ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026

"If I waste my time, it's gonna be my time to waste" : The rock way...

... για να πεις πράγματα σημαντικά..! Με ηχηρή έμφαση, ωμή παραστατικότητα και θόρυβο που έχει τη..."γόμωση" να ξεσηκώνει όλους όσους έχουν μέσα τους ορμή κι εκρηκτικότητα, έστω και σιγοβράζουσα... Για όλους εκείνους που δονούνται από τη λαχτάρα για μια ζωή έξω από τα απονεκρωτικά πλαίσια των λιμνάζοντων υδάτων και των δημοφιλών πεποιθήσεων. Που άγονται και φέρονται από εκείνη τη σπινθηροβόλα διάθεση εξόδου από υπαρξιακά αδιέξοδα και εμφυτευμένους στο μυαλό και την καρδιά περιορισμούς, από την κοινωνία και τους χειραγωγούς της...Και τι μας λένε μέσα από τον ωμό garage-punk ήχο τους οι Ελβετοί Jackets? (άλμπουμ: "Way Out", που σημαίνει έξοδος, του 2012)

 

I got a wish and it's gonna burn / I got a chance and I'm gonna learn / Now to be free Is all I see / I'll have to go 'Cause all I know / Each way I turn I'm wasting my time...Each way I turn I'm wasting my time --- Έχω μια επιθυμία που πρόκειται να φουντώσει.  Έχω μια ευκαιρία και θα μάθω. Τώρα, το να είμαι ελεύθερος είναι το μόνο που βλέπω. Πρέπει να φύγω! Γιατί το μόνο που ξέρω είναι πως όπου κι αν στραφώ, σπαταλάω τον χρόνο μου !

Με ένα απλό και συνάμα δυνατό μουσικό μήνυμα, αναδεικνύουν τη σημασία της ανάγκης για προσωπική ελευθερία και ανάκτησης του ελέγχου της ζωής μας. Που οδηγεί στην απόκτηση αυτεπίγνωσης μέσω της εσωτερικής μετάβασης από τη σύγχυση στην ανεξαρτησία. Η οποία και ξεκινάει από την ανεξαρτησία της αντίληψης.

Και..."όλα τα λεφτά" είναι ίσως η διαπίστωση: "If I waste my time, it's gonna be my time to waste". Αγριεμένη δήλωση, με διάφανη και ηχηρή την επιθυμία για προσωπική αυτονομία, ότι ακόμα κι αν επιλέξω να "χάσω" τον χρόνο μου, θέλω να είναι δική μου-ολόδική μου επιλογή, με τους δικούς μου όρους, μακριά από τις προσδοκίες ή την πίεση των άλλων.

 Νομίζω, μετά από αυτό, ότι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσουμε είναι κάποια λόγια από μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, σε σκηνοθεσία Vim Venders: 

 " Άσε με να σου εξηγήσω δυο πράγματα. 

Ο χρόνος είναι λιγοστός. Αυτό είναι το πρώτο. Για τον πονηρό ο χρόνος είναι πονηρός. Για τον ήρωα ηρωικός. Για την πόρνη άλλος ένας πελάτης -"άλλο ένα κόλπο" όπως ακούγεται στα αγγλικά. Αν είσαι ευγενικός, ο χρόνος σου είναι ευγενικός. Αν είσαι βιαστικός, ο χρόνος πετάει. Ο χρόνος είναι υπηρέτης αν είσαι ο αφέντης του. Ο χρόνος είναι ο θεός σου αν είσαι το σκυλί του. Είμαστε οι δημιουργοί, τα θύματα και οι δολοφόνοι του χρόνου!

Ο χρόνος είναι άχρονος. Αυτό είναι το δεύτερο πράγμα. Κι εσύ  -ο καθένας από εμάς- είσαι το ρολόι ".

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου