" Μισώ όλον τον κόσμο "

" Eίμαι ένας αποτυχημένος ναζί που βρήκε άσυλο στο νεοφιλελεύθερο τρελάδικο. Δεν υπάρχει λόγος να ομολογήσω ότι είμαι ναζί και να πάω στο ναζιστικό κόμμα, αφού από 'δω που είμαι τώρα, μπορώ να εκτονώνω καλύτερα τον κομπλεξισμό μου και το μίσος μου για τον κόσμο και τη ζωή.
Το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο, αλλά δεν θα κουρευτεί. Ακούγεται παράλογο; Όχι, δεν είναι παράλογο. Είναι διεστραμμένο. Είμαι ένας διεστραμμένος στην εξουσία και κάνω ό,τι μου καβλώσει (μεταφορικά μιλώντας, μια και δεν μου σηκώνεται). Σας μισώ όλους, σας γαμώ όλους (όχι φυσικά με το πουλί μου, που το έχω μόνο για κατούρημα, αλλά με την εξουσία). Πάντα θα βρίσκω κάποιον να τον γαμάω (με την εξουσία).
Μισώ όλον τον κόσμο. Θέλω να εκδικηθώ όλον τον κόσμο γιατί δεν αντέχω να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Μισώ τον εαυτό μου και γι' αυτό μισώ τον κόσμο. Αν μείνω εκτός εξουσίας θα είμαι ένα μηδενικό, κι αυτό δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πότε θα συμβεί. Είναι ένας φόβος που δεν με αφήνει να κοιμηθώ τη νύχτα. Και τώρα βέβαια μηδενικό είμαι, αλλά μηδενικό με εξουσία. Μου είναι πιο εύκολο να κάνω τους άλλους να με φοβούνται, παρά να με εκτιμούν.
Έχω κι άλλους φόβους. Όπως ότι κάποια μέρα κάποιος μπορεί να μην ψαρώσει με την εξουσία μου και να με ξεφτιλίσει για την πλάκα του. Να με φτύσει, ή να μου ρίξει κάνα γιαούρτι. Ή κάναν κουβά με σκατά. Ή απλώς να με κοιτάξει με φανερή περιφρόνηση. Αυτό θα ήταν χειρότερο κι απ' τα σκατά. Το φοβάμαι πιο πολύ από ό,τι το να με ξαναπυροβολήσουν. Ξέρω επίσης ότι μόλις γυρίσω την πλάτη μου, όλοι κουνάνε το κεφάλι με λύπηση. Δεν θέλω να με λυπούνται, γι΄αυτό θέλω να με φοβούνται. Να με τρέμουν. Αλλά ξέρω ότι τους προκαλώ περισσότερο λύπη από φόβο. Τί να φοβηθούν μωρέ από μένα; Τα χάλια μου;
Θα ήθελα να κλάψω για τη γαμημένη ζωή μου, αλλά δεν είμαι αρκετά δυνατός για να το κάνω. Μισώ αυτούς που μπορούν και γελούν. Το γέλιο το θεωρώ κατόρθωμα, που δεν θα καταφέρω ποτέ. Μισώ αυτούς που χαίρονται. Αλλά μισώ κι αυτούς που μπορούν και κλαίνε. Και το κλάμα επίσης είναι κάτι που δεν θα κατορθώσω ποτέ. Αυτοί που γαμάω (με την εξουσία μου) κλαίνε. Και όσο κλαίνε τόσο τους μισώ, γιατί όσο κλαίνε, τόσο πιο αξιοπρεπείς και πιο δυνατοί από μένα δείχνουν ότι είναι. Άσε που μετά από λίγο μπορεί να γελάνε.
Μισώ και ξέρω ότι δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου εκτός από αυτό το πράγμα. Μισώ τη μάνα που με έκανε, μισώ τον εαυτό μου, μισώ τους πάντες γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να αποκτήσω τη δύναμη ούτε του πιό κακομοίρη απ' αυτούς. Μισώ αυτόν τον κόσμο, που όση εξουσία κι αν αποκτήσω θα με λιώνει καθημερινά σαν να ήμουν σκουλήκι. Σαν να είμαι σκουλήκι. "

απόσπασμα από το πολύ καλό (χειρουργικά εύστοχο) άρθρο του ΥΠΝΟΒΑΤΗ με τίτλο RESTART!
Όσο για εμάς περί του φανερού ναζί-υπουργού και της ανάλογης νοοτροπίας παρέας του: Η προκλητική "μοναξιά" τους..

"ΜΕΝΕΙΣ ΕΥΡΩΠΗ" (Ή ΣΤΟ ΝΕΥΡΟΚΟΠΙ); - Τίποτα δεν έχει τελειώσει...

Στροφή στον ρεαλισμό: το ευρώ (και το βόλεμα) δεν κάνει τον ευρωπαίο

 

ένα τραγούδι για "ρομποτάκια"

"Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια." ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΦΡΑΓΚΛΙΝΟΣ

Ένα τραγουδάκι για το θαυμαστό καινούργιο κόσμο που περνάει ήδη τις πύλες των ζωών μας και εγκαθίσταται σαν κατακτητής που τα παίρνει όλα. Μια πάνκικη ομοβροντία που αφορά "βοσκούς και πρόβατα". Και που θα έκανε τον Κλάες Άντερσεν -"Να φοβάσαι όσους θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα και ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι"- να χαμογελάει σαρδόνια. Και τις παρέες των "αριστερών και δεξιών" και τεχνοκρατών "κτηνοτρόφων" να βγάζουν επιχείλιο έρπη από το άγχος..

"Αυτός που σκύβει μπροστά στο μαστίγιο.."

 Ή Ελευθερία, ή ησυχία. Πρέπει να διαλέξετε. Ή θα είσαστε ελεύθεροι, ή θα είσαστε ήσυχοι. Και τα δύο μαζί δε γίνονται.  Θουκυδίδης

Μην προσπαθείτε να ερμηνεύσετε τα παράλογα με όρους ορθής λογικής και πολιτικής ανάγνωσης ιδωμένης αυστηρά μέσα στα πλαίσια που καθοριζονται από αυτήν. Γιατί τότε το δημοψήφισμα που έφερε η κυβέρνηση, με το αποτέλεσμα που απέσπασε στη συνέχεια από αυτό, θα σήμαινε σκληρή και γεμάτη σθένος διαπραγμέτευση με τους αποκαλυπτικά ανάλγητους δανειστές, με μια συμφωνία που δεν θα δίνει τη χαριστική βολή στα εργασιακά και τη συνοχή του κοινωνικού ιστού κι αν χρειαστεί και χρήση ενός ιστορικού εκβιασμού σε βάρος τους: ή "κουρεύετε" σε μεγάλο βαθμό το μη βιώσιμο  χρέος -σύμφωνα και με την παραδοχή τόσο του ίδιου του ΔΝΤ όσο και της αμερικανικής παρεμβατικής ανακοίνωσης- ή σκεφτόμαστε ακόμα και την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, ξέροντας πως εσείς ούτε έχετε τα νομικά εργαλεία να το καταφέρετε ούτε μπορείτε να αντέξετε το δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος της εξόδου -κάτι που αποδείχτηκε περίτρανα από τις πρόσφατες δηλώσεις τους- και των αλυσιδωτών διαλυτικών αντιδράσεων για το ήδη υπό σοβαρή αμφισβήτηση στις πραγματικές επιδιώξεις του κατασκευάσματός σας! Άλλωστε το δημοψήφισμα έγινε για να έχεις και το "back up" της αμεσοδημοκρατικά δηλωμένης στήριξης του λαού, που εσύ την επικαλέστηκες!

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: TO "OXI" ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ "ΝΑΙ"
ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΡΕΜΑΤΟΡΙΑ

Ή μήπως δεν ήθελαν τελικά αυτό; Μήπως τελικά το ζητούμενο, όπως πολύ σωστά επισήμανε και ο ανιχνευτής -Άραγε κατά πόσο νομιμοποιούσουν για αυτό;- μετά την χωρίς ουσιαστικό πρακτικό λόγο προσέγγιση των αμαρτωλών πολιτικών δυνάμεων και σε βάρος των πραγματικών έως ζωτικά μακροπρόθεσμων συμφερόντων του τόπου, ήταν να καθαγιαστούν όλοι εκείνοι που συνήργησαν με τις προδοτικά διαλυτικές, παράτυπες και καταχρηστικές πολιτικές τους στο να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε; Να εξιλεωθούν για όσα έκαναν και προώθησαν τα τελευταία χρόνια, πριν και κατά τη διάρκεια μνημονίων, να παρουσιαστούν ως ισότιμοι συνεργάτες στη διαχείριση της κρίσιμης κατάστασης και μετά τον χαμό που ακολούθησε το "capital control" και το οποίο η κυβέρνηση γνώριζε πολύ καλά ότι πρόκειται, ή έστω υπάρχουν σοβαρότατες πιθανότητες, να συμβεί; Αφού, κ.πρωθυπουργέ και στελέχη, ο "λαός δεν φάνηκε να μάσησε", εσείς γιατί φαίνεστε να κιοτεύετε με συνοπτικές διαδικασίες ενάντια σε τελεσίγραφα και απειλές και φριχτές σε βάρος σας προσβολές από τους Ευρωπαίους "φίλους"; Και να υποδουλώνεστε σε χειρότερες καταστάσεις για την κοινωνία σε σχέση με τις προ δημοψηφίσματος, παρά τις "αντάρτικες δηλώσεις" μεγαλοστελεχών σας-Λαφαζάνης: "Δεν υπογράφουμε την θανατική καταδίκη των Ελλήνων".  Και τι γίνεται με την περίφημη επιτροπή του -υπεραναγκαίου ως νομιμοποιημένη πια άρνησή του- δημόσιου λογιστικού ελέγχου του χρέους; Που κανείς δεν λέει τίποτε πια γι'αυτήν; -σύμφωνα και με το άρθρο 7 κανονισμού που υιοθετήθηκε το Μάη του 2013 από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αφορά τις χώρες που υποβάλλονται σε ένα σχέδιο διαρθρωτικής προσαρμογής και της συσσώρευσης υπερβολικών επιπέδων χρέους κι άρα λεπτομερούς ονομαστικής αναζήτησης και παραπομπής στη δικαιοσύνη όσων ευθύνονται για ληστρικές παρατυπίες και μαφιόζικες τοκογλυφικές μεθοδεύσεις..."

Μέσα σε αυτό το κωμικοτραγικό θέατρο παραλόγου και μηχανορραφιών σε παγκόσμιο πολιτικό επίπεδο, προσομοιάζοντας στις παράνομες και ύπουλες πρακτικές των πολυεθνικών κολοσσών σε βάρος των συμφερόντων και της καλής υγείας των πληθυσμών, και μέσα από ποτάμια εξαπάτησης που αναβλύζουν από τις "πηγές" καλά κλειδωμένων ατζέντων, οι πολίτες μοιάζουν με έρμαια στα νύχια και τα κόλπα των εξουσιαστικών ελίτ, των γύρω από αυτές πολιτικών υπηρετών και της ιστορικά πρωτοφανούς δικτατορίας του πλέον "κοντόφθαλμου" και μισάνθρωπου υπερ-κέρδους!

Τι σημαίνει τελικά "δημοκρατικές συνθήκες"; Μήπως πρέπει να προσαρμοστεί αυτή η έννοια στο πνεύμα των νέων εποχών και της "τάξης" τους και να μεταφερθεί αναθεωρημένη και στα σχολικά τους εγχειρίδια παραγωγής υπάκουων σαστισμένων σκλάβων;
Μικρές κουβέντες ενάντια σε μεγάλες αυτ-απάτες

Και τελικά αυτό το κείμενο που είχα γράψει όχι πριν από πολύ καιρό, κατά πόσο μπορεί ν'αποδειχτεί προφητικό; Η "αριστερά" ήρθε- η ελπίδα έφυγε;

"Αυτός που σκύβει μπροστά στο μαστίγιο δεν αξίζει παραπάνω απ'αυτόν που το κρατάει!"
EMILE ARMAND

Ο Ένοικος...

Ναι, mr Τουσκ, στη συγκεκριμένη περίπτωση τεράστιας απάτης και δολοφονικής κοινωνικά "μπίζνας", οι πιστωτές είναι και κακοί και ανήθικοι! Όπως όλοι οι "νονοί" και τα όργανα της μαφίας!

Ας κάνουμε λοιπόν μια "σούμα ανακεφαλαίωσης", όσον αφορά τις "ιδιάζουσες μεθοδεύσεις" περί απεχθούς ελληνικού χρέους και αλυσιδωτών αντιδράσεων που προκαλεί σε μια απαξιωμένη Ε.Ε. στη συνείδηση του "μη τοξικού κόσμου" (όπως ήταν οι έχοντες συμφέροντα και οι εξανδραποδισμένοι από τη φύση τους και εραστές της πιο προκλητικής μαζικής ταπείνωσης, από εσωτερικούς και εξωτερικούς "μεγαλοπαράγοντες", φηφοφόροι του "ΝΑΙ"), στηριζόμενοι και σε δεδομένα από παλαιότερες αναρτήσεις μας.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
Το ΔΝΤ ομολογεί το έγκλημα: «Λάθος» το μνημόνιο και το PSI. Αυτοκριτική για το ΔΝΤ που ομολογεί ότι «υποτίμησε τις επιπτώσεις της σκληρής λιτότητας και εκτίμησε λάθος την πορεία του χρέους» Εμπιστευτική έκθεση του ΔΝΤ που αναπαρήχθη από πλειάδα ξένων ΜΜΕ, εκθέτει την τρόικα και τους εγχώριους στυλοβάτες των μνημονίων καθώς αναγνωρίζει ότι η σκληρή λιτότητα έπνιξε την Ελλάδα εν γνώσει των ιθυνόντων ΕΕ και ΔΝΤ. Εξάλλου αξιωματούχοι του ΔΝΤ έχουν δηλώσει ότι ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΒΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΗ ΕΛΑΦΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ τότε αυτό ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΒΙΩΣΙΜΟ! Κι αυτό προέρχεται από χείλη των δανειστών και όχι των οφειλετών! Μετά, λοιπόν, το PSI του 2012 το χρέος της Ελλάδας πέρασε, ή το πέρασαν πιο σωστά οι πανούργοι και παντελώς ανήθικοι σιωνιστές τοκογλύφοι, από τους ιδιωτικούς τομείς της Ευρώπης, όπως τα funds, τα ασφαλιστικά ταμεία και φυσικά οι παρασιτικές τους τράπεζες, στο δημόσιο τομέα. Αυτό σημαίνει ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος του τεχνητά διογκωμένου ελληνικού χρέους (Έκθεση-φωτιά για κυβέρνηση Παπανδρέου: Φούσκωσε το έλλειμμα κι έστειλε την Ελλάδα στο ΔΝΤ"​ και Το "Colpo Grosso" του ελληνικού χρέους, με στοιχεία αποκαλυπτικά για τον ρόλο των "πατριωτών" πρωθυπουργών και των Γερμανών αετονύχηδων) ανήκει πια σε ευρωπαϊκά κράτη! Οπότε τι; Τι αν, όπως πρότεινε και το όχι και τόσο συμπαθές στα φασισταριά της Κομισιόν αν και πυλώνας του χρηματοπιστωτικού παγκόσμιου φασισμού ΔΝΤ, επέλθει μια γενναία απομείωση ή "ανακουφιστική ελάφρυνση" του ελληνικού χρέους ως προς το ΑΕΠ; Πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι ένα τέτοιο κούρεμα θα επηρεάσει επιβαρύνοντας δραματικά τους προϋπολογισμούς των κρατικών ευρωπαϊκών κατόχων χρέους, καθώς η Ελλάδα θα έχει επιτύχει έτσι τη διαγραφή ενός μεγάλου ποσοστού χρέους (που η υπερβολική συσσώρευση των επιπέδων του παραπέμπει και σε αδιαφανείς έως μαφιόζικες μεθοδεύσεις όπως θα εξηγήσουμε και μετά), επιμερίζοντας το κόστος του ανάμεσα στην Ελλάδα και τους Ευρωπαίους εταίρους!
Δεν είναι καθόλου τυχαία η αναφορά του Τσίπρα, πριν λίγες ώρες, σε ένα πλήρως απαξιωμένο ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο και ανήμπορο να αντιδράσει στα "νομοθετήματα" και τελεσίδικες διατάξεις μιας πρωτοφανώς ολοκληρωτικής Κομισιόν, περί δραματικής ελάφρυνσης  του συσσωρευμένου γερμανικού χρέους μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, συντελώντας στο οικονομικό θαύμα της Γερμανίας και τη μετατροπή της σε οικονομικό μπαμπούλα (ένα είδος κατάπτυστου bullying) της σημερινής υποταγμένης σε αυτήν (και τον ιδιοκτήτη της,τις ΗΠΑ) Ευρωζώνης (Η διαγραφή του γερμανικού χρέους στο Λονδίνο το 1953). Αν συγκρίνουμε την ιστορική εκείνη περίπτωση με τη σημερινή ελληνική κρίση χρέους, θα διαπιστώσουμε (αντλώντας στοιχεία από τον παραπάνω σύνδεσμο) ότι κάποιες από τις εξόφθαλμες αδικίες μιας τέτοιας σύγκρισης είναι οι εξής:

Μικρές κουβέντες ενάντια σε μεγάλες αυτ-απάτες

H δημοκρατία είναι πράττειν. Αν τα λόγια και ευχολόγια πολιτών και πολιτικών δεν ταυτίζονται με την πράξη ή δεν ενεργοποιούνται προς την επίτευξη πράξεων, τότε η δημοκρατία καταντάει μια γελοία και εκφυλιστική φαντασίωση.

Όσο για την ισχύ, αυτή δεν μετριέται από τον πόνο και το φόβο που έχεις την ικανότητα -και τα μέσα- να προκαλέσεις στον άλλο. Αλλά από τον πόνο και το φόβο που μπορείς να αντέξεις.

Όταν μια δημοκρατία στα λόγια -ή "νησίδες" μέσα σε αυτήν- εγκαθιδρύει/-ουν το φόβο στις καρδιές των πολιτών, σπέρνοντας συγχρόνως και τον πόνο στις ζωές τους, τότε πρόκειται για μια τυραννία -ή "νησίδες τυραννίας"- άξια να πολεμηθεί/-ούν μέχρι την οριστική συντριβή της/τους.

Ενεργός πολίτης σημαίνει ενεργή διαρκώς συμμετοχή στις διαδικασίες συγγραφής της αφήγησης που τον αφορά άμεσα και καθορίζει την ίδια την ύπαρξή του μέσα στην Πολιτεία. Σε κάθε άλλη περίπτωση πρόκειται για υπήκοο και έρμαιο νόμων ξένων προς αυτόν και τις ανάγκες του.

Για να μην έχουμε αυτ-απάτες.
Και να μην προσδοκούμε να εισχωρήσει έστω και υποψία φωτός μέσα στη σκοτεινιά. Αναζητώντας σανίδες σωτηρίας έξω από τους εαυτούς μας και αγκαλιές επαγγελματιών κηδεμόνων, με εκπαίδευση σε τεχνικές μαζικής ύπνωσης.
Ο διαρκής, παρατεταμένος ύπνος δεν διαφέρει και πολύ από το κώμα, δηλαδή από μια κατάσταση που φλερτάρει περισσότερο με το θάνατο παρά με τη ζωή.

Και δεν υπάρχει πιο ήσυχο πράγμα από τους νεκρούς.

Ο Ένοικος...

Άραγε κατά πόσο νομιμοποιούσουν για αυτό;

Όταν μιλούσαμε για "ενωτικό μέτωπο", ενόψει των εξελίξεων, εννοούσαμε (κάτι που δεν χρειαζόταν πιστεύουμε περισσότερες επεξηγήσεις) σαφώς περί ένωσης σε επίπεδο κόσμου και δυνάμεων από τα κάτω, ανεξαρτήτως κομματικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων και προτιμήσεων. Ανθρώπων που  παλεύουν ενάντια σε μικρούς "θεούς" (=κερδοσκόπους-τοκογλύφους-εγχώριους καταχραστές του δημόσιου χρήματος-εργοδότες που θησαυρίζουν από τις καταστάσεις) και δαίμονες(=μια συμμορία τεχνοκρατών και γραφειοκρατών που αντιμετωπίζουν τους λαούς ως σφάγια και αναλώσιμα πιόνια στην ταμειακή μηχανή τους).

ΔΕΝ αναφερόμασταν σε αποδεδειγμένα σεσημασμένους δωσίλογους, συνεργούς σε σχεδιασμούς κοινωνικών γενοκτονιών και πρόθυμους διεκπεραιωτές επιβολής και παγίωσης μιας επονείδιστης εργασιακής δουλείας που είχαν το σαδιστικό θράσος να της προσδίδουν και "κοινωφελή χαρακτήρα"("Κοινωφελής", ενοικιαζόμενη εργασία... και  «Ωφελούμενοι» δουλοπάροικοι) και ξεχαρβάλωσης του κοινωνικού ιστού και των ζωτικών υποδομών του(«Eκατόμβες νεκρών» ετοιμάζει η κυβέρνηση- Οι πρωθυπουργοί και υπουργοί Υγείας ήταν εδώ και χρόνια ενήμεροι για τους χιλιάδες νεκρούς που θα φέρει η πολιτική λιτότητας), ξεπωλητών του δημόσιου πλούτου και των φυσικών πόρων της χώρας (βλέπε π.χ. αρχέγονο δάσος Σκουριών Χαλκιδικής και "Eldorado Gold") σε διεθνείς "επενδυτές" και  τυχοδιώκτες έναντι εξευτελιστικού κάθε φορά πινακίου φακής, μηχανορράφους σε βάρος της δημόσιας υγείας (Η εισαγωγή των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών, κοινώς μεταλλαγμένων, στην Ε.Ε. και η χώρα (ποια να είναι άραγε;) που σχεδόν πρωτοστατεί στο καλωσόρισμα και εγκατάστασή τους στα ευρωπαϊκά εδάφη...) και ταγμένους ψυχή τε και σώματι στα πολυεθνικά ψυχοπαθητικά συμφέροντα και τοκογλυφικά κέντρα αφαίμαξης των τοπικών οικονομιών και δημιουργίας χρέους από το τίποτα (ΒΙΝΤΕΟ (από τη γερμανική TV): "Στα Ίχνη της Τρόικας" (" Η ΕΕ και το ΔΝΤ θυσίασαν την Ελλάδα ") "...άλλαξε ο εσωτερικός κανονισμός του ΔΝΤ εν μια νυκτί μόνο για την Ελλάδα(;)". και Η διαπλανητική ανωμαλία του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου!)

Επίσης, είχαμε επισημάνει πριν το δημοψήφισμα το εξής για εμάς πολύ σημαντικό από την αμέσως επόμενη στιγμή του: "εφόσον γίνει το δημοψήφισμα και η κυβέρνηση αποσπάσει από αυτό εκείνο που θέλει, δεν θα πρέπει με άστοχες ενέργειες να το ευτελίσει, να το "κάψει" έως και διαστρεβλώσει στα χέρια της." Έχουμε λοιπόν την εντύπωση, ότι αυτό ακριβώς έπραξε η κυβέρνηση αμέσως μετά την είσπραξη ενός, κι από τη συμβολική ανάγνωσή του, σημαντικότατου "Όχι". Ως αντίδραση συνειδητή και φυσικά ως αποτέλεσμα συσσωρευμένης οργής και παρά την κολοσσιαία μιντιακή και ευρωπαϊκή εκστρατεία (εκπορευμένη από τους επίδοξους "σωτήρες" του τόπου) δυσφήμισης του δημοψηφίσματος και διάχυσης εσχατολογικής καταστροφολογίας. Μια ξεκάθαρη λαϊκή αποδοκιμασία σε όλα αυτά που αναφέραμε  σχεδόν επιγραμματικά στην ακριβώς παραπάνω παράγραφο και παρά το τεχνηέντως επιβεβλημένο κλείσιμο των παρασιτικών τραπεζών και τη χορήγηση ρευστού "με δελτίο".
Κι όταν λέμε ότι αυτό έπραξε η κυβέρνηση, αμέσως μετά το θετικό αποτέλεσμα γι'αυτήν, εννοούμε περί διαστρέβλωσης της σημασίας του. Ή να πούμε περί "λαθεμένης ανάγνωσης";

«οι Πολλοί» : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ : Λερώνουμε τα χέρια μας

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, μαζί με την έννοια του πολίτη επανακαθιερώθηκε και αυτή του δημοψηφίσματος. Μιας και ο πολίτης ήταν το κεντρικό στοιχείο της δημοκρατίας, οι πραγματικές εξουσίες έπρεπε να πηγάζουν από αυτόν, και ποιος καλύτερος τρόπος από την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων. Βέβαια ο επαναστατημένος γαλλικός λαός τελικά έσκαψε τον ίδιο του το λάκκο όταν με το δημοψήφισμα του 1800 κατάργησε την εθνοσυνέλευση και με αυτό του 1804 ανακήρυξε τον Βοναπάρτη αυτοκράτορα. περιοδική αναρχική έκδοση “οι Πολλοί”, τεύχος 1ο, Μάρτιος 2015

Ένα δημοψήφισμα από μόνο του, όπως και κάθε μεμονωμένο γεγονός, δεν έχει εκ φύσεως θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Το κάθε γεγονός κρίνεται σε σχέση με το περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται. Η ιστορία των 7 δημοψηφισμάτων που έχουν πραγματοποιηθεί στην ελλάδα από το 1920 ως το 1974 μας δείχνει περί του λόγου το αληθές. Όποιος έχει όρεξη μπορεί να ψάξει να βρει τις λεπτομέρειες για το κάθε ένα και να εξάγει τα συμπεράσματά του. Πάντως το σίγουρο είναι πως αν θέλει κανείς να συμμετάσχει στο σημερινό δημοψήφισμα επειδή το θεωρεί αμεσοδημοκρατικό, τότε έχει απολέσει τις βασικές του ικανότητες αντίληψης και κατανόησης. Η αμεσοδημοκρατία είναι μια διαδικασία λήψης αποφάσεων μεταξύ ίσων και ως τέτοια δε μπορεί να είναι στιγμιαία και α-λα-καρτ, και όπως κάθε διαδικασία έχει συνέχεια, δηλαδή είναι ένα σύνολο ενεργειών μέσα στο χρόνο, που αποσκοπούν σε κάποιο αποτέλεσμα και όχι μια έκλαμψη εν μέσω της παρωδίας του κοινοβουλευτισμού.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί ένας ανταγωνισμός στο εσωτερικό της διεθνούς καπιταλιστικής ελίτ, αλλά και της κάθε εθνικής άρχουσας τάξης, για το ρόλο του έθνους-κράτους μέσα στο παγκόσμιο περιβάλλον του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που αποκαλούν “ελεύθερη αγορά”. Οι νεοφιλελεύθεροι, έχοντας επενδύσει στο διεθνές κεφάλαιο, αποζητούν όλο και λιγότερο κρατικό έλεγχο, ενώ οι παραδοσιακές αστικές τάξεις έχουν ταυτίσει τα συμφέροντά τους σε μεγαλύτερο βαθμό με τις εθνικές οικονομίες και επιδιώκουν την αναβάθμισή του κράτους. Δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά στρατόπεδα που συγκρούονται, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά για δύο διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση των κοινωνιών μέσω της οικονομίας του καπιταλισμού. Για αυτό και πολλοί από τους κυρίαρχους μπορεί εύκολα να αλλάζουν πλευρά, ανάλογα με την συγκυρία και τα συμφέροντά τους. Έτσι, δεν είναι τυχαίο να βλέπουμε έναν υπερπατριώτη επαγγελματία πολιτικό τη μία μέρα να μιλάει για ένα περήφανο και ισχυρό έθνος-κράτος και την επόμενη να μεταμορφώνεται σε αντικρατιστή, προκειμένου να υπερασπιστεί το τραπεζικό σύστημα. Επίσης, συναντάμε επιχειρηματίες ταγμένους στην “ελεύθερη αγορά” που μέσα σε ένα βράδυ μπορεί να μετατραπούν σε “σωτήρες” υπέρμαχους της εθνικής ανάπτυξης. Αυτά τα παράσιτα που τζογάρουν τις ζωές μας στα εθνικά και διεθνή χρηματιστήρια είναι σε θέση να αλλάζουν προβιά από τη μια στιγμή στην άλλη, ανάλογα με τον συντελεστή και την αποδοτικότητα των στοιχημάτων τους και των επενδύσεων που κάνουν. Αυτή η ιδιότυπη σύγκρουση πολλές φορές μπορεί και να ξεφύγει από τον έλεγχο, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν κρίσεις, ταραχές και πόλεμοι.
Εδώ προκύπτει το ερώτημα: στον ανταγωνισμό μεταξύ έθνους-κράτους και παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού εμείς τι κάνουμε; Η προφανής απάντηση είναι πως δεν διαλέγουμε καμία από τις δύο πλευρές. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως είμαστε ουδέτεροι; Είμαστε δηλαδή παρατηρητές; Σε καμιά περίπτωση!

Όταν ξεσπάσει μια κρίση, είτε είναι σαν αυτή που βιώνουμε εδώ και χρόνια είτε εξελιχθεί σε γενικευμένες κοινωνικές ταραχές, είτε ακόμη και σε πολεμική σύρραξη -σαν αυτή που συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία- οι δικές μας οι ζωές θα κινδυνεύσουν. Οι πραγματικοί υπαίτιοι θα συνεχίσουν να τζογάρουν από μακριά και δυστυχώς απέναντί μας θα έχουμε ανθρώπους σαν και εμάς -επιφανειακά τουλάχιστον. Σε ένα τέτοιο ξέσπασμα τα δικά μας τα κεφάλια είναι που θα μπουν στον τορβά, και κάποιοι από τους κατά τα άλλα “καθημερινούς ανθρώπους” θα τα παραδώσουν στις αρχές, για να εισπράξουν το μπαξίσι. Αυτό από μόνο του δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο ούτε να είμαστε παρατηρητές, ούτε να κρατάμε αποστάσεις από τα γεγονότα.

μια άλλη φωνή μέσα σε κραυγές και οχλαγωγίες: ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ!

 
Mια αλλιώτικη φωνή και προσέγγιση όσων μας ταλανίζουν και αποπροσανατολίζουν από την παραγματική κατοχή μας. Αυτή του πνεύματος, με σοβαρές επιπλοκές στην καθαρότητα της σκέψης και ανεξαρτησίας της αντίληψής μας. Ζούμε σε καιρούς εχθρικούς προς την ελεύθερη ανάπτυξη της συνειδητότητας, ζούμε σε  εποχές της μονολιθικής κυριαρχίας του άσπρου που εναλάσσεται με το μαύρο, εξοβελίζοντας ΟΛΑ τα υπόλοιπα χρώματα και αποχρώσεις και συνδυασμούς, ζούμε μια ζωή χωρίς να τη ζούμε στην ουσία. Κινούμενοι και σκεπτόμενοι μέσα σε στενά συστημικά όρια, παγιδευμένοι συχνά μέσα σε μια αντιαισθητικά επελαύνουσα πόλωση. Εξαρτημένοι από τις πεποιθήσεις που ΑΛΛΟΙ μας υπαγορεύουν και μας πείθουν, μας κατευθύνουν σαν κουρδιστά ανθρωπάκια, στερώντας από τους εαυτούς μας την απεξάρτηση από τελεσίγραφα και διλήμματα και dead lines και αυτοματισμούς που μας στερούν τη μεγαλύτερη ελευθερία: αυτή του να επιλέγεις να μην επιλέξεις, επιλέγοντας να "πάρεις το πιάνο στα δικά σου χέρια"! Τι λες κι εσύ καλέ φίλε μου Ένοικε;-Οι δικές μας "μουσικές" στις ολόδικιές μας φρέσκιες "μελωδίες"!
(Αχ!θέλει βέβαια να έχεις το πάθος "της μουσικής και των ρυθμών της" μέσα σου για να καταφέρεις να δημιουργήσεις κάτι καινούργιο, κάτι αισθητικά όμορφο και πνευματικά ευγενές, κάτι που μιλάει στις ψυχές και το πνεύμα των ανθρώπων, απελευθερώνοντας τις αισθήσεις τους και ενθαρρύνοντας την έκφραση και ξεδίπλωση των δυνατοτήτων τους...)

ανιχνευτής

ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ
του Παντελή Γιαννουλάκη

Σε ένα περιβάλλον όπου συνεχώς συζητούνται τα κάθε λογής δικαιώματα, πέρα από το επιβαλλόμενο δικαίωμα της ομόφωνης συμφωνίας, ή το συνεχώς απαιτούμενο δικαίωμα της ομόφωνης διαφωνίας, θέλω να ασκήσω το δικαίωμά μου στην προσωπική διαφωνία.


Δεν συμφωνώ με όλους αυτούς τους λογιστές και τους δικηγόρους (ακόμη κι όταν πολιτεύονται και αποτελούν σχεδόν όλον τον πολιτικό κόσμο) που θέλουν να με πείσουν ότι πρέπει να αντιμετωπίζω την πραγματικότητα και τις αντιλήψεις μου επί αυτής με λογιστικό τρόπο και με οικονομικούς όρους ή virtual νομικούς όρους. Δεν πιστεύω ότι η ζωή μου είναι αποτέλεσμα λογιστικής, δικηγορίας ή οικονομολογίας. Δεν συμφωνώ με την εκστρατεία που επί τόσα χρόνια διεξάγεται με τρόπους παράλογους, ώστε να μετατρέψουν όλους τους πολίτες σε λογιστές και χρηματιστές, τραπεζίτες και οικονομικούς αναλυτές, βάζοντας τους να παρακολουθούν βήμα-βήμα όλες τις οικονομολογικές/λογιστικές διεργασίες, και, επειδή κανείς δεν τις καταλαβαίνει, να θέλουν μετά να τους τις ερμηνεύσουν για να δικαιολογήσουν κινήσεις και χειρισμούς που είναι ολοφάνερο ότι είναι αποτέλεσμα διαπλεκόμενων συνομωσιών, που οι αληθινές ερμηνείες τους είναι απόκρυφες και προέρχονται από τεράστια παρασκήνια στα οποία σχεδόν κανείς δεν έχει αληθινή πρόσβαση (πόσο μάλλον αντίληψη ή κατανόηση).

Δεν συμφωνώ ότι η κοινωνία πρέπει να υπηρετεί την ίδια τη λογιστική της, αλλά πιστεύω ότι η λογιστική της πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία.

" ΟΜΟΡΦΙΕΣ! "

" Ο παππούς μπήκε ήδη στο βιβλίο Γκίνες.
Κλαίει ασταμάτητα από τις 19 Αυγούστου του 2011 μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2015.
Ρεκόρ διεκδικεί και ο φούρναρης, μιάς και οι φρατζόλες δεν έχουν μπαγιατέψει καθόλου."

To είδαμε στο ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ
Αυτές οι μέρες, γενικώς, ξεχειλίζουν από τέτοιου είδους και ανάλογης νοοτροπίας "ομορφιές" και εκστρατείες συναισθηματικής και πνευματικής ανύψωσης του πατριωτισμού και του ενστίκτου αυτοσυντήρησης του "περήφανου" για όλους  λαού μας... 


άλλη μια γνώμη, επίσης, του ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Το "Colpo Grosso" του ελληνικού χρέους

 {από εμάς: ...οι μεγαλο-τοκογλύφοι (αυτοί έτσι κι αλλιώς είναι ήδη κερδισμένοι) έχουν μετακυλήσει το ελληνικό χρέος σε ευρωπαϊκά κράτη (κάτι σαν εγγυητές) και μια "συντεταγμένη έξοδος" από το ευρώ θα σήμαινε επιμερισμό του χρέους στους "εταίρους" και επιβάρυνση των ήδη προβληματικών κρατικών προϋπολογιμών τους}

[...]
Έχει πληρώσει με δημόσια χρήματα τα ιδιωτικά χρέη των τραπεζών.
Έχει πληρώσει τουλάχιστον μία φορά τα ιδιωτικά χρέη των Ελλήνων, ρίχνοντας στην πραγματικότητα χρήματα σε ένα άπατο «πηγάδι», εφόσον τώρα ξαναγυρίσαμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Οι τράπεζες συνεχίζουν να «διψάνε» για χρήμα. Γιατί ανάγκασαν την Ελλάδα να το κάνει; Για να την βάλουν σε Μνημόνιο. Για να την μετατρέψουν σε έναν «πυροκροτητή» τον οποίο θα τον έλεγχαν απόλυτα.
Το Μνημόνιο, δηλαδή, ήταν για κάποιους το επιτυχές «ζητούμενο» και όχι ένα ατυχές αποτέλεσμα.
Άρα, το ζητούμενο είναι να δούμε πώς μπήκαμε στο Μνημόνιο, το οποίο δημιουργεί την επικίνδυνη για ολόκληρη την Ευρώπη ελληνική «γόμωση». Στο Μνημόνιο μπήκαμε, όταν περάσαμε τον «πήχη» εκείνον, τον οποίο μόνοι τους όρισαν αυτοί που μας έσπρωχναν σ’ αυτό. Όρισαν, για παράδειγμα, τον «πήχη» στο αυθαίρετο 110% του ΑΕΠ και εκεί μας έφτασαν με τον τρόπο που τους βόλευε. Πόσα χρήματα έλλειπαν, για να φτάσουμε περίπου εκεί; .30 δις ευρώ; .Κανένα πρόβλημα.
Χρησιμοποίησαν το πάντα υπάρχον «χάσμα» τού τραπεζικού κενού και έβαλαν όσα τους έλειπαν.
Έβαλαν τον προδότη Καραμανλή να προσθέσει αυθαίρετα στο χρέος 23 δις, «βοηθώντας» την οικονομία και χρηματοδοτώντας τους εγκληματίες τραπεζίτες. Έβαλαν και τον Σιωνιστή Γιωργάκη να βάλει άλλα 15 δις ευρώ και το ξεπέρασαν πολύ εύκολα.
Μετά ήρθαν τα Μνημόνια και βέβαια η Τρόικα.
Μόνον η κυβέρνηση Παπανδρέου έδωσε στις ιδιωτικές τράπεζες 140 δις.
Άλλα 70 δις έδωσαν οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν.
Έτσι, συνολικά έχουμε: 23 + 140 + 70 δις = 233 δις. διαπιστωμένα μέχρι τώρα.
Όλα αυτά χρεώθηκαν στο Ελληνικό Δημόσιο και πήγαν στις ιδιωτικές ελληνικές τράπεζες.
Είναι χρήματα, τα οποία χρεώθηκαν σε όλους τους πολίτες, για λεφτά που δεν πήραν !!!
Χρήματα, που νομίζουν οι Ευρωπαίοι ότι τα πήραν οι Έλληνες και «έζησαν» πλούσια και άρα παραπάνω από τις δυνατότητές τους, όπως λέει ο Σόιμπλε.
[...]
Η Ελλάδα πάντα είχε «ανάγκη» ό,τι κατά «σύμπτωση» παρήγαγε η Γερμανία. Αξέχαστες θα μείνουν οι «ενθουσιώδεις» δηλώσεις τού Σόιμπλε ότι η Ελλάδα θα «εξάγει» ενέργεια στη Γερμανία. Δηλώσεις, οι οποίες, τώρα που κατέρρευσε το «παραμύθι» με τα «σκουπίδια» τής «καθαρής» ενέργειας, φαίνονται ακόμα πιο υποκριτικές.
Πόσο κόστισε και ποιος πλήρωσε τα «μπακίρια» που εισάγαμε από τη Γερμανία, για να παράγουμε «καθαρή» ενέργεια; Ξέρει κανένας; .Ξέρουν οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες μοίρασαν τις προμήθειες μεταξύ των διεφθαρμένων. Τα ίδια γίνονταν παντού. Η Ελλάδα τού διεφθαρμένου και ναζιστικού πλέον ΟΤΕ αναγκάστηκε να χρηματοδοτήσει έναν τρομερό τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, τη στιγμή που η Γερμανία τής τεχνολογίας δεν επένδυε ούτε ένα ευρώ στον δικό της εκσυγχρονισμό.
Δισεκατομμύρια έχουν πάρει τον «δρόμο» για το Βερολίνο εις βάρος τού ελληνικού κράτους και της κοινωνίας. Δισεκατομμύρια σε «σαβούρα», εφόσον οι προμήθειες της διαφθοράς έπρεπε με κάποιον τρόπο να «αποσβεστούν» και αυτό γινόταν πάντα εις βάρος τού προϊόντος που «φόρτωναν» στον ελληνικό λαό. Πουλούσαν στους Έλληνες άρματα χωρίς βλήματα, «βουβούς» ασυρμάτους ή «στραβά» υποβρύχια, γιατί από κάπου έπρεπε να βγουν τα «σπασμένα» της διαφθοράς.
Μιλάμε για καταστάσεις πρωτοφανείς, οι οποίες δεν έχουν προηγούμενο. Η Ελλάδα, ακόμα και όταν το χρέος της έδειχνε έτοιμο να την «πνίξει», δεν σταματούσε τις σπατάλες .Σπατάλες με «άνωθεν» υπόδειξη . Σπατάλες, οι οποίες πάντα απέδιδαν μυθικά κέρδη στους Γερμανούς. Η υπερχρεωμένη Ελλάδα, η οποία δεν διέθετε αυτοκινητοβιομηχανία, επιδοτούσε «αποσύρσεις» αυτοκινήτων, γνωρίζοντας ότι θα δημιουργηθούν ακόμα μεγαλύτερα χρέη από την ανανέωση του στόλου των αυτοκινήτων με τραπεζικές χρηματοδοτήσεις.
Η υπερχρεωμένη Ελλάδα, η οποία δεν διέθετε βιομηχανία κλιματιστικών, επιδοτούσε αγορές τέτοιων. Η υπερχρεωμένη Ελλάδα, η οποία δεν διέθετε βιομηχανία μονωτικών υλικών, επιδοτούσε «πράσινες» γερμανικές μονώσεις σπιτιών με γερμανικά κουφώματα. Η Ελλάδα «αυτοκτονούσε», αλλά με στυλ και με «αγάπη» για το περιβάλλον. Όλα αυτά είναι προφανές πως ήταν εντολές τής γερμανικής πρεσβείας, η οποία ακολουθούσε κατά «γράμμα» τον αμερικανικό σχεδιασμό.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που οι Γερμανοί των «Χριστοφοράκων» έκαναν τις «γενναιόδωρες» παραγγελίες, ελέγχοντας την ελληνική «ατζέντα» των «αναγκών» τής χώρας, οι συνένοχοί τους τοκογλύφοι έλεγχαν το ελληνικό «βιβλιάριο» καταθέσεων. Την ώρα που οι κολλητοί τού Χριστοφοράκου υπουργοί ανακοίνωναν τις «αγορές του αιώνα» για την «ισχυρή» Ελλάδα τού Σημίτη, στα υπόγεια της Τράπεζας της Ελλάδας και του Ρότσιλντ έκαναν τα Swaps, για να μπορεί το κράτος να εκδίδει ομόλογα πέρα από τις δυνατότητές του. Έδιναν χρήματα οι τοκογλύφοι στις ιδιωτικές τράπεζες να αγοράζουν αυτά τα ομόλογα και με αυτόν τον τρόπο η ελεύθερη «αγορά» επιβεβαίωνε τον μύθο τής «ισχυρής» Ελλάδα. Πάντα έβρισκαν χρήματα για τις «επενδύσεις», όσο ακριβές κι αν ήταν αυτές.
Ξεκίνησαν από το ολυμπιακό «πάρτι» τής Γιάννας και του πατέρα τού Βαρουφάκη και κατέληξαν στα στραβά υποβρύχια ή τα σούπερ Πούμα, τα οποία «τάισαν» τους γνωστούς χοντρούς τής πολιτικής μας .Γιάννης κερνούσε και Γιάννης έπινε, εφόσον αυτοί, οι οποίοι έλεγχαν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, ήταν εκείνοι που την «επιβράβευαν» όταν τα ξεπερνούσε. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Ελλάδα ξεπέρασε τα πιστωτικά της όρια. Κανένα πρόβλημα. Γιατί; Γιατί αυτοί, οι οποίοι είχαν στα χέρια τους το ελληνικό «βιβλιάριο», ήξεραν «κόλπα».
Αυτό κατάφερναν με τα περίφημα «swaps» Όλα κόλπα, τα οποία βόλευαν τους Γερμανούς – οι οποίοι στη συνέχεια παρίσταναν τους εξαπατημένους – για να επεκταθεί ψευδώς η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας .Κόλπα, για να κρύβονται τα πραγματικά χρέη και να μην χτυπάνε οι «συναγερμοί» Κόλπα, για να μπει η Ελλάδα στο ευρώ, χωρίς να πληρεί τις απαιτούμενες προδιαγραφές. Γιατί τους βόλευε αυτό; Γιατί κατασκεύαζαν «πυροκροτητή» χρέους. Γιατί ήθελαν την Ελλάδα χωρίς τις προδιαγραφές της ενοποίησης και άρα πάντα έτοιμη να της τραβήξουν το «χαλί» κάτω από τα «πόδια» Γιατί ήθελαν την Ελλάδα «εύφλεκτη» και πάντα στη διάθεσή τους να την «ενεργοποιήσουν».
Αυτό ήταν το κόλπο
 Μόνοι τους έκαναν τις απάτες, οι οποίες στην επόμενη φάση θα τους επέτρεπαν να αποκαλούν τους Έλληνες απατεώνες. Μόνοι τους «μαγείρευαν» τα στατιστικά στοιχεία, τα οποία θα τους επέτρεπαν να αποκαλούν τους Έλληνες απατεώνες. Μόνοι τους έκαναν αυτό, το οποίο ο Πάγκαλος ήθελε να το χρεώσει στον ελληνικό λαό με το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» Δεν τα φάγαμε «Μαζί» Οι Ναζί τής Γερμανίας και οι πράκτορές τους, όπως ο Σημίτης, τα «έφαγαν». Έχει σημασία το ένα διαφορετικό γράμμα. Αυτοί έβαλαν με «πειραγμένα» στοιχεία την Ελλάδα στην Ευρωζώνη για να την λεηλατήσουν και όχι για να τη βοηθήσουν.
Αυτοί καλλιέργησαν τον μύθο τής «ισχυρής» Ελλάδας, για να βάλουν τον κόσμο να «ξοδεύει» τις οικονομίες του και να «φουσκώνει» τις «φούσκες». Η κυβέρνηση του Σημίτη – και άρα και του Πάγκαλου και του Γιωργάκη – ήταν εκείνη που ξεκίνησε τις απάτες αυτές, οι οποίες «ανάγκασαν» μετά τον Γιωργάκη, ως Πρωθυπουργό, να δηλώσει στο παγκόσμιο ακροατήριο ότι ηγείται ενός διεφθαρμένου λαού.
Όμως, όπως συμβαίνει με όλα τα «πάρτι» κάποτε τελειώνουν. Το «πάρτι» τής ελληνικής διαφθοράς – γερμανικής εμπνεύσεως και σιωνιστικής χρηματοδότησης – πλησίαζε προς το όριό του. Η ελληνική «φούσκα» πλησίαζε στα απώτατα όρια και ήταν έτοιμη πλέον να «σκάσει» Για να μην «σκάσει» λοιπόν στα «μούτρα» αυτών που την δημιούργησαν, έκαναν το κόλπο με τον Καραμανλή: Την «ξεφούσκωσαν» εις βάρος τού ελληνικού λαού. Τη «φούσκα» τού ιδιωτικού χρέους την «ξεφούσκωσαν» μεταφέροντας τα μεγέθη της στο δημόσιο χρέος, το οποίο πλέον «φούσκωνε» επικίνδυνα. Μετά τα συγκοινωνούντα δοχεία τής φυσικής είδαμε και τις συγκοινωνούσες «φούσκες» τής ελληνικής οικονομίας.
Πώς έγινε η μεθόδευση. Η οποία οδήγησε στο καταστροφικό Μνημόνιο;
Κατ’ αρχήν να πούμε ότι η Ελλάδα «παγιδεύτηκε». Η Ελλάδα δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό, το οποίο κατά καιρούς έχουν περιγράψει οι συκοφάντες τοκογλύφοι και τα «παπαγαλάκια» τους. Οι Έλληνες ποτέ δεν έζησαν με τα χρήματα των άλλων, όπως αρέσκονται να λένε κυρίως οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί, γι’ αυτούς που γνωρίζουν οικονομική ιστορία, έχουν ζήσει πολλές φορές με χρήματα των άλλων, ενώ οι Έλληνες ποτέ. Οι Γερμανοί έχουν «φεσώσει» πολλές φορές τους δανειστές τους, όταν δεν μπορούσαν βεβαίως να τους σκοτώσουν. Αυτά, προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Σ’ ό,τι αφορά τη σημερινή κατάσταση, αυτό το οποίο συμβαίνει είναι το εξής: Ολόκληρη η Ευρώπη – και όχι μόνον η Ελλάδα – μπήκε από τους τοκογλύφους σε έναν σχεδιασμό, ο οποίος «παράγει» χρέος.
Αυτό βόλευε τους τοκογλύφους και αυτό τους πρόσφεραν με το αζημίωτο οι διεφθαρμένοι ηγέτες. Οι ηγέτες, οι οποίοι «οδηγούσαν» τους λαούς στην υπερκατανάλωση και τα κράτη στη σπατάλη, γιατί έπαιρναν «προμήθειες». Η έννοια της αποταμίευσης πετάχτηκε στο πυρ το εξώτερον και οι λαοί δεν ήταν δύσκολο να «κακομάθουν», όπως κακομαθαίνει ένα παιδί, το οποίο το ωθεί ένας ανεύθυνος γονιός στο να τρώει το «εύκολο» junk food.
Η νέα οικονομία, δηλαδή, της Νέας Τάξης ήταν ένα δελεαστικό junk food για τις κοινωνίες. Όπως το junk food τού κέτσαπ και της μαγιονέζας καταστρέφει μέσα σε λίγο καιρό την υγεία τού ανθρώπου, έτσι και η «junk economy» των δανείων και των πιστωτικών καρτών καταστρέφει τις κοινωνίες και αυτό το γνώριζαν οι τοκογλύφοι, εφόσον επένδυαν στην κοινωνική «αρρώστια». Αυτό, το οποίο στο επίπεδο του γονέα ονομάζεται «ανευθυνότητα», στο επίπεδο των ηγετών ονομάζεται «έγκλημα».

Ήταν θέμα χρόνου λοιπόν να φτάσουν οι κοινωνίες – και να ξεπεράσουν – τα όρια τής υγιούς οικονομίας. Έφτασαν στο σημείο να συνδέουν την ανάπτυξη με την έννοια της σπατάλης και αυτό ήταν θέμα χρόνου να φέρει όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς μπροστά στο πρόβλημα της «χοληστερίνης» τού χρέους. Ανάμεσα σε όλους αυτούς ήταν και οι Έλληνες. Οι Έλληνες δεν έκαναν τίποτε ξεχωριστό, που δεν έκαναν και όλοι οι υπόλοιποι λαοί. Ίσα-ίσα που ο ιδιωτικός τους δανεισμός ήταν – και εξακολουθεί να είναι – από τους χαμηλότερους στην ευρωζώνη. Μιλάνε όλοι για το τεράστιο χρέος τής Ελλάδας. Κανένας όμως δεν λέει την πραγματική αλήθεια που το αφορά και βέβαια την αλήθεια που αφορά και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα, η οποία αναγκάστηκε δια της βίας να «φορτώσει» στο δημόσιο χρέος το σύνολο σχεδόν του ιδιωτικού της χρέους. Η Ελλάδα είχε ένα από τα μικρότερα ιδιωτικά χρέη, γιατί απλούστατα οι Έλληνες δεν είχαν τη συνήθεια του δανεισμού και άρα τη συνήθεια να ζουν με τα χρήματα των άλλων. Άλλοι λαοί – και μάλιστα οι περισσότεροι απ’ αυτούς, που κουνάνε στην Ελλάδα το «δάκτυλο» – έχουν τεράστιο ιδιωτικό χρέος. Κράτη, όπως η Γερμανία ή η Ολλανδία κλπ. Κράτη, που, για να συντηρήσουν την δήθεν «καλή» εικόνα τους, διαρκώς παρανομούν με την άδεια των τοκογλύφων. Κράτη, που, για να διατηρήσουν τον «σχεδιασμό» των τοκογλύφων, αφήνονται να εξωραΐζουν τα νούμερά τους, περνώντας στη δήθεν σφαίρα τού «ιδιωτικού» και μεγάλο μέρος τού δημοσίου χρέους.
Χρέη νοσοκομείων, τα οποία στην περίπτωση της Ελλάδας πέρασαν στον κρατικό προϋπολογισμό, στη Γερμανία για παράδειγμα «βαπτίστηκαν» χρέη ανωνύμων εταιρειών και «μετακινήθηκαν» στο ιδιωτικό χρέος. Το ίδιο έγινε και με τα χρέη τής τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ.. Γι’ αυτόν τον λόγο παρατηρείται το φαινόμενο στη Γερμανία, η οποία «ακμάζει» οικονομικά, να είναι χρεοκοπημένη απολύτως η τοπική αυτοδιοίκηση.
Αν τολμά η Γερμανία ή η Ολλανδία ας κάνει μια «προσομοίωση» των χρεών της στο ελληνικό μοντέλο. Η Ελλάδα με αυτό το μικτό χρέος μπήκε σε Μνημόνιο, επειδή δήθεν ξεπέρασε το 110% του ΑΕΠ της . Το τρομακτικό 110% του ελληνικού ΑΕΠ, το οποίο, όπως μας διαβεβαίωσε ο Ομπάμα, είναι πολύ «σημαντικό» για τη Γη ολόκληρη και πιθανόν και για μερικούς άλλους Πλανήτες. Η Ολλανδία, για παράδειγμα, του τενεκέ Ντάισελμπλουμ είναι δημοσιονομικά «νομοταγής», γιατί εμφανίζει σαν δημόσιο χρέος το 87 % του ΑΕΠ .Σχεδόν «παρθένος» – από «μπροστά» – θα έλεγε η Τρόικα .Τι γίνεται όμως από «πίσω»; Όλοι οι άλλοι δείκτες της είναι τραγικοί. Τα ιδιωτικά της χρέη είναι μόνα τους το 115% του ΑΕΠ της. Τα χρέη των επιχειρήσεών της, εκτός των τραπεζών, είναι μόνα τους το 127% του ΑΕΠ της. Τα χρέη των τραπεζών της είναι μόνα τους το 362% του ΑΕΠ της. Συνολικά, δηλαδή, αυτό το οποίο λέμε «ΟΛΛΑΝΔΙΑ» στον κόσμο, χρωστάει το 678% του ΑΕΠ της.

Αυτό το λένε τα στοιχεία τού έγκριτου Mc Kinsey Global Institute, που τα έχει πάρει από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτή η Ολλανδία μάς στέλνει τον Ντάισελμπλουμ να μας «μαλώνει» και να μας «κουνάει» το δάκτυλο. Ας κάνει δηλαδή η Γερμανία αυτά, τα οποία έβαλε μέσω του υπόδικου Γεωργίου και της ΕΛΣΤΑΤ την Ελλάδα να κάνει, για να δούμε σε τι κατάσταση θα βρεθεί η οικονομία της. Ας «ανακατέψει» ιδιωτικά και κρατικά χρέη μαζί, για να δούμε τι θα βγάλει. Να περάσει, μέσω κρατικών χρηματοδοτήσεων, μερικές από τις «τρύπες» των χρεών των ιδιωτικών τραπεζών στο κρατικό χρέος. Να περάσει τα χρέη τού συστήματος υγείας, των ασφαλιστικών ταμείων ή της τοπικής αυτοδιοίκησης στο δημόσιο χρέος.
Ας μην κάνει η Γερμανία το γνωστό «λίφτινγκ» και ας δείξει το πραγματικό «πρόσωπο» της οικονομίας της στον κόσμο.
Σε μια τέτοια περίπτωση θα τιναχθεί στον αέρα ο προϋπολογισμός της, εφόσον θα αγγίξει αστρονομικά ποσά.
Το ίδιο ισχύει και για την Ολλανδία του Ντάισελμπλουμ, που εσχάτως μάθαμε πως είναι ένας κοινός αγράμματος με μεταπτυχιακό στο μοίρασμα σανού σε δύο γαϊδούρια .με μια ολλανδική «οπτική». Ας το κάνει αυτό η Ολλανδία με τα ιδιωτικά χρέη των πολιτών να είναι πολλαπλάσια των ελληνικών νοικοκυριών. Τη «φούσκα» των ολλανδικών ακινήτων πότε θα την περάσουν στο δημόσιο χρέος, όπως έγινε με την ελληνική περίπτωση, όπου το κύριο μέρος των ιδιωτικών δανείων των τραπεζών αφορούσαν στεγαστικά δάνεια και έχουν ήδη πληρωθεί από το κράτος στις τράπεζες;
Όμως αυτό, το οποίο δεν τολμά κανένας Ευρωπαίος να το κάνει – γιατί, εκτός των άλλων, είναι και λάθος – ανάγκασαν την Ελλάδα να το κάνει.


τα παραπάνω ήταν επιλεγμένα αποσπάσματα με οξυδερκή ανάλυση και παράθεση πολύ ενδιαφέροντων στοιχείων από τα άρθρα του Παναγιώτη Τραϊανού  Ο πιο διάσημος "πυροκροτητής" για την πιο μεγάλη παγκόσμια "έκρηξη" της ιστορίας. και  Πώς έγινε η μεθόδευση, η οποία οδήγησε στο καταστροφικό Μνημόνιο;

έχουν επίσης τη σημασία τους:

•  " Γερμανία, μια χώρα υπό Αμερικανική κατοχή ": απίστευτα στοιχεία για τον "μπαμπούλα" της Ευρώπης με τους υψηλούς ιδιοκτήτες!

• ΒΙΝΤΕΟ (από τη γερμανική TV): "Στα Ίχνη της Τρόικας" (" Η ΕΕ και το ΔΝΤ θυσίασαν την Ελλάδα ") "...άλλαξε ο εσωτερικός κανονισμός του ΔΝΤ εν μια νυκτί μόνο για την Ελλάδα(;)". 

• Πολύ ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις για την "εντιμότητα" και τη "νοικοκυροσύνη" του γερμανικού μοντέλου...

• Η προκλητική "μοναξιά" τους..

Το συμβόλαιο: μια ξαφνική συνάντηση με τον κερασφόρο "βασιλιά"!

Εμφανίστηκε από το πουθενά ξαφνικά μπροστά μου σ'εκείνο το απομονωμένο μικρό σταυροδρόμι, σ'εκείνη την απόμερη επαρχιακή τοποθεσία που είχα καταφύγει για να μην βλέπω και ακούω πια τα  θολά βλέμματα και τα ξηλωμένα λόγια των ενοίκων της πόλης.

Φορούσε υποδειγματικά ατσαλάκωτο κοστούμι, κρατούσε το δερμάτινο χαρτοφύλακα σαν υπόδειγμα γιάπη, αλλά το κατακόκκινο των ματιών του και τα πλούσια κέρατα στο κεφάλι του πρόδιδαν την ταυτότητά του.

Δεν έχασα την ψυχραιμία μου. Όταν έχεις να κάνεις με τα ανθρώπινα θεριά, τις μηχανορραφίες και τα κόλπα τους, δεν σε θορυβούν και πολύ -μόνο να σε ταράξουν ίσως λιγάκι στην αρχή- οι ξαφνικές συναντήσεις με τα μη-ανθρώπινα, κι ας πρόκειται και για τον "βασιλιά"!

-Τι έχουμε εδώ; προσποιήθηκα τον αδιάφορο. Δεν θυμάμαι να σε κάλεσα, ούτε εσένα ούτε κάποο τσιράκι σου κι ας βρίσκομαι καταμεσής σε σταυροδρόμι.

-Μάλλον φίλε μου δεν τα λες όλα. Απάντησε αυτός γελώντας και τα κατακόκκινα μάτια του άστραψαν με μια τρομαχτικά απόκοσμη λάμψη. Ξέχασες ότι μόλις πριν λίγο σισοτραγουδούσες το "Sympathy for the Devil" των καλών παλιών μου συνεργατών Rolling Stones , όπως επισημαίνουν και οι χριστιανικοί έντυποι οδηγοί για νέους που επιθυμούν να αναγνωρίζουν τα σημάδια μου παντού, ακόμη και στο χώρο τηςμουσικής και να μην λοξοδρομούν από τον ανιαρό και αμετανόητα εγωπαθή δρόμο του Θεού. Γιατί εγώ είμαι στην πραγματικότητα ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου! Και υπόδειγμα επαγγελματία, αν και τελευταία έχω κι εγώ τις επαγγελματικές μου δυσκολίες..
- Βρε τι έπαθα με το τραγούδι που ανέσυρα από το εγκεφαλικό μου τζουκ-μποξ για να με συντροφέψει σε αυτή τη βόλτα! Απ'ότι φαίνεται εσύ εκμεταλλεύτηκες την χωρίς σκοτεινό σκοπό μουσική μου επιλογή, όπως κάνουν και οι χριστιανικοί οδηγοί αποχαυνώνοντας και προσυλητίζοντας τα μυαλά των νέων και έψαχνες ευκαιρία να με προσεγγίσεις. Ίσως και να με τιμά που μπήκες σε τέτοιο κόπο για την αφεντιά μου. Αλλά τι εννοείς λέγοντας για επαγγελματικές δυσκολίες;

-Yes! έκανε εκείνος σφίγγοντας την ελεύθερη γροθιά του θριαμβευτικά. Το'ξερα ότι θα'χε ενδιαφέρον η σημερινή μου συνδιαλλαγή. Όσο για την ερώτησή σου, θα αρκεστώ να σου απαντήσω ότι δυσκολεύομαι εγώ και οι πιστοί μου δαίμονες να κλείσουμε τα συμβόλαια που είχαμε συνηθίσει να κλείνουμε, μέχρι τους τελευταίους εξωφρενικούς καιρούς σας.

"...από τη Γερμανία με αγάπη..."

 δες τι λέγεται στην γερμανική βουλή...

" Αυτή η κατάσταση (η κερδοσκοπία σε βάρος των εκεί κρατικών ομολόγων και η αύξηση του χρέους της Γερμανίας ως αποτέλεσμα της διάσωσης των τραπεζών-σκέψου τι "πάρτυ έγινε εδώ, με τη συνέργεια και των εγχώριων λαμόγιων και έμμισθων μάνατζέρ τους) είναι σα να έχει ένας διαρρήκτης αδειάσει το σπίτι μου κι εγώ πηγαίνω ύστερα σε αυτόν και του λέω: δώσε μου σε παρακαλώ ένα δάνειο, για να μπορέσω να αποκαταστήσω τον εαυτό μου! Κι από πάνω πρέπει μετά εγώ να βλέπω αυτόν το διαρρήκτη να ανεβάζει τους τόκους στο δάνειό μου όλο και πιο πολύ και στο τέλος πιθανώς τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να γίνω αφερέγγυος. Μετά μου στέλνει ένα δικαστικό κλητήρα, ο οποίος αδειάζει το σπίτι μου για δεύτερη φορά και αρπάζει ό,τι δεν έκλεψε ο διαρρήκτης την πρώτη φορά. Αυτή είναι η στάση σας (της γερμανικής κυβέρνησης) απέναντι στς τράπεζες..."

Aπό τον akis koustoulidis στην Υπόγεια Τάξη

Εμείς απλά να επισημάνουμε για άλλη μια φορά κάποια πράγματα, αφιερωμένα στους "φίλους" της χώρας που η θέση της είναι μέσα στα ευρω-κάτεργα της ταπείνωσης, της αναξιοπρέπειας, του εξανδραποδισμού, της απάτης, της μαφίας του χρήματος, των εγκάθετων και βαρώνων της διαπλοκής καναλαρχών και δημοσιοκάφρων τους, των "κλαιόμενων" πατριωτών με τα ιδιοτελή κίνητρα και τη διατεταγμένη αποστολή, των ανίκανων ακόμη να καταλάβουν τι έχει συμβεί και τι πρόκειται να συμβεί φοβισμένων ραγιάδων, λες και θα χάσουν τα ψιχουλάκια και τα κοκκαλάκια της ντροπής...Αυτών δηλαδή κυρίως που είναι να απορείς αν έχουν τελικά κάτι να χάσουν πραγματικά, εκτός από τη ρετσινιά του υπόδουλου και την ανάλωση του απρόσωπου νούμερου στις ατζέντες των "μπίζνεσμεν". Εκείνων δηλαδή που σαρώνουν λαούς (σε πρώτη φάση επιρρεπείς σε όλα τα παραπάνω "καλά";) και αποστεώνουν τη συλλογική τους αντίληψη και ψυχή:

 " Το 2ο μέρος της εκπομπής του γερμανικού καναλιού ΖDF που συνεχίζει να λέει αλήθειες!"
Δείτε επίσης: http://www.e-eidhseis.com/2015/04/zdf..."

Επίσης, θυμηθείτε κι ετούτα:
 ΒΙΝΤΕΟ (από τη γερμανική TV): "Στα Ίχνη της Τρόικας" (" Η ΕΕ και το ΔΝΤ θυσίασαν την Ελλάδα ") "...άλλαξε ο εσωτερικός κανονισμός του ΔΝΤ εν μια νυκτί μόνο για την Ελλάδα(;)". 

Πολύ ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις για την "εντιμότητα" και τη "νοικοκυροσύνη" του γερμανικού μοντέλου...

Η προκλητική "μοναξιά" τους..

H Σταύρωση του Νίκου Καζαντζάκη

"Η έρευνα αυτή για πρώτη φορά βλέπει το φως της δημοσιότητας και αποτελεί σημαντικότατο σταθμό στην ιστορία και το ρόλο του μεγάλου μας λογοτέχνη Νίκου Καζαντζάκη, τον οποίο πολλοί θεωρούν πανάξιο τέκνο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, από τα μεγαλύτερα που η ελληνική γλώσσα είχε αναδείξει."



Η Σταύρωση του


της Ελένης Κατσουλάκη

1965 Καθισμένη στο μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού στα Χανιά, αγνάντευα από μακριά την γαλάζια καπριτσιόζα θάλασσα ξαπλωμένη νωχελικά στα πόδια του βουνού φλερτάροντας ξεδιάντροπα με τις χρυσές ανταύγειες του ντροπαλού, ξανθού ήλιου. Δροσερό αεράκι φυσούσε κι αγκάλιαζε με τρυφεράδα τα καΐκια, τις ψαρόβαρκες και τους μουσκεμένους στον ιδρώτα χαμάληδες που πηγαινοερχόταν στο ενετικό μουράγιο φορτωμένοι με βαριά λιγδωμένα καφάσια από ψάρια και δίχτυα.

Ο νους μου, ανυπότακτος αντάρτης, περιπλανιόταν σε μακρινά ανερεύνητα ακρογιάλια κι η καρδιά μου φουρτούνιαζε. Στην ποδιά μου κρατούσα δυο βιβλία: Τον καπετάν Μιχάλη και τον Τελευταίο πειρασμό. Σαν διψασμένος ορειβάτης ρουφούσα με δονκιχωτική λαχτάρα τις πυρωμένες λέξεις του Καζαντζάκη και ανατρίχιαζα σαν έμπαινα στα στήθια του φουρτουνιασμένου Κρητικού που πάλευε να λευτερωθεί από την σκλαβιά του βάρβαρου Σουλτάνου.

Ξαφνικά, η αυστηρή μορφή ενός καλόγερου του Άγιου Όρους ξεπετάχτηκε σαν φάντασμα εμπρός μου. Ήταν ένας ψηλόλιγνος, μουσάτος κληρικός με αετίσια ρασπούτικα μάτια που νοίκιαζε ένα δωμάτιο στον πάνω όροφο. Πάντα ταξίδευε σ’ όλους τους ελληνικούς ορίζοντες πουλώντας θαυματουργό χώμα από τα Ιεροσόλυμα παρμένο μέσα από τον τάφο του Χριστού για φυλακτά και θεϊκά γιατροσόφια.

Μονομιάς άρπαξα τα βιβλία και τα ‘χωσα κάτω από τα ρούχα μου. Σίμωσε κοντά σουφρώνοντας τα παχιά του φρύδια και με μια γρήγορη κίνηση τα παίρνει στα χέρια του. Οι φλέβες στα μηλίγγια του φούσκωσαν και ανατινάχτηκε σαν να τον δάγκωσε φίδι.

- Ντροπή σου αμαρτωλή να διαβάζεις τα βρωμερά τούτα βιβλία του βλάστημου αντίχριστου Κρητικού που ρεζίλεψε τους ηρωικούς αγώνες της Κρήτης και μασκάρεψε τα ιερά και όσια της εκκλησιάς μας. Αφορεσμένος νάναι σε όλους τους αιώνες αμήν.

- Μα ο Χριστιανισμός κηρύσσει αγάπη, τόλμησα να διαμαρτυρηθώ. Ο Καζαντζάκης πόνεσε την αλυσοδεμένη ψυχή της έρημης Κρήτης και αγάπησε τον Χριστό.

Ο μοναχός χλιμίντρησε σαν αγριομούλαρο. Έφτυσε καταγής φουρτουνιασμένος. Αφρισμένα σάλια τρέχανε από το στόμα του. Βράχνιασε η φωνή του.

- Ο διάολος να μπει μέσα σου. Σ’ εσένα και σ’ αυτόν τον τσαρλατάνο που σε ξεμυάλισε. Διάολε στην κοκάλα του. Ποτέ να μην λιώσουνε, Αμήν!

Έφυγε τρομαγμένος σαν λιποτάχτης πηδώντας δυο-δυο τα σκαλιά για να γλιτώσει από την λέπρα της τυπωμένης απαγορευμένης σκέψης του Σατανά.

Αργότερα έμαθα από τον πατέρα μου πως ο αγιασμένος τούτος καλόγερος είχε σκοτώσει για περιουσιακά ένα νέο παλικάρι σε κάποιο χωριό στο Ρέθυμνο και πήγε στο Άγιο Όρος να γλιτώσει τη δικαστική τιμωρία. Μια μέρα ο πιστός μοναχός αποπλάνησε τον αγαθό θεοφοβούμενο δεκαοχτάχρονο μαθητή που έμενε στο διπλανό δωμάτιο του σπιτιού μας και τον παρέσυρε κρυφά στο Άγιο Όρος. Η αστυνομία τον βρήκε μετά από καμπόσους μήνες και τον γύρισε πίσω στο χωριό του. Η εκκλησία και η τοπική αστυνομία μας έστειλε προφορικό ραβασάκι να σφραγίσουμε το στόμα μας. Εγώ που είχα τον καλόγερο στην μπούκα του τουφεκιού και δεν έχαβα τα ευλογημένα γιατροσόφια του και τα παραμύθια του, το ‘κανα κουδούνια σε όλους τους μαχαλάδες και κοντογειτονιές.

Μια μέρα η απλοϊκή μάνα μου που λάτρευε τυφλά τον Χριστό και σταυροκοπιόταν με δέηση σαν θωρούσε εκκλησιά η παπά, μου ‘σκασε το μυστικό.

- Αχ κοπελιά μου, χάλασε ο κόσμος. Σύντομα θα ‘ρθει η Δευτέρα παρουσία!

- Ίντα έγινε μάνα, την ρωτώ με μια σταλιά ειρωνείας. Εγώ δε φοβούμαι. Έχω κλείσει θέση στον παράδεισο!

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και η ελπίδα

Κάτι τέτοιες ημέρες, σαν τις τελευταίες, νιώθεις έντονα μια αίσθηση σαν να βρίσκεσαι ένα βήμα πριν τη φώτιση. Κι αυτό εκτός από απελευθερωτική εσωτερικά μπορεί να είναι και μια επώδυνη διαδικασία. Και να αρχίσει να κλονίζεται η ίδια η πίστη σου στους ανθρώπους, τον κόσμο που οι ίδιοι έστησαν με τις επιλογές, την ανοχή και την αστόχαστη συναίνεσή τους στο...ά-λογο και ευτελές.
Καθώς η ροή των καθημερινών γεγονότων αποκτάει μια άλλη χροιά και δόνηση από τη φόρτιση των εξελίξεων σε πολιτικό επίπεδο με άμεση επιρροή της κοινωνικής ζωής. Κι αν καταφέρεις να λειτουργείς όσο μπορείς πιο ψύχραιμα και στοχαστικά απέναντι στο βομβαρδισμό αυτό των ερεθισμάτων και να κρατιέσαι όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένος από "ιδεολογικά βραχυκυκλώματα και υπερφορτώσεις" και επιδιώκεις να ερμηνεύσεις, με γνώμονα την όχι "πολιτικά ορθή" αλλά την αντικειμενικά ορθή λογική, αυτά που αναπόφευκτα βλέπεις και ακούς  (εκτός κι αν επιλέξεις το δρόμο του αναχωρητή σε κάποιο ερημικό και απομονωμένο τοπίο), τότε ίσως βιώσεις μια διαύγεια ενοχλητική. Και λέω ενοχλητική, γιατί μπορεί να σου προκαλέσει μια ανάμεικτη αίσθηση αμηχανίας με αποστροφή, με κάποιες ενδιάμεσες δόσεις γέλωτα που είναι προτιμότερος σαφώς από την μελαγχολία για την ποιότητα της "περιρρέουσας ατμόσφαιρας", την οποία και  εισπνέουμε εδώ που βρεθήκαμε.

Κάποιες σύντομες σκέψεις πάνω σ'ένα εξαιρετικό άρθρο: Μάχη ολόψυχη για ένα λαϊκό OXI! Όταν ‘’η ρήξη έρχεται ως αναπότρεπτη καταιγίδα…’’

Ίσως το καλύτερο κείμενο που έχουμε διαβάσει τις τελευταίες δυο "ταραγμένες ημέρες". Κι έπονται ακόμη πιο θυελλώδεις, κάτι που σημαίνει Κίνηση κι οπότε σίγουρα δεν θα βαρεθούμε ούτε και θα σκιαχτούμε. Ένα κείμενο που "ακτινογραφεί" με θαυμαστή νηφαλιότητα και οξυδέρκεια τις τρέχουσες εξελίξεις, το υπόβαθρό τους, τις "αθέατες πτυχές" τους, τη δυναμική που κυοφορούν...
Θέλουμε και πιστεύουμε ότι αυτό που μετράει πλέον είναι μια ενωτική και γενναιόψυχη στάση από τα κάτω, κι όχι επειδή το ζητάει η κυβέρνηση για να της βάλει ας πούμε ο κόσμος πλάτη σε αυτές τις ανελέητα πιεστικές γι'αυτήν συγκυρίες. Μια οπτική πέρα από την "ασάφεια" του αιτήματος που θέτει το μετά από τέσσερις δεκαετίες δημοψήφισμα και το οποίο δεν μπορούσε στην παρούσα χρονική στιγμή να θέσει ευθέως, για διάφορους "τεχνικούς" και ψυχολογικούς λόγους αλλά και λόγους τακτικής, την παραμονή ή μη στην Ευρωζώνη. Μια κίνηση από τα κάτω που πρέπει και να έχει και συνέχεια, απαλλαγμένη από ιδεοληψίες και "παραταξιακές εμμονές" κι ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τα πάνω, τόσο εντός όσο κι εκτός τειχών. Ακόμα κι αν οι συγκυβερνώντες της παρούσας χρονικής συγκυρίας σύρθηκαν σε αυτό το δημοψήφισμα λόγω της "καρμανιόλας" που υψώθηκε τόσο κυνικά μπροστά τους, πρώτιστα για την όποια εναπομείνουσα αξιοπιστία των ίδιων που, παρά τις "γενναιόδωρες προσφορές" τους προς τα σιχαμερά φασιστοειδή της Κομισιόν, εισέπραξαν την ροχάλα και την απόλυτη ταπείνωση του εμείς θέλουμε "γη και ύδωρ". Να αποτελέσει αυτή η ευκαιρία, ακόμη και μέσα στα κοινοβουλευτικά πλαίσια που κάποιοι καλοί μου φίλοι τόσο απεχθάνονται, την αρχή για μια σειρά διαδικασιών πραγματικής ΡΗΞΗΣ με την πλέον απροκάλυπτη τυραννία και νεοφεουδαρχική βαρβαρότητα. Διαδικασιών που θα επιβάλλονται και θα καθορίζονται πλέον από τη στάση των άμεσα θιγόμενων και στοχοποιημένων: των απλών ανθρώπων, που δεν θα ήθελαν αύριο να τους σιχτιρίζουν και σκατοψυχιάζουν τα παιδιά τους γιατί τους παρέδωσαν, με την παθολογική τους στωικότητα κι εθελοδουλία, μια δουλεμπορική γαλέρα, έναν κρανίου τόπο για να παλεύουν να επιβιώσουν.

Κι αν η κυβέρνηση χρησιμοποιήσει ένα ενδεχόμενο ΟΧΙ (όπως θα ήταν φυσιολογικό ως αποτέλεσμα, για έστω και στοιχειωδώς ευφυείς και ελεύθερους εσωτερικά ανθρώπους) ως παιχνίδι στα χέρια της, που εξυπηρετεί τα δικά της κομματικά συμφέροντα και την "αναβάθμιση" του image της απέναντι στους υπαλλήλους των τοκογλύφων, τότε θα είναι άξια της κάθε άλλο παρά καλής τύχης της. Και της ιστορικής της καταβαράθρωσης και ανυποληψίας, αν η υστεροφημία της "πρώτης φοράς αριστερά" και του ιστορικού ρόλου που διαδραμάτισε έχει κάποια βαρύτητα γι'αυτήν.

ανιχνευτής

• Μάχη ολόψυχη για ένα λαϊκό OXI! Όταν ‘’η ρήξη έρχεται ως αναπότρεπτη καταιγίδα…’’

Παναγιώτης Μαυροειδής

Πριν δυόμιση μήνες νωρίτερα, γράφαμε τούτο: «Η ρήξη έρχεται ως αναπότρεπτη καταιγίδα (αβέβαιης έκβασης), ακριβώς επειδή η ευρωζώνη και γενικά τα αρπακτικά του κεφαλαίου, δεν μπορούν παρά, σε εποχή κρίσης και ισχνών αγελάδων, να τα θέλουν όλα».(Να βάλουμε εμείς τον πήχη…). Σε πολλούς είχαν φανεί ως λόγια παρηγοριάς και ακόμη περισσότεροι προτιμήσαμε να κρατούμε μικρά καλάθια, σαν εκείνους που φοβούνται να ερωτευθούν από το φόβο της ματαίωσης.
Να λοιπόν που έγινε σκόνη η περιβόητη πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ «ούτε αμοιβαία καταστροφική ρήξη, ούτε απόλυτη υποταγή». Όσο και αν ο ΣΥΡΙΖΑ πίστευε, ορκιζόταν και διαπραγματευόταν να απαλύνει τις επιπτώσεις των μνημονίων και της πληρωμής του χρέους, μέσα στην ευρωζώνη, βρέθηκε να είναι η ίδια πολιτική δύναμη που λούστηκε τα φτυσίματα και τις αλαζονείες γκαιμπελίσκων τύπου Ντάισελμπλουμ και Σόϊμπλε. Απέναντι σε μια κυβέρνηση σαφώς «φιλοευρωπαϊκή», ορθώθηκε το πραγματικό και απαίσιο πρόσωπο της  ΕΕ του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής επιβολής.

Ο πρωθυπουργός, συχνά-πυκνά επαναλάμβανε τη θεωρία ότι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή οι «συντηρητικοί κύκλοι», έχουν απέναντί τους μια «αριστερή κυβέρνηση». Είναι δευτερεύον αυτό το στοιχείο. Ας θυμηθούμε ότι ξήλωσαν νύχτα την ακροδεξιά, υπερ-συντηρητική,  απόλυτα και πρόθυμα δοσμένη κυβέρνηση Σαμαρά, για πολύ λιγότερα είναι αλήθεια…. Θα καταλάβουμε ότι το κύριο στοιχείο δεν είναι  ο «αριστερούτσικος» χαρακτήρας της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά η εγγενής αντιδραστικότατη και αντεργατική φύση της ευρωζώνης και της ΕΕ, που επιτείνεται σε συνθήκες οικονομικής της στασιμότητας και γενικότερης καπιταλιστικής κρίσης.

Είχαμε λοιπόν επιτέλους, έστω από καραμπόλα, μια επιλογή ρήξης από μεριάς της κυβέρνησης;  Όσο και αν θα το ήθελε σημαντικό μέρος της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, η απάντηση είναι αρνητική.
Δύο πράγματα,  είπε ο Πρωθυπουργός στο διάγγελμά του. Πρώτο, ότι θα γίνει δημοψήφισμα με πρόταση απόρριψης της πρότασης των δανειστών. Δεύτερον, ότι η Ελλάδα ζητάει νέα παράταση της δανειακής συνθήκης και του αντίστοιχου μνημονιακού προγράμματος.

Ο Γ. Βαρουφάκης, χωρίς τα βάρη της κομματικής ιδιότητας, το διατύπωσε με ειλικρίνεια στις δηλώσεις του, μετά την ταπεινωτική εκδίωξή του από τους δικτατορίσκους της «δημοκρατικής» ΕΕ από το Eurogroup:
«εξηγήσαμε στους εταίρους μας ότι μια συμφωνία σαν αυτή που είχαμε φτάσει κοντά, δεν θα γινόταν δεκτή από την Βουλή, δε θα περνούσε…»
Έχει απόλυτο δίκιο. Μια ματιά αν ρίξει κανείς στην τελευταία εκδοχή της «ελληνικής πρότασης», θα διαπιστώσει ότι πράγματι, η κυβέρνηση είχε σχεδόν δεχτεί τα πάντα από την δικαίως επονομαζόμενη «άθλια πρόταση των δανειστών» (εδώ το κείμενο στα αγγλικά: GR PROPOSAL).

Ενδεικτικά σταχυολογούμε:

The Privatization of Nuclear War

 The Privatization of Nuclear War
By James Corbett and Prof Michel Chossudovsky

With tensions growing in Europe, Asia and the Middle East, a new generation of nuclear weapons technology is making nuclear warfare a very real prospect. And with very little fanfare, the US is embarking on the privatization of nuclear war under a first-strike doctrine.

“On August 6, 2003, on Hiroshima Day, commemorating when the first atomic bomb was dropped on Hiroshima (August 6 1945), a secret meeting was held behind closed doors at Strategic Command Headquarters at the Offutt Air Force Base in Nebraska. Senior executives from the nuclear industry and the military industrial complex were in attendance. This mingling of defense contractors, scientists and policy-makers was not intended to commemorate Hiroshima. The meeting was intended to set the stage for the development of a new generation of “smaller”, “safer” and “more usable” nuclear weapons, to be used in the “in-theater nuclear wars” of the 21st Century. 

“Nuclear war has become a multibillion dollar undertaking, which fills the pockets of US defense contractors. What is at stake is the outright “privatization of nuclear war”.

"cherchez la femme"...για να της ξεπληρώσoυμε τη "χείρα βοηθείας"!

" ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΣΤΟ CNBC: Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΔΝΤ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ
Η Ελλάδα παραμένει μέλος τόσο του ΔΝΤ όσο και της Ευρωζώνης (δηλαδή αυτής της "ζώνης"), τονίζει η Κριστίν Λαγκάρντ σε μία έφ' όλης συνέντευξη στο CNBC. Υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει το ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου αλλά και θα πρέπει να αποδεχθεί την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Εκτιμά ότι η Ευρωζώνη είναι σήμερα περισσότερο προστατευμένη σε σύγκριση με το 2011, αλλά τονίζει ότι μπορεί να υπάρξουν συνέπειες από μία αρνητική εξέλιξη στην Ελλάδα. Επιπρόσθετα ευελπιστεί ότι τελικώς θα υπάρξει συμφωνία με την Ελλάδα, ενώ υπογραμμίζει ότι οι διαπραγματεύσεις καθυστέρησαν αρκετά, ενώ δηλώνει ότι το ΔΝΤ είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο να επιστρέψει στις διαπραγματεύσεις."

Να τους δω να πέφτουν - Ραπάροντας!

Γιατί το να καταγγέλεις, να αντιδράς και να οργίζεσαι -κοινώς να τα χώνεις- ραπάροντας, και μάλιστα σε ελληνικό στίχο, μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι.

Προσωπικά δεν θα ικανοποιούμουν "να τους βλέπω να τρέχουν" μόνο και να ιδρώνουν. Δεν θα με πείραζε καθόλου και να τους έβλεπα να πέφτουν και να τσακίζονται. Μαζί με τις αξίες τους, την άσχημη τρέλα τους, τους θεούς και δαίμονές τους, τα ιερά και όσιά τους, τα ινδάλματά τους, τις συγκινήσεις τους, τις έγνοιες τους, τα παραμύθια τους, τα διλήμματά τους, τα προβλήματα και τις λύσεις τους.

Αουουουουουουουουου! Γκρρρρ!

 

Ο Ένοικος...

Η μπαλάντα του νοικοκύρη που νιώθει να χάνει τη γη κάτω απ'τα πόδια του

-γιατί κι εγώ εδώ πέρα αρέσκομαι πού και πού στους στίχους-

Tι κι αν το όχημα φουλάρεις με βενζίνη,
τι κι αν τα ράφια αδειάσεις από τα επεξεργασμένα δηλητήριά τους,
τι κι αν στερέψεις τα ΑΤΜ από τα κουρελόχαρτά τους,
για πόσο θα'σαι εξασφαλισμένος;

Μονίμως θα'σαι ένας κουρελής επαίτης πεινασμένος
αν δεν αδειάσεις από το κεφάλι τα αστικά τα λύματά σου
που μέρα-νύχτα μέσα του αποθέτουν
τελάληδες, γραμματικοί, εμπόροι και αφεντάδες.

Κι αν φοβάσαι πως το έδαφος κάτω απ'τα πόδια σου κουνιέται
φταίει χαμπάρι που δεν είχες πάρει την κινούμενη άμμο.
Κι αν σανίδα τώρα σωτηρίας γυρεύεις
είναι γιατί ναυάγησες με έξοδα δικά σου.


Ο Ένοικος...

Ο ΤΕΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

Ο τεκές είχε αλλού χώμα και αλλού σανίδια για πάτωμα, κυρίως όμως είχε χώμα, στον τεκέ ήθελαν απόλυτη ησυχία, όχι μουγγός αλλά ήσυχα, όλα τα κάνει τεκιτζής, όλοι ρούφαγαν από το ίδιο καλάμι του ναργιλέ.

Τα έπιπλα του τεκές είχε καρέκλες (όχι πολλές κάνα δύο), καναπεδάκια, σοφράδες και πολλά σκαμνιά (αναλυτικά πως είναι ο τεκές θα τον παρουσιάσω στο κεφάλια ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΕΚΕΣ, όχι ότι έτσι ήταν οι τεκέδες στην Ελλάδα, αλλά παίρνεις μια άποψη πως ήταν ο τεκές).

Τούρκικο καφενείο με λουλάδες. "τεκές" σημαίνει τούρκικα "ιερό των ντερβισάδων", ντερβίσιδες ήταν μοναχοί μουσουλμάνοι, αργότερα η λέξη πήρε την έννοια του χώρου που μαζευόντουσαν να καπνίσουν χασίσι.

ΣΥΝΕΡΓΑ ΤΕΚΕ

"Yes men!" ή "Fuck off?"

Kάποιες απαραίτητες  διευκρινίσεις (ή συμπλήρωση) στην ανάρτησή μας με τίτλο Αν η ρήξη με την επέλαση του πλέον λαομίσητου ολοκληρωτισμού περνάει και από δημοψήφισμα, τότε είναι ευπρόσδεκτο....

Κατ'αρχήν αυτά που δηλώνουν οι του Σύριζα περί του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, ότι τάχα μου δεν έχει να κάνει με την παραμονή ("ΝΑΙ") ή μη ("ΟΧΙ") της χώρας στην Ευρωζώνη και το (αιμοχαρές)κοινό νόμισμα, αλλά με την αποδοχή ("ΥΕS master") ή όχι ("ΝΟ, monsters") των δολοφονικών πολιτικών "λιτότητας"(ο εκλεπτυσμένoς όρος για να ονοματίσει πολιτικά ορθώς τις κοινωνικές γενοκτονίες), είναι "άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε"!
Θυμίζουν λίγο τις, μετά τις εκλογές του'12, προεκλογικές (ενόψει νέων εκλογών) παπαρίτσες (δεν μου'ρχεται δυστυχώς άλλη λέξη, οπότε ζητώ συγγνώμη σε όσους απεχθάνονται υποκοριστικά και μεγενθυντικά βωμολοχιών) περί "μεταρρυθμιστικού ρόλου"! Που θα έπαιζε το κόμμα μέσα στα ύδατα των αιμορουφήχτρων, ανελέητων και ικανών ΓΙΑ ΟΛΑ (ο όρος "ΜΑΦΙΑ" ή "ΚΟΖΑ ΝΟΣΤΡΑ", τα λέει εδώ όλα) μεγαλοκαρχαριών μιας ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ-"Οι ιδρυτές και χρηματοδότες της ΕΕ ήταν Ναζί" (Ω! Τι έκπληξις!) και ΒΑΘΙΑ ΣΥΝΩΜΟΤΙΚΗΣ σε βάρος των λαών και της αυτοδιάθεσής τους Ε.Ε. Ο όρος "αντιδραστική" πιστεύουμε ότι είναι πολύ λίγος εδώ.
Θεωρώ ότι ο Αλέξης Τσίπρας ΔΕΝ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΤΑΙ ούτε στο ελάχιστο από τέτοιες αυταπάτες ή φαντασιοπληξίες, αντίθετα ίσως από κάποια στελέχη της παράταξής του όχι όμως από τα του στενού του κύκλου.

Οπότε γνωρίζει μάλλον ότι τα πωρωμένα "γιουροθηρία" της ξεδιάντροπης τοκογλυφίας και ευρωφασισμού, ευρουδάκι τσακιστό δεν δίνουν για την "διάσωση" ή "εξυγίανση" της χώρας, αλλιώς γιατί να ενθαρρύνουν το συνεχή δανεισμό μιας ήδη υπερδανεισμένης και έτοιμης να "κλατάρει" χώρας; (κάτι που συνιστά μαφιόζικες και κάθε άλλο παρά "επιχειρηματικά ορθές" πρακτικές!) Δεν είναι διατεθιμένοι όπως φαίνεται οι "(συν)εταίροι" να αποσύρουν την ενάντια σε κάθε οικονομική και ορθή λογική πρότασή τους-"Η καμπύλη του Laffer και η Ελλάδα!" ή ακόμη και αν το κάνουν, απλά θα αλλάξουν κάποια επιμέρους σημεία που ουδεμία διαφορά θα κάνουν ως προς την ουσία. Αυτή του τελειωτικού χτυπήματος σε βάρος της στοιχειώδους οικονομικής ευημερίας και ισορροπίας του ήδη παραπαίοντος (σε σημείο κοντά στο μη αναστρέψιμο όριο) κοινωνικού ιστού του τόπου.
Οπότε, περί τίνος πρόκειται με το "Yes men!" ή "Νο!(ή "fuck off!" πιο σωστά) του επερχόμενου δημοψηφίσματος; Χμ! Προφανώς πρόκειται για όρθωση αναστήματος και άρνηση από τα κάτω των άμεσα θιγόμενων και αιμορραγούντων λαϊκών στρωμάτων απέναντι σε μια ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ πίσω από την άσκησή της. Που δεν αναγνωρίζει τις αστοχίες και τα σφάλματά της, δεν παραδέχεται τα αδιέξοδά της και σαν ψυχοπαθητικός τραπεζικός όμιλος βαδίζει ολοταχώς προς την αυτοκαταστροφή του και απόλυτη χρεοκοπία του, αφού όμως πάρει πρώτα μαζί του στην άβυσσο και όσους περισσότερους μπορεί από τους "πελάτες" του που είχαν "επενδύσει" σε αυτόν και την επίπλαστη ασφάλεια που τους πρόσφερε. Γιατί οι ευρωπαϊκοί λαοί, και ειδικά τα "αποπαίδια του Νότου", έχουν μάτια πια ανοιχτά και βλέπουν και έχουν την ωριμότητα να θέτουν ερωτήματα-κλειδιά όπως "Cui Bono", δηλαδή "ποιος ωφελείται" από όσα παράλογα και αδίστακτα λαμβάνουν χώρο στην Ευρώπη της "Καγκελαρίας" και των μεγαλοεντολοδοτών της, με χρήσιμο εργαλείο τα μη εκλεγμένα σαπάκια των Βρυξελλών. Και πλέον, εφόσον βλέπουν και καταλαβαίνουν αυτοί που πλήγονται άμεσα ή έρχεται η σειρά τους, κουράστηκαν να ΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΗ ΔΙΑΧΥΣΗ ΦΟΒΟΥ και ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝΟΥΣ ΜΠΑΖΩΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ και... ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ ΠΙΑ!

Οπότε, εφόσον γίνει το δημοψήφισμα και η κυβέρνηση αποσπάσει από αυτό εκείνο που θέλει, δεν θα πρέπει με άστοχες ενέργειες να το ευτελίσει, να το "κάψει" έως και διαστρεβλώσει στα χέρια της. Το επόμενο λογικά βήμα θα είναι να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον "αέρα" της ακόμη πιο "νωπής εντολής" του ακόμα υποτίθεται "κυρίαρχου λαού", που πλέον όμως θέτει σε άμεση αμφισβήτηση τους "καλούς σκοπούς" και τις πραγματικές επιδιώξεις της "Ένωσης". Η οποία αν τον γράψει (όπως και θα το κάνει από τη φύση της λογικά) στα κερδοσκοπικά της ευρω@@, θα αποδείξει (ή επιδείξει) πέρα από κάθε δισταγμό, δικαιολογία ή αμφιβολία, και στον πιο ευρωφοβιτσιάρη υπήκοο, το σκουληκιασμένο της πολύ επικίνδυνο πρόσωπο πίσω από ένα σταθερά αντιδημοκρατικό και σοβαροφανές γραφειοκρατικό προσωπείο.
Αλλά ακόμη και αν ψιλοκλάσουν οι "εταίροι" μπροστά στο ενδεχόμενο μιας με δικούς της πλέον όρους ελληνικής "εξόδου", με δυσβάσταχτο οικονομικό και πολιτικό κόστος στους δικούς τους προϋπολογισμούς και συνοχής του ευρω-οικοδομήματος και προσφέρουν στους "απείθαρχους ραγιάδες" νέα πακέτα (πάντα σκληρά και επώδυνα για τα συνήθη θύματα)με "προσφορά καλής θέλησης" για τους ιθαγενείς τίποτε γυαλιστερών "μπιχλιμπιδιών", αλλά άνεϋ αξίας πραγματικής και αφαίρεσης βασικών αντιλαϊκών και κοινωνικά αποδομητικών παραμέτρων στην ουσία του ζητήματος, οι Έλληνες διαπραγματευτές ΔΕΝ πρέπει να τσιμπήσουν. Με το οποιοδήποτε "χρύσωμα" του ναρκωτικού και γεμάτου δολοφονικές παρενέργειες αυτού "χαπιού". Αλλά με όπλο τους τη στήριξη ετούτη τη δύσκολη στιγμή ενός ευρέoς κι ενωτικού  λαϊκού μετώπου, που όμως δεν διαθέτει ευπιστία ούτε αρέσκεται στα "στραβά μάτια", να ζητήσει και να πάρει το καλύτερο δυνατό. Για τους ανθρώπους (που έκαναν σαφώς άστοχες επιλογές και υιοθέτησαν στρεβλά πρότυπα ζωής, με σπόνσορες ωστόσο και διοχετευτές την φαυλοκρατική εξουσία της νεότερης ελληνικής ιστορίας και τους ιδεολογικούς της μηχανισμούς) και ειδικά για τα παιδιά τους και τα παιδιά που είναι να έρθουν.


Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει έξοδο από μια Ευρώπη που αντικατέστησε την Υψηλή Πύλη της τουρκοκρατίας και το κοινό της απορρυθμιστικό "τρικ" ή νόμισμα!

ανιχνευτής