάποιες αστυνομικές πηγές, μολότωφ.»”
 Μετά απο αυτό το να τρολάρεις απλά είναι πλεόν φλωριά..

(το σκίτσο και το κειμενάκι από κάτω αλιεύθηκαν από εδώ)

Και για να το δούμε και αλλιώς:  "Ιστορίες των Εξαρχείων"-Μια αισθητική περιήγηση...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου