ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

Αυτό θα πει πρωτεία...!

  

" Το ακριβότερο ρεύμα της Ευρώπης. Το ακριβότερο καύσιμο της Ευρώπης. Η ακριβότερη στέγη της Ευρώπης. Η ακριβότερη τηλεφωνία της Ευρώπης. Οι ακριβότεροι φόροι της Ευρώπης. Τα ακριβότερα πρόστιμα της Ευρώπης. Και οι...μεγαλύτεροι μαλάκες της Ευρώπης..." : από την εικόνα δίπλα (όπου στη λίστα των πρωτείων δεν αξιώθηκαν να μπούνε, αν και στις τελευταίες θέσεις, οι χαμηλότεροι μισθοί στην Ευρώπη)...

Άραγε...υπερβολές όλα ετούτα; Ανεδαφικές, αυθαίρετες διαπιστώσεις;;; Μήπως τίποτε περισσότερο από τη θλιβερή εγχώρια πραγματικότητα; Μιας χώρας όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι σε παραγωγική ηλικία, ταλαντούχοι με προσόντα και ιδέες που χρειάζεται κάθε κοινωνία, πτυχιούχοι ή και ανειδίκευτοι εργάτες, φεύγουν από τη μιζέρια, την παροιμιώδη διαφθορά και την αναξιοκρατία των εγχώριων συνθηκών για αναζήτηση καλύτερης τύχης στο εξωτερικό... Μιας χώρας όπου οι πολιτικοί άρχοντες την έχουν μετατρέψει σε οικόπεδο προς πλήρη εκποίηση κάθε πτυχής του και πλουτοπαραγωγικών πόρων, σε συνέργεια με τη στήριξη (ακόμη και μέσω της σιγής ασυρμάτου) των "πνευματικών ταγών" και την παθητική ανοχή των αντικειμένων αυθαιρεσίας που αποκαλούνται "πολίτες"... Οι τελευταίοι, αν δεν ανήκουν στο club των "κουμπάρων" και διαπλεκόμενων με την πολιτική συμμορία, παρακολουθούν (λες και δεν τους αφορά αυτούς και τα παιδιά τους), με μια αφύσικη νοσηρότητα και ψυχολογική παραίτηση, τη ζωή τους να υποβαθμίζεται και να ευτελίζεται σε σταθερά αποκαρδιωτικούς ρυθμούς...

Άσε..."συνέλληνα"...Μην πολυαπορείς...συνμαλάκα μου... Τα "κακά μαντάτα" είχαν κάνει ανησυχητικά αισθητή την παρουσία τους λίγα μόλις χρόνια πριν, μέχρι και πιο πρόσφατα, επιδεικνύοντας τις άγριες διαθέσεις τους και προετοιμάζοντας ένα σταθερά δυστοπικό έδαφος για το άμεσο μέλλον. Όπως το αντιλαμβάνονταν όσοι προβληματίζονταν με τα σημεία και τέρατα. Ιδού και κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα:

 " Να πως εξηγείται! "

 Ό,τι αφήνεται "να αυγατίσει" γίνεται, διόλου σπάνια, θηλειά στο λαιμό! Ασουπή*!

 Kαι τώρα που η διορία για την απόκτηση του digital "προσωπικού αριθμού" (welcome to the number world baby!) εξέπνευσε...τι θα γίνει για τους πολλούς διαφωνούντες?

 Η Griechenland βουλιάζει από την "ανάπτυξη" ...που ποτέ δεν ήρθε...

 Περί πανώλης αιγοπροβάτων (σε όλη πια την Ελλάδα;) και στην Κρήτη κι άλλα "πονηρά"


 

Posted by
Labels:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)