...υφαίνοντας την ου-τοπία μας: "Όργανο" της κεντρικής ονειρικής γεννήτριας παραγωγής ιδεών της αμετανόητα μη κομματικής,
και με δικούς της όρους πραγματικής, "συμμορίας"
αιθεροβάμονων,ουτοπιστών και πιστών κάθε ιερά μοναδικής ανθρώπινης στιγμής.
Χωρίς αφεντάδες και δούλους, αυτόκλητους σωτήρες, μεσσίες και ποιμένες,
εθνοσωτήριους ψαλμούς, σπόνσορες, δόγματα και ιδεολογικές αλυσίδες...
ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)
Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...
...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...
" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke,τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"
Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...
«Το να μεταμορφώσεις την αντίληψη του κόσμου και να αλλάξεις τη δομή της
κοινωνίας είναι το ίδιο πράγμα. Απελευθερώνοντας τον εαυτό του κάποιος,
έχει αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης και, συνεπώς, έχει
μετασχηματίσει την κοινωνία» Πήτερ Μάρσαλ
Δεν κάναμε όλη αυτή τη διαδρομή των εκατοντάδων χιλιάδων ετών από τις
Σαβάνες μέχρι τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις για να καταλήξουμε homo
Consumus. Δεν μας αξίζει μια τέτοια μοίρα. Η πολυθρύλητη ελευθερία μας
είναι σχεδόν ανύπαρκτη –δοκιμάστε, για παράδειγμα, να μην πληρώσετε για
κάποιους μήνες τους λογαριασμούς σας…– και οι επιλογές μας
περιορισμένες. Άλλωστε δεν μπορούμε να διαλέξουμε αυτό που είμαστε
(δηλαδή παγιδευμένοι στο Matrix της «πραγματικότητας»), μπορούμε μόνο να
διαλέξουμε αυτό που θέλουμε να γίνουμε:
να ξεφύγουμε από αυτό και να δραπετεύσουμε στην «έρημο του πραγματικού»...
Αντιστεκόμενοi ή όχι το Matrix της καθημερινότητας μας τρέφεται από τα
ίδια του τα απορρίμματα, παίρνει την ενέργεια του από την ενέργεια που
δαπανά σ’ ένα είδος θαύματος της υποκατάστασης. Η λάμψη του προέρχεται
από τα ελαττώματα του. Ο πόνος και η μιζέρια που μας προκαλεί μας κάνουν
ακόμη καλύτερες «μπαταρίες».
(Αναδημοσίευση κάποιων παλιότερων σκέψεων, ελαφρώς ή μερικώς εμπλουτισμένων, καθώς δεν σταματάμε να αφουγκραζόμαστε τα μέσα και τα έξω μας και να προσπαθούμε να εξελισσόμαστε... Ως συμφιλιωμένα με το ότι είμαστε και όπως φαίνεται θα παραμείνουμε ατελή όντα που επιζητούν, εκτός και κάποιων άλλων, και την..."ηδονή"! Αυτήν την εκπληκτική διδαχή του επικουρισμού που απελευθερώνει από αγκυλώσεις, φοβίες και τραύματα...)
Γνωρίζουμε την τοξικότητα των λέξεων. Γνωρίζουμε το διόλου σπάνιο αδιέξοδο και την περιοριστικότητα των ορισμών. Αλλά και των λεγόμενων αναγκαιοτήτων και ανησυχιών του σύγχρονου "Homo Securitus"...
Έχουμε καταλάβει ότι υπάρχουν έννοιες που δεν ερμηνεύονται μέσα από λεκτικά σχήματα, νοητικά επιδιωκόμενα άλματα που πασχίζουν να αποκτήσουν μορφή μέσω των γλωσσικών μηχανισμών. Είναι σαν να ζητάς να κατεβάσεις ένα αστέρι στη γη, χωρίς μάλιστα... να γίνεις στάχτη από τη λαμπρότητά του, αλλά να δηλώσεις και "κάτοχός του". Είναι σαν να θες να καλουπώσεις σε λεκτικούς ορισμούς τα μυστήρια της γέννησης και του θανάτου.
Από πού ερχόμαστε; Έχει κάποια βαρύνουσα σημασία αυτό τελικά; Κι αν ναι γιατί; Το τώρα είναι όλα τα λεφτά (χε χε! για εμάς αυτά που ξοδεύεις όσο πιο τρελά μπορείς - ελπίζουμε να μην σε πειράζει και τόσο ω! "θεϊκή πηγή"...και να χαμογελάς με κοσμικής χροιάς νόημα...).
Α..ναι! έχουμε και το "μετά", κάτι σαν μεταθανάτια δίκη με δικογραφία του "απολογισμού", της "σούμας" και αν συνεχίσει να απαιτείται "δουλειά στα καταναγκαστικά έργα"; άιντε φτου και πάλι από την αρχή στην "πλάνη της Ύλης" όπως δίδασκαν κάποιοι "σοφοί" τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην Ανατολή... Βαρετό ακούγεται από τη μια, δικαιολογία εξαιρετική από την άλλη για να επαναλαμβάνεις τις ίδιες ή ελαφρώς παραλλαγμένες μαλακίες στην επίγεια επανεκκίνηση, αλλά και με λίγο "υποψιασμένο ψάξιμο" στα best sellers, σεμινάρια, διαλέξεις "εσωτερικής γνώσης" και "αυτοβελτίωσης"... Ή αποτελεί μία δικαιολογία αυτοπεριορισμού, για να τσιμεντώσεις την αέναη στιγμή (και τις αστείρευτες δυνατότητες) που σου αναλογεί και αντηχεί ως το επέκεινα... Με το θάψιμό της και εγκλεισμό σε κάποια παραληρηματική αυτο-απομόνωση "εφησυχασμού κι απαλλαγής από τα επίγεια" ή στη σέχτα-"αδελφότητα"-"εσωτερική σχολή" και τελικά στην κατάληξη σε ιδρυματοποίηση και πομπώδη μάλλον απόπειρα της απόδοσης σπουδαιότητας στον εαυτό και τους..."μύστες" του, αυτούς που "έχουν γνώση"...
Και γιατί επιλέγουμε αυτό και όχι το άλλο και τι θα γινόταν αν...Ποιο είναι το περιτύλιγμα και ποια είναι η ουσία του φαινομένου και πόσο συχνά το πρώτο περνιέται για το δεύτερο; Έχει σημασία να ξέρεις ποιος είσαι και πού πας...Αλλά πώς ξέρεις τελικά ποιος είσαι, τι είσαι ή Δεν είσαι κι ας πίστευες το αντίθετο, τι θέλεις πραγματικά και αληθινά έξω από τις επιθυμίες-κάτεργα και τα ολέθρια τραγούδια Σειρήνων... Πώς θα "πιλοτάρεις" μέσα σε περιδινούμενες δίνες εξωτερικών καταστάσεων που σε παρασύρουν στην ορμή τους χωρίς να προλάβεις να καταλάβεις τι συμβαίνει, χωρίς να "κλωτσήσεις όπου βρεις", σπασμωδικά και επώδυνα τις περισσότερες των φορών, ή να αφεθείς μοιρολατρικά, χωρίς να έχεις μάθει να παραμένεις ήρεμος και στοχαστικός (κι άρα να μη γίνεσαι έρμαιο), ακόμη και όταν όλα πάλλονται με ταχύτητα και μοιάζουν να καταρρέουν... Και πώς ξέρεις ότι αυτή η διαδρομή είναι η σωστή να ακολουθήσεις όταν απορρίπτεις μια άλλη, με την καρδιά σου ίσως να σου φωνάζει για λάθος κατεύθυνση και εσύ να την αγνοείς... Και όταν κλείσεις για πάντα τα υλικά σου μάτια και απαλλαγείς από τη φτιαγμένη από χώμα και λάσπη σάρκα σου, γιατί κόβεσαι τόσο πολύ να ξέρεις πού θα πας; Γιατί να θες να εξασφαλίσεις και τη μεταθανάτια αποκατάστασή σου, ένα είδος μεταφυσικής ανασφάλειας που κατέτρεχε σαν στοιχειό και την υλική σου ανασφάλεια, μην επιτρέποντάς σου να ζεις στο τώρα...
Και ποιος μπορεί να πει λίγο πριν φύγει ότι τα μάτια του, όσο βρισκόταν εδώ κάτω, ήταν πράγματι ανοιχτά;
Πόσο αποκομμένοι είμαστε από την ορμή, τη ρευστότητα, το απρόβλεπτο, το πολύπλοκο δυναμικό σύστημα της ζωής και ζητάμε διαρκώς εγγυήσεις για ένα πιο..."ασφαλές μέλλον";... Αδυνατώντας έτσι να αδράξουμε το Παρόν... Ποιο είναι αυτό το επιτήδεια πολυμήχανο και φαφλατάδικο "εγώ", αυτό το "αρρωστάκι" που όλο "θέλει" και φοβάται να γυρέψει τα..."επικίνδυνα", τα "άφταστα", αλλά και να πάψει να φλυαρεί ακατάσχετα για να κοινωνήσει στη σοφία της σιωπής; Ποια είναι αυτή η στρατιά από επελαύνοντα "εγώ" που θέλει να κάνει κουμάντο στα άλλα "εγώ", κι όλα μαζί είτε επαίρονται, είτε οργίζονται, είτε μυξοκλαίνε, είτε θρηνούν, είτε μισούν; Μήπως στην ουσία εχθρεύονται την... ίδια τη ζωή; Μια πολύ διαφορετική σε ποιότητα και δονήσεις και εκπλήξεις και ανακαλύψεις και θαύματα ΖΩΗ;
Φυσικά και υπάρχουν "οδηγοί" στο δρόμο, αλλά και οι πιο σοφοί και ευφυείς είναι...τυφλοί...μπροστά στο κομμάτι αυτό της Σήραγγας, της διαδρομής που αναλογεί μόνο σε εσένα, στην "ιερή ατομικότητα", ακεραιότητα, υπερβατική και γεννεσιουργό φαντασία σου και την οξυμμένη κρίση και συνειδητότητα, με την πολύτιμη βοήθεια και των "οδηγών" και φυσικά των εμπειριών μέσα από δυσκολίες, δοκιμασίες και εμπόδια.
Πόσο μεγάλη και δύσκολη να περιγραφεί με λέξεις είναι αυτή η χαρά όταν ανακαλύπτεις στο δρόμο και τους συνοδοιπόρους...
Και μήπως το άγχος και η αγωνία για την εγγύηση της προστασίας μας, αλλά και του εγκλεισμού της ίδιας της φύσης μέσα σε θεωρητικά μοντέλα ερμηνειών με την ψευδαίσθηση της σταθερότητας, μήπως είναι τελικά και η αιτία για πολλά δεινά, ολέθριες αστοχίες και παρανοήσεις;
Και τι είναι τελικά αυτή η... ζωή;
Ο Καζαντζάκης έγραφε στην Ασκητική του: "ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, τη μήτρα και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μνήμα. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή"
Ακόμα κι έτσι να είναι, για να είναι φωτεινό αυτό το "μεσοδιάστημα" ίσως πρέπει να απαλλαγούμε από τη σκλαβιά και μιζέρια της μεγάλης σημασίας που δίνουμε στις λέξεις και την ηχώ τους, από την τάση μας να ζούμε για το μέλλον δολοφονώντας το παρόν το δικό μας και των άλλων και από την οριοθέτηση του μεγάλου μυστηρίου μέσα σε περιοριστικά και πάντα ημιτελή κουτιά "σταθερών ερμηνειών". Και να συντονιστούμε με τους στροβίλους της ζωής και αν χρειαστεί να λυγίσουμε στην πνοή τους. Αλλά χωρίς να ... σπάσουμε. Και θα βρούμε τον τρόπο να καβαλικέψουμε τους ανέμους, να καταλαγιάσουμε τις θύελλες, να γαληνέψουμε σε απάνεμα λιμάνια και να ανοίξουμε πανιά για θάλασσες και στεριές θαυμαστές και ρότες συναρπαστικές, άξιες να γίνουν αντικείμενα διήγησης και μνημόνευσης.
Και πώς θα αντιληφθούμε το Φως: Το διάχυτο παντού, έξω και μέσα μας κυρίως, όσο αναγεννιόμαστε εν ζωή και επικοινωνούμε με όλους τους πόρους μας με αυτό και τη θέρμη του και τη ζώσα πνοή του που δίνει πνοή στη δική μας. Θα γίνουμε κομμάτι και φορείς του, θα ταξιδέψουμε στις δέσμες του, αν αγνοούμε τη δύναμη της κάθε μοναδικής στιγμής; Αν δεν έχουμε ανοιχτά και οξυδερκή μάτια και καρδιά και μυαλό, αυτό που λειτουργεί τελικά όπως το αλεξίπτωτο κι άρα πρέπει να είναι ανοιχτό. (Φυσικά και δεν αναφέρομαι σε αυτό το θαμπό, τρεμοπαίζον "φως" στα αναφερόμενα "τούνελ μεταθανάτιων εμπειριών", το θολό και αμφιλεγόμενο, κατάλοιπο υλικών αγκυλώσεων ίσως ενός πλέον υπολειτουργούντος εγκεφάλου ...)
Τελικά...πόσο τρέμουμε στην ιδέα της πτώσης από την (επίπλαστη, μη υπαρκτή στον κόσμο και τη Φύση) θεοποιημένη "ασφάλεια"; Αν θα πέσουμε και πώς θα πέσουμε και αν θα καταλήξουμε στα επείγοντα, στα αζήτητα, στη "σκοτεινή άβυσσο", αν και πόσο θα τσακιστούμε, αν και πόσο θα πονέσουμε, αν θα θεραπευτούμε και πόσο θα διαρκέσει και θα στοιχίσει η θεραπεία, αν έπρεπε να κάτσουμε στα αυγά μας ασφαλείς, αν...αν...
Ε! τότε όχι μόνο δεν θα υψωθούμε ούτε στο ελάχιστο, δεν θα έχουμε το μυαλό μας στους αιθέρες πατώντας γερά και στο χώμα συνάμα, όχι μόνο δεν θα καταφέρουμε να προεκτείνουμε τη συνειδητότητα και να διευρύνουμε την αντίληψή μας με όσα εκπληκτικά και ανατρεπτικά και μεταμορφωτικά συνεπάγονται τέτοιες καταστάσεις... Αλλά θα παραμείνουμε κάτι γλοιώδες ωσάν τους σκώληκες σερνάμενοι στο χώμα, τις λάσπες και τα σκατά. Που ίσως και κάποτε να ονειρευτήκαμε τη μαγική θέα από μια ψηλή απάτητη κορφή και θελήσαμε να μεταφέρουμε όση από αυτή τη μαγεία μπορούμε και στα χαμηλά όταν έρθει και πάλι η ώρα να κατεβούμε...
Respect στους επιβαίνοντες του συγκεκριμένου λεωφορείου ή πούλμαν, που ωστόσο ίσως και να μην έχουν άλλη επιλογή παρά μόνο τον συγκεκριμένο δρόμο για να φτάσουν στον προορισμό τους. Τέτοιες εικόνες θα μπορούσαν να αποτελούν "ονειρικό σκηνικό", από αυτά που σε κάνουν να ξυπνάς απότομα, ταραγμένος και συνάμα ανακουφισμένος που επέστρεψες στην "ασφάλεια της εγρήγορσης"...
Από την άλλη όμως σκέφτομαι, για άλλη μια φορά, και κάποιες "αιρετικές" σκέψεις...Ρε, λες να είναι κάποιο είδος "βίτσιου", κάποια πάθηση που επισύρει "για το καλό μου" φαρμακευτική αγωγή ή ακόμη και ... υποχρεωτική εμβολιαστική πράξη; Κάποιες σκέψεις ας πούμε για τη βολή του "τσιμενταρισμένου αστού", που βρίθει από
Γνωρίζουμε τους "φραγμούς", τις παγίδες και το βάλτωμα και συχνά την (επιτηδευμένη) τοξικότητα των λέξεων. Γνωρίζουμε το διόλου σπάνιο αδιέξοδο και την περιοριστικότητα των ορισμών. Αλλά και των λεγόμενων αναγκαιοτήτων και ανησυχιών (ή Φόβου μπροστά στο Άγνωστο, που συνδέεται σαφώς με τον απονεκρωτικό εν ζωή φόβο θανάτου) του σύγχρονου "Homo Securitus"...Έχουμε καταλάβει ότι υπάρχουν έννοιες αέναες και συνάμα απλές μέσα στη φαινομενική πολυπλοκότητα της φύσης τους, νοήματα που δεν υπακούουν σώνει και καλά σε μεταφυσικούς νόμους αλλά επιδέχονται απόλυτα φυσικές ερμηνείες, που η σύγχρονη "επιστήμη" επιμένει να "αγνοεί" και που δεν ερμηνεύονται μέσα από λεκτικά σχήματα, νοητικά επιδιωκόμενα άλματα που πασχίζουν να αποκτήσουν μορφή μέσω των γλωσσικών μηχανισμών. Είναι σαν να ζητάς να κατεβάσεις ένα αστέρι στη γη, χωρίς μάλιστα... να γίνεις στάχτη από τη λαμπρότητά του, αλλά να δηλώσεις και "κάτοχός του". Είναι σαν να θες να καλουπώσεις σε λεκτικούς ορισμούς τα μυστήρια της γέννησης και της ακριβούς μορφοδιάταξης της νέας ζωής και του επερχόμενου θανάτου, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης "ψυχής" (ή Ενέργειας που διατηρείται και...εξελίσσεται με δικούς της τρόπους μετά την υλική φθορά), μέσα στον ακατανόητο για την μέση ανθρώπινη αντίληψη όρο της "αιωνιότητας" . Mε πιο απλά λόγια, οι λεκτικοί ορισμοί και τα γλωσσικά σχήματα είναι περιοριστικά και οι ορισμοί είναι, εκτός από μονολιθικοί, κι απονεκρωτικοί... Αλλά ακόμη και αυτή εδώ η απόπειρα αποτύπωσης μέσω γλωσσικών μηχανισμών ίσως είναι περιοριστική, ως προς το εύρος των νοημάτων που ανοίγουν σαν μαγική βεντάλια μέσα στην αναπόφευκτη κάψα του καλοκαιρινού ήλιου (και την κλιματική κλάψα των "κλειδοκρατόρων" της διανοητικής και υλικής φυλακής μας) ...
Διάβασε με τη δέουσα προσοχή το παρακάτω απόσπασμα:
- Οι επιστήμονες σκέπτονται σε γλώσσα επιστημονική. Οι ποιητές σκέπτονται σε γλώσσα ποιητική. Όλοι οι μορφωμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν λέξεις όταν σκέπτονται τα θέματα που τους απασχολούν, λέξεις που τους ήρθαν απ' το παρελθόν και υποδουλώνουν το μυαλό τους! Να γιατί ο μυθιστοριογράφος δεν μπορεί να κάνει μυθοπλασία που να ξεφεύγει από τα όρια του πραγματικού, οι επιστήμονες δεν μπορούν να ξεκινήσουν εκ των έξω και να πλάσουν μια θεωρία ανατρέχοντας σε φαινόμενα κατανοητά. Σε κάθε περίπτωση η βάση μιας σκέψης είναι μια λέξη, που ευθύς εξαρχής φέρνει στο νου ένα νόημα, είναι κάτι από το παρελθόν. Η κάθε διακλάδωση σκέψης είναι ένα παρακλάδι από λέξεις που εκφράζουν ιδέες και διέπουν ιδέες, ναι, δημιουργούν ιδέες, δυναστεύοντας μάλιστα το μυαλό.
Πρέπει να φτιάξουμε
τη Νέα Διεθνή Γραμματική.
Ένα άρθρο για τη γυναίκα, τον άντρα, το παιδί,
το σύννεφο, το δέντρο, το λιοντάρι.
Να επινοήσουμε νέους συνδέσμους,
ισχυρότερους μεταξύ μας.
Να παραβλέψουμε όπου χρειάζεται τους αντιθετικούς.
Και στις αντωνυμίες να υπάρξει καταμερισμός
απόλαυσης και ευθύνης·
να δοθεί έμφαση στο εμείς.
Το τρίτο πληθυντικό πρόσωπο
να υποστεί τη δικαιοσύνη των υπολοίπων.
Να αναδείξουμε, επίσης, τη δυναμική των μετοχών·
