ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016

"How the US Drive for Hegemony Risks World War III"



Χρήσιμο θα ήταν να θυμηθείτε και αυτό: Η ανθρωπότητα θα συρθεί σε άλλο ένα σφαγείο;
και εκείνο:  "Ισχυρά κέντρα των ΗΠΑ πιέζουν για ταυτόχρονη επίθεση κατά της Ρωσίας και της Κίνας"

 
Flashpoint in Ukraine. How the US Drive for Hegemony Risks World War III

-Πώς οι ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους για παγκόσμια ηγεμονία, ρισκάρουν να οδηγήσουν τον κόσμο σε έναν 3ο παγκόσμιο πόλεμο. Η σημασία του "ανοικτού μετώπου" της Ουκρανίας στις παγκόσμιες γεωπολιτικές εύφλεκτες εξελίξεις-


The Ukrainian national elections have produced the expected results. The West-oriented parties won. Surprisingly, President Poroshenko’s party and the party of the radical anti-Russian Yatsenyuk, the U.S. favorite, who carried a head-to-head-race, both ended up with 22 percent of the vote. They wish to lead Ukraine into the European Union and NATO as fast as possible. According to Western propaganda, this was a victory for freedom, democracy and free enterprise. The costs of this political mirage will have to be paid by ordinary folks. These elections won’t stabilize the country because Russia’s security concerns are still unmet. Although the book under review was published a few months ago, its contributions have not lost their topicality. The problems that the US created, are still unresolved.

Stephen Lendman is a writer, syndicated columnist, and activist. He has been hosting since 2007 a regular newshour at The Progressive Radio Network. For his book, Lendman gathered former government officials, journalists, activists and academics known for their radical and competent critique of US foreign policy. These include Paul Craig Roberts, James Petras, Michael Parenti, Cynthia McKinney, Mahdi Nazemroaya, Michel Chossudovsky, John McMurtry, Matthew Witt, Jeffrey Sommers and others. Most contributions focus on the geopolitical aspects and the consequences of the takeover of Ukraine by the Western Alliance and its anti-Russian thrust.

In his introductory remarks, Lendman called the Ukraine conflict “the most significant post-WW II geopolitical crisis.” He warned that “escalating it risks global conflict.” To emphasize the historical significance of the US coup in Ukraine, he compares it with Mussolini’s 1922 march on Rome. In Washington’s expansionist strategy, the “17 Euro-zone countries represent its weakest links”. If Ukraine is to join the European Union (EU) it would have to undergo severe structural economic changes that will be dictated by the EU, the European Central Bank (ECB) and the IMF troika. This will inevitably affect dramatically the living standards of the population, writes Lendman. He underlines the geostrategic importance of Ukraine with a quotation by Zbigniew Brzezinski, who once said: “Without Ukraine, Russia ceases to be an empire, but with Ukraine suborned and then subordinated, Russia automatically becomes an empire.” Lendman argues that Ukrainian Jews are threatened and that some have left the country: “Anti-Semitism is rife. Radical ultra-nationalism is virulent.”

Η χαρμολύπη του νέου χρόνου μπροστά στα ανέκδοτα του παλιού...




α) την παραπάνω εικόνα την είδαμε ΕΔΩ , με τίτλο " Το πρωτοσέλιδο που έγινε το καλύτερο ανέκδοτο του 2015"

 Η δική μας άποψη:
 Όταν ο μπαρμπα-Γιώργος φόρεσε την καλή του φουστανέλα, μάζωξε και τους τελάληδες του "χωριού" κι άρχισε και με τη δική τους συνδρομή να πουλάει κουραδομαγκιά προς το ευρω-σαράι. Σύντομα όμως το τοκογλυφομάνι που είχε το χωριό στα λογιστικά του τσεπάκια, το οποίο και είχε από παλιά μετατραπεί σε παράγκα όπου αλώνιζαν οι κοτζαμπασαίοι με τις ευλογίες ή τα στραβά μάτια των ευρωσουλτάνων και αμερικανονταβάδων, προσγείωσαν (τόσο οι μεν όσο και οι δε) τον υπάλληλό τους στην πεζή πραγματικότητα.

Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2016

In Face Of Harsh Austerity, Britain's Hunger Crisis Sparks First Student-Led Food bank - Η επιδημία πείνας που πλήττει τη Βρετανία

 "Η επιδημία πείνας που πλήττει τη Βρετανία"


food poverty, food scarcity, U.K. hunger crisis, U.K. austerity policies, U.K. welfare cuts, food banks, Manchester Central Foodbank
Mτφ αποσπασμάτoς του παρακάτω άρθρου: "Μέσα  στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στο χώρο της καθολικής εκκλησίας του Oxford Road, δραστηριοποιείται η Κεντρική Τράπεζα τροφίμων της πόλης, η πρώτη φοιτητική τράπεζα αυτού του τύπου. Το 2015 αυτό το φιλόξενο "καφέ", κάτι σαν ιερός χώρος με τη θρησκευτική έννοια, έχει προσφέρει κοινωνική ζεστασιά, ένα "αυτί που ξέρει να ακούει", και, το σημαντικότερο, έχει διανείμει πάνω από 2.700 πακέτα με φαγητό σε ανθρώπους διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης και ηλικίας, που όλοι αποτελούν θύματα της κρίσης πείνας η οποία και  απλώνεται στη Βρετανία.
 Ο αριθμός των ανθρώπων που εξαρτώνται από την έκτακτη βοήθεια σχετικά με την τροφή, την οποία προσφέρουν οι τράπεζες τροφίμων, παρουσιάζει αυξητικές τάσεις στη Βρετανία, σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία που δημοσίευσε το Trussell Trust (το οποίο έχει την επίβλεψη πάνω από 400 τράπεζες τροφίμων σε ολόκληρη τη χώρα) και αποκαλύπτουν μια αύξηση πάνω από 19% τον τελευταίο έτος. Αλλά αυτό δεν συνέβη στο κενό, χωρίς λόγο. Σύμφωνα  με δημοσιογραφικό ρεπορτάζ της British Media Journa, Λιτότητα, Κυρώσεις και η Άνοδος των Τραπεζών Τροφίμων στο Ηνωμένο Βασίλειο, η μεγάλη αύξηση των τραπεζών τροφίμων αποτελεί ένα άμεσο αποτέλεσμα του καθεστώτος λιτότητας που επέβαλε η συντηρητική κυβέρνηση της χώρας"

  • " In Face Of Harsh Austerity, Britain's Hunger Crisis Sparks First Student-Led Food bank "

Nestled in the Manchester Universities’ Catholic Chaplaincy off Oxford Road is Manchester Central Foodbank, the U.K.’s first student-led food bank. In 2015, this welcoming café-like sanctuary has offered warmth, a listening ear – and most importantly, it has handed out more than 2,700 food parcels to people of differing backgrounds and ages who are all part of the hunger crisis that is reshaping Britain.
The number of people relying on emergency food aid at food banks is on the rise in the U.K., as recent figures released by the Trussell Trust – which overseas more than 400 food banks nationwide – found a 19 percent spike over the last year. But the rise didn't happen in a vacuum. According to a British Media Journal report, "Austerity, Sanctions and the Rise of Foodbanks in the U.K.,", the growth in food banks has been a direct result of the Conservative government’s austerity regime.

A recent survey of 522 general practitioners in Britain found that 16% had been asked for food bank referrals by patients. According to the report, while soup kitchens have long been in operation in Britain, the “rapid rise of food banks is a new phenomenon” and one that raises concerns from the U.K.’s Faculty of Public Health that the “welfare system is increasingly failing to provide a robust last line of defence against hunger.”
The report cited claims by U.K. food charities, which say they're now providing emergency food aid “in response to economic hardship and food insecurity.”

food poverty, food scarcity, U.K. hunger crisis, U.K. austerity policies, U.K. welfare cuts, food banks, Manchester Central Foodbank

BENEFITS SANCTIONS

Όταν η ανάγκη καπελώνει την αγάπη - "Σύμφωνα και συμφωνίες (συμβάσεις και θεσμοί)..."



Σχόλιο: Είτε του ίδιου είτε διαφορετικού φύλου δυο άνθρωποι, όταν αγαπιούνται και επιθυμούν να μοιράζονται και ν'αντιμετωπίζουν από κοινού τις αγωνίες, τις χαρές, τα στραβοπατήματα, τις ελπίδες και τους πόνους, τις ομορφιές και τις ασχήμιες της ζωής, τότε ΔΕΝ έχουν ανάγκη από χαρτιά και δρώμενα με υπογραφές, ώστε να εξασφαλίσουν και την "ουράνια επικύρωση" και, πρωτίστως, την κρατική επικύρωση. Με όλες τις νομικού περιεχομένου κατοχυρώσεις, ώστε π.χ. να εξασφαλιστεί ο ένας σύντροφος σε περίπτωση θανάτου του άλλου και εμφάνισης κοντινών ή μακρινών από το πουθενά συγγενών, που διεκδικούν και παίρνουν ό,τι έχει σχέση με υλικά υπάρχοντα και περιουσιακά στοιχεία του εκλιπόντα. Κάτι που δυστυχώς συμβαίνει (και τις περισσότερες φορές ΔΕΝ είναι και δίκαιο απέναντι σε εκείνον/η που ηταν πάντα στο πλευρό του συντρόφου του/της ως το τέλος), αλλά αυτό είναι προσδιοριστικό στοιχείο μιας απόλυτα υλιστικής θεώρησης της ζωής από κοινωνίες που τα μέλη τους διακατέχονται από αντικείμενα και συσσωρευτικές λογικές και με την απληστία ως ατομικό ή συλλογικό λάβαρο. Κι αυτό, αναπόφευκτα, προσδιορίζει έως και διαβρώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμα κι αυτές που δημιουργούνται με τις αγνότερες ή καλύτερες των προθέσεων. Δυστυχώς...
Άραγε, η αγάπη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και να ανθήσει μέσα σ'ένα λιτό και γεμάτο από την ομορφιά της απλότητας περιβάλλον; Εκεί όπου κυριαρχούν οι πνευματικές ανησυχίες και απουσιάζουν οι υλιστικές μαλακίες με τις επίπλαστες ανάγκες που κουβαλάνε ως εμμονή, ως υποταγή σε εφήμερες μόδες, ως μεγαλομανία και α-νοησία, ως δυσβάσταχτα χρεωστικά...
Και μια τελευταία, προσωπική άποψη:
Ένα ζευγάρι ζει μαζί και αγαπημένα όχι ως "ένας νους"- κάθε άνθρωπος είναι καλό να διατηρεί την αυτονομία του και την ελευθερία των κινήσεών του κι αυτό δεν είναι έλλειψη αγάπης ή σεβασμου στον άλλο, είναι ανεξαρτησία ως βασική προϋπόθεση μιας ισορροπημένης και αλληλοτροφοδοτούμενης σχέσης!

ανιχνευτής


Σύμφωνα και συμφωνίες (συμβάσεις και θεσμοί)..........

Συμφωνίες και Σύμφωνα, Θεσμοί και Νόμοι, στο πλαίσιο της "αστικής δικαιοσύνης " και επειδή ποτέ δεν ξερεις τι επιφυλάσσει- αυτό το αστικό δίκαιο- στον αδύναμο, μάλλον με αφήνουν αδιάφορη για να μη πω με απωθούν!
Ο γάμος ειναι ένα απο αυτά!
Χα! Ο γάμος!
Εκκλησίες, τελετές, ρύζια και υπογραφές για καταχώριση στο κρατικό αρχείο.
Μετά εγκυμοσύνες και πάλι εκκλησίες, βαπτίσεις, λευκά τραπέζια οβάλ σε τεχνητό γρασίδι, θείες, ανήψια και ξαδέλφια.
Πρωτίστως πεθερικά, εντος εκτος κι επι τ αυτά!
Τούρτες, φαγητά, ψητά και οβελίες και οικογενειακά τραπέζια.
Υποχρεωτικά ξενύχτια και παιδικά γενέθλια.
Κοινή φορολογία αλλά και απιστίες, χωρισμοί και διαζύγια.
Να τι ειναι ο σύγχρονος γάμος! Αλλη.... διάσταση, λέμε!
Ο θεσμός...του γάμου που πολλοί λάτρεψαν και επιζητούν!
Θυμάμαι που η Σιμόν έλεγε, εδω και πολλά χρόνια, οτι ο γάμος είναι ένα κακό αστείο και μάλλον είχε δίκιο!
Οτι είναι σύμβαση με ορους μικροαστικής ηθικής, περιορισμός και θεσμοθετημένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών.
Κι εγω τολμώ να πώ και να ρωτήσω...που κρύβεται σε όλα αυτά ο Ερωτας;
Μήπως παραδίδεται αβλεπί στα χέρια της πιο αρχαίας παράδοσης;
Και μέχρι πότε θα αφήνουμε την Αγάπη να τσακίζεται στα βράχια της ανάγκης;


διαβάσαμε το παραπάνω στην ΙΝΔΙΑΝΑ


Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016

Πώς τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να αποκτήσουν βιολογικά παιδιά


Σπερματοζωάρια και ωάρια εργαστηρίου προσφέρουν τη δυνατότητα, αλλά προς το παρόν η μέθοδος έχει δοκιμαστεί μόνο σε ζώα



 Ένας μπαμπάς και μία μαμά; Για τα παιδιά του μέλλοντος, ίσως δεν θα είναι απαραίτητο


Ουάσινγκτον  
 Μια νέα τεχνική δημιουργίας σπερματοζωαρίων και ωαρίων στο εργαστήριο, η οποία όμως δεν έχει ακόμα εφαρμοστεί στον άνθρωπο, θα μπορούσε να προσφέρει επιλογές τεκνοποίησης πρωτοφανείς στη φύση: παιδιά με δύο βιολογικούς μπαμπάδες, παιδιά με δυο μαμάδες, παιδιά με έναν γονιό, ακόμα και παιδιά με πολλούς βιολογικούς γονείς.

Γαμετογένεση in vitro
Όλοι αυτοί οι ανορθόδοξοι τρόποι αναπαραγωγής δείχνουν εφικτοί χάρη στην τεχνική της «γαμετογένεσης in vitro», ή IVG, δηλαδή της δημιουργίας σπερματοζωαρίων και ωαρίων (γαμέτες) στο δοκιμαστικό σωλήνα.

Η μέθοδος, η οποία έχει εφαρμοστεί με επιτυχία μόνο σε ποντίκια, επιτρέπει την παραγωγή ωαρίων από αρσενικά άτομα και σπερματοζωαρίων από θηλυκά. Τα αναπαραγωγικά αυτά κύτταρα είναι θεωρητικά δυνατό να παραχθούν στο εργαστήριο από οποιονδήποτε τύπο ιστού, για παράδειγμα από το δέρμα.

Nέα μελέτη που δημοσιεύεται στο Journal of Law and the Biosciences (επιθεώρηση του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης) εξετάζει τώρα «τα δυνητικά οφέλη και τους κινδύνους της γαμετογένεσης in vitro, οι οποίοι εξαρτώνται από το κοινωνικό, επιστημονικό και νομικό πλαίσιο στο οποίο εφαρμόζεται».

Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2016

Oι αυτόχειρες καιροί όμορφα εύχονται...


Oι αυτόχειρες καιροί όμορφα εύχονται...


Έχω πάψει ανθρώπινο να είμαι  πλάσμα.
Είμαι μια χωματερή όπου αδειάζουν τοξικά απόβλητα.
Μία μετάλλαξη αποσυντιθέμενης φαιάς και σάρκινης ουσίας.


  Έχω πάψει να είμαι κορμί, νους, ψυχή.
Εκπέμπω αυτό το αρρωστημένο μωβ σαν αύρα
και τα μάτια μου δυο καφεπράσινα φεγγάρια.

Είμαι μια περιφερόμενη σκιά που καταπίνει τον ήλιο.
Είμαι το παιδί μιας κακής στιγμής
που το ξέβρασε ανάμεσα σε λιοντάρια, ύαινες και τη λεία τους.
Είμαι το barcode σε ετικέτες επώνυμων προϊόντων
και το σκλαβί στις φάμπρικες παραγωγής τους.
Είμαι ο φονιάς και το θύμα, η πόρνη κι ο προαγωγός.
Είμαι το σχολείο που με γέμισε με πνεύμα των αγορών.
Είμαι οι αγορές που πατεντάρησαν το πνεύμα και το σώμα.
Είμαι η σοφιστικέ τεχνολογία που βαλσαμώνει τη φαντασία.
Είμαι η κίνηση που παγώνει στο ζουμάρισμα μιας κάμερας ελέγχου.
Είμαι η περιφερόμενη ανία, το κομψό ψέμα, η κουραδομαγκιά εξ αποστάσεως
στις πολύβουες πλατφόρμες των social media.
Είμαι το σύμφωνο για συμβίωση σε μια ζωή που ξέπεσε σε επιβίωση.
Είμαι οι μειοψηφίες που ατζέντες μετατρέπουν σε παρακρούσεις.
Eίμαι το καθαρό κακό που συστήνεται ως τζιχάντ
και η υποκρισία του θύματος που εξέθρεψε το θύτη.
Είμαι ο εσταυρωμένος πάνω στο σταυρό της καθημερινής ψυχοπάθειας.


Είμαι το ρέψιμο του νέου χρόνου που συνοδεύει τις ευχές
βασιλιάδων και θησαυροφυλάκων, αρχόντων και βαρώνων,
ρητόρων και τελάληδων, παλιάτσων και χορτάτων
για υγεία, ειρήνη και αγάπη
στις στρατιές των πεινασμένων και ρακένδυτων.

Είμαι το συμβόλαιο, η υπογραφή και η εφαρμογή των σκοτεινών καιρών.

So...Happy new Fear!


ανιχνευτής



Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2016

We shall overcome - θα το ξεπεράσουμε





" Και τις δυσκολίες, ακόμα και τις παγίδες, που σου φράζουνε το δρόμο να τις τιμάς! Ούτε να τις υποτιμάς ούτε να τις υπερτιμάς. Όσο πιο πρωτότυπες και υψηλές τόσο πιο πολύ θα σε υψώσουν!
Και το μόνο άξιο ντροπής είναι αν ποτέ ξεπληρώσεις το δώρο και θαύμα της ζωής με κακομοιριά."

από το κείμενο του Ένοικου Εσωτερικός ήλιος!

Κάποτε είχα κάπου ακούσει κάποια λόγια που μου προξένησαν εντύπωση με το μεστό και αδυσώπητα αληθινό τους νόημα.  Αν θυμάμαι καλά πήγαιναν κάπως έτσι: "υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων, αυτοί που αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις και αυτοί που κρύβονται για να τις αποφύγουν!"

Καθώς το (κακά τα ψέματα, έτσι;) κακό, ψυχρό κι ανάποδο 2015 αποχωρεί από τις ζωές μας, γεμάτο άνισες και βαριές σαν κακό όνειρο εντυπώσεις, για να παραδώσει τη σκυτάλη στο 2016, αισθάνομαι την ανάγκη να υψώσω το ποτήρι με το κρασί στην υγεία του κουράγιου και της δύναμης όλων όσων εμπνέονται από τέτοια μηνύματα και επιλέγουν να νιώθουν οικεία με αυτή την πρώτη "κατηγορία" ανθρώπων. Και επιθυμώ να τους αφιερώσω το παρακάτω ιστορικό και γεμάτο εσωτερικό σθένος και αισιοδοξία τραγούδι, όσον αφορά τη δημιουργία ενός κόσμου άξιου πραγματικά για ανεξάρτητους και δημιουργικούς ανθρώπους και όχι για υπάκουους σκλάβους σαδιστών αφεντάδων. Σε εκτέλεση  από ένα αγαπημένο μας συγκροτήματα.
 We shall overcome - θα το ξεπεράσουμε
(με ή και καλύτερα χωρίς τη βοήθεια οποιουδήποτε θεού)

Μην το βάζετε ποτέ κάτω παιδιά! Και μην λιποψυχείτε μπροστά στους αλαζόνες και απατεώνες, θρασύδειλους τυραννίσκους της ατομικής και συλλογικής καθημερινότητας, ούτε και να συμβιβάζεστε ποτέ με την κακομοιριά..!

ανιχνευτής



"We shall overcome, we shall overcome, We shall overcome someday; Oh, deep in my heart, I do believe, We shall overcome someday."

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2015

ΑΝΗΦΟΡΑ-ΚΑΤΗΦΟΡΑ, ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕ ΦΟΡΑ!


Την εικόνα είδαμε (πού αλλού;) στο ΒΑΣΙΛΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ


Με άλλα λόγια:
Ο λαός της Griechenland τραβάει με αυταπάρνηση και "θυσίες" τη δύσκολη μα "απαραίτητη" ανηφόρα της "ανάπτυξης" μέσω του τελευταίου μνημονίου (ή "κατάλογου με κτηνωδίες" σύμφωνα με καλοκαιρινό δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Spiegel).

αγνό σαν μικρό παιδί μα με τεράστο μπόι


Τhink Tanks και ιδρύματα και οργανισμοί διαμόρφωσης παγκόσμιας αντίληψης υπέρ της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής και αντιληπτικής υποδούλωσης, της μη αμφισβήτησης των Αρχών και της στρατευμένης κι εξαγορασμένης επιστήμης και διανόησής τους, της προωθούμενης τρομοκουλτούρας, της επείγουσας ανάγκης απεμπόλησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και "υψηλής προστασίας" (όπως οι νταβατζήδες εξασφαλίζουν στο εκδιδόμενο "υπαλληλικό τους προσωπικό")...

Κρατικοί και ιδιωτικοί στρατοί καταστολής της ελεύθερης σκέψης και έρευνας, της διαφωνίας, της ελευθερίας της κίνησης, της διαμαρτυρίας...

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2015

Το αρχετυπικό πρότυπο του Μεγάλου Επιστήμονα, που οι φαύλοι δεν μπορούσαν να του επιτρέψουν να φωτίσει και ν'απελευθερώσει τον κόσμο-τσιφλίκι τους: "Ο παράξενος κύριος Wilhelm Reich"

«Φίλοι μου βρισκόμαστε εδώ για να αποχαιρετήσουμε τον Βίλχελμ Ράιχ, λέγοντας το τελευταίο αντίο. Ας τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή αποδίδοντας τιμή στο προνόμιο. Το απίστευτο προνόμιο να τον γνωρίσουμε. Μια φορά στα χίλια χρόνια, ίσως μια φορά στα δυο χιλιάδες χρόνια, ένας τέτοιος άνθρωπος έρχεται στη Γη για να αλλάξει το πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Όπως έχει συμβεί σε κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα, καταδιώχθηκε, δυσφημίστηκε και διαστρεβλώθηκε το έργο του. Ήρθε αντιμέτωπος με όλα αυτά μέχρις ότου μια οργανωμένη συνωμοσία τον έστειλε στη φυλακή και εκεί τον σκότωσε. Εμείς ήμασταν μάρτυρες όλων αυτών. «Της δολοφονίας του Χριστού».  Οι λέξεις είναι πολύ φτωχές και λίγες για να περιγράψω ή να διευκρινίσω τι κατάφερε να κάνει. Η δουλειά του ολοκληρώθηκε. Κέρδισε τη γαλήνη και άφησε πίσω του, στους ανθρώπους αυτής της Γης, μια τεράστια κληρονομιά. Δεν θρηνούμε αυτόν, αλλά όλους εμάς, για αυτή τη σημαντική απώλεια. Ας αναλάβουμε την ευθύνη του έργου του και ας ακολουθήσουμε το μονοπάτι που μας άνοιξε. Εμπρός ας το κάνουμε».



"Βασικά υπήρξε αφελής σαν παιδάκι. Δεν είχε καθόλου τη διανοητική επιτήδευση του θωρακισμένου ανθρώπου και ματαιωνόταν, γι’ αυτό αντιδρούσε φυσιολογικά, μια συμπεριφορά που δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή από τη θωρακισμένη κοινωνία. Μαχόταν απελπισμένα για τη δουλειά του και επιπλέον για την πάσχουσα ανθρωπότητα και ματαιωνόταν από όλες τις πλευρές. Μπορούσε να πραγματοποιεί επαναστατικές ανακαλύψεις ξεκινώντας από το μηδέν και επιπλέον είχε να προσφέρει τόσα πολλά στον κόσμο που γινόταν όλο και περισσότερο παράτολμος."
" Διερευνώντας την προέλευση της ζωής, μελέτησε την αποσύνθεση της τροφής, θεωρώντας πως η ενέργεια που συντηρεί τη ζωή προέρχεται από την τροφή. Χρησιμοποιώντας την αποστείρωση για να αντιμετωπίσει την επιμόλυνση, μελέτησε την αποσύνθεση σε μικροσκοπική μεγέθυνση 2.000-3.000x. Ανακάλυψε πως από την αποδόμηση προέκυπταν μικροσκοπικά φωταυγάζοντα σφαιρίδια, που κινούνταν ελεύθερα και μπορούσαν να καλλιεργηθούν. Όταν καρκινικά κύτταρα ή μικρόβια πλησίαζαν αυτές τις ενεργειακές κύστεις, παρέλυαν και σκοτώνονταν. Αυτά τα σφαιρίδια έμοιαζαν να αποτελούν ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ έμβιας και άβιας ύλης. Ο Ράιχ τα ονόμασε «βιόντα»."
" Θεώρησε πως μελετούσε απελευθερωμένη ενέργεια που είχε πρωταρχική πηγή τον Ήλιο. Αργότερα, παρατήρησε πως υπήρχε ελεύθερη στην ατμόσφαιρα. Την ανακάλυψε παντού – στο αίμα, που το άφησε να αποσυντεθεί, στους ιστούς και στο γρασίδι. Την ταυτοποίησε με την ενέργεια που παρατήρησε στην επιφάνεια της επιδερμίδας και τη μετονόμασε «ενέργεια της ζωής» ή «οργονοενέργεια» από το «οργανισμός» ή «οργασμός». Τελικά κατέληξε πως πρόκειται για κοσμική, αρχέγονη ενέργεια από την οποία προέκυψε κάθε έμβια και άβια ύλη. Ο αιθέρας για τον οποίο οι άνθρωποι συζητούσαν για πολλά χρόνια."
"Ο Ράιχ κατάφερε να αναπτύξει από τα βιόντα πρωτόζωα, οδηγούμενος έτσι στην ιδέα πως και ο καρκίνος θα μπορούσε να αναπτυχθεί με τον ίδιο τρόπο. Επικεντρώθηκε ολόψυχα στη μελέτη του καρκίνου και κατάφερε να δημιουργήσει ένα φιλμ το οποίο δείχνει καρκινικά κύτταρα να αναπτύσσονται από την αποσύνθεση ζωντανών ιστών. Κατέδειξε έτσι πως ο καρκίνος αποτελούσε βιοπάθεια που προέκυπτε από τη σεξουαλική καταπίεση, με επακόλουθο την παραίτηση και το θάνατο του οργανισμού. Μέσα από αυτές και άλλες μελέτες, προσδιόρισε τη συγκεκριμένη ενέργεια της ζωής, που την ονόμασε «οργόνη» (από την ενέργεια τού οργανισμού)."
 "Με την ανακάλυψη της θωράκισης και του άγχους οργασμού, ο Ράιχ έλυσε πολλούς γρίφους της ανθρώπινης λειτουργίας, όπως είναι ο μυστικισμός και ο μηχανιστικός τρόπος σκέψης. Έναν από τους σημαντικότερους γρίφους τον ονόμασε «συγκινησιακή πανούκλα». Αυτός ο όρος αναφέρεται στον ανθρώπινο χαρακτήρα που επίμονα σκοτώνει τη ζωή. Κανένας δεν είναι τελείως ελεύθερος από αυτή τη νόσο, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένα άτομα που λειτουργούν πρωτίστως ως συγκινησιακή πανούκλα. Αυτά τα άτομα είναι ικανά, ευφυή, ενεργητικά, στην ουσία όμως είναι κατά της σεξουαλικότητας και επιδιώκουν να καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας απ’ όπου μπορούν να επιβάλλουν κανόνες ζωής. Είναι κατά κάποιο τρόπο τα αναχώματα της κοινωνίας. Δεν μπορούν να αντέξουν τη φυσική λειτουργία, επειδή προκαλεί αβάσταχτη λαχτάρα μέσα τους. Έτσι, ο πρωταρχικός στόχος τους είναι να επιβάλλουν περιορισμούς σε κάθε φυσική λειτουργία. Την ίδια στιγμή εκλογικεύουν τη συμπεριφορά τους τόσο καλά, που αυτή γίνεται ευρέως αποδεκτή, επειδή θεωρείται ότι εξυπηρετεί το κοινό καλό."
"Μέχρι το 1954 ο Ράιχ είχε επιλύσει πληθώρα προβλημάτων που αφορούσαν την κοσμική λειτουργία και πλησίαζε την κατανόηση της αντιβαρύτητας. Ανακάλυψε πως η βαρύτητα οφειλόταν στην αλληλεπίδραση δύο ενεργειακών ρευμάτων. Στην πραγματικότητα αποτελούσε μια εκδήλωση υπέρθεσης."
" Το 1933 εκδόθηκαν η «Ανάλυση του χαρακτήρα», κλασικό έργο για την κατανόηση του χαρακτήρα και η «Μαζική ψυχολογία του φασισμού», που αποκαλύπτει τη χαρακτηρολογική δομή των ανθρώπων που ακολουθούν το φασισμό. Η «Βιοπάθεια του καρκίνου» εκδόθηκε το 1948 "

o περίφημος συσσωρευτής οργόνης (θεραπεία καρκίνου συν τοις άλλοις! Διάβασε κι αυτό για έναν άλλο κολοσσό που η συνωμοσία των αχρείων που διαφεντεύει αυτό τον βαρβαρικό κόσμο, κατά της ευζωίας του ανθρώπου και εξέλιξής του ως είδος, τον έβαλε επίσης στο στόχαστρό της: Άλλο ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας; Η ανακάλυψη του "κρυπτοϊού του καρκίνου" και της θεραπείας του και η εξόντωσή της από το ιατροφαρμακευτικό ιερατείο!)

τα περίφημα cloudbusters - δες και το παρακάτω μουσικό βίντεο της Kate Bush με το γνωστό ηθοποιό Nτόναλντ Σάδερλαντ στο ρόλο του ανθρώπου-αρχέτυπου της πραγματικής Επιστήμης κι όχι του επιστημονισμού των σαλτιμπάγκων με ακαδημαϊκές καριέρες και γενναίες επιδοτήσεις και των ραφιναρισμένων ανοησιών που προβάλλονται ως επιστήμη, σε όλους τους τομείς της έρευνας!
(Τα βιβλία του Ράιχ, αυτού του τεράστιου σε σημασία Ανθρώπου για την απελευθέρωση της ανθρώπινης φυλής από μια πληθώρα παρανοήσεων και από κάθε είδους δεσμά, ήταν μέχρι πρόσφατα σχεδόν απαγορευμένα στον "οχετό της ελευθερίας", τις ΗΠΑ-τις "Ηνωμένες Εταιρείες Αμερικής". Αυτές δηλαδή που έθαψαν και τον "Προμηθέα" Νίκολα Τέσλα, αφού καρπώθηκαν το κολοσσιαίο έργο του για την ανάπτυξη προωθημένης τεχνολογίας και από ένα σημείο και ύστερα απόρρητης για την κοινή-μονίμως αποχαυνωμένη και λοβοτομημένη γνώμη)




Ο παράξενος κύριος Wilhelm Reich

Τα πρώτα χρόνια του Wilhelm Reich


 Κάποια μέρα, θα γραφούν ολοκληρωμένες βιογραφίες και κριτικές για τον Wilhelm Reich. Η ζωή του ήταν τόσο πολύ πλούσια σε εμπειρίες, που τη σημασία τους μόνο σταδιακά θα μπορέσουν να αντιληφθούν οι άνθρωποι του κόσμου μας. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε τρία παιδιά. Έζησε σε έξι χώρες και η γνώση που απέκτησε για τη ζωή και τις λειτουργίες της είναι ασύγκριτη. Σε σημαντικά πεδία γνώσης λειτούργησε ως επαγγελματίας και επιπλέον τα εξέλιξε. Οι τομείς που ασχολήθηκε περιλαμβάνουν ψυχολογία, κοινωνιολογία, θρησκεία, χημεία, γεωργία, μετεωρολογία, αστρονομία, μηχανική, ζωγραφική, γλυπτική και μουσική, ενώ υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας. Στα τελευταία του χρόνια μελετούσε τη νομική.

Πέρα απ’ αυτά, ίδρυσε και ανέπτυξε μια καινούρια επιστήμη, την Οργονομία. Την επιστήμη των λειτουργικών νόμων της κοσμικής ενέργειας και έναν καινούριο τρόπο σκέψης που ονόμασε «λειτουργισμό». Η κύρια αρχή τού λειτουργισμού είναι η ταυτότητα των μεταβλητών με την κοινή λειτουργική αρχή. Ο Ράιχ άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα πάνω από εκατό χιλιάδες χειρόγραφες σελίδες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν ακόμη δει το φως της δημοσιότητας. Παρόλα αυτά, γύρω στα 20 βιβλία και πάνω από 100 άρθρα έχουν ήδη εκδοθεί. Με αυτό το κείμενο ευελπιστώ να παρουσιάσω μια συνοπτική περιγραφή της ζωής και της δουλειάς του, με μερικά μόνο δείγματα από τον κάθε τομέα.

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015

Σωσώ Ζερό - "ΑΝΗΣΥΧΟΣ" ("άσε τη ζωή που κάνεις, ψάξε τη ζωή που χάνεις"!)


Κάποιες μικρές δικές μου σκέψεις:

  Οι φοβισμένοι χρειάζονται σωτήρες. Οι μέτριοι χρειάζονται ήρωες. Οι άπληστοι χρειάζονται νόμους. Οι ελεύθεροι...χώρο! Και αυτοί οι τελευταίοι, οι πολύ λίγοι (έστω και εσωτερικά ελεύθεροι) ανάμεσα στους πολλούς, είναι και αυτοί που καταδιώκονται λυσσαλέα και ανελέητα απ'όλους τους προηγούμενους, από τους "ιδρυματοποιημένους" μέσα στα πνιγηρά κοινωνικά κελιά, από τις στρατιές των υποτακτικών και των εποπτών τους, κάνοντας τη ζωή πολύ πιο εύκολη στους κλειδοκράτορες αυτού του νοσηρού και μισάνθρωπου κόσμου...

Να επισημάνουμε επίσης:
"Να φυλάγεσαι από εκείνους που θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα και ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι." Claes Andersson
 (Δες κι αυτά:  Συμπέρασμα: Καυλώνω άρα υπάρχω!
λοιπόν, ας αφήσουμε αυτούς που ονειρεύονται... )


ΑΝΗΣΥΧΟΣ

"Η Επιβίωση των Ανήσυχων -σε ένα κόσμο, που ελέγχεται και δουλεύει για τους Φιλήσυχους- είναι ένα μυστήριο, που δέν κατάφερε κανείς να λύσει ως τώρα. Μυστήριο: μια μεγαλειώδης, περίπλοκη αλήθεια, βαθειά κι ασύλληπτη, που κάνει να φαίνονται μπροστά της όλες οι άλλες αλήθειες, μικρές, ψεύτικες κι ανούσιες..."


Δέν αντέδρασε.
Δέν ήταν η πρώτη φορά, που δεχόταν την προσβολή αδιαμαρτύρητα, αλλά τού ήταν αδύνατο να το υποστεί και σήμερα. Και μπροστά σε τόσο κόσμο. Εδώ και καιρό, πολύ καιρό η ίδια ιστορία! Ξεροκατάπιε. Δέ μίλησε. Πάλι δέ μίλησε! Ένιωσε να σιγοβράζει, να φουντώνει το αίμα του, να σκάει το κεφάλι του από θυμό, να πνίγεται... Κάνοντας ένα νεύμα στον Επόπτη γραμμής, έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στις τουαλέτες τού κεντρικού κτιρίου, για να πάρει μια βαθιά ανάσα. Έριξε νερό στο μέτωπο του και έπιασε την καρδιά του. Πόσο θα ‘θελε να ‘χει το θάρρος εκείνου τού παλιόφιλου, τού Νικόλα, που πήγε και κάπνισε ένα ολόκληρο τσιγάρο παρακαλώ στις τουαλέτες, αψηφώντας το συναγερμό και την σχεδόν αυτόματη σύλληψη του -από την Ασφάλεια τού Ιδρύματος- σαν ιδανικός αυτόχειρας... Πόσο θα ‘θελε να βροντήξει δυνατά την πόρτα πίσω του φωνάζοντας και βλαστημώντας για τα χαμένα του όνειρα, για την κακή του νιότη... αλλά όχι... δέ θα τους έκανε τη χάρη! Μόλις η καρδιά του πήρε τον κανονικό της χτύπο, γύρισε στωικός και ελαφρά χαμογελαστός στο πόστο του. Σκέφτηκε, πως ο λόγος τού Επόπτη ήταν σε όλους εριστικός. Σε όλους ειρωνικός -τον είχαν πια συνηθίσει- και πως η απαξία στη δουλειά και στην υπερπροσπάθεια τους, δέν ήταν παρά ο τρόπος τού άξεστου ανώτερου να ρίχνει ύπουλα το ηθικό των κατωτέρων του.

(και με τη σύμφωνη γνώμη της πιο προωθημένης επιστήμης) να ευχηθώ "καλή μας μόλυνση"!


Μην περιμένεις από εμένα ευχές που συναντάς και σε τυποποιημένες εορταστικές καρτούλες. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν οι καρτούλες, που μπορεί να είναι και μικρά αισθητικά κομψοτεχνήματα.

Απεχθάνομαι όμως τα πρωτόκολλα συγκεκριμένων ημερών (και τα πρωτόκολλα γενικώς!), τα λόγια που ομοιάζουν με στρουθοκαμηλισμούς απέναντι στην επέλαση των αγριμιών, τις ευχές που παραμένουν αδρανείς μπροστά στις ανάγκες των καιρών για πράξη ή έστω ανάληψη ευθύνης του κάθε εμπλεκόμενου εαυτού στα διαστροφικά παιχνίδια του χρόνου που φεύγει και του νέου που έρχεται σε μορφή κόπιας του απερχόμενου. Τι να σου πω λοιπόν; Καλή χρονιά; Κακή, ψυχρή, ανάποδη, παράλογη, μισάνθρωπη, μηχανορράφα, αιμοσταγής, απατεώνισσα, αλαζονική για τους θεούς και θεΐσκους και διαμελιστική και βαριά διαταραγμένη για τους κοινούς θνητούς, ήταν η χρονιά που φεύγει. Και αυτή που μπαίνει με τους οιωνούς της και τις προβλέψεις που ήδη κραδαίνει σαν δαμόκλειο σπάθη, δεν φαίνεται να ξεφεύγει από αυτό το «νεοταξικό κανόνα» και τα νέα παγκόσμια και τοπικά ήθη, το αντίθετο μάλιστα! Φαίνεται να διευρύνει τον κανόνα ώστε να συντρίψει κάθε εστία αμφισβήτησής του και να θάψει κάθε ελπίδα αντιστροφής των πραγμάτων.

 Σύμφωνα όμως με τη «νέα αλχημεία» της κβαντικής φυσικής (Κβαντική Φυσική : Η Νέα Αλχημεία), έχει άλλωστε αποδειχτεί τόσες φορές πειραματικά σε εργαστήρια όλου του κόσμου, ο «παρατηρητής» επηρεάζει την ύλη και οδηγεί στην «κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης», που μέχρι τότε αποτελούσε μια δίνη πιθανοτήτων όπου όλες κατείχαν ίσο μερίδιο υλοποίησης σ’ετούτη τη διάσταση-δες και το περίφημο νοητό πείραμα της «γάτας του Σρέντιγκερ» με τις πολύ ενδιαφέρουσες προεκτάσεις. Άρα ο παρατηρητής διαμορφώνει την πραγματικότητα με την παρατήρησή του και το υποατομικό σωματίδιο-δομικός λίθος του υλικού κόσμου παύει, έστω και προσωρινά (καθώς ο χρόνος είναι άχρονος), να αποτελεί ενεργειακό κύμα και γίνεται ύλη, δηλαδή απτή πραγματικότητα.
 Δες εδώ και το συγκλονιστικό πείραμα της διπλής σχισμής.
 Και η σκέψη, η επιδίωξη, πόσο περισσότερο η ενεργός θέληση, διαμορφώνει την πραγματικότητα!
Μαγεία; Ω! μα ναι! Όπως κάθε επαρκώς προηγμένη τεχνολογία ελάχιστα διαφέρει από τη μαγεία. Σκέψου απλά τις αντιδράσεις ενός ανθρώπου στις αυγές του 20ου αιώνα (κι ας μην πάμε πιο πίσω) αν κάποιος τολμηρός οραματιστής τού μιλουσε για τα επιτεύγματα της τεχνο-επιστήμης της τόσο άνισης ωστόσο εποχής μας…

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015

Καλώς ήλθατε στην "αχρήματη κοινωνία" (και μια ταινία μικρού μήκους)


Καλώς ήλθατε στην "αχρήματη κοινωνία", της τραπεζικής και εταιρικής παντοδυναμίας, της αυτοματοποίησης του τεχνολογικά εξελιγμένου πολίτη-καταναλωτή (που σύντομα θα αναγκαστεί να αποδεχτεί και το εμφυτευμένο τσιπάκι κάτω από το δέρμα) και του "Μεγάλου Φακελώματος" του υποδειγματικού πολίτη, για την ασφάλειά του και την ευημερία του. Φυσικά!
(Η χρήση μετρητών ήδη είναι μη αποδεκτή σε κάποιες τράπεζες του "αναπτυγμένου κόσμου", πχ Σουηδία, ενώ η ανάληψη μετρητών πάνω από 5000 περίπου δολάρια από τον προσωπικό λογαριασμό σου θεωρείται ύποπτη δραστηριότητα σε όχι και τόσο σπάνιες περιπτώσεις στις ΗΠΑ και οι υπάλληλοι της τραπέζης νομιμοποιούνται να ειδοποιήσουν τις Αρχές για διενέργεια ελέγχου!)


τα παρακάτω είναι απόσπασμα από την ανάρτηση Αν νιώθεις "res" τότε είσαι "res"...

Οι τράπεζες πλέον προωθούν την "αχρήματη κοινωνία" με το πλαστικό ή ψηφιακό χρήμα για την πληρωμή των πάντων: από τα βασικά αγαθά της επιβίωσης έως τις αποδράσεις, για τους εναπομείναντες τυχερούς, σε τουριστικές οάσεις. Έως και τις αγορές βιβλίων, για τους ακόμα λιγότερους εναπομείναντες που έχουν το κουσούρι να βρίσκουν το χρόνο να διαβάζουν, σε βάρος κάποιας σπουδαίας αθλητικής αναμέτρησης στο γυαλί. Ακόμη και εμφυτευμένα τσιπάκια προωθούν και μιλάνε και για τεχνολογίες πληρωμής με ταυτοποίηση βιομετρικών χαρακτηριστικών του καθενός, που καταργούν το άγχος να κουβαλάς πάνω σου μετρητά και εξασφαλίζουν διαδικασίες ασφάλειας και εξάλειψης κάθε απάτης και φοροδιαφυγής! Τι πρόοδος, τι προνοητικότητα! Ποιος θα κάθεται να σκάσει, να βρει τη διαύγεια και τη θέληση να στοχαστεί για τις συνέπειες του γεγονότος. Της δέσμευσης των χρημάτων του πολίτη-χάμστερ από τους τραπεζίτες (με τα capital controls και την αποσύνδεση από τους προσωπικούς τους λογαριασμούς ως δαμόκλειο σπάθη για τους ανυπάκουους), που επιπλέον θα γνωρίζουν οποιαδήποτε στιγμή πού βρίσκεται ο "πολίτης"-πελάτης, πώς κινείται, τι προτιμάει να κάνει στον...ελεύθερο χρόνο του(άκουσον άκουσον!) και φυσικά τι σκέφτεται βάσει των επιλογών του. Θα τα γνωρίζουν ΟΛΑ και θα μοιράζονται συντροφικά τον τεράστιο όγκο των συσσωρευμένων δεδομένων τους με τους καλούς τους συνεργάτες: τις αστυνομικές και μυστικές υπηρεσίες και τις πολυεθνικές εταιρείες. Αυτές που πλέον με τις νέες διατλαντικές συμφωνίες, αλλά και άλλες απαλλαχτικές διατάξεις, τις οποίες κυβερνήσεις υπογράφουν εν μέσω σχεδόν πλήρης άγνοιας των πολιτών-χάμστερ (η ρόδα δεν σταματάει ποτέ να γυρνά δαιμονισμένα κι ας τα τινάξει το ζωντανό), καθίστανται πανίσχυρο κράτος εν κράτει...

Και μια έξυπνη ταινία μικρού μήκους για το θαυμαστό μέλλον που ήδη εισχωρεί, με άλματα "αναπόφευκτης προόδου" και όλο εύηχες υποσχέσεις στο ήδη παρωχημένο και οπισθοδρομικό παρόν:

Να γιορτάζει ή να μη γιορτάζει κανείς;




Το μεγάλο εορταστικό δέντρο τούς φαινόταν ειρωνικό προς τους διαβάτες, που προχωρούσαν στην πλειοψηφία τους σαν ολότελα χαμένοι σε δίνες από έγνοιες και με σκυμμένα τα κεφάλια. Μπορεί να δέσποζε στο κέντρο της πολυσύχναστης πλατείας, μπορεί να έβριθε από στολίδια και να φωτοβολούσε σαν  πυροτέχνημα μέσα στη νύχτα, αλλά…Κάτι δεν τους πήγαινε καλά.

Ούτε τα λαμπιόνια, ούτε τα στολίδια, ούτε οι κράχτες αγιοβασίληδες μπροστά σε εμπορικά μαγαζιά, ούτε οι αγιοβασίληδες με τα ξωτικά και τα πόνυ που χρέωναν τις φωτογραφίες των πιτσιρικιών μαζί τους σε προσιτές τιμές, ούτε τα ανάλογα εορταστικά τραγουδάκια με τα οποία τα εξωτερικά ηχεία βομβάρδιζαν τους κεντρικούς δρόμους, τίποτε απ’όλο αυτό το «πακέτο» δεν τους έκανε εντύπωση. Ούτε τους γέμιζε με κάτι από αυτό που αποκαλούνταν (έστω και προσωρινή) αγαλλίαση των ημερών. Η οποία αμέσως μετά χανόταν κάπου μεταξύ λογαριασμών που κρέμονταν σα θηλειές σε λαρύγγια και μεταξύ μιας δυσβάσταχτης φοβίας ότι τα χειρότερα έρχονται, σαν τους καλικάντζαρους που θα αποτέλειωναν το ροκάνισμα του δέντρου της ζωής.

Κάτι δεν τους πήγαινε καλά. Ένιωθαν ότι η  αυξημένη συγκινησιακή φόρτιση των ημερών είχε κάτι το συναινετικά νοσηρό. Κάτι το εξόφθαλμα ευπαθές.

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2015

Bάλτε χρώμα στη ζωή σας, ακόμη κι αν αυτή σας στήνει ενέδρα...

 μια εικόνα με έντονο συμβολισμό για τη νοοτροπία των προστατών της κοινωνικής τάξης(=σιγή νεκροταφείου όπως την καταλαβαίνουν οι εργοδότες τους)

μια εικόνα που ξεχειλίζει από φιλοζωικά μηνύματα


 Eπειδή η ζωή ΔΕΝ είναι μόνο άσπρο-μαύρο, όπως θέλουν οι "καθοδηγητές" και οι "επίσημοι αφηγητές" της να μας κάνουν να πιστέψουμε, ας βάλουμε χρώμα σε αυτήν. Ας πλημμυρίσουμε με χρώματα όλες τις πτυχές της, ακόμα και τις πιο αντιαισθητικές στην όψη, απωθητικές στην προσέγγισή τους, στην επαφή μαζί τους ανθυγιεινές, αρτηριοσκληρωτικές και βάρβαρες στη "φιλοσοφία" τους. Ας γενούμε καλλιτέχνες και ας αναδείξουμε την πολυχρωμία, με τις "κατάλληλες μπογιές και πινέλα".

"Στη λάθος χέρα το φάρμακο γίνεται φαρμάκι"

Rosmarinus Officinalis Ή Δενδρολίβανος ο Φαρμακευτής


Βασισμένο σε πραγματική ιστορία...
 (based on a true story)

'In the wrong hands, remedy becomes poison.'

Summer in Crete. A local old man meets a young couple. He will reveal to them the secrets of the circle of life through the power of nature. Their path will change forever. Can an herb be a gift of life and a curse of death at the same time?

Στη λάθος χέρα το φάρμακο γίνεται φαρμάκι

Καλοκαίρι στην Κρήτη. Ένας ντόπιος γέροντας συναντά ένα νεαρό ζευγάρι. Θα τους αποκαλύψει τα μυστικά του κύκλου της ζωής μέσα από τη δύναμη της φύσης.
Η πορεία τους αλλάζει για πάντα. Μπορεί το ίδιο βότανο να χαρίσει ζωή και να καταστρέψει μια άλλη;


Σκηνοθεσία : Ανδρέας Σιαδήμας
Σενάριο : Στυλιανή Καβαδάτου
Ηθοποιοί : Πέτρος Φυσσούν, Νίκος Γιωργάκης, Αθηνά Μάξιμου

το είδαμε αρχικά εδώ

Μια μικρή "χριστουγεννιάτικη ιστορία"


Αναδημοσιεύουμε μια μικρή και λίγο παλιότερη δική μου ιστορία. Με αφορμή τις "γιορτές της αγάπης και της αδελφοσύνης" στον αστερισμό των οποίων έχουμε πλέον μπει.
Και με αφορμή το τρελαμένο, ψυχροπολεμικό και μηχανορραφικό-Πώς η ελίτ χρησιμοποιεί “false flag” επιχειρήσεις στον Πόλεμο κατά της Tρομοκρατίας κλίμα, συνδεόμενο και με τις κινήσεις των "μεγάλων παικτών" και των δορυφόρων τους στην παγκόσμια γεωστρατηγική σκακιέρα. Κρίσιμο επεισόδιο του οποίου, θεωρούμε ότι αποτελεί η πρόσφατη κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία του ημιφρενοβλαβούς Ερντογάν, με την άδεια φυσικά του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, που θέλουν να επιστρέψουν στην υπερευαίσθητη για το μέλλον του ίδιου του πλανήτη (κι όχι μόνο των τεντωμένων σε πυρακτωμένο σχοινί ισορροπιών στη Μέση Ανατολή) περιοχή της Συρίας, μέσω και της "αντιμετώπισης" του κατασκευασμένου και εκπαιδευμένου από αυτήν παρανοϊκού στρατού των τζιχαντιστών-
 Η ανθρωπότητα θα συρθεί σε άλλο ένα σφαγείο;
Η νέα 9/11 made in Europe (σκέψεις, συνειρμοί, συγκρίσεις και αμφιβολίες)
Και με αφορμή το θρησκευτικό φανατισμό και την παράνοια που και πάλι συνοδεύει τις παγκόσμιες εξελίξεις και αποτελούσε ανέκαθεν χρησιμότατο εργαλείο στα χέρια των εξουσιαστών αυτού του αποκαρδιωτικά κατακερματισμένου ψυχολογικά και χειραγωγήσιμου κόσμου.

ανιχνευτής

"Εάν, σε οποιαδήποτε χώρα, έκανε την εμφάνισή της η σωτήρια Επανάσταση, θα βλέπαμε γεγονότα που θα φαίνονταν απίστευτα σ' όσους πιστεύουν ότι οι πόλεμοι μεταξύ των κρατών γίνονται για πατρίδες και εθνικά ιδεώδη. Οι χτεσινοί λυσσώδεις εχθροί θα γίνονταν σύμμαχοι και εγκάρδιοι φίλοι στην με όλα τα μέσα πάλη τους εναντίον της Επανάστασης, δηλαδή εναντίον του ίδιου του εξεγερμένου λαού τους." ΑΓΙΣ ΣΤΙΝΑΣ

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

ΑΓΙΣ ΣΤΙΝΑΣ - Τι είναι η επανάσταση...




"... ο πόλεμος είναι πόλεμος ανάμεσα σε χορτάτους και σε πεινασμένους ληστές για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Ότι το καθήκον της εργατικής τάξης είναι και σήμερα να επωφεληθεί απ' αυτήν τη σύγκρουση των δημίων της, και από τις δυσκολίες που δημιουργεί γι' αυτούς ο πόλεμος, για να τους ανατρέψει και να τους ρίξει στο χάος που οι ίδιοι είχαν ανοίξει..."
Απόσπασμα από τον πρόλογο που έγραψαν ο Άγις Στίνας και η ομάδα του, τον Απρίλιο του 1945 (καθώς έληγε πλέον ο τρομερός Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ελλάδα μετά τη συμφωνία της Γιάλτας θα περνούσε, με τη συναίνεση του Στάλιν, στη σφαίρα επιρροής των Άγγλων), στη μπροσούρα του Λένιν «Οι Σοσιαλιστές και ο Πόλεμος». Για τη μεγάλη απάτη των "εθνικών πολέμων" που στέλνουν τους λαούς στο σφαγείο για κατασκευασμένα διάτρητα ιδανικά κι εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης ελίτ των παγκόσμιων εξουσιαστών (και κυρίως των τραπεζιτών και εταιρειών) και το "ξαναμοίρασμα της πίτας" κάθε φορά ανάμεσά τους. Ενώ στο βιβλίο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ, γράφει επίσης περί τούτου: "Εάν, σε οποιαδήποτε χώρα, έκανε την εμφάνισή της η σωτήρια Επανάσταση, θα βλέπαμε γεγονότα που θα φαίνονταν απίστευτα σ' όσους πιστεύουν ότι οι πόλεμοι μεταξύ των κρατών γίνονται για πατρίδες και εθνικά ιδεώδη. Οι χτεσινοί λυσσώδεις εχθροί θα γίνονταν σύμμαχοι και εγκάρδιοι φίλοι στην με όλα τα μέσα πάλη τους εναντίον της Επανάστασης, δηλαδή εναντίον του ίδιου του εξεγερμένου λαού τους. Αυτό το είδαμε στο Παρίσι το 1871, στη Ρωσία το 1917 και στην Ισπανία το 1936."

 AΓΙΣ ΣΤΙΝΑΣ (1900-1987)
(αξίζει να δείτε κι αυτό το βίντεο με μια σπάνια συνέντευξη του γέροντα αγωνιστή, δυο περίπου χρόνια πριν αποχωρήσει από αυτόν τον κόσμο τον καλό, τον χιλιομπαλωμένο: Άγις Στίνας - συνέντευξη 1985)
 
Ακολουθεί ένα ακόμα απόσπασμα από το αποκαλυπτικό βιβλίο "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ(διαβάστε το εδώ)" του μεγάλου διεθνιστή επαναστάτη Άγι Στίνα ( ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙ ΣΤΙΝΑ ). Όπου μέσα σε δυο περιεκτικές παραγράφους αποτυπώνει με εκπληκτική μεστότητα λόγου τον ορισμό της ουσίας μιας αληθινής επανάστασης! Ανατρέχοντας και στον Κορνήλιο Καστοριάδη (ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ την τεράστια εκτίμησή του για τον Άγι Στίνα ή Σπύρο Πρίφτη όπως ήταν το πραγματικό του όνομα), που περιγράφει το παράδειγμα της ουγγρικής επανάστασης του 1956 ως πρότυπο αυθόρμητου, αυτοοργανωμένου ξεσηκωμού από τα κάτω.
Οι επισημάνσεις με χρώμα είναι από εμάς.
(Δείτε και την ανάρτησή μας με τίτλο "Η αληθινή δημοκρατία έχει πάψει να υπάρχει στον πλανήτη μας...", με αποκαθηλωτικά και συντριπτικά στοιχεία  για το βρώμικο και δολοφονικό ρόλο του ΚΚΕ*κατά και μετά την Κατοχή και την "ιερή αφήγηση" της δήθεν "εθνικής αντίστασης"-διαβάστε και στον ΥΠΝΟΒΑΤΗ περί τούτου: “ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ”: Η ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΙΕΡΗ ΑΓΕΛΑΔΑ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΥΣ - Η αποδόμηση του εν λόγω εθνικού μύθου από διεθνιστική επαναστατική πλευρά )

φωτογραφίες από την ουγγρική επανάσταση του 1956

 (τίτλος κεφαλαίου)"ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ"

Η Επανάσταση, η Επανάσταση που ανατινάζει στον αέρα αιωνόβιους θρόνους και αιωνόβια καθεστώτα, η Επανάσταση που γκρεμίζει, δημιουργεί και ανοίγει νέους δρόμους στην ιστορία είναι μια υπόθεση εντελώς διαφορετική απ' ό,τι ήταν το ΕΑΜ και ο δημοκρατικός στρατός.
Η Επανάσταση δεν είναι έργο δημαγωγών, αρχηγών ή κομμάτων, δεν είναι μια συνομωτική ή στρατιωτική επιχείρηση οργανωμένη από ένα ολοκληρωτικό κόμμα, δεν γίνεται κατά παραγγελία, είναι ένα αυθόρμητο κοινωνικό φαινόμενο που έχει την πηγή του στη διαίρεση της κοινωνίας σε ομάδες - τάξεις με αντίθετα συμφέροντα και ειδικά για την εποχή μας στον παραλογισμό της σύγχρονης κοινωνίας. Ξεσπάει, κατά κανόνα, όταν κανείς δεν την περιμένει. Και το κύριο, το βασικό χαρακτηριστικό της, είναι η αυτόνομη δράση των μαζών.

Η περιγραφή που κάνει ο Καστοριάδης στη μελέτη του για την Ουγγρική επανάσταση του 1956 είναι η καλύτερη, η πληρέστερη και η σαφέστερη απ' όσες ξέρω. Αντιγράφουμε:

«Στην Ουγγαρία το κίνημα των μαζών ήταν τόσο ισχυρό και τόσο ριζοσπαστικό που μέσα σε λίγες μέρες έκανε κυριολεκτικά σκόνη και το ΚΚ και ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Ούτε καν «δυαδική εξουσία». Ό,τι υπήρχε ως εξουσία ήταν στα χέρια της ένοπλης νεολαίας και των εργατικών συμβουλίων. Το «πρόγραμμα» των εργατικών συμβουλίων ήταν εντελώς ασυμβίβαστο με τη διατήρηση της γραφειοκρατικής δομής της κοινωνίας. Αξίωνε την αυτοδιαχείριση των επιχειρήσεων, την κατάργηση της νόρμας εργασίας, τη δραστική μείωση των ανισοτήτων στους μισθούς, το πρόσταγμα στις γενικές απόψεις του σχεδιασμού, τον έλεγχο στη σύνθεση της κυβέρνησης και νέο προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής. Και όλα αυτά συναρμολογήθηκαν και διατυπώθηκαν καθαρά σε διάστημα μερικών ημερών. Σ' αυτό εδώ το κείμενο θα ήταν γελοία άκαιρο να τονίζαμε ότι το τάδε σημείο αυτών των διεκδικήσεων ήταν «σκοτεινό» και το δείνα «ανεπαρκές». Αν οι φονιάδες του Κρεμλίνου δεν συνέτριβαν την Επανάσταση, η ανάπτυξη της θα έφερνε υποχρεωτικά τις αναγκαίες «διευκρινίσεις» και «βελτιώσεις». Τα συμβούλια και ο λαός θα είχαν αποδείξει ή όχι ότι μπορούσαν να βρουν την ικανότητα και τη δύναμη να δημιουργήσουν μια καινούρια δομή εξουσίας και μια καινούρια θέσμιση της κοινωνίας. Ταυτόχρονα η Επανάσταση θα ελευθέρωνε, θα αποδέσμευε όλες τις δυνάμεις και όλες τις τάσεις του σύγχρονου έθνους. Η ελευθερία του λόγου και της οργάνωσης για όλους, οποιεσδήποτε κι αν είναι οι ιδιαίτερες πολιτικές γνώμες τον καθενός, θεωρήθηκαν αμέσως αυτονόητες. Και ήταν αυτονόητο επίσης ότι οι διάφοροι εκπρόσωποι της «προοδευτικής ανθρωπότητος» δεν μπορούσαν να το θεωρήσουν ανεκτό αυτό το πράγμα. Στα μάτια τους η ελευθερία λόγου και οργάνωσης ήταν το σημάδι τον «μη καθαρού», «ετερόκλητου», «συγκεχυμένου» χαρακτήρα της Ουγγρικής Επανάστασης, όταν δεν έβλεπαν σ' αυτήν κυνικά την «απόδειξη» ότι η Επανάσταση δεν ήταν παρά μια «συνομωσία τον ιμπεριαλισμού», θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί γιατί ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός μπορεί τον περισσότερο καιρό να ανέχεται την ελευθερία τον λόγου και γιατί ο «σοσιαλιστικός» ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να την ανεχτεί ούτε για μια στιγμή. Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη το πρόβλημα της ελευθερίας, ως τέτοιο. Ποια είναι η ιστορική και κοινωνιολογική σημασία αυτού τον έκτακτου πολλαπλασιασμού κομμάτων, οργανώσεων κ.λπ. μέσα σε λίγες μέρες; Είναι ακριβώς αυτό: μια αυθεντική Επανάσταση έγινε. Παρόμοιος πολλαπλασιασμός, ενώ ταντόχρονα εκφράζονται με όλες τις παραλλαγές τονς οι αντίστοιχες ιδέες, είναι πράγματι το διακριτικό σήμα της Επανάστασης. Αν αναγνωρίζουμε την Επανάσταση στα γεγονότα του 1956 στην Ουγγαρία, είναι λόγω ακριβώς αυτής της απεριόριστης έκφρασης των πολιτικών τάσεων, αυτού του «χαοτικού» (για τους γραφειοκράτες και τους φιλισταίους) χαρακτήρα της κοινωνικής έκρηξης.

Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2015

"Fade to black": η τραγωδία της Συρίας σ'ένα μικρό και παραστατικό βίντεο

{The uprising movement in Syria was stolen by the extremists , this short pixilation Film , tells how the Syrian people's lives turned to black, how their dreams were shattered, and how their future can no longer be thought of.}


«Fade to Black»

Ο σκηνοθέτης Amer Albarzawi ζούσε μέχρι πριν από δύο χρόνια στη Ράκα στη Συρία, μαζί με τη σύντροφό. Μετά, οι τζιχαντιστές κατέλαβαν την πόλη και την έκαναν προπύργιό τους. Οι τρομοκράτες άλλαξαν όλοι τη ζωή των κατοίκων μέσα σε λίγες μέρες. Στην αρχή απαγορεύτηκε το κάπνισμα. Την επόμενη μέρα αγόρια και κορίτσια δεν μπορούσαν να περπατούν μαζί στο δρόμο. Μετά από ένα μήνα, δεν υπήρχαν αγόρια και κορίτσια μαζί στο σχολείο. Στη συνέχεια όλα τα κορίτσια άρχισαν να φοράνε μαντήλα και μετά αποφάσισαν πως δεν θα πρέπει να μελετάμε ιστορία, φυσική και μαθηματικά»

Κάπως έτσι περιγράφει τη δραματική αλλαγή στις ζωές όσων έμειναν στη Ράκα και βίωσαν τον σκληρό αυταρχισμό και τη βία του Ισλαμικού Κράτους. Το «Fade to Black», ένα φιλμ ενός λεπτού θέλει να απεικονίσει τη ψυχολογική κατάπτωση στις ζωές των Σύρων που έβλεπαν μέρα με τη μέρα την καθημερινότητά τους να πνίγεται στο σκοτάδι. Το φιλμ βραβεύτηκε με το Special Jury Prize στο φεστιβάλ του Τορόντο και ο δημιουργός τους επιμένει πως όλοι οι Σύροι καλλιτέχνες πρέπει και μπορούν να διαδώσουν τα σωστά μηνύματα για την τραγωδία στη Συρία.


Tα παραπάνω αποτελούνε μικρό κομμάτι από το άρθρο  Το συντομότερο ανέκδοτο «Μετριοπαθές Ισλάμ» όπου ήρθαμε σε επαφή με αυτό το πολύ αξιόλογο βίντεο.

H υποκρισία του εορταστικού κλίματος



«Οι γιορτές των Χριστουγέννων πλησιάζουν. Οι δρόμοι γεμίζουν κατά χιλιάδες, ο ένας σκοντάφτει στον άλλο, τα χέρια κοκκινίζουν από τα λεπτά σχοινάκια των τσαντών που όλο και αυξάνονται. Ένα διάχυτο κλίμα ευτυχίας επικρατεί στην πόλη, σαν να ανοίγει μια παρένθεση στην αθλιότητα της καθημερινότητάς μας. Τί πραγματικά όμως κρύβεται πίσω από αυτόν τον τεχνητό μανδύα ευημερίας και χαράς;

Ένα ντοκιμαντέρ για τις γιορτές των Χριστουγέννων: τον καταναλωτισμό και τις επιπτώσεις του σε φύση και ανθρώπους, την εμπορευματοποίηση και την υποκρισία των χριστουγεννιάτικων φιλανθρωπιών.

Το ντοκιμαντέρ αυτό δημιουργήθηκε από μαθητές και παρουσιάστηκε πρώτη φορά σε λύκειο της Κέρκυρας στις 23/12/2010.»


Κι ως δική μου συμπληρωματική συμβολή παραθέτω αυτό: 
 Στις κοινωνίες της κανονικότητας και τις επερχόμενες εορτές της αγάπης δεν υπάρχει τίποτε το κανονικό!

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015

Η ζωή μας είναι..




"Ψήφιζε και μη ερεύνα" Σύνθημα σε τοίχο.

Η ζωή μας είναι μια φορολογική δήλωση.
 Πόσα έχεις; Πού τα βρήκες; Μήπως είσαι έντιμος εργαζόμενος στο χρηματοπιστωτικών επιστατών τσιφλίκι μας που αποκαλείται αγορά εργασίας και τολμάς να κάνεις όνειρα για κουμπαράδες ή ξελάσπωμα από τις χειροπέδες ατέλευτων ανακυκλούμενων χρωστούμενων; Μήπως είσαι απατεωνάκος, τολμώντας να αντιγράφεις εμάς τους ευυπόληπτους μεγαλοαπατεώνες; Μήπως έχεις δικό σου οίκημα όπου τολμάς να κατοικείς, έχοντάς το χιλιοπληρωμένο και το κρύβεις τώρα που η κινούμενη άμμος στην οποία βουλιάξαμε την οικονομία ζητά να ταϊστεί με το τελευταίο σου καταφύγιο; Μην σε απασχολεί το γεγονός της ύπαρξης βιλών με γήπεδα τένις και πισίνες, σκαφών, πολυτελών εξοχικών και οχημάτων, oφ σορ εταιρειών και αδύνατων να εξηγηθούν με διαφανείς διαδικασίες καταθέσεων στην κατοχή μας. Εμείς είμαστε το φοροεισπραχικό κράτος και οι συνεργάτες-κουμπάροι του, που στα δύσκολα επιστρατεύουμε το alter ego μας του παρακράτος και των μπράβων επί πληρωμή. Κι  εσύ το φορολογούμενο έρμαιο των δικών μας νόμων. Που βέβαια δεν αφορούν εμάς.

Η ζωή μας είναι μια βαριανασαίνουσα αγωνία.

Ο «πολύς» δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι ίσως να είναι καλύτερα οι μαύροι φοιτητές να πηγαίνουν σε χαμηλότερου επιπέδου πανεπιστήμια



Ο «πολύς» δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι ίσως να είναι καλύτερα οι μαύροι φοιτητές να πηγαίνουν σε χαμηλότερου επιπέδου πανεπιστήμια και να μην…..εξαναγκάζονται να ακολουθούν τόσο υψηλού επιπέδου μαθήματα…. προφανώς ρατσιστικό αφού συλλήβδην τσουβαλιάζει μια ολόκληρη κοινότητα πχ μαύρων, ισπανόφωνων κλπ

Justice Scalia: minority students may be better off going to ‘lesser schools’
http://www.theguardian.com/…/supreme-court-affirmative-acti…


Υπάρχει μια πολύ μεγάλη συζήτηση για το λεγόμενο θέμα της ποσόστωσης, εισδοχής φοιτητών μεινοτήτων στα πανεπιστήμια σε θέσεις εργασίας στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικο τομέα κλπ
Υπάρχουν επίσης υποστηρικτές της ποσόστωσης γυναικών όσον αφορά τις θέσεις εξουσίας ή υποψηφίων σε θέσεις εξουσίας
Ως βάση αρχής το ίδιο καθαυτό το θέμα της ανάγκης ποσόστωσης αναγνωρίζει ότι όντως υπαρχει θέμα δίκαιης εκπροσώπησης και ένταξης συγκεκριμένων ομάδων σε συγκεκριμένα πόστα/θέσεις κλπ
Τι κάνει όμως αυτό το σύστημα λεγόμενης «δημοκρατίας» που έχουμε σε όλο τον πλανήτη;

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ GREXIT (και μένα τί με νοιάζει;)

https://www.youtube.com/watch?v=BIlUvEOhFos

"GOD SAVE EURO / NO FUTURE FOR YOU" (ή: αυτούς τους νεκρούς ποιός θα τους πάρει;)


Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε η λέξη "άνεργοι" στο πρόσφατο debate (σημείωση από εμάς: το άρθρο αυτό έχει γραφτεί στις 19 Σεπτέμβρη του'15) του εθνοσωτήρα ΤσιπροΜεϊμαράκη. Τα δυόμισυ εκατομμύρια των πραγματικών ανέργων ("εγγεγραμμένων" και μή, συν εκείνους που ψευτοεργάζονται μία ημέρα τη βδομάδα ή δύο ώρες κάθε τριήμερο, συν εκείνους που δουλεύουν απλήρωτοι, συν εκείνους που δουλεύουν με το εξευτελιστικό "μπλοκάκι" ή με άλλα επαίσχυντα καθεστώτα όπως τα πεντάμηνα "κοινωφελούς εργασίας" στους δήμους ή τα προγράμματα voucher κλπ.) θεωρούνται ήδη τετελεσμένο γεγονός (κάτι σαν αναπόφευκτες απώλειες) από τον ΤσιπροΜεϊμαράκη (όπως άλλωστε θεωρούντο κι από τον ΣαμαροΒενιζελοΚουβέλη). Τα δυόμισυ εκατομμύρια των εργασιακώς τελειωμένων, των αστέγων, των χωρίς μέλλον και γενικώς των ζωντανών νεκρών δεν υπάρχουν πλέον για τους "ευρωπαίους" ταγούς του ελληνόφωνου ψευδοκράτους και για τα εκατομμύρια των βολεμένων πελατοψηφοφόρων τους (που για να συνεχιστεί το βόλεμά τους πρέπει η χώρα να "μείνει Ευρώπη", να μην χρεωκοπήσει και τυπικά, και να μην πάει στη δραχμή).

Ειδικά ο ΣΥΓΥΡΙΖΑ υπήρξε το τελευταίο χαρτί του ψευδοκράτους προκειμένου αυτό να παραμείνει στην ευρωζώνη (στην οποία -να μην ξεχνιόμαστε- τρύπωσε λαθραία με χαλκευμένα στοιχεία). Ήταν η τελευταία ελπίδα της εγχώριας ελίτ κρατικοδίαιτων παρασίτων (τράπεζες, μηντιάρχες, καρτέλ των σούπερ μάρκετς, εργολάβοι δημοσίων έργων κλπ.) και του πελατειακού στρατού της ("διοικητικοί" δημόσιοι αργόμισθοι, διάφοροι ευνοημένοι συνδαιτημόνες των Πάγκαλων κ.α.) να συνεχίσει να δανείζεται φθηνά ώστε να καλύπτει τα "λειτουργικά" της κόστη ("επιδοτήσεις" για τα εκατομμύρια των νοικοκυραίων ψηφοπελατών των Πάγκαλων και για πληθυσμιακές κατηγορίες με μεγάλο πελατειακό ενδιαφέρον, μίζες κρατικοδίαιτων διαπλεκομένων, δισεκατομμυριούχες επιχορηγήσεις κομμάτων, μισθοί δημοσιοϋπαλληλικού πελατειακού στρατού κλπ.), μετακυλίοντας τον "λογαριασμό" στην πραγματική οικονομία και την πραγματική κοινωνία (όλους αυτούς που τα έφερναν δύσκολα βόλτα και πριν την κρίση, που δεν υπήρξαν ποτέ κρατικοδίατοι και που ήσαν ανέκαθεν εργασιακώς εκτεθειμένοι και πελατειακώς απροστάτευτοι). Ήταν η τελευταία της ελπίδα να διατηρήσει την κοινωνικώς κυρίαρχη θέση της χωρίς κοινωνικές αντιδράσεις (πέραν των θεσμικώς στημένων από το ίδιο το τριτοκοσμικό καθεστώς).
  
  Το αριστερό φετινό μνημόνιο είναι απλώς ένα ολοφάνερα απελπισμένο ροκάνισμα χρόνου, που μεταθέτει το πολύ μέχρι το επόμενο καλοκαίρι το αναπόφευκτο: την πανηγυρική εκπαραθύρωση του τριτοκοσμικού ψευδοκράτους από την ευρωζώνη. Γιατί όπως όλος ο κόσμος γνωρίζει (της εγχώριας ελίτ περιλαμβανομένης), "το πρόγραμμα δεν βγαίνει" ούτε λογιστικά ούτε κοινωνικά (βλ. Ινστιτούτο Brookings: Η ελληνική οικονομία θα μείνει για πολλά χρόνια στην εντατική και Τζόζεφ Στίγκλιτς: τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα...).
Ως δεκανίκι της κεφαλαιοκρατίας, η εγχώρια αριστερά -της εξουσίας- εκπλήρωσε και με το παραπάνω τον ιστορικό ρόλο που είχε ανέκαθεν κάθε αριστερά στον δυτικό κόσμο (στον ανατολικό, ή στον Τρίτο Κόσμο ο ιστορικός ρόλος της αριστεράς είναι να εγκαθιδρύει τυραννίες και μεγαδήμιους μπροστά στους οποίους ωχριά ακόμα και ο ναζισμός). Απλώς, στην περίπτωση του ΣΥΓΥΡΙΖΑ επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά αυτό που έχει προ πολλού αποδειχθεί ιστορικώς και πέραν πάσης αμφιβολίας: ότι αυτή είναι η αριστερά, ότι αυτή ήταν πάντα, ότι δεν υπάρχει άλλη και ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει άλλη.


ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ "ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ"; (ή: η καταστροφή ως απονομή κοινωνικής δικαιοσύνης)

Μα φυσικά αυτοί που έβαλαν με χαλκευμένα στοιχεία το ψευδοκράτος στο ευρώ για να 'κονομήσουν: πρόκειται αποκλειστικά για την εγχώρια μεταπρατική αντιπαραγωγική παρασιτική ελίτ εισαγωγέων (χρήματος, προϊόντων, ή υπηρεσιών), μια και η νεοελληνική ήταν ανέκαθεν μια σχεδόν αποκλειστικά εισαγωγική "οικονομία", που φυτοζωούσε με εξωτερικό δανεισμό (από το 1824) και με κάθε είδους επιδοτήσεις (σχέδια Μάρσαλ, κοινοτικά πακέτα κλπ). Είναι οι ίδιοι ακριβώς που εξαπέλυσαν την προπαγάνδα τρόμου στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Είναι αυτή η ίδια ελίτ που μέσω των σφουγγοκωλάριων μηντιαρχών και δημοσιογραφιάδων της προσπαθεί να μας πείσει ότι δήθεν τη συμφέρει η επιστροφή στη δραχμή (γιατί έτσι θα μπορεί ... να "πάρει κοψοχρονιά τα σπίτια" των διαφόρων ζωντανών νεκρών), αλλά ότι παρ' όλα αυτά ενεργεί για το "κοινό καλό" και ... ενάντια στα συμφέροντά της, αγωνιζόμενη να "μείνουμε Ευρώπη".
Κρίνοντας από την "φιλοευρωπαϊκή" terrorganda των εγχωρίων "ευρωπαίων" στο πρόσφατο δημοψήφισμα του Ιουλίου, η αποπομπή (όπως κι αν θα τη βαφτίσουν) του ψευδοκράτους από την ευρωζώνη θα έχει τρομακτικές συνέπειες για την τσέπη τους και την κοινωνική τους θέση: γιατί, όπως έλεγε κι ο αείμνηστος Επίκουρος "δεν είναι δυνατόν να μην φοβάται αυτός που εκφοβίζει" («ουκ έστιν άφοβον είναι φοβερόν φαινόμενον»).
Η πρώτη εμφανής συνέπεια θα είναι ότι με την έξοδο από το ευρώ και την επακόλουθη διακοπή της δανειακής επιδότησης του ψευδοκράτους, αυτό θα κηρύξει και επισήμως πτώχευση (όσοι ισχυρίζονται ότι το χρέος του ψευδοκράτους θα μετατραπεί σε δραχμές, απλώς παραπλανούν τους αδαείς: εδώ δεν είναι δυνατόν το χρέος να εξυπηρετηθεί σε ευρώ και θα εξυπηρετηθεί σε σούπερ υποτιμημένες δραχμές;).

Η πτώχευση του ψευδοκράτους (και της ψευδο-οικονομίας του) θα επιφέρει μια περίοδο ευεργερτικής για την κοινωνία αποσταθεροποίησης και ανωμαλίας.
Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες αργόμισθοι βολεμένοι πελατοστρατιώτες θα πάρουν την άγουσα για την ανεργία, αφού το μή δανειοεπιδοτούμενο πλέον ψευδοκράτος δεν θα έχει να τους πληρώνει (άλλωστε η Ελλάδα με εκατό το πολύ χιλιάδες δημόσιους διοικητικούς υπαλλήλους την κάνει μια χαρά τη δουλειά της - και άλλωστε και σήμερα, ένα μόνο κορόιδο στα πέντε αργόσχολα πελατόσκυλα βγάζει όλη τη δουλειά). Επίσης μερικές εκατοντάδες χιλιάδες υψηλοσυνταξιούχων θα δουν τις συντάξεις τους να εκλογικεύονται προσγειούμενες στις πραγματικές δυνατότητες της -ανύπαρκτης- ελληνικής οικονομίας (δηλαδή κάπου στα 200 με 300 ευρώ -εννοείται σε δραχμές). Οι μισθοί των εναπομεινάντων υπαλλήλων του ψευδοκράτους θα εκλογικευτούν και αυτοί και θα κυμανθούν (ενν. σε δραχμές) μεταξύ 300 και 700 ευρώ (ό,τι δηλαδή ζητούσαν ως αυτονόητο οι λογιστές των δανειστών του ψευδοκράτους, αλλά και κάθε οικονομολόγος με στοιχειώδη γνώση των θεμελιωδών αρχών της Δημοσιονομικής). Έτσι μια καθαρίστρια θα παίρνει, ας πούμε, 300€ και ένας δικαστής 700€ (ενν. σε υποτιμημένες δραχμές). Οι υπόλοιποι θα βρίσκονται στο ενδιάμεσο.
Παράλληλα η διακοπή τής, άμεσης ή έμμεσης, ευρω-αιμοδότησης χιλιάδων κρατικοδίαιτων επιδοτούμενων ψευτοεπιχειρηματιών (εργολάβοι Δημοσίου, καναλάρχες, τράπεζες, ΚΕΚ, Εκκλησία Α.Ε. κλπ.) θα τους οδηγήσει είτε στο να κλείσουν (το καλύτερο), είτε στο να βάλουν χέρι στα λεφτά που έχουν στην Ελβετία προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους και να μην πτωχεύσουν. Αυτός θα είναι και ο μόνος τρόπος ώστε να ριχτούν επιτέλους στην αγορά τα περιβόητα ευρώ που είναι κρυμένα στα στρώματα και στις ξένες τράπεζες (το αποκαλούμενο και "λίπος").