ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 22 Μαρτίου 2026

Στο ίδιο πάλι σκληρό θρίλερ γινόμαστε οι θεατές ...

 (...μέχρι να έρθει και η δική μας κάποτε σειρά, με τον ένα ή άλλο τρόπο, με στρατιωτικά ή ισοπεδωτικά οικονομικά μέσα να γίνουμε ίσως κι εμείς εκτοπισμένοι, άστεγοι, ξετιναγμένοι...Με αποφάσεις άλλων, "μεγάλων", που γι' αυτούς ο ανθρώπινος πόνος και η απόλυτη δυστυχία δεν μετράνε στην ουσία ούτε καν σαν αριθμοί...Σ' έναν παρανοϊκό, τρομολάγνο και ανθρωποβόρο κόσμο, όπου όλα τα κακά συνδέονται, αργά ή γρήγορα, σαν πειραματικά συγκοινωνούντα δοχεία...)

Όταν και ο νότιος Λίβανος μετατρέπεται σε Γάζα: 1.000.000 εκτοπισμένοι, 1.000 νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, 37 χωριά σβήστηκαν από το χάρτη, 40.000 σπίτια καταστράφηκαν, αποικισμός και προσάρτηση περιοχών..!!

 
 
(video: https://x.com/camille_moscow/status/2035403253362364470)

To Ισραήλ αφού απέτυχε μαζί με τις ΗΠΑ να καταβάλουν το Ιράν τώρα ο Νετανιάχου ζητάει απεγνωσμένα από όλους τους ηγέτες του κόσμου να τον συνδράμουν.. Επίσης αφού απέτυχε παταγωδώς παρά την υποστήριξη της υπερδύναμης στον πόλεμο με κράτος που είναι το Ιράν επιδιώκει να ρεφάρει βάζοντας τα τώρα και πάλι, όπως έκανε με τη Χαμάς, με μια οργάνωση τη Χεζμπολά..Έπεσε ξανά κατηγορία, ταπεινωτικός υποβιβασμός..

Το Ισραήλ ζητά την προσάρτηση και τον αποικισμό του νότιου Λιβάνου κατά μήκος του ποταμού Λιτάνι.

  • Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να «αποτραπεί η επιστροφή της Χεζμπολάχ».
  • Ο αποικισμός του νότιου Λιβάνου ήταν προβλέψιμος και ευθυγραμμισμένος με τους στόχους του Ισραήλ από την έναρξη του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας.
  • Τον περασμένο Φεβρουάριο, το Ισραήλ ψέκασε ξανά το ζιζανιοκτόνο γλυφοσάτη σε γεωργικές εκτάσεις στο νότιο Λίβανο, με στόχο την καταστροφή των καλλιεργειών και των μέσων διαβίωσης των τοπικών πληθυσμών.
  • Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γίνεται λόγος για την προετοιμασία παρόμοιων σχεδίων για τα πρόσφατα προσαρτημένα συριακά εδάφη, την επιστροφή ισραηλινών οικισμών στη Λωρίδα της Γάζας και τη νομιμοποίηση νέων οικισμών στη Δυτική Όχθη.

Ο Κατζ είπε επίσης ότι διέταξε τον στρατό «να επιταχύνει την καταστροφή σπιτιών σε χωριά που βρίσκονται στη γραμμή επαφής» μεταξύ των δύο χωρών «προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι απειλές κατά των ισραηλινών κοινοτήτων, κατά το μοντέλο της Μπέιτ Χανούν και της Ράφα», αναφερόμενος στις δύο πόλεις στη Λωρίδα της Γάζας που ισοπεδώθηκαν από τον ισραηλινό στρατό.

 

Ολόκληρα χωριά σβήστηκαν από τον χάρτη: Η Mhaibib, με το 2.000 ετών ιερό του Προφήτη Βενιαμίν, έχει καταστραφεί ολοσχερώς, οι αιώνες ιστορίας της έχουν μετατραπεί σε ερείπια. Συνολικά, περισσότερα από 37 ιστορικά χωριά και 40.000 σπίτια έχουν εξαφανιστεί, αιώνες λιβανέζικης κληρονομιάς έχουν γίνει καπνός.

Εν τω μεταξύ, η «διεθνής κοινότητα» παρακολουθεί σιωπηλή… 

Σε μια σκηνή χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι βρίσκονται άστεγοι, φεύγοντας από τη σκόνη των ερειπίων και τον αδυσώπητο ήχο των πολεμικών αεροσκαφών. Δεν μιλάμε για αριθμούς, αλλά για ιστορίες, οικογένειες και όνειρα που εξαφανίστηκαν σε μια στιγμή. Ενώ ο ισραηλινός στρατός ανακοινώνει την έγκριση νέων επιθετικών στρατιωτικών σχεδίων και την επέκταση των επιδρομών βαθιά στο νότιο Λίβανο, η αντίσταση απαντά με μη επανδρωμένα αεροσκάφη αυτοκτονίας που φτάνουν στη βάση αεράμυνας στη Χάιφα, επιβεβαιώνοντας ότι το πεδίο της μάχης υπαγορεύει τους όρους. Σε ανθρωπιστικό επίπεδο, η καταστροφή ξεπερνά κάθε περιγραφή. Περισσότεροι από χίλιοι νεκροί, χιλιάδες τραυματίες και οι εκτοπισμένοι να κοιμούνται στους δρόμους, περιμένοντας ένα θαύμα. Ο ισραηλινός αρχηγός του επιτελείου κλιμακώνει τη ρητορική του και το Ιράν εισέρχεται στο προσκήνιο με μηνύματα διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, ενώ η Χεζμπολάχ αναδιοργανώνει μυστηριωδώς τις τάξεις της μετά τις επιθέσεις του 2024. Το Παρίσι προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά με προσπάθειες διπλωματίας με διαστημόπλοια, αλλά το ερώτημα παραμένει: Είναι ο ήχος των κανονιών πιο δυνατός από τη γλώσσα της ειρήνης; Αυτές είναι καθοριστικές στιγμές, όπου οι πολιτικές σκέψεις είναι συνυφασμένες με το αίμα των αμάχων, και όπου ο κόσμος περιμένει τι θα φέρουν οι επόμενες ώρες από την κόλαση των βομβαρδισμών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου