ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026

Γαμώ την ασφάλεια (μας και σας)

  

Η τρομολαγνεία επανέρχεται δριμύτερη, πιο πληθωρική, πλανητικών διαστάσεων. Στην ουσία, μετά τον κοροϊδοϊό, δεν έφυγε ποτέ από εδώ η συνταγή του "ΣΟΚ & ΔΕΟΣ" για τα ανθρώπινα κοπάδια, τους βρωτούς σύμφωνα με τον ανησυχητικό χαρακτηρισμό από τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Μονάχα πήρε κάποιες ανάσες, αφού πρόλαβε να μπολιάσει με τον τοξικό βιολογικό παράγοντα πάνω από τον μισό χεσμένο από φόβο ή εκβιαζόμενο αισχρά πληθυσμό της Γης. Και τώρα τα ανανεωμένα κύματα φόβου υψώνονται με στόχο τα δίποδα ζώα, μέσα από τους επικοινωνιακούς διαύλους των μονίμως ανήσυχων και σε αναβρασμό ιδιοκτητών της φάρμας, αυτή δηλαδή που ήταν και είναι η ανθρωπότητα. Για να σκάσουν με παφλασμό που πνίγει τις καρδιές και θολώνει τα μυαλά των σε μόνιμη ανασφάλεια. Παφλασμοί που ακούγονται από τις ΗΠΑ μέχρι την Κομισιόν των μη εκλεγμένων κυφήνων, τη Γερμανία του ανεκδιήγητου Μερτς , το πειραματικό εργαστήρι του Μακρόν και των αφεντικών του, τη Σκανδιναβία και μέχρι και την Ασία. Μάζεψε βασανισμένε πολίτη προμήθειες για 72 ώρες ή μια εβδομάδα ή ένα μήνα ή και 90 ημέρες αν είσαι στρατευμένο πιόνι σε κάποια στρατιωτική βάση, στη χώρα όπου οι πλανητάρχες, πριν και νυν κι επόμενοι ελέγχονται από σκατόψυχα υπόγεια, μυστικές σέκτες, σαρκοβόρες στοές, κλίκες παιδόφιλων ή ευγονιστών ή και τα δυο μαζί. 

Ακούω κι εγώ πως για την ασφάλειά μου, αν (ή και Όταν, αν υποθέσεις ότι για να το λένε πια παντού και συστηματικά Κάτι μεγάλο μπορεί να γνωρίζουν πως έρχεται ή φέρνουν οι ίδιοι ) κι εφόσον καταρρεύσουν για λίγες ημέρες οι βασικές υποδομές. Αυτές για τη λειτουργία του με πήλινα πόδια πολιτισμού. Δηλαδή αν τύχει ή είναι γραφτό (στημένο) να πέσει το ίντερνετ και να έρθει σαν την πολική νύχτα και γενικευμένο black out, λόγω κυβερνοεπίθεσης ή εξωγήινης ή ενδογήινης ή όποιας άλλης κακόβουλης παρέμβασης (να βάλουμε μέσα στη λίστα των "κακών" και την Α.Ι. ; ), εγώ πρέπει να πάρω τα μέτρα μου. Να έχω ένα κιτ επιβίωσης, ξηρά τροφή, επεξεργασμένες σαβούρες και κονσέρβες που μόνο φθηνές δεν τις λες μέσα στην εξοντωτική επίθεση της ακρίβειας (εδώ δεν έχουμε τρομοκρατική πράξη σε βάρος της κοινωνίας ;), νερό σε πλαστικά μπουκάλια, μην ξεχάσω και μπόλικο κωλόχαρτο να σκουπίζω τα πασαλειμμένα από την τρομάρα οπίσθια, και απόθεμα σε κεριά, φαναράκια, φακούς, άντε ίσως και λίγο χόρτο να μας καλμάρει για να μην αρχίσουμε να τρώμε ποικιλοτρόπως ο ένας τη σάρκα του άλλου, οπότε ίσως χρειαστούν και όπλα κανονικά ή αυτοσχέδια.

Μου λένε λοιπόν,  με συγκινητικό ενδιαφέρον μέσα από τις οθόνες, ότι πρέπει να τα πάρω σοβαρά όλα αυτά. Και έχουν δίκιο. Χρήσιμο και ωφέλιμο είναι να παίρνεις στα σοβαρά τις εξαγγελίες, τις δηλώσεις και ειδικά τα μισόλογα και τις αοριστολογίες του ορκισμένου εχθρού σου. Όταν τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν σου έχει δείξει με κάθε τρόπο και εξωφρενική μεθόδευση πως μόνο το καλό σου δεν θέλει.

Αλλά εγώ μάλλον έχω αρχίσει και το χάνω το δηλητηριασμένο από τον πολιτισμό τους μυαλό μου, καθώς κλωθογυρίζουν μέσα σε αυτό κάτι συνθήματα αντικοινωνικά ίσως για την κρίση των "ειδικών" της ψυχικής υγείας των κοπαδιών. Ώστε αυτά να παραμένουν υπάκουα, τυφλωμένα παρά τα μάτια τους και στην ουσία αναλώσιμα. Κι όταν μιλάω για συνθήματα που έχουν αρχίσει εδώ και πολύ καιρό να με πολιορκούν και μάλλον τελικά να με κατέχουν, αναφέρομαι σε κάτι τέτοια:   Χέστηκα!   Ας γίνει όλος ο κόσμος στάχτη, τέτοιο φιάσκο που είναι!   Ζήτω ο πρωτογονισμός, γαμιέται ο πολιτισμός και η ατέλειωτη παραγωγή τεχνητών αναγκών!   Καλώς να έρθουν οι μετα-αποκαλυπτικοί καιροί!

ROHALAS

 

 (wow! Μας το έστειλε ο φίλος μας "rohalas") 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου