ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

"Work, buy, consume, die"...Really?





«Το να μεταμορφώσεις την αντίληψη του κόσμου και να αλλάξεις τη δομή της κοινωνίας είναι το ίδιο πράγμα. Απελευθερώνοντας τον εαυτό του κάποιος, έχει αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης και, συνεπώς, έχει μετασχηματίσει την κοινωνία» Πήτερ Μάρσαλ
Δεν κάναμε όλη αυτή τη διαδρομή των εκατοντάδων χιλιάδων ετών από τις Σαβάνες μέχρι τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις για να καταλήξουμε homo Consumus. Δεν μας αξίζει μια τέτοια μοίρα. Η πολυθρύλητη ελευθερία μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη –δοκιμάστε, για παράδειγμα, να μην πληρώσετε για κάποιους μήνες τους λογαριασμούς σας…– και οι επιλογές μας περιορισμένες. Άλλωστε δεν μπορούμε να διαλέξουμε αυτό που είμαστε (δηλαδή παγιδευμένοι στο Matrix της «πραγματικότητας»), μπορούμε μόνο να διαλέξουμε αυτό που θέλουμε να γίνουμε:
να ξεφύγουμε από αυτό και να δραπετεύσουμε στην «έρημο του πραγματικού»...
Αντιστεκόμενοi ή όχι το Matrix της καθημερινότητας μας τρέφεται από τα ίδια του τα απορρίμματα, παίρνει την ενέργεια του από την ενέργεια που δαπανά σ’ ένα είδος θαύματος της υποκατάστασης. Η λάμψη του προέρχεται από τα ελαττώματα του. Ο πόνος και η μιζέρια που μας προκαλεί μας κάνουν ακόμη καλύτερες «μπαταρίες».

Όσο για μας, εμείς επιμένουμε να ζούμε μέσα από τις παγίδες που στήνουμε ο ένας για τον άλλον και το μόνο που πολλαπλασιάζει την ενέργεια μας είναι η αδράνεια του θανάτου…» - Γιώργος Στάμκος
από το "...Δεν κάναμε όλη αυτή τη διαδρομή...για να καταλήξουμε homo Consumus"! ...

...και Homo Securitus (Γνωρίζουμε την τοξικότητα των λέξεων. Γνωρίζουμε το διόλου σπάνιο αδιέξοδο και την περιοριστικότητα των ορισμών. Αλλά και των λεγόμενων αναγκαιοτήτων και ανησυχιών του σύγχρονου "Homo Securitus"...). Με τεχνολογικής παράκρουσης "φιλοδοξίες", "οράματα ενός λαμπρού (ολοκληρωτικά κορπορατικού και αστυνομοκρατούμενου) μέλλοντος", αφύσικες αγκυλώσεις και πάθη για γέλια και κλάματα και γκατζεταρισμένες συνήθειες...("Ρομποτοκάβλες", όπως συχνά τις αποκαλούμε εδώ!)

... ή έχουμε ψευδαισθήσεις που μας βυθίζουν ακόμα πιο κάτω στην άβυσσο της βελούδινης, "πολιτισμένης" ή και κυριολεκτικής σκλαβιάς ; :  so you think you are free...(?) ("Προορισμός" του ανθρώπου είναι να "τακτοποιηθεί" σε μια προβλέψιμη, "οργανωμένη" και καναλιζαρισμένη, δίχως "ακρότητες" και εντάσεις και ήσυχη σαν τη σιωπή του τάφου, "ζωούλα". Αυτή που επαινείται διότι κοιτάει πάντα τη δουλει(ί)ά της...) 
Άλλωστε:

-Συμπέρασμα: Καυλώνω άρα υπάρχω!( Η καύλα τού να έχεις τις μπογιές και τα πινέλα σαν καλλιτέχνης που ζωγραφίζει τον κόσμο στα δικά του αγαπημένα χρώματα, για να εισχωρήσει μέσα του. Η καύλα τού να αυτοκυβερνάσαι, να αυτοδιαχειρίζεσαι, να αυτοοργανώνεσαι, να αυτοεξυπηρετείσαι. Η καύλα τού να μη φοβάσαι τίποτα, να μην περιμένεις τίποτα, να μην ελπίζεις τίποτα που προέρχεται μέσα από τα τραγούδια των Σειρήνων, διακηρύξεις σωτήρων, υποσχέσεις κυφήνων. Η καύλα τού να πετυχαίνεις το σκοπό σου γιατί συνεχίζεις την προσπάθεια και μετά την αποτυχία. Η καύλα τού να μην εξαρτάσαι από προκαταλήψεις και θέσφατες, παντός τύπου και -ισμού, βεβαιότητες. Και η καύλα τού να μη φοβάσαι να διασχίσεις ερήμους για να βγεις κάποια στιγμή από μέσα τους.)

Έχουμε ξεχάσει να κοιτάμε τον ουρανό, έναν ουρανό που θύμα και αυτός τερατωδών προγραμμάτων "γεωμηχανικής" (sic) ξερνάει πάνω στους δίποδους αμνούς αρρώστια και μίσος συγχρόνως των "προγραμματιστών". Έναν νοσηρό ουρανό που πέφτει πάνω στα κουφιοκέφαλά μας, γεμάτος βάριο, στρόντιο αλουμίνιο και πολυμερή, κι άλλα"υγιεινά καλούδια" την ώρα που τα ανθρώπινα κοπάδια έχουν εκστασιαστεί ή βλαστημάνε κοιτώντας το football ή ακούγοντας τα ξηλωμένα λόγια των ηγητόρων τους στις οθόνες του μεγάλου ύπνου ή ψυχικού προγραμματισμού, μέσω διαρκών ψεμάτων και ακατάσχετης τρομολαγνείας...Την ίδια ώρα δηλητηριάζουμε τον οργανισμό μας, κάθε στιγμή, μεγάλοι και μικροί, (εκτός από τα πνευματικής φύσης) με κάθε λογής τοξικά και άκρως επικίνδυνα χημικά και καρκινογενή σκουπίδια που μας τα πλασάρουν ως τρόφιμα ή θεραπευτικά προληπτικά μέσα. Σ'ένα αφύσικο μοντέλο "ζωής"...

Ναι! Όπως ακούγεται στο αρχικό τραγούδι του βίντεο, "ζούμε ήδη στην κόλαση"!

 Να το θέσουμε λοιπόν κομψά αυτό που απαιτείται:

Φτύστα! ΟΛΑ! Τα συνθήματα της ύπνωσης πάνω στα ίδια τα υπερ-ύπουλα, σκουληκιασμένα, αλαζονικά, φονικά μούτρα των "κλειδοκρατόρων" του παγκόσμιου οικοδομήματος (πώς σου φαίνεται αυτή η ερμηνεία του κόσμου όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς οι "μηδενιστές"; : https://www.youtube.com/watch?v=HScVul8WGKM ) και των κατάπτυστων, γελοιοτάτων πολιτικών αχυρανθρώπων και εξαγορασμένων τσιρακίων τους (δημοσιογραφικών πορνών, "ειδικών", "επιστημόνων"- "πνευματικών ταγών" ή πιο σωστά τράγων, ινστρούχτορων κι επαγγελματιών "επαναστατών"):

Όταν σου φωνάζουν "σήκω!"
εννοούν άλλαξε στάση καναπέ.

Όταν τους ακούς να λένε "ξύπνα!"
πειραματίζονται με καινούργια υπνωτικά.

Όταν σου μιλούν για "ευθύνες" 
αναζητούν πειθήνια υποζύγια.
Όταν κόβονται για "αγώνες!" 
μία ακόμη προδοσία έχει υφανθεί.
Όταν ουρλιάζουνε "περί τάξης!" 
τρέμουνε πραγματικά
τη μεγαλοσύνη του Χάους στην Ύπαρξη
που πορεύεται αδελφωμένο με την "Τάξη".

Όταν πια διακηρύττουνε το "δίκαιο!"
πιστωτές και νεκροθάφτες κάνουνε χρυσές δουλειές.

Κι όταν βγάζουνε φωτιές για "ελευθερία!"
αυξάνονται οι υψίστης ασφαλείας φυλακές.


 ......................................................

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου