ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 8 Μαρτίου 2026

Το χειρότερο ίσως αποτέλεσμα για τα μέσα μας..

 

φωτογραφία της έκρηξης σε σχολείο θηλέων 

στη νότια πόλη Μινάμπ του Ιράν, 28/2 Σάββατο

To πιο ειρωνικό στοιχείο για όσα τρομερά συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή είναι ότι λίγο πριν τη συνδυασμένη επίθεση Ισραήλ-Η.Π.Α. το περασμένο Σάββατο 28/2, το Ιράν είχε συμφωνήσει σχεδόν σε όλα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα, κάνοντας σημαντικές παραχωρήσεις, κι έμενε να καθοριστούν κάποιες συγκεκριμένες λεπτομέρειες επί του όλου θέματος..Άρα, οι δύο "σύμμαχοι", με την απρόκλητη και ξαφνική επίθεση της 28/2, απέδειξαν ότι είναι αναξιόπιστοι και μεταχειρίζονται ύπουλες μεθοδεύσεις -είδος "στρατηγικής" για να ξεγελάνε τον εχθρό μέσα από υποτιθέμενες"ειρηνευτικές' προσπάθειες;- για να πετύχουν τον στόχο τους: την ανατροπή του σκληρού θεοκρατικού καθεστώτος με μεθόδους "σοκ και δέος". Που όμως δεν κατάφεραν να ξεσηκώσουν τους χιλιάδες διαφωνούντες πολίτες μέσα στο Ιράν, κατά της ηγεσίας που είχε εξοντώσει όπως λέγεται χιλιάδες ανθρώπους στις πρόσφατες βίαιες εσωτερικές αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις, αλλά μάλλον να τους συσπειρώσει με τους κυβερνώντες! Και να τους "πωρώσει" ενάντια στους φονικούς βομβαρδισμούς με πρωτεργάτη -κι έμπειρο από τις σφαγές δεκάδων χιλιάδων κυρίως γυναικόπαιδων στην εδώ και χρόνια μαρτυρική Λωρίδα της Γάζας- την ισραηλινή προφανώς αεροπορία και τους πυραύλους του καθεστώτος Νετανιάχου. Με το Τελ Αβίβ, ως αντίποινα, πλέον να παραδίδεται σε αλλεπάλληλες εκρήξεις και φλόγες από τους ιρανικούς πυραύλους, που μετέτρεψαν την διαβόητη ισραηλινή αεράμυνα σε σουρωτήρι - πάμπολλα τα χαρακτηριστικά βίντεο στα socal media! Και σίγουρα εξόργισε τον λαό του Ιράκ  ο όλος "χειρισμός" των "ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων" από τους δυο "συμμάχους", όταν από την πρώτη ημέρα της ξαφνικής επίθεσης, το τελευταίο Σάββατο του Φλεβάρη, είχαμε ένα επονείδιστο έγκλημα πολέμου με την έκρηξη σε σχολείο θηλέων σε νότια πόλη του Ιράκ και τον θάνατο περίπου 170 ανθρώπων, κυρίως παιδιών 7-12 ετών! Κι ένα χαρακτηριστικό άρθρο για το "κατόρθωμα": 

update: φωτο από τα αποτελέσματα

της επίθεσης στο σχολείο θηλέων του Ιράν 

Ιράν: Αυτά είναι τα θύματα από τον βομβαρδισμό στο σχολείο θηλέων στην πόλη Μινάμπ (φώτο)

Ήταν ένα τυχαίο συμβάν, μια συνηθισμένη.."αστοχία" πολέμου; Από την πρώτη στιγμή είχαμε ένα "συγγνώμη-λάθος" ή τίποτα; Ακούστηκε όμως -οπότε ανακουφίστηκε η "διεθνής κοινότητα" στο άκουσμα- και κάτι σαν.."θα το ερευνήσουμε", όπως αργότερα δήλωσαν οι Αμερικανοί.. Και θα τιμωρήσουν τους ενόχους, όπως τιμωρήθηκαν οι φονιάδες πολλών χιλιάδων αθώων γυναικών και μικρών παιδιών και ασθενών σε νοσοκομεία στη μαρτυρική Γάζα της Παλαιστίνης; Η δε αμερικανική ηγεσία, κάνοντας μάλιστα νέες οργισμένες δηλώσεις, απείλησε σχεδόν με αποδεκατισμό τον ιρανικό πληθυσμό, που δεν λέει να καμφθεί μέσα στο επιθυμητό "χρονοδιάγραμμα". Και, όπως όλα μέχρι τώρα τουλάχιστον δείχνουν, το Ιράν αντιστέκεται με λύσσα και καθόλου αμελητέα ισχύ ανταπόδωσης σε βάρος Αμερικανο-ϊσραηλινών και Αράβων συμμάχων, με αμερικανικές βάσεις στα εδάφη τους που χρησιμοποιούνται για τον πόλεμο κατά του Ιράν. Κι έχουμε επιπλέον και υψηλόβαθμους Ισραηλινούς αξιωματούχους να κάνουν δηλώσεις, μετά την εισβολή του IDF στον νότιο Λίβανο κατά των θέσεων της φιλοϊρανικής οργάνωσης Χεζμπολάχ, ότι θα μετατρέψουν την περιοχή σε νέα Γάζα: 

 Ισραηλινός υπουργός: Θα κάνουμε Γάζα το νότιο Λίβανο. Και μοιάζει σαν να επαίρονται για την ερήμωση και τα ποτάμια αίματος που έχουν προκαλέσει εκεί.. Ο υγιής ισραηλινός λαός τι σκέφτεται για όλα αυτά;

 Λοιπόν, ξέρεις ποιο νιώθω εγώ ότι είναι το χειρότερο αποτέλεσμα για την ακεραιότητα της ψυχής -για όσους διαθέτουν- από την όλη αυτή μέχρι τώρα ιστορία; Το να βλέπεις βίντεο καταστροφής και αδυσώπητων βομβαρδισμών μέσα σε αστικές περιοχές του Ισραήλ, όπως το Τελ Αβίβ ή τη Χάιφα, όπου ενδεχομένως υπάρχουν και θύματα εκτός από το υλικό κόστος, και να διαρρηγνύουν το μυαλό, σαν ολέθριες βόμβες διασποράς που σκάνε στα εσωτερικά σου εδάφη, κάτι σκέψεις σαν αυτές: "καλά να πάθουν", "τους άξιζε!", "και λίγα τους κάνουν..". Που μετά, αν το ξανασκεφτείς με ψυχραιμία και αποστασιοποίηση, θα πρέπει να νιώσεις ντροπή, αν δεν έχεις απολέσει εκείνες τις ζωτικές ιδιότητες που σε καθιστούν άνθρωπο..Εφόσον συλλάβεις μια μη φυσιολογική πτυχή του εαυτού σου να ηδονίζεται με βίντεο τρόμου σε βάρος εκείνης της πλευράς που η ως τώρα γενικότερη στάση της σου προκαλούσε αντιπάθεια μέχρι και απέχθεια. Να βιώνεις τοξικά συναισθήματα, με απαύγασμά τους το μίσος, που μόνο ο πόλεμος ξέρει να προσφέρει απλόχερα σε μια μισότρελη ανθρωπότητα.

 

Ο Ένοικος... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου