ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026

"...what you're gonna do when they come for you...(or..for your children..) "

 

(Περάστε, εν είδει εισαγωγής κι από εδώ:  «Η ειρήνη δεν συμφέρει, θα χαθούν δισ. ευρώ»  και... "ΣΤΑ ΟΠΛΑ"! )

 

Τα πολεμικά γουρούνια έρχονται να πάρουν τα παιδιά μας! 
 
Την περασμένη Δευτέρα γράψαμε για την ξαφνική λαχτάρα για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας που έχει κυριεύσει τις ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ σαν πυρετός, με μια χούφτα αξιοσημείωτων υπερ-διαβιβαστών να κάνουν τον γύρο του κόσμου σε τηλεοπτικά πάνελ και σε συνεντεύξεις, καθώς προσπαθούν να πείσουν το κοινό ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, ότι ο λαός πρέπει να αναλάβει δράση, να κάνει το καθήκον του και να καταταγεί στον στρατό για να υπερασπιστεί «τα έθνη μας» και τον τρόπο ζωής μας. Ένας από τους πιο ενθουσιώδεις υποστηρικτές του πολέμου, ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον, είπε πρόσφατα τα εξής :

" Δεν υπάρχει κανένας λόγος, απ' όσο μπορώ να δω, για να μην στείλουμε κάποια ειρηνικά χερσαία στρατεύματα για να δείξουμε την υποστήριξή μας, τη συνταγματική μας υποστήριξη για μια ελεύθερη, ανεξάρτητη Ουκρανία. "

Η επιλογή των λέξεων από τον Τζόνσον είναι ενδιαφέρουσα από μόνη της: «ειρηνικές χερσαίες δυνάμεις» και «συνταγματική υποστήριξη», και το βίντεο (που συνδέεται παραπάνω) δείχνει ξεκάθαρα ότι δυσκολεύτηκε να προφέρει όλες αυτές τις λέξεις ακριβώς σωστά, έτσι ώστε η έκκλησή του για έναν ειρηνικό πόλεμο να ακούγεται απολύτως έντιμη και αξιοπρεπής. Φάνηκε να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο να συνδυάσει τις λέξεις συνταγματική και υποστήριξη, γράφει το Trendcompass . 

 Στρατιώτης Ειρηνική απεικόνιση

Νωρίτερα φέτος, ο γιος μου πήγε σχολική εκδρομή στο Λονδίνο και όταν επέστρεψε, είχε μαζί του ένα φυλλάδιο με τίτλο «Κυνήγι Θησαυρού Φωτογραφιών του IWM – Ιδιωτικός Ειρηνικός», το οποίο αφορούσε ένα μυθιστόρημα για αυτόν τον «Ιδιωτικό Ειρηνικό», το οποίο συζητήθηκε με τα παιδιά στο πλαίσιο του προγράμματος κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού.

Κάτι πιο διακριτικό από το «ο πόλεμος είναι ειρήνη».

 
Οι ακόλουθες εργασίες, που αναφέρονται στο φυλλάδιο, ήταν μέρος της ανάθεσής τους: 
 
Στρατιωτική πειθαρχία/εκτέλεση («Τα πάντα για το στρατοδικείο, την λιποταξία ή την τιμωρία... Θα θεωρούνταν δίκαιη η εκτέλεση του Τσάρλι με βάση αυτά που έχετε μάθει;»)
Επιστολή ή προσωπικό αντικείμενο («Τι αποκαλύπτει αυτό για τα συναισθήματα των στρατιωτών; Πώς μπορείτε να το συσχετίσετε με τον Ιδιώτη Ειρηνικό;»)
Στολή/εξοπλισμός («Πόσο πρακτικό ή άνετο φαίνεται αυτό; … Τι γνώμη είχε ο Τόμο για τη στολή/εξοπλισμό του;»)
Πόλεμος με αέρια ("Πώς αλλάζει αυτό την κατανόησή σας για τον φόβο και τον πανικό του Tommo κατά τη διάρκεια της επίθεσης με αέρια;")
Στρατολόγηση («Ο Τόμο μπορούσε να καταταχθεί, παρόλο που ήταν πολύ νέος. Θα είχατε πετύχει; Γιατί ή γιατί όχι;»)
Μάχες/όπλα («Πώς αλλάζει αυτό την άποψή σας για τον πόλεμο; Κάνει αυτό αυτό που πέρασαν οι αδελφοί Ειρηνικοί πιο ηρωικό ή πιο τρομακτικό; Γιατί;»)
Τα χαρακώματα («Περπατήστε μέσα από την ανακατασκευή του χαρακώματος και σημειώστε τις εντυπώσεις σας…»)
Υπάρχει κάτι βαθιά δυσοίωνο στο να ρωτάς 14χρονους αν η εκτέλεση ενός συντρόφου ήταν «δίκαιη» ή να τους βάζεις να φαντάζονται τον εαυτό τους να κάθεται στα χαρακώματα και να τους ρωτάς αν πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να είναι «επιτυχημένοι» στην κατάταξη, ακόμα κι αν είναι πολύ μικροί, αλλά όλα αυτά ήταν μέρος του προγράμματος για την σχολική τους εκδρομή στο Λονδίνο.

Όλο αυτό θυμίζει ένα από αυτά τα ψυχολογικά σχέδια «μονάδας ώθησης» από το Ινστιτούτο Tavistock, τα οποία προετοιμάζουν νεαρά μυαλά ώστε να δουν τους εαυτούς τους ως κρέας για τα κανόνια - πειθαρχημένους μελλοντικούς στρατιώτες που υποτίθεται ότι θα θεωρούν την κατάταξη σε νεαρή ηλικία ως επιτυχία.
 
Μετράμε αντίστροφα για μια ρωσική πρόκληση

Φυσικά, όλες αυτές οι ψυχολογικές προετοιμασίες για έναν ειρηνικό πόλεμο μπορεί να μην προχωρήσουν πολύ χωρίς ένα κατάλληλο γεγονός κινητοποίησης που θα μπορούσε να απελευθερώσει την ψύχωση του μαζικού σχηματισμού και να θέσει σε κίνηση αλλαγές συμπεριφοράς. Για τους νέους, αυτή η αλλαγή θα έπρεπε να συνεπάγεται μια μετάβαση από το να φαντάζονται τον εαυτό τους ως στρατιώτες στην πραγματική προσπάθεια για «επιτυχημένη» κατάταξη και να καταλήξουν σε πραγματικά χαρακώματα.

Η ρωσική πρόκληση θα μπορούσε να βοηθήσει στην κίνηση των πραγμάτων. Έχουμε ήδη δει τον Ντμίτρο Γκόρντον, έναν δημοσιογράφο κοντά στον αγαπημένο ηγέτη της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, να ανακοινώνει πρακτικά ότι κάτι πολύ σημαντικό επρόκειτο να συμβεί μέσα σε λίγες μέρες, το οποίο θα έδινε στην Ουκρανία «μεγάλη ελπίδα». Έχουν περάσει τέσσερις ημέρες από τότε που τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν μια προειδοποίηση, που υποτίθεται ότι έλαβαν από τη CIA, ότι οι άθλιοι Ρώσοι σχεδίαζαν επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε πολιτικούς στόχους στη Μεσόγειο.
 

Φυσικά, αυτό πρέπει να ληφθεί εξαιρετικά σοβαρά υπόψη. Οι Ρώσοι μας μισούν λόγω των ελευθεριών μας, μισούν τη δημοκρατία, έχουν όπλα μαζικής καταστροφής και, παρόλο που χάνουν στην Ουκρανία (όπως αποκάλυψε ο Βρετανός Εντ Μίλιμπαντ στον ΟΗΕ αυτή την εβδομάδα ), είναι πρόθυμοι να εισβάλουν στην Ευρώπη. Ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει μια τέτοια εισβολή θα ήταν να εκτοξευθούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε διάφορους στόχους στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Η CIA και άλλες δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών δεν θα έλεγαν ποτέ τόσο ξεδιάντροπα ψέματα στο κοινό μόνο και μόνο για να ξεκινήσουν έναν μεγάλο πόλεμο - αυτό θα ήταν πολύ κακό και λάθος!
 
Ο ψυχολογικός πόλεμος κατά του ευρωπαϊκού πληθυσμού

Κρίνοντας από τη συντριπτική πλειοψηφία των αντιδράσεων και των σχολίων σχετικά με την πολεμοχαρή στάση της άρχουσας ελίτ, το κοινό δεν κατανοεί ακριβώς την αφήγηση για τη ρωσική απειλή. Αν οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στη Μεσόγειο ήταν όντως αυτό που υπονοούσε ο Ντμίτρο Γκόρντον, αυτό μπορεί να μην ήταν αρκετό για να εξαπολύσει το κύμα οργής και αγανάκτησης που απαιτείται για να επικεντρωθούν οι Ευρωπαίοι στον συγκεκριμένο ένοχο και να δημιουργηθεί ο απαραίτητος ενθουσιασμός για πόλεμο.

Ο απλός άνθρωπος δεν φαίνεται πλέον τόσο διατεθειμένος να πιστεύει τα μέσα ενημέρωσης ή την πολιτική τάξη όσο πριν, και φαίνεται ότι η ψυχολογική προετοιμασία έχει σχεδιαστεί αρκετά εκτενώς, ξεπερνώντας τα απλά συνθήματα και την κατήχηση των παιδιών. Ως αποτέλεσμα, τα μέσα ενημέρωσης ξαφνικά κατακλύζουν τα πάντα με πολεμικές ιστορίες και συζητήσεις για έναν «αναπόφευκτο» πόλεμο που στέκεται ακριβώς στο κατώφλι. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, μια μεγάλου μήκους ταινία θα προβληθεί στους κινηματογράφους στις 18 Νοεμβρίου.

Η ταινία ονομάζεται «Δίας» και κρίνοντας από το ανατριχιαστικό τρέιλερ, αποτελεί προμήνυμα σκόπιμης αμοιβαίας πυρηνικής καταστροφής μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας:
 

  

Το περίεργο με αυτό το τρέιλερ είναι ότι δεν απεικονίζει τον Πρόεδρο της Γαλλίας και την στρατιωτική του ηγεσία ως τρελούς εκφυλισμένους, αλλά ως σοβαρούς, μελαγχολικούς ανθρώπους που διαχειρίζονται την κρίση υπεύθυνα για να προστατεύσουν το έθνος - με άλλα λόγια, μια ολοκληρωτική μυθοπλασία που φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με τις καθημερινές εμπειρίες του γαλλικού λαού με την πολιτική του τάξη.

Μένει να δούμε αν όλος αυτός ο σχεδιασμός και η προετοιμασία θα προχωρήσουν όπως επιθυμούν τόσο έντονα οι κυρίαρχες ελίτ μας. Κάτι έχει συμβεί στη συλλογική συνείδηση ​​του κοινού, ειδικά μετά την πανδημία Covid-19 και τα lockdown του 2020, που έχει διασπάσει την εμπιστοσύνη μεταξύ του πληθυσμού και των κυβερνήσεών του. Ένα μεγάλο μέρος του κοινού δεν πιστεύει πλέον τίποτα που δημοσιεύεται στα εταιρικά μέσα ενημέρωσης και μπορεί να είναι εξίσου διατεθειμένο να στραφεί εναντίον των κυρίαρχων τάξεων του όσο και να πιστέψει ότι «οι Ρώσοι έρχονται».

Για τους περισσότερους από εμάς, είναι καιρός να αντισταθούμε στα πολεμικά γουρούνια, αν θέλουμε τα παιδιά μας να μείνουν μακριά από αυτά τα χαρακώματα που έχουν σχεδιαστεί για αυτά και τη μελλοντική τους «επιτυχία».

frontnieuws.com

 

Εμείς το διαβάσαμε στον Διόδοτο, όπως μας το έστειλε αναγνώστης του μπλογκ. 

 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου