Η "συνύπαρξη" δύο διαφορετικών στάσεων ζωής. Δυο διαφορετικών απόψεων για το πώς "οφείλει" να είναι μία γυναίκα, όταν κυκλοφορεί σε δημόσιους χώρους, ανάμεσα σε άλλες γυναίκες και το ... διαφορετικό (ως προς τα προνόμια και τα... εξουσιαστικά "κεκτημένα")...είδος του αρσενικού. Έχοντας όμως το "προνόμιο" να βυθίζεται σε ένα smart phone, όπως συνηθίζεται στη virtual reality της "πολιτισμένης Δύσης"...
Το φαίνεσθαι που...γιατί όχι; κάποιες φορές καθρεφτίζει και το γίνεσθαι ή έστω την εξωτερίκευση του τρόπου σκέψης ενός ατόμου.... Μια φωτογραφία, κάπου στην "πολιτισμένη" Δύση, μέσα σε ένα λεωφορείο με δυο κοπέλες (? γιατί η μία ανάμεσα σε άλλα καταφέρνει να κρύψει και την ηλικία της), που παρά την ελάχιστη απόσταση σε μέτρα ανάμεσά τους τις χωρίζει μία άβυσσος ως προς τη στάση ζωής. Και αισθητικής. Και η καθεμία έχει επιλέξει το "casual look" που την εκφράζει. Προφανώς διότι είτε έτσι νιώθει άνετα με τον εαυτό της, είτε με μια απλή ενδυμασία, αποκαλυπτική όσον αφορά το θηλυκό της πρόσωπο και τη σάρκα των άνω και κάτω άκρων, είτε κρύβοντας μανιωδώς κάθε πτυχή της φυσικής της παρουσίας, ασχέτως της εξωτερικής εποχιακής θερμοκρασίας και με μια μάλλον "βαριά" (και χρωματικά) επιλογή "καμουφλάζ"... Άκαμπτες λοιπόν οι απαιτήσεις της κυρίαρχης "φιλοσοφίας ζωής" (ή δογματικής ερμηνείας του κόσμου) από το ..."ασθενές φύλο", σύμφωνα με μία διαδεδομένη από παλιά στερεοτυπική έκφραση και στην "πολιτισμένη" Δύση.
Προφανώς και σεβόμαστε τις επιλογές καθενός. Πολύ περισσότερο όταν είναι προϊόντα συνειδητότητας και ελεύθερης έκφρασης (όπως θέλουμε πάντα να ελπίζουμε, ίσως γιατί το έχουμε τόση ανάγκη μέσα σε ένα παγκόσμιο φρενοκομείο...). Μια συνθήκη που μάλλον παύει να ισχύει αν και όταν επικαλύπτεται, απ' την κορυφή μέχρι τα νύχια, από τα θέλω και "πρέπει" οποιασδήποτε φύσης αφέντη, που δεν ανέχεται αντιρρήσεις στους επιβαλλόμενους κώδικες...
Συνειρμός: " Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα!" (ή να'ναι αόρατη...)
Ελέω "ποιητικής άδειας" : ...γυναίκα (...αναρωτήθηκες ποτέ;)...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου