ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026

Αλλόκοτες δηλώσεις, διαστημικές "ανωμαλίες" και αντιφάσεις συνθέτουν ένα αναξιόπιστο "πεδίο"..?

 Όταν αστροναύτης της αποστολής του ARTEMIS II είχε βγάλει τρία πόδια (!) σε live μετάδοση, με φόντο μια γενικά..."πεντακάθαρη Γη", χωρίς ίχνος διαστημικών αποβλήτων:

 

 Aχ! "Προδότρα" κι ενίοτε αναξιόπιστη A.I., γιατί να μην είσαι αλάνθαστη και με τις κατά καιρούς "ανωμαλίες" που παρουσιάζεις μπορεί να εκθέσεις μια φιλόδοξη χολυγουντιανή παραγωγή (σύμφωνα με συνήθεις κακοήθεις απόψεις) που πλασαρίστηκε από τη N.A.S.A. ως η "θριαμβευτική επιστροφή της ανθρωπότητας στη σελήνη"...

Κι αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια ήδη"βεβαρημένη ατμόσφαιρα" με την αλλόκοτη είδηση που είχε προηγηθεί της"αποστολής" του ARTEMIS II:  "This is the FIRST TIME we're sending humans to the Moon!" -  " Ο διοικητής του πληρώματος Artemis II, Reid Wiseman, μόλις έριξε το απόλυτο κόκκινο χάπι. Το είπε δυνατά και καθαρά: "Αυτή είναι η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ που στέλνουμε ανθρώπους στη Σελήνη!". - Κι επίσης είπε ότι "θα βρίσκονται για πρώτη φορά σε χαμηλή τροχιά"- Τα ακριβή του λόγια "

Aλλά δεν πειράζει και τόσο! Γιατί πόσα μέλη της θαυμαστής συλλογικής οντότητας που αποκαλείται "κοινή γνώμη" και που έστω άκουσαν τα λόγια αυτά, δεν βιάστηκαν να αδιαφορήσουν κι έθεσαν το μυαλό τους στην επεξεργασία της απίθανης πληροφορίας, οπότε ίσως και να έψαξαν το ζήτημα πιο σοβαρά, με τους κατάλληλους συνειρμούς; (Δεν μας τα λέει καθόλου καλά η "μαντάμ NASA" για τη Σελήνη!). Ομοίως, πόσοι άραγε είδαν το παραπάνω βίντεο με τον "μεταλλαγμένο αστροναύτη" και παραξενεύτηκαν σε σημείο προβληματισμού για τα πόσα απ' όλα όσα μας λένε ισχύουν; {Είστε σίγουροι πώς ό,τι σας δείχνουν σε οθόνες (π.χ. "διαστημικές αποστολές" ή πολεμικά γεγονότα κτλ.), ανταποκρίνεται πάντα στην "πραγματική πραγματικότητα"; Στην εποχή των CGI, A.I. και Green Screens*...}. Χρήσιμο είναι να μην ξεχνάμε και τα διαχρονικά λόγια του υπουργού προπαγάνδας των Ναζί δρ. Γκέμπελς, ότι αν ένα ψέμα επαναλαμβάνεται συχνά, η πλειοψηφία των ανθρώπων τείνει να το δεχθεί ως πραγματικότητα... Οι άνθρωποι τείνουν και στο να μην πιστεύουν αυτά που βλέπουν και να πιστεύουν εκείνα που δεν βλέπουν...Επίσης, απασχολημένοι (δικαίως) οι άνθρωποι με τα της καθημερινής επιβίωσης αφήνουν, από την άλλη πλευρά, να τους προσπερνούν "ανώδυνα" εκπληκτικές πληροφορίες, ειδικά μέσα στον "πληροφοριακό βόμβο" αυτής της ψηφιακής εποχής, και μηνύματα με σημαντικές έως και ίσως συγκλονιστικές προεκτάσεις...

Και κάτι για το τέλος. Μια "αφελής" απορία... Η εικόνα μιας επί το πλείστον "πεντακάθαρης" και "αρυτίδωτης"  Γης, όπως φαίνεται από το διάστημα και μας δείχνουν συχνά ΔΕΝ μπορεί να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα! Εκτός αν τα στοιχεία που οι ίδιοι μας είχαν παράσχει για την άσχημη κατάσταση, με τα πάμπολλα και ποικίλων μεγεθών "διαστημικά σκουπίδια" σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, ήταν άλλο ένα ψέμα (ψέμα στο ψέμα μέχρι το επόμενο ψέμα - πού είναι η αλήθεια...έπεσε σε κάποια μαύρη τρύπα?). Ή μήπως κατάφεραν τελικά να... τα καθαρίσουν και να εξαλείψουν την "απειλή για τις διαστημικές πτήσεις και τους τεχνητούς δορυφόρους" ?  Όμως ανακοίνωσαν ποτέ επίσημα έναν τέτοιο άθλο???  Στοιχεία που τα είχαμε αναδείξει σε μια παλιότερη ανάρτηση {Γη: ο μεγάλος σκουπιδότοπος του Γαλαξία...}, η οποία περιείχε και αυτό το ανησυχητικό video του euronews στα ελληνικά, πριν 9 περίπου έτη:

 Space debris poses a threat to artificial satellites and space flights

 Κι ένα πρόσφατο video στα αγγλικά, πριν μερικές ημέρες που αποδεικνύει ότι το "επικίνδυνο πεδίο" γύρω από τη Γη, ορατότατο από το διάστημα (λογικά κι από το ύψος όπου..."πλέει αμέριμνα" ο αστροναύτης του αρχικού video), εξακολουθεί να υφίσταται, να αυξάνεται και να αποτελεί μείζον πρόβλημα:

 Space Debris Crisis Grows | Scientists Warn Earth's Orbit Is Becoming A Dangerous Minefield

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου