...υφαίνοντας την ου-τοπία μας: "Όργανο" της κεντρικής ονειρικής γεννήτριας παραγωγής ιδεών της αμετανόητα μη κομματικής,
και με δικούς της όρους πραγματικής, "συμμορίας"
αιθεροβάμονων,ουτοπιστών και πιστών κάθε ιερά μοναδικής ανθρώπινης στιγμής.
Χωρίς αφεντάδες και δούλους, αυτόκλητους σωτήρες, μεσσίες και ποιμένες,
εθνοσωτήριους ψαλμούς, σπόνσορες, δόγματα και ιδεολογικές αλυσίδες...
ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)
Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...
...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...
" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke,τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"
Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...
Δεν είμαι μέλος της φυλής σας. Ανήκω στο γένος των Μογγόλων που έφερε στον κόσμο μια τερατώδη αλήθεια: την αυθεντικότητα της ζωής και τη γνώση του ρυθμού...
Καλά κάνετε και με περιζώνετε με τις εκατό χιλιάδες μπαγιονέτες της Δυτικής σας διαφώτισης, γιατί αλίμονό σας αν αφήσω τη σκοτεινή σπηλιά μου και βαλθώ να διαλύσω τς κραυγαλέες οχλαγωγίες σας.
To ιστορικό βρετανικό συγκρότημα The Clash (οι αδυναμίες δεν κρύβονται) σ'ένα από τα πλέον ιστορικά
δημιουργήματά τους, χιλιοπαιγμένο εδώ και δεκαετίες σε όλα τα ροκάδικα
που σέβονται ή σέβονταν, για όσα δεν υπάρχουν πια, τον εαυτό τους. Δηλαδή τα συντριπτικά περισσότερα δεν υπάρχουν πλέον, τα οποία είχαν την "πρέπουσα" αισθητική και αυθεντικό ροκ στίγμα (που από τη φύση του ανέκαθεν αμφισβητούσε τις εκάστοτε αισθητικές και τις καθιερωμένες δομές) και δίδασκαν μουσική. Το
τραγούδι μιλάει για μια περιοχή του Λονδίνου, το Brixton όπου οι
άνθρωποι εκεί (η περιοχή τους δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως Κολωνάκι του
Λονδίνου) είχαν πάντα κακή μεταχείριση απ'την αστυνομία-ω!τι
πρωτότυπο! Γεγονός που έψαχνε την κατάλληλη αφορμή για να οδηγήσει σε μεγάλες τοπικές ταραχές, οι οποίες και πήραν τη
μορφή εξέγερσης... Η Μάργκαρετ, οι Clash και το «Guns of Brixton» Κάτι που επαναλήφθηκε στα τέλη του καλοκαιριού του
2011, με τις μεγάλες ταραχές (και ουσιαστικά μη προβαλλόμενες από την
ελληνική ρουφιανο-TV) που συντάραξαν το σύγχρονο Λονδίνο των περικοπών και
της κοινωνικής περιθωριοποίησης ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων. Δείτε γι
αυτά τα γεγονότα του 2011 ένα αξιόλογο βίντεο-ντοκυμαντέρ στ'αγγλικά http://youtu.be/Beg-P_-o4QY
Μια μικρή στάση στην Ελλάδα, στη χώρα της διαχρονικής πολιτικής φαυλοκρατίας, της σύγχρονης δουλεμπορικής "εργασίας", των πειραμάτων της διεθνούς τοκογλυφίας και της αστυνομοκρατούμενης, παραδοσιακά φιλοχουντικής, αυθαιρεσίας ("Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας"). Μια ενδιαφέρουσα εκδοχή αλά ελληνικά του Guns of brixton των Clash:
Ελληνικοί στίχοι σε απόδοση του τραγουδιού:
Αν την πόρτα σου βροντούν
Πως θα βγεις στη γειτονιά;
Με τα χέρια ψηλά
ή σφιγμένα σε γροθιά;
Αν σε πνίγει η εξουσία
πως θα
αντισταθείς;
Τρομαγμένος στη γωνιά σου
ή στους δρόμους της
γιορτής;
Τα κορμιά μας
σύνορα σας,
μα αν τολμήστε θα
ακουστούν
όπλα σαν στο Brixton.
Το χρήμα σε μεθάει.
Τη ζωή σου εκεί
πουλάς.
Μα η ώρα σου σαν φθάσει
να σε σώσει μη ζητάς.
Και μεταφερόμαστε στο (γειτονικό με το Λονδίνο) Παρίσι της εποχή μας. Την εποχή της κοινωνικής
καλπάζουσας εξαθλίωσης, των "αγορών"(δηλ. των τραπεζών) που μπροστά στη
συσσώρευση κερδών ισοπεδώνουν ζωές & γενιές ολόκληρες και των
πουλημένων στην ελίτ πολιτικών που δε δίνουν δεκάρα για τους λαούς τους
και τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων. Η Οργή (La rage), που ξεκινά
από τα εξαθλιωμένα γκέτο και τις φτωχογειτονιές που εξαπλώνονται παντού
όπως και η ανθρώπινη απελπισία, έρχεται και διαχέεται στην ατμόσφαιρα ωσάν ιός, ως κάτι απόλυτα φυσιολογικό αλλά
και λυτρωτικό για τη Γαλλίδα ράπερ Keny Arkana...
Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, ένα είναι ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ! Δεν έχουμε βρεθεί εδώ χάμου για να επιβιώνουμε απλώς και να υπηρετούμε λογής αφεντάδες, μικρούς ή μεγάλους. Αλλά για να ζήσουμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις δικές μας επιλογές, να εξελισσόμαστε, να δημιουργούμε και να μεγαλουργούμε! Αξιοποιώντας κάθε αέναη μοναδική στιγμή του αιώνιου παρόντος μας. ΞΥΠΝΙΟΙ κι ΟΡΘΙΟΙ! Ένα λοιπόν είναι το σύνθημα που εμπνέει (ή θα'πρεπε να εμπνέει) κι ενεργοποιεί τους ανθρώπους. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
"...για όλα αυτά που κανένας δικαστής και δεσμοφύλακας, κανένας σαδιστής
εκδικητικός θεός, καμία απειλή και έκρηξη ανοησίας που εμπεριέχει κάθε
κακότητα, κανένα πλυντήριο εγκεφάλων, καμία ψυχιατρική πτέρυγα, κανένας
κοινωνικός περίγυρος, ούτε καν οι ίδιοι οι ανθρώποι που σε φέρανε στον
κόσμο...ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΝ!
Ακόμη κι αν σε σβήσουν απ'τους χάρτες τους...
Ξέρω πως ξέρεις τι θέλω να σου πω."
ανιχνευτής
"Για να ζεις έξω από το νόμο πρέπει να είσαι τίμιος" ΜΠΟΜΠ ΝΤΥΛΑΝ
"Υποστηρίζεται ότι οι νόμοι είναι για την προστασία των ανθρώπων. Είναι όμως ατυχές το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό των ζωών που κατατροπώνονται ετησίως, ως αποτέλεσμα των νόμων: νόμων ξεπερασμένων, νόμων που βρίσκουν το δρόμο τους στα βιβλία (του νόμου ή νομοθέτη) ως αποτέλεσμα άγνοιας, υστερία ή παραγωγή πολιτικού σανού, νόμων ενάντιων στη ζωή, νόμων προκατειλημμένων, νόμων που προσποιούνται ότι η πραγματικότητα είναι σταθερή και η φύση είναι προσδιορίσιμη, νόμων που αρνούνται το δικαίωμα στους ανθρώπους να αρνηθούν την...προστασία. Μια τέτοια έρευνα θα μπορούσε να κρατήσει μια ντουζίνα από βαρετούς κοινωνιολόγους μακριά από "σκανταλιές" για μήνες" ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ, "Ακόμα και οι καουμπόισσες μελαγχολούν"
" Ο Ηράκλειτος, έλεγε ότι "οι νόμοι πρέπει να προστατεύονται από τον
λαό, όπως τα τείχη της πόλης του". Ωστόσο (όπως συμβαίνει ειδικά με τις
διατυπώσεις του Ηράκλειτου) αυτή του η ρήση δεν μπορεί να είναι τόσο
απλή όσο δείχνει, ή όσο θέλουν να νομίζουμε οι πολιτικάντηδες που κατά
καιρούς την επικαλούνται. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο
Ηράκλειτος θα περιφρονούσε μέχρι φτυσίματος αυτούς τους υποκριτάκους της
ηθικολογικής αρλουμπολογίας, όπως άλλωστε έκανε και στην εποχή του
......
Η λέξη “νόμος” προέρχεται από τη λέξη “νομή”, εν προκειμένω την ισότιμη νομή εξουσίας και δύναμης σε μια κοινωνία. “Νόμοι”
που δεν νέμουν ισομερώς την δύναμη και την εξουσία, δηλαδή δεν
καταργούν την ιεραρχία, δεν είναι νόμοι, αλλά απλώς δίκαιο του
ισχυρότερου σε μια “κοινωνία” / ζούγκλα.*
...... Αν
αυτοί μεταξύ των οποίων πρόκειται να διανεμηθεί η δύναμη και η εξουσία
δεν μοιράζονται καταρχήν τη δυνατότητα και την ευθύνη δημιουργίας των
νόμων τους (με απλά λόγια: δεν δημιουργούν οι ίδιοι από κοινού τους νόμους τους, αλλά κάποιοι άλλοι), τότε οι "νόμοι" αυτοί δεν είναι νόμοι, αλλά απλώς διαταγές κάποιων προς κάποιους άλλους. Κατά
την αυθεντική αρχαιοελληνική άποψη ο νόμος πρέπει να είναι συλλογική
δημιουργία -και ευθύνη- μεταξύ όλων των κοινωνικώς ενδιαφερομένων,
αλλιώς, εάν "δίνεται" από κάποιους αποφασίζοντες προς κάποιους
εκτελεστές (αυτή είναι η έννοια της ετερονομίας), δεν είναι "νομή" αλλά
διαιώνιση της ιεραρχίας και της κυριαρχίας. Γι' αυτό στους έλληνες της
κλασικής περιόδου οι νόμοι ήσαν αποτέλεσμα λαϊκών συνελεύσεων και
αποφάσεων που λαμβάνονταν απευθείας, δηλαδή χωρίς την παρεμβολή
μεσαζόντων, “αντιπροσώπων”, “κυβέρνησης” κλπ.. Αυτή είναι η έννοια της
αυτονομίας. " ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ γνωστός και ως Θοδωρής Λαμπρόπουλος) - ΠΕΡΙ "ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ"
* σχόλιο δικό μας:βλέπε, για παράδειγμα, τις "αστικές δημοκρατίες"...
Nαι! Μπορούμε αν θέλουμε να χτίσουμε ή "να στήσουμε" τα δικά μας σπίτια -εφόσον οι νομοθεσίες το επιτρέπουν, π.χ. όχι μόνο εκτός πόλεων αλλά ακόμη και στις παρυφές αστικών περιοχών- από φυσικά
υλικά και με εξαιρετικά χαμηλό προϋπολογισμό. Μειώνοντας
την ποσότητα του χώρου που καταλαμβάνουν και μετατρέποντας ένα σπίτι τριών π.χ. υπνοδωματίων σε ένα
τροχόσπιτο ή μια "καμπίνα", εξαρτώμενα από την ηλιακή ενέργεια και με κήπο όπου μπορούμε να καλλιεργούμε με φυσικούς τρόπους τα λαχανικά μας. Και ναι. Αυτό εκτός από πραγματικά οικολογική πράξη, είναι και επαναστατική! Αν αναλογιστεί κανείς τον σύγχρονο, αλόγιστα καταναλωτικό, υποθηκευμένο στις αιμορουφήχτρες γνωστές και ως "τράπεζες", τρόπο ζωής που ακολουθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού, ο οποίος αστικοποιείται με καταιγιστικά αυξανόμενους ρυθμούς. Μέσα σε προβλέψιμες, απόλυτα ελεγχόμενες "τροχιές", ανθρώπινα θύματα μιας τεράστιας προπαγανδιστικής μηχανής και κολοσσιαίας κοινωνικής μηχανικής, που δέχονται χωρίς πολλή αμφισβήτηση τις κυρίαρχες ερμηνείες και νόρμες και υιοθετώντας πρότυπα τοξικά και αφύσικα.
Η φωτογραφία και το βίντεο, μαζί με άλλες πολλές και καλές ιδέες και ερεθίσματα, βρέθηκανεδώ
Δείτε και το παρακάτω βίντεο. Μπορούμε αν θέλουμε να ζήσουμε χωρίς ή έστω με ελάχιστα λεφτά;
Γεμάτο αγκυλώσεις, αστοχίες, ακαθαρσίες, τραύματα και μονίμως
κακοφορμισμένες πληγές...Κουβαλάνε ως ανυπόφορο φορτίο οι αιώνες χλωμοί
στις πλάτες τους τη διαχρονική πτώση του ανθρώπινου είδους και το
ιστορικά παγιωμένο συμβόλαιο που επικυρώνει την αντιεξελιχτική πορεία
του ανθρώπινου ζώου: τον αγελαίο μαζάνθρωπο. Η διαχρονική πτώση του μαζάνθρωπου...
Ξέσκισμα! Της ψυχής.
Των ίδιων των ενστίκτων.
Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης.
Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο.
Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έκουζαν κι
αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς
φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε.
Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την
αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών,
συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της
ασφυκτικής και αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος
στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό,
γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η
μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της
ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Όταν ο άνθρωπος αγελοποιείται, μέσα στα στενά και προκαθορισμένα όρια
του "κοινωνικού του εγκλεισμού" (Η φυλακή από την ελευθερία διαφέρουν στην αντίληψη του καθενός, όπως και η δουλειά από τη δουλεία διαφέρουν μόνο στον τόνο...), της "κανονικότητας" και της
"συμμόρφωσης-πειθάρχησης" στις "αλήθειες", στις διδαχές "εκείνων που
ξέρουν καλύτερα από αυτόν και μεριμνούν για αυτόν", στα δόγματα, στους
"κανόνες" της "πλειοψηφίας",
στις επίσημες διαβεβαιώσεις των "ειδικών" και "αυθεντιών", τότε η
αντίληψή του συρρικνώνεται και μετατρέπεται σε δίποδη άβουλη οντότητα
που ψηλαφίζει στα τυφλά. Και προσφέρεται για κάθε είδους ασέλγεια σε
βάρος του (για να το πούμε εκλεπτυσμένα), κακοποίηση, εκμετάλλευση,
προπαγάνδα, εξαπάτηση, αμετροέπεια, περιφρόνηση, συνωμοσία, εξάλειψη.
Και το χειρότερο; Ενίοτε και διόλου σπάνια, το αγελαίο, βελάζον σε
ομόφωνους κακόηχους ρυθμούς, στρατευμένο "ψυχή τε και σώματι" σε κάθε
είδους -ισμούς, δίποδο ον, μετατρέπεται στον πιο φανατισμένο, θανάσιμο,
χειρότερο εχθρό των ανεξάρτητων διανοητικά, πειθαρχημένων εσωτερικά,
αυτόνομων διανοητικά, ενσυνείδητων, αφυπνισμένων, αληθινά αγωνιστών
συνανθρώπων του. Που δεν κιοτεύουν, δεν κρύβονται, δεν παύουν να επισημαίνουν, να καταδεικνύουν, να καταγγέλουν και να αποκαλύπτουν την πλεκτάνη, την παραχάραξη, το μεγάλο ψέμα και πασχίζουν
να σπάσουν αυτή την επονείδιστη συνθήκη...
Είναι η Φωνή που μου χαρίστηκε όταν τον κόσμο πρωτοάδραξα. Είναι η Φωνή που υψώνεται πολύ πιο πάνω απ'τα συρματοπλέγματα τα συσσωρευμένα εν μέσω των αιώνων. Είναι η Φωνή που όταν λυγίζω με πείθει να μη σπάσω. Είναι η Φωνή που μου περιθάλπει τα ματωμένα σωθικά. Είναι η Φωνή που μεταφέρει την ίαση.
Γιατί κυνηγάνε όποιον θεραπεύει τον καρκίνο; Ρητορική η ερώτηση, η απάντηση είναι ήδη γνωστή.
Είναι γεγονός, οι φαρμακοβιομηχανίες έχασαν, ο Dr Stanislaw Burzinsky αθωώθηκε
Νεκρική σιγή είναι το μόνο που απέμεινε, όταν το Ιατρικό Συμβούλιο του Τέξας αναγκάστηκε να αποσύρει τις κατηγορίες του εναντίον του Δρ Stanislaw Burzynski.
Εκτός από κάνα δύο τυχαίες εφημερίδες, μιας μικρής πόλης, κάνα δύο αμφισβητήσιμα blogs και ένα μικρό κομμάτι αναφοράς στα νέα του Σαββάτου σε μια μικρή καναδική εκπομπή, κανένα από τα μέσα ενημέρωσης δεν ήταν πρόθυμα να αγγίξουν την είδηση, ότι, για άλλη μια φορά, όλες οι κατηγορίες, ενάντια σε κάποιο γιατρό που έχει κυριολεκτικά και επιτυχώς θεραπεύσει τον καρκίνο σε πολλές περιπτώσεις, απορρίφθηκαν.
Το Ιατρικό Συμβούλιο του Τέξας και το Δυτικό ιατρικό κατεστημένο είχε στόχο τον Δρ Burzynski για χρόνια και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν απολύτως πρόθυμα και «τεκμηρίωναν» τις κατηγόριες εναντίον του, αμαυρώνοντας την δουλειά του, πριν ακόμα εκδικαστεί η υπόθεση του και παρά το απίστευτο ρεκόρ επιτυχίας του. Περιέργως, σαν να μην υπήρξε καν το γεγονός, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν έχουν αναφέρει τίποτα από τότε.
Η βιομηχανία του καρκίνου, μια βιομηχανία με τρισεκατομμύρια δολάρια έσοδα έχει εξαπολύσει ένα παράνομο και ανήθικο πόλεμο κατά του Δρ Stanislaw Burzynski για χρόνια, προσπαθώντας να τον σταματήσει … αυτό είναι σωστό, να τον σταματήσει, από το να σώζει τις ζωές των καρκινοπαθών με το να χρησιμοποιεί την επαναστατική κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας θεραπεία του, η οποία χρησιμοποιεί μια φυσική και μη-τοξική ουσία που ονομάζεται αντινεοπλαστόνιο.
Το πρώτο βίντεο (σημείωση της 10/1/2019, από εμάς: το συγκεκριμένο βίντεο διαπιστώσαμε πως δεν υπάρχει πια στο youtube και έτσι ενσωματώσαμε αυτό που βρήκαμε και μιλάει για τη δικαστική του περιπέτεια) λέει την ιστορία για το πώς ο Δρ Burzynski, και οι ασθενείς του έχουν θεραπευτεί συνήθως απο τελειωτικούς καρκίνους, (στο τελευταίο στάδιο) και το πως το FDA και οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν συνεχώς και συστηματικά προσπαθήσει να δυσφημίσουν και να τιμωρήσουν έναν άνθρωπο ο οποίος με μοναδικό σκοπό στην ζωή του έχει αναπτύξει και τελειοποιήσει μια μη τοξική θεραπεία για την ασθένεια του νεώτερου αιώνα.
Θα είναι καλό να εξαπλωθεί η εργασία του Δρ Burznski και να προσφέρουμε την υποστήριξή μας με οποιοδήποτε τρόπο μπορούμε. Μην αφήνετε τους ανθρώπους της FDA (τις μαριονέτες των φαρμακοβιομηχανιών) να καταστρέψουν την ελπίδα εκατομμυρίων καρκινοπαθών σε όλο τον κόσμο, για περισσότερες πληροφορίες δείτε www.burzynskiclinic.com
Ο καρκίνος είναι μια σοβαρή επιχείρηση. Η πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο βιομηχανία, κάτι σαν το τρένο της γραμμής και οι μαριονέτες τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν μπορούν να επιτρέψουν σε όλους να εμφανίσουν το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές άλλες μορφές θεραπείας της νόσου και έχουν κατά κανόνα αποδειχθεί ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματικές από ό, τι είναι (επιτρέπεται να είναι καλύτερα) αυτές που προβλέπονται από τους δυτικά εκπαιδευμένους ιατρούς.
Παρ όλα αυτά, ο Δρ Burzynski είναι πλέον ελεύθερος και πάλι, για να συνεχίσει να ασκεί τις θεραπευτικές τεχνικές του για τον καρκίνο, που στην ουσία, αυτές ήταν ο στόχος, του ιατρικού κατεστημένου, αλλά μεσω αυτών των θεραπειών, πολλοί άνθρωποι γνώρισαν για τις εναλλακτικές επιτυχημένες τεχνικές του.
Προσθέτοντας ενα εντυπωσιακό βουνό αποδεικτικών στοιχείων
για την υποστήριξη των συμπληρωματικών και αποτελεσματικών θεραπειών
για τον καρκίνο και, δυστυχώς, το ιατρικό κατεστημένο, και οι μαριονέτες
τους και τα αδαή μέσα μαζικής ενημέρωσης συνεχίζουν να προσπαθούν να
τους φιμώσουν.
Η Sandi Kavanagh, για παράδειγμα, μια 48 ετών γυναίκα από το Crystal Lake, IL., διαγνώστηκε τον Ιανουάριο με μια επιθετική μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, γνωστή ως πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (GBM). Όπως συμβαίνει και με τη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών με καρκίνο, ο καρκίνος της Kavanagh δεν ανταποκρινόταν στην παραδοσιακή ακτινοβολία και τη χημειοθεραπεία, που σε μεγάλο βαθμό συνιστάται από όλους σχεδόν τους (Δυτικούς) γιατρούς ως μια από τις λίγες επιλογές που (επιτρέπεται να) παρέχουν στους ασθενείς τους, αλλιώς κινδυνεύουν να χάσουν την ιατρική τους άδεια.
Αρνούμενη να εγκαταλείψει, η Kavanagh και η οικογένειά της άρχισε την έρευνα για εναλλακτικούς τρόπους για την αντιμετώπιση της κατάστασης της, κάτι που οι άνθρωποι κάνουν όλο και πιο συχνά αυτές τις μέρες. Συνειδητοποιώντας ότι η “σύγχρονη” επιστήμη δεν είχε τίποτα περισσότερο να προσφέρει και απρόθυμοι να δεχτούν ότι είχε μόνο «δύο έως τρεις μήνες ζωής», σύμφωνα με την τυπική δυτική ιατρική, η Kavanagh αποφάσισε να υποβληθεί στη θεραπεία που είχε ανακαλύψει με τα αντινεοπλαστόνια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αν είστε ακόμα νέοι στην ιδέα ότι υπάρχουν πραγματικά συμπληρωματικές ή διαφορετικές θεραπείες του καρκίνου, η Kavanagh αναφέρει ότι η μαγνητική τομογραφία έδειξε οτι ο όγκος της συρρικνώθηκε κατά 33 τοις εκατό μετά από την πρώτη της θεραπεία, με αποτέλεσμα να συνεχίσει με τις θαυματουργές θεραπείες του Δρ Burzynski.
Η Κα Kavanagh, εκστατική έχει βρεί τελικά ένα γιατρό που είναι διατεθειμένος να σκοτώσει τα καρκινικά κύτταρα χωρίς να καταστρέφει το υπόλοιπο του σώματός της την ίδια στιγμή, σχεδιάζει να κάνει μια άλλη σάρωση στις 13 Δεκεμβρίου το 2012 για να συνεχίσει να παρακολουθεί την πρόοδό της. Ίσως δεν είναι τόσο ευχάριστη αυτή η συζήτηση, όμως, είναι η ιστορία αυτών των αντινεοπλαστονίων ένα θαύμα και τον μακρύ και δύσκολο δρόμο που έχουν διανύσει, προκειμένου η θεραπεία να πάρει την μορφή που έχει σήμερα.
Ραούλ Βάνεγκεμ – Το κράτος δεν είναι τίποτε, ας γίνουμε τα πάντα
Δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα, όπου γεννήθηκε η ιδέα της δημοκρατίας, δίνει πρώτη το σύνθημα της μάχης ενάντια σε μια διεφθαρμένη δημοκρατία, όπου αυξάνονται παντού οι πιέσεις από τις πολυεθνικές και τις χρηματοπιστωτικές μαφίες. Σ’αυτή τη χώρα είδαμε να εκδηλώνεται μια αντίσταση που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τον λήθαργο του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, που κείται πλέον αναίσθητο υπό την επίρροια δεκαετιών καταναλωτισμού και ψευδοχειραφέτησης.
Επιτρέψτε μου να θυμίσω ορισμένες βασικές κοινοτοπίες.
Ο καταναλωτισμός έχει εκλαϊκεύσει και εξαπλώσει παντού τη δημοκρατία του σουπερμάρκετ, όπου ο πολίτης διαθέτει τη μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής υπό τον όρο να καταβάλλει το αντίτιμο κατά την έξοδο από το κατάστημα. Οι παλιές ιδεολογίες έχουν χάσει το ουσιαστικό τους περιεχόμενο κι έχουν καταντήσει διαφημιστικά χαρτοφυλάκια που εξυπηρετούν τους εκλεγμένους πολιτικούς να πολλαπλασιάσουν την πελατεία και την εξουσία τους. Η πολιτική, είτε αριστερή θέλει να λέγεται είτε δεξιά, δεν είναι παρά ένα σύστημα πελατειακό, όπου οι εκλεγμένοι προάγουν τα προσωπικά τους συμφέροντα κι όχι αυτά των πολιτών που υποτίθεται πως εκπροσωπούν. Για μια ακόμα φορά, η Ελλάδα είναι στην ευχάριστη θέση να αποκαθιστά την αρχική σημασία της λέξης πολιτική, που είναι η τέχνη του να κυβερνάς την πόλη.
Η δεύτερη κοινοτοπία είναι ότι τα κράτη έχουν απολέσει το προνόμιο, που περηφανεύονταν ότι κατέχουν, να διαχειρίζονται τα δημόσια αγαθά. Το παραδοσιακό κράτος πάντοτε βέβαια ξάφριζε τους πολίτες για να γεμίζει το παγκάρι του επιβάλλοντας φόρους και δασμούς, από την άλλη όμως, διασφάλιζε και τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, όπως η παιδεία, η υγεία, τα ταχυδρομεία, οι συγκοινωνίες, τα επιδόματα ανεργίας, οι συντάξεις…Τα κράτη σήμερα είναι πλέον σκέτοι υπηρέτες των τραπεζών και των πολυεθνικών. Ωστόσο, αυτές αντιμετωπίζουν τώρα την πανωλεθρία του «τρελού χρήματος» το οποίο, αφού επενδύεται στην κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου και όχι σε παραγωγικές βιομηχανίες βασικών ειδών ή σε εταιρείες κοινής ωφελείας, γίνεται φούσκα που σκάει – αυτό είναι το χρηματιστηριακό κραχ. Είμαστε έρμαια των διαχειριστών της χρεωκοπίας, που βιάζονται να στραγγίξουν και την τελευταία σταγόνα γρήγορου κέρδους με την υπερεκμετάλλευση των πολιτών, των πολιτών που καλούνται να γεμίσουν, με αντάλλαγμα μια ζωή ολοένα και πιο επισφαλή, τον απύθμενο λάκκο του ελλείμματος που έσκαψαν οι τραπεζικές αγυρτείες.
Το κράτος όχι μόνο δεν είναι πια σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, αυτές που προκύπτουν από τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου, αλλά επιπλέον ψαλιδίζει τους προϋπολογισμούς των δημοσίων υπηρεσιών, κάνει κομμάτια ό,τι μπορούσε να εγγυάται τουλάχιστον την επιβίωση – αφού δεν κατάφερνε να επιτρέπει στον καθένα να ζει μια πραγματική ζωή. Κι όλ’ αυτά στο όνομα μιας τεράστιας απάτης που λέγεται δημόσιο χρέος.
Συλλογιζόμουν ένα ποίημα, θα γκρέμιζε τη φυλακή μεμιάς όλο το χρόνο...
Είναι βαρύ το φορτίο μας φίλε
Είναι η συνειδητής επιλογής ο δρόμος μας
Και δεν χωράν παλινδρομήσεις στην ανατολή του ήλιου
Μόνο τα βήματα μας συχνά βαραίνουν, βαραίνουν σύντροφε
Κι αργοπορούμε...
Κι αν δεν καταλαβαίνουμε καμιά φορά πως είναι τον ήλιο ν' αντικρίζεις
Τεμαχιστά και σε καθορισμένες δόσεις,
Παρόλα αυτά και μεις το ζούμε
Μόνο τα βήματα μας συχνά βαραίνουν σύντροφε
Κι αργοπορούμε...
Είσαι μονάχος στο κελί κι εμείς εδώ χωρίς εσένα
Με μια απουσία διάπλατη κι από ένα μερτικό θανάτου ο καθένας
Που εξαργυρώνουμε σιγά σιγά σ άτοκες μηνιαίες δόσεις...
Δεν είσαι μόνος σου, δεν είμαστε μονάχοι...
Αφού βαδίζουμε μαζί προς την ουτοπία
Κι είναι η ουσία μας αυτή που δεν μπορεί, που δεν μπορεί
Να ανεχτεί τη φυλακή
Κι όταν τα βήματα μας συχνά βαραίνουν
Βαραίνουν σύντροφε
Μα προχωρούμε
«Η μαζική ψυχολογία του Φασισμού»
του δρ.Βίλχελμ Ράιχ
«Ο ισχυρισμός, ότι ο εκάστοτε δικτάτορας επιβλήθηκε
πάνω στην κοινωνία απ’ τα έξω και παρά τη θέλησή της, ήταν μια απ’ τις
μεγαλύτερες πλάνες στην εκτίμηση της δικτατορίας. Στην πραγματικότητα ο
κάθε δικτάτορας δεν ήταν παρά το αποκορύφωμα ήδη υπαρχουσών ιδεών περί
κράτους, που αρκούσε να τις υπερβάλλει για να κατακτήσει την εξουσία».
Βίλχελμ Ράιχ
Στη Σοβιετική Ένωση, προ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,
η λέξη «Φασισμός» δεν είναι υβριστική λέξη, όπως δεν είναι και η λέξη
«καπιταλιστής». Αποτελεί μιαν έννοια που χαρακτηρίζει ένα εντελώς
ορισμένο είδος διεύθυνσης και επηρεασμού των μαζών: Αυταρχικό,
μονοκομματικό σύστημα, κατά συνέπεια ολοκληρωτικό, η εξουσία μπροστά απ’
τα αντικειμενικά συμφέροντα, πολιτική διαστρέβλωση γεγονότων κλπ.
Σύμφωνα μ’ αυτά, υπάρχουν «φασίστες Εβραίοι» και «φασίστες δημοκράτες»
Αν κανείς λοιπόν δημοσίευε τέτοιες διαπιστώσεις, η σοβιετική κυβέρνηση
θα τους χρησιμοποιούσε σαν απόδειξη για την «αντεπαναστατική»
«τροτσκιστική-φασιστική» φύση των διαπιστώσεων.
Η μάζα του σοβιετικού πληθυσμού
εξακολουθούσε ν’ απολαμβάνει ακόμα, σε μεγάλο βαθμό, την ορμή της
επανάστασης του 1917. Η κατανάλωση αύξανε, η ανεργία είχε σχεδόν
εξαφανιστεί. Ο πληθυσμός απολάμβανε τη θέσπιση νέων πραγμάτων όπως η
καθολική άθληση, το θέατρο, η λογοτεχνία κ.λπ. Εκείνοι που είχαν ζήσει
τη γερμανική καταστροφή, ήξεραν ότι αυτές οι λεγόμενες πολιτιστικές
απολαύσεις ενός πληθυσμού, δεν αποτελούν απόφανση για τον χαρακτήρα και
την εξέλιξη μιας κοινωνίας. Δεν αποφαίνονταν τίποτα ούτε για τη
σοβιετική κοινωνία.
Το να βλέπει κανείς κινηματογράφο, να πηγαίνει στο
θέατρο, να διαβάζει βιβλία, να αθλείται, να πλένει τα δόντια του και να
πηγαίνει σχολείο, είναι βέβαια πράγματα σημαντικά, δεν αποτελούν όμως τη
διαφορά ανάμεσα σ’ ένα δικτατορικό κράτος και μια αληθινά δημοκρατική
κοινωνία. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, «απολαμβάνεται η
κουλτούρα». Υπήρξε μια απ’ τις τυπικές θεμελιώδεις πλάνες των
σοσιαλιστών και των κομμουνιστών, το να χαρακτηρίζουν «σοσιαλιστικό» το
χτίσιμο κατοικιών, το σχέδιο μιας αστικής συγκοινωνίας, ή την ανέγερση
ενός σχολείου. Οι κατοικίες, οι αστικές συγκοινωνίες και τα σχολεία,
είναι συνάρτηση της τεχνικής ανάπτυξης της κοινωνίας· δεν αποφαίνονται
όμως τίποτα για το αν οι άνθρωποί της είναι υποτελείς ή ελεύθεροι
εργαζόμενοι, αν είναι λογικοί ή παράλογοι.
Δεδομένου λοιπόν, ότι οι σοβιετικοί παρουσίαζαν
κάθε τεχνικό νεωτερισμό σαν μια «ειδικά κομμουνιστική» πράξη, ο
σοβιετικός πληθυσμός είχε αποκτήσει την αίσθηση ότι κάτι τέτοιο δεν
υπάρχει στις καπιταλιστικές χώρες. Κατά συνέπεια δεν ήταν δυνατόν ν’
αναμένεται ότι η εθνικιστική παραμόρφωση της σοβιετικής δημοκρατίας θα
κατανοούνταν ή και θα συλλαμβάνονταν απ’ τον πληθυσμό. Αποτελεί λοιπόν
βασική αρχή της μαζικής ψυχολογίας, να μην εξαγγέλλει «βάσει αρχών,
αντικειμενικές αλήθειες», αλλά πρώτα ν’ αναρωτιέται, πως αντιδρά η μέση
μάζα του εργαζόμενου πληθυσμού σε μια αντικειμενική διαδικασία. Αυτή η
τοποθέτηση, αυτομάτως βάζει έναν φραγμό στον κυκεώνα του
πολιτικαντισμού.
Αν δηλαδή κάποιος πιστεύει, πως έχει αναγνωρίσει μιαν αλήθεια,
είναι υποχρεωμένος να περιμένει μέχρι που να εκδηλωθεί αντικειμενικά κι
ανεξάρτητα απ’ αυτόν. Αν δεν το κάνει, τότε η αλήθεια του δεν υπήρξε
ποτέ αλήθεια και παραμένει καλύτερα μια δυνατότητα σε δεύτερη μοίρα.
Μωρέ...
μήπως είναι το διοικητήριο του αναστημένου και ανανεωμένου, σχεδόν πανευρωπαϊκής πια εμβέλειας, Άουσβιτς;
Μήπως είναι το "κλουβί με τις τρελές" αφέντρες της Ευρώπης και τις υπάκουες σκλάβες τους;
Μήπως είναι "η λέσχη των ξεφωνημένων VIP" της "γηραιάς ηπείρου";
(που αν και γέρασε και πέρασε τόσα και τόσα, μυαλό δεν λέει να βάλει!)
Που μπροστά στις κάμερες ανταλάσσουν μεταξύ τους χαμόγελα (με σφιγμένα τα δόντια), χειραψίες και αγκαλίτσες! Αλλά πίσω από αυτές οι ισχυρότεροι μεταχειρίζονται κάπως έτσι τους ασθενέστερους, ως βιτσιόζικο συμβολισμό και της μοίρας, αυτής του υπάκουου υπηρέτη σε κάθε είδους παράλογη απαίτηση και "πολιτική ανωμαλία", που επιφυλάσσουν οι πρώτοι στους λαούς τους οποίους οι δεύτεροι υποτίθεται ότι υπηρετούν:
The harsh rhetoric of Merkel at the Moscow press conference on May
10th, as well as her very sour face after talking to Putin, may have
very real and important reasons. Germany is looking more and more like
the main loser in the geopolitical schemes of both Russia and USA. Well,
if we don’t count Ukraine, which is the main battlefield.
It’s no secret that Russia’s most important foreign policy objective
has long been fostering closer ties with Europe, especially Germany.
This is not only about Russia’s traditional goal off “Westernization”,
or the fact that President Putin’s previous work in Germany has impacted
his strategic views, but also about elementary lessons of history.
Russia and Germany ended up on opposing sides in two world wars, and
took immense losses, while USA and Britain reaped most of the spoils.
So, attempting to break this pattern is only natural. Unfortunately,
each of our countries looks out for its own geopolitical interests first
and foremost, and those are often opposed to each other. And, like
twice before, Germany is about to fall prey to its short-term interests
going against its long-term strategic position.
We could talk about Germany not being fully sovereign and all of this
happening due to United States influence, but this is only partly true.
In the last three decades, Germany has made enormous progress towards
restoring its geopolitical standing. It became the leading power in the
EU – virtually all other European countries are dependent on German
loans and already severely in German debt. The process has gone so far
that many talk about the new “EuroReich”, as EU is essentially
economically controlled by Germany.
Another cornerstone of the German resurgence was great international relations, with Russia in particular.
But the Ukrainian conflict changed all of that overnight.
Traditionally, USA are blamed for orchestrating the February 2014
violent overthrow of the elected Ukrainian government, but that is also
only partially true.
η παιδεία δεν αποτελεί το τσιφλίκι κανενός...
η παιδεία αποτελεί κόσμημα κάθε εύρυθμης δημοκρατικής κοινωνίας...
η παιδεία είναι η τροφή της ψυχής...
Είναι η συνταγή που έχει τη δύναμη να πλάσει πραγματικούς Ανθρώπους!
Είναι το ελιξίριο που εισάγει τους σπινθήρες της Ελευθερίας στο μυαλό
και την καρδιά πεπερασμένης διάρκειας όντων, αλλά με αστείρευτες
δυνατότητες, όπως εμείς!
Γι' αυτό αποτελεί σοβαρότατη απειλή για
κάθε μισάνθρωπο κι απάνθρωπο σύστημα εξουσίας, που βέβαια δεν επιθυμεί
με τίποτα αφυπνισμένους ή ελεύθερους ανθρώπους, αλλά χειραγωγήσιμα,
αποπροσανατολισμένα, φοβισμένα, προβλέψιμα, αδαή ή ημιμαθή ΚΑΙ ΑΡΑ
ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ & ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ΟΝΤΑ...
Οπότε η υποβάθμισή της, η
διαστρέβλωση των μεγαλόπνοων και εφ'όρου ζωής στόχων της και η τελική
αποδόμησή της(όσον αφορά τουλάχιστον τις μάζες των μη προνομιούχων)
αποτελεί σημαντικότατο σχέδιο και επιδίωξη όλων διαχρονικά των τυράννων!
Η παιδεία αποτελεί το "νευραλγικό μέσο" που, όπως λέει ο Καστοριάδης: για τη διαμόρφωση δημοκρατικών ατόμων, που η γνώμη όλων θα έχει την ίδια βαρύτητα μέσα στον πολιτικό χώρο
(εννοείται μιας γνήσιας δημοκρατίας!) Και πάλι σύμφωνα με τον
Καστοριάδη: " Δημοκρατία είναι το καθεστώς της κατά το δυνατόν ρητής και
διαυγούς αυτοθέσμισης εκείνων των κοινωνικών θεσμών, οι οποίοι
εξαρτώνται από τη ρητά συλλογική δραστηριότητα (σχόλιο δικό μου: αυτή
που απεχθάνεται δηλαδή η εξουσία)"
Ο Καζαντζάκης έγραφε πωςη μεγαλύτερη ευτυχία για ένα δάσκαλο είναι να δει τους μαθητές του να γίνονται καλύτεροί του!
Ένας δάσκαλος, με όλη την πληθωρικά ταλαντούχα σημασία του όρου
ετούτου, που αγωνιά για το αύριο των μικρών κι έφηβων μαθητών του, πόση
"άπλα" έχει για να τους εμφυσήσει τις αξίες και τις αρετές;
Την Αγάπη για τον άνθρωπο και την ελευθερία (άρα για την ίδια τη ζωή,
κι όχι με τη χριστιανική επιβολή που είναι ένας σκληρότατος εγωϊσμός
πάνω στη γη).
Τη φιλαλήθεια, τη δικαιοσύνη, την αίσθηση της ομορφιάς, την απλότητα.
Την αναζήτηση χωρίς συμβιβασμούς της Γνώσης.
Το "παιδομάζωμα" στη σύγχρονη εκδοχή του ονομάζεται δημόσια εκπαίδευση...
Αν
υπάρχει μία λύση για όλα τα προβλήματα (κοινωνικά, οικονομικά,
πολιτισμικά, περιβαλλοντικά κ.α.) που αντιμετωπίζουμε ως ανθρωπότητα και
έθνος, τότε αυτή είναι σίγουρα η παιδεία. Όχι όμως αυτή η παιδεία που
όλοι γνωρίζουμε...
Αυτό που αποκαλούμε σήμερα δημόσια εκπαίδευση,
από τα γεννοφάσκια του, δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν καλοφτιαγμένο
μηχανισμό βιομηχανικής παραγωγής υπηκόων για τα μεγάλα αφεντικά του
πλανήτη.
Η ουσιαστική παιδεία έχει ως αφετηρία την Πλατωνική ρήση
"χρή τον ελεύθερον ελευθέρως μανθάνειν" (ο ελεύθερος πρέπει να μαθαίνει
ελεύθερα) και έχει σκοπό την απελευθέρωση των απεριόριστων δυνατοτήτων
του ανθρώπου.
Και αυτή η παιδεία υπάρχει σήμερα, στα "δημοκρατικά
σχολεία", είναι όμως μόνο για ελάχιστα, πολύ προνομιούχα παιδιά. Το
βίντεο του εξαιρετικού LeftLibertarian (http://www.youtube.com/user/TheLeftLi...
) είναι πραγματικά συγκλονιστικό, γιατί μας δείχνει αυτό που θα
μπορούσε και θα έπρεπε να είναι, όχι μόνο τα σχολεία, αλλά ο κόσμος μας
γενικότερα...
Θυμηθείτε και αυτό το "κακοήθες" (σύμφωνα με κάποιους γνωστούς μας που υπόκεινται κομματικά στη σημερινή κυβερνώσα "αριστερή" παράταξη) από τονΈνοικο:Η "αριστερά" ήρθε- η ελπίδα έφυγε; Και συνδέστε το παρακάτω άρθρο με ετούτο από τονΥΠΝΟΒΑΤΗ:("Κωλοτούμπα Reloaded")-"ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ" ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΥΛΛΑ ΣΥΚΗΣ ΤΗΣ "ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ"
Βαρύ μνημόνιο με φοροκαταιγίδα και σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις φέρνουν κυβέρνηση – τρόικα
Στη δημοσιότητα δόθηκαν οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης και των
ΕΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησηςπεριλαμβάνει:
Φοροκαταιγίδα με αύξηση του ΦΠΑ ακόμα και σε βασικά είδη πρώτης
ανάγκης (π.χ. 23% στα ζυμαρικά), διατήρηση και αύξηση της «εισφοράς
αλληλεγγύης», βαριά χαράτσια στα ανασφάλιστα οχήματα ενώ την ίδια ώρα
δίνονται κίνητρα για τον «επαναπατρισμό» κεφαλαίων.
Σαρωτικό κύμα ιδιωτικοποιήσεων, που περιλαμβάνει: Τα δύο Airbus της
Ολυμπιακής, τις μετοχές του δημοσίου στον ΟΤΕ, κτήρια ιδιοκτησίας του
Δημοσίου, τα κρατικά λαχεία, τον ΟΠΑΠ, την Κασσιώπη, το Παλιούρι, την
Αφάντου, τα περιφερειακά αεροδρόμια, μικρά λιμάνια και μαρίνες, τον
ΟΔΙΕ, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, την Εγνατία Οδό, τον ΟΛΘ, τον ΟΛΠ και 10 μεγάλα
λιμάνια, τον Αστέρα Βουλιαγμένης, τον ΔΕΣΦΑ, το ποσοστό του Δημοσίου στο
«Ελ. Βενιζέλος».
Μια σειρά ρυθμίσεων όπως άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, υιοθέτηση
σειράς μέτρων της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, ενοποίηση των ασφαλιστικών
ταμείων κ.ά.
Ο «Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων με Παραχώρηση Εργασίας» ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2004 στην Αθήνα, με σκοπό την εξασφάλιση των συμφερόντων και δικαιωμάτων των εργαζομένων, των οποίων ο συμβατικός εργοδότης δανείζει την εργασία τους σε άλλο πραγματικό εργοδότη. Είναι μέλος του Εργατικού Κέντρου Αθηνών.
Το ιστορικό ενοικιαζόμενου προσωπικού στην ΕΤΕ σύμφωνα με τον σύλλογο:
Οι σύγχρονες κοινωνίες, είτε στον "αναπτυγμένο" είτε στον "υπό ανάπτυξη" κόσμο, είναι τόσο στην επιφάνεια (πλέον) όσο και στη βαθύτερη ουσία τους...δουλοκτητικές!
Το να επιβιώνεις απέχει πολύ, σε ποιότητα και σε φιλοσοφία που νοηματοδοτεί την ύπαρξη, από το να ζεις πραγματικά και αληθινά.
Στην πολυεθνικά αποικιοκρατούμενη και χρεοκρατικά δομημένη "πραγματικότητα" ο άνθρωπος έχει εξοβελιστεί από το κέντρο του τεχνολογικά υπεραναπτυγμένου "πολιτισμού".
Από τη στιγμή που γεννιέται έως τη στιγμή που πεθαίνει αποτελεί ένα "πατενταρισμένο προϊόν" στην ιδιοκτησία των μεγαλοτσιφλικάδων που λυμαίνονται τον κόσμο και διαμορφώνουν αποκλειστικά με τους δικούς τους μισάνθρωπους και παράλογους όρους την "πραγματικότητά του". Κι ο άνθρωπος ξεπέφτει σε έρμαιο στο έλεος των παρασιτικών οργανισμών τους, των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των εταιρειών τους, των κανόνων και των "νόμων" τους, των "αγορών" όπου τα πάντα πωλούνται και εξ-αγοράζονται και ιδιωτικοποιούνται, της "ασφάλειας" πίσω από τα κάγκελα των πανταχού παρόντων κελιών και της "προστασίας"(Αυτές οι κοινωνίες των τρομοκρατών επιστατών και των τρομοκρατημένων υποτελών δεν ταιριάζουν σε ελεύθερους ανθρώπους...) που του παρέχουν. Ο άνθρωπος ξεπέφτει σε "έμψυχο αποτύπωμα" των μητρώων και αριθμών με τα οποία τον σταμπάρουν σε κάθε πτυχή του "κοινωνικού εγκλεισμού" και των "θέσεων εργασίας" και ψυχαναγκαστικής καριέρας-Στο βωμό μιας καριέρας, που του προσφέρουν λες και του κάνουν χάρη.
Όμως η δουλειά από τη δουλεία διαφέρουνε μόνο στον τόνο!
Η μεταφορά των δικαιωμάτων, των ίδιων των ιδιοτήτων και της συνείδησης των ανθρώπων σε κέντρα λήψης αποφάσεων στα οποία δεν έχουν καμία πρόσβαση και σε μυστικοπαθείς συναγωγές "υψηλών προσωπικοτήτων" τελείως ξένων προς αυτούς, ισοδυναμεί με σφετερισμό των ανθρώπινων πλασμάτων!
ανιχνευτής
(πατήστε το κουτάκι με τις δυο γραμμούλες για υπότιτλους στα αγγλικά)
Οι TISA διαπραγματεύσεις
συμπεριλαμβάνουν την κατάργηση των εργατικών δικαιωμάτων, καθώς επίσης
των βασικών μισθών, ενώ επιτρέπεται να γίνουν γνωστές δημόσια, μόνο
πέντε χρόνια μετά από την υπογραφή τους – οι θεωρίες συνωμοσίας
.
Αργά αλλά σταθερά οι Ευρωπαίοι Πολίτες
κατανοούν πως η πολιτική ενεργεί αντίθετα με τα συμφέροντα τους και εις
βάρος τους – ακόμη και οι Γερμανοί, οι οποίοι εξεπλάγησαν όταν έμαθαν
πρόσφατα πως η μυστική υπηρεσία τους, η BND, λειτουργεί ως το «πρωτοπαλίκαρο» της αμερικανικής NSA (πηγή).
Έχει υπογράψει δε μία απίστευτη συμφωνία
υποταγής, η οποία αποδεικνύει, μεταξύ άλλων, πως η Γερμανία συνεχίζει
να είναι ένα άβουλο προτεκτοράτο των Η.Π.Α. -μη έχοντας πιθανότατα ανακτήσει ποτέ την εθνική της κυριαρχία μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τεκμηριώνεται από το ότι δεν έχει το δικό της σύνταγμα.
Συνειδητοποιούν επί πλέον πως η ΕΕ και το ευρώ δεν είναι ευρωπαϊκές ιδέες, αλλά ένα εγχείρημα της υπερδύναμης, το οποίο ξεκίνησε το 1955
– με την ίδρυση της επιτροπής πρωτοβουλίας, στόχος της οποίας ήταν η
δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, ως αποικία των Η.Π.Α. (σενάριο).
Ειδικότερα οι Αμερικανοί, έχοντας την
πεποίθηση πως είναι ο μοναδικός εκλεκτός λαός του πλανήτη, κυριαρχώντας
οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά τον 20ο αιώνα, είχαν στόχο την υποταγή της μίας χώρας μετά την άλλη– ενώ ένωσαν την Ευρώπη, για να πετύχουν πιο εύκολα το σκοπό τους.
Εν τούτοις, η αμερικανική αυτοκρατορία καταρρέει, με τη Fed να έχει αναλώσει όλα της τα όπλα, κορυφώνοντας τις φούσκες στα χρηματιστήρια (γράφημα) με τα συνεχή πακέτα της – ενώ χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία, η Ινδία και το Ιράν αντιστέκονται πλέον στην επιθετική πολιτική των Η.Π.Α.
.
.
Η Ευρώπη όμως συνεχίζει να υποτάσσεται στα σχέδια της μυστικής παγκόσμιας διακυβέρνησης,
η οποία προγραμματίζει από δεκαετίες πριν την ένωση της ΕΕ με τις
Η.Π.Α. – τη δημιουργία λοιπόν μίας χώρας που να ενώνει τις δύο ηπείρους,
με ένα κοινό νόμισμα και με μία κοινή κυβέρνηση.
Οι «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και των Η.Π.Α.» είναι το επόμενο λογικό βήμα προς την κατεύθυνση της παγκόσμιας ηγεμονίας -η οποία θεωρείται απαραίτητη από τη δυτική ελίτ, εάν δεν θέλει να χάσει τον πόλεμο από το αντίπαλο δέος, από τη συμμαχία της Ρωσίας με την Κίνα.
Ξεφυλλίζοντας τις παλιές μου σελίδες...
Άλλες ξεθάβοντάς τες από τα πιο σκοτεινά κατώγια του μυαλού, άλλες
επώδυνες, άλλες αδιάφορες, άλλες κιτρινισμένες, άλλες απωθημένες από
βολική λήθη, άλλες γεμάτες με αυτοδιαψεύσεις, ξεθωριασμένη λάμψη
αυταπάτης ή ακόμη και μικρές πολύτιμες στιγμές ικανοποίησης ή έστω και
παροδικής υποψίας συμφιλίωσης με τον εαυτό...
Αναπολώ με θέρμη, διπλώνοντας το χρόνο και φέρνοντας το παρελθόν μου να
κουρνιάξει στο παρόν μου, εκείνες τις ατόφιες φορές που ήμουν ο
αγαπημένος μου. Κι όχι ο παλιάτσος με τα ευτράπελα καμώματα κι ο φθηνός
προδότης μου...
Κυρίως σκέφτομαι πως μπορεί να λογοκρίνει κάποιος την αναλυτική σκέψη.
Αφού, η αναλυτική σκέψη είναι προσέτι καταστροφική για την πίστη και
τους πιστούς. Και βεβαίως η αναλυτική σκέψη είναι αποτέλεσμα συγκρούσεων
με τα κάθε λογής ιερατεία. Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τη θεωρία
της εξέλιξης και να μυριστεί τις λεπτότατες αποχρώσεις της αν δεν
διαθέτει αναλυτική σκέψη, αλλά και πάθος εναντίον της αποχαυνωτικής και
ενστικτώδους μεταφυσικής. Το πιο εύκολο είναι να πιστέψω τη μαλακία του
παπά. Να σωφρονιστώ με τις μαγγανείες του μύθου και το λιβάνι ώστε να
γίνω πιστός. Δεν έχει σημασία ποιάς πίστης διατελώ κουτάβι και ποιάς
μεταφυσικής υπηρετώ το στυγνό παραλογισμό. Όμως σε συνθήκες βαρβαρότητας
και προχωρημένου καπιταλιστικού οίστρου η αναλυτική σκέψη αποκτά
τερατική μορφή. Το λογικό και το παράλογο ζευγαρώνουν και γενούν
αυταπάτες. Καταλήγοντας στη φάρσα του μεταμοντέρνου μεταμφιέζουν το
καθετί σ’ αυτό που συμφέρει τον Κύριο Καπιταλιστή. Η αλήθεια είναι η
αλήθεια της οικονομίας της αγοράς και ότι είναι έξω απ’ αυτή θάβεται.
Ότι δεν έχει μέσα λεφτά, κέρδος και ανάπτυξη του χοντρού αστικού κώλου
είναι καταδικασμένο. Οι πρώτοι που πήραν χαμπάρι όλο αυτό το διασκελισμό
της πολιτικής οικονομίας ήταν οι παπάδες και οι μαφίες των θρησκειών.
Είναι αυτοί που προσαρμόστηκαν με θρησκευτική ευλάβεια και γι’ αυτό
λειτουργούν ακραιφνώς ως τσιράκια των τραπεζών και των κυβερνήσεων.
Κανένας επίσκοπος δεν τσούζεται απ’ τα μνημόνια και την καπιταλιστική
βαρβαρότητα. Αφού ως βδέλλα αρμέγει το κράτος και τους μαλάκες υπηκόους
του για να επιβιώνει. Αφού η πελατεία του είναι και πελατεία της
εταιρείας διαχείρισης της εργατικής δύναμης και της εταιρίας
μετασχηματισμού των ανθρώπινων σχέσεων σε προϊόντα. Προϊόντα που δεν
ενδιαφέρονται για την αναλυτική σκέψη άρα και για τη ζωή. Άνθρωποι που
γράφουν στα παπάρια τους την αλήθεια, κυνηγώντας το θαύμα και την
αριστερή ελπίδα που πουλάνε με το τσουβάλι αδίστακτοι κρετίνοι, που
θέλουν πάση θυσία να βιδώσουν τον κώλο τους στην καρέκλα της εξουσίας. Η
αναλυτική σκέψη είναι φύσει και θέσει επαναστατική, γι’ αυτό η Δύση την
έχει κλείσει στο κλουβί της επιστήμης και των βιβλίων και συντηρεί
ολόκληρο στρατό για να μη δραπετεύσει και φτάσει στην κοινωνία. Για να
μη γίνουν οι εκκλησίες και τα παλάτια εν μια νυκτί γαμηστρώνες.
H πέμπτη διάσταση σύμφωνα με την εξαιρετική και σίγουρα βαθιά επιστημονική ταινία Interstellar
" Σύμπαντα διαφορετικών διαστάσεων που φαινομενικά υπακούουν σε διαφορετικούς Φυσικούς Νόμους, ουσιαστικά κάτω από το πρίσμα της Ολογραφικής Αρχής καθίστανται ισοδύναμα. Οι θεωρητικοί Φυσικοί του χώρου έχουν αποδείξει ότι ένα σύμπαν 5 διαστάσεων εκδηλώνεται σ'ένα ισοδύναμο σύμπαν 4 διαστάσεων, που συνιστά τη σφαιρική του οριακή επιφάνεια. Η θεωρία Υπερχορδών ορίζει τις συμπεριφορές στο Σύμπαν των 5 διαστάσεων. Στο ολόγραμμά του ή στην προβολή του στο σύμπαν των 4 διαστάσεων που ζούμε, οι αλληλεπιδράσεις εκδηλώνονται ως πεδία.Οι μαύρες τρύπες, αντικείμενα του κόσμου των 5 διαστάσεων, υπογράφουν την παρουσσία τους από τν πεμπτο-διάστατο στον τετραδιάστατο κόσμο μας, μέσω της γνωστής ακτινοβολίας Ηawking.
[...] Οι βαθύτατα επιστημονικές και εσωτερικές ταινίες Matrix 1και το 13ο Πάτωμα -εικόνα παραπάνω- υποδηλώνουν κατά το σενάριο των ταινιών, όι η πραγματικότητά μας είναι ένας κόσμος κατασκευασμένος από υψηλότερες νοημοσύνεςκαι καλούμεθα να αναπτύξουμε τη συνείδησή μας για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε "την αιχμαλωσία μας σε τούτο τον κόσμο", ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε την υπέρβαση και το πέρασμά μας σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης.
[...]Συνέπεια των νοητικών εξελίξεων του ανθρώπινου πνεύματος με βαση το όχημα της Λογικής, φτάσαμε να αναρωτηθούμε πλέον σοβαρά μήπως όλα αυτά τα οποία θεόμεθα ως τρισδιάστατο κόσμο και χρόνο, δεν είναι τελικά τίποτε περισσότερο από ένα ολογραφικό στιγμιότυπομιας υπερκείμενης συμπαντικής πραγματικότητας, την ύπαρξη της οποίας αδυνατούμε να διαπιστώσουμε. Όπως η ενέργεια του φωτός, καταλλήλως διαυλιζόμενη πάνω στην ύλη, αντικείμενο και φωτοχημική επιφάνεια, παράγει ημι-πραγματικές πολλαπλότητες, τα ολογράμματα, έτσι ενδεχομένως όπως εξαιρετικής βαρύτητας επιστημονικά κέντρα ανά τον κόσμο εξετάζουν σήμερα, η συμπαντική πληροφορία που υπάρχει, όπως φαίνεται, διάχυτη στη δημιουργία από πάντα, συμβάλλουσα από διαφορετικούς διαύλους πάνω σε ενεργειακά πεδία, παράγει τις υλοενεργειακές οντότητες, που είμαστε εμείς και ο κόσμοςολούθε γύρω μας.
Κάθε τι απ'ότι εμπειρούμεθα, τελικά, συμπεριλαμβανομένων των εαυτών μας,εμπεριέχει το όλον της συμπαντικής πληροφορίας. Απλά δεν το καταλαβαίνουμε ακόμα.Και όσο βέβαια οι δρόμοι της Λογικής μας παραμένουν άρρηκτα δεμένοι με το επίπεδο συνείδησης στην οποία τώρα "κολυμπάμε" και δεν τη χρησιμοποιούμε για να χτίσουμε καινούργιες νοητικές λεωφόρους που θα άρουν τη συνείδησή μας σε ένα υπερκείμενο επίπεδο βίωσης, θα παραμένουμε εγκλωβισμένοιστο ολόγραμμα.
[...] Ο καθηγητής Μaldacena, στο Ινστιτούντο Προκεχωρημένων Σπουδών στο Princeton, εκεί όπου πέρασε και δίδαξε ο Αϊνστάιν και πολλοί από τους μεγάλους θεμελιωτές της Μοντέρνας Φυσικής, και ο οποίος ανήκει στην ομάδα των Θεωρητικών Φυσικών που δουλεύουν πάνω στο μοντέλο του ολογραφικού Σύμπαντος, μας εξηγεί με απλά λόγια: Εάν η Ολογραφική Αρχή αποδειχθεί τελικά πέραν κάθε αμφιβολίας ότι ισχύει, τότε με ασφάλεια μπορούε να πούμε ότι, πολύ απλά,ζούμε ως ένα ολόγραμμα, με πραγματικότητες που συνιστούν μαζί με εμάς μια ψευδαίσθηση ή ένα φαινόμενο συνεχώς "εν τω γεννάσθαι". Σας θυμίζει κάτι αυτό εδώ απ΄την αλληξορία του Πλάτωνα περί σπηλαίου; "
αποσπάσματα από το άρθρο"Ολογραφική Πραγματικότητα. Η πιθανή απάντηση στα αδιέξοδα της τρέχουσας επιστήμης" του περιοδικού αντιπληροφόρησης "Ηellenic Nexus", τεύχος 96 Μάιος 2015.
Aυτό που συμβαίνει σε πάρα πολλές χώρες στην Αφρική αποτελεί τον κόλαφο (όχι απλώς ένα όνειδος)της "πολιτισμένης" Δύσης. Που καταναλώνει πρώτες ύλες και αγαθά (πχ πετρέλαιο, φάρμακα που έχουν δοκιμαστεί πρώτα μέχρι να "τελειοποιηθούν" πάνω σε εκατοντάδες ανθρωπους-πειραματόζωα, πολύτιμους λίθουςκαι ορυκτούς πόρους κτλ), τα οποία γίνονται η αφορμή να βιώσουν μια απίστευτη εξαθλίωση οι πληθυσμοί των αφρικανικών χωρών που εντοπίζονται και σπεύδουν αμέσως οι αχόρταγες πολυεθνικές του "πολιτισμένου κόσμου" για να βάλουν στο χέρι και να εκμεταλλευτούν τις πηγές και τους πόρους αυτούς. Διεφθαρμένες κυβερνήσεις, διεφθαρμένες αντιπολιτευόμενες ένοπλες συμμορίες (αυτοαποκαλούνται συχνά "επαναστατικές"), πωρωμένα στελέχη δυτικών εταιρειών που πατάνε πάνω σε σωρούς πτωμάτων για να αποκομμίσουν oφέλη και κέρδη, διεφθαρμένοι ιδώτες πλιατσικολόγοι ή μισθοφόροι από τη δύση στη δούλεψη εταιρειών και ιδιωτικών γερακιών...
Καθόλου μα καθόλου σπάνιο το φαινόμενο, να απάγονται μικρά παιδιά από τα χωριά τους, αφού πιθανώς δούνε και τους δικούς τους να δολοφονούνται βάναυσα και να στελεχώνουν αντιμαχόμενες ένοπλες ομάδες σε ατέρμονους εμφύλιους πολέμους για τη διαχείριση της εξουσίας και της συνέχειας της αγαστής συνεργασίας με τους Δυτικούς "φίλους" ή για θρησκευτικούς-φυλετικούς λόγους. Αλλά η διαφθορά άπαξ και κάποια από αυτές τις ομάδες αναλάβει την εξουσία, έστω και σε στενά τοπικό επίπεδο, είναι πάντα εκεί, κληρονομικά θα'λεγε κανείς εγκαθιδρυμένη.
Ανήλικα παιδιά και έφηβοι που μεταμορφώνονται και τα ίδια σε αδίστακτους πολεμιστές-δολοφόνους με παιδικά πρόσωπα, διά μέσου ωμής βίας και μιας κτηνώδους πλύσης εγκεφάλου και διάλυσης του ψυχισμού τους. Ικανά μετά για τις πιο ανείπωτες θηριωδίες και έτοιμα να σκοτώσουν ακόμα και μέλη των ίδιων των οικογενειών τους σε κάποια νέα επιδρομή.