ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

H oργή


O λάκκος των λεόντων..Η "Ευρώπη των λαών" αδιαφορεί για το αν οι λαοί της  τσακίζονται από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση που σχετίζεται άμεσα με την επέλαση της ακρίβειας και για το αν δυσκολεύονται ακόμη και στο να επιβιώσουν. Στη Γαλλία -και όχι μόνο εκεί, αλλά εκεί πια αντιδράσεις και φλόγες φαίνεται να γιγαντώνονται με διάφορα σενάρια πιθανά για την επόμενη ημέρα - η οργή εξαπλώνεται σαν φλεγόμενη αντικρατική επιδημία στους δρόμους. Εκατοντάδες συλλήψεις -ως τώρα στις 1800!- αλλά και τραυματισμοί τόσο των διαδηλωτών, κυρίως, όσο και των ένστολων φρουρών του αντιλαϊκού προσανατολισμού και της ειλημμένης απόφασης για ενεργειακή φτώχεια και απαξίωση βασικών υποδομών για την εύρυθμη λειτουργία ενός κράτους που σέβεται νυν και μελλοντικές γενιές. 

Δεν λείπουν ο σοβαρός εμπρησμός και βανδαλισμός σχολείων και υλικοτεχνικών υποδομών τους, σε αντίφαση προφανώς με τα μαθητικά αιτήματα για χρηματοδότηση και αναβάθμιση, κάτι που μπορεί να καταδεικνύει και την πλήρη απέχθεια  των διαφόρων εθνικοτήτων μαθητών της χώρας. Απέχθεια που μπορεί να μεταλλάσσεται ακόμα και σε τυφλό μίσος για ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που μοιάζει με σαπισμένο, υπερφορτωμένο καράβι -υπέρογκος αριθμός μαθητών ανά τάξη-, το οποίο μπάζει νερά από παντού, με αναπόφευκτο το ναυάγιο. Ή..μπορεί και να υποψιάζει τον αποστασιοποιημένο παρατηρητή για παρείσφρηση παρακρατικής "αγανάκτησης" πίσω από εφηβικές κουκούλες, με γενική εντολή για γενικευμένες κι οργανωμένες καταστροφές, εμπρησμούς και λεηλασίες: Σε σχολικά κτίρια, σε σταθμευμένα αυτοκίνητα και καταστήματα με φίρμες-σύμβολα της πολυτέλειας, όπως η Louis Vuitton, μέχρι και την πυρπόληση του ιστορικού κτιρίου του δημαρχείου της Λιμόζ και την κατάρρευση του περίφημου πύργου του ρολογιού. Οπότε ως φυσική ροή των-εκτός ελέγχου πραγμάτων- έρχεται το αίτημα δημάρχων για "κήρυξη κατάστασης πολιορκίας". Ώστε να βγει ο στρατός στους δρόμους, με αυξημένες σημαντικές "αρμοδιότητες δημόσιας τάξης". Έτσι είναι: Όταν φτάνουμε στις "κρίσιμες ώρες", για να σωθεί βεβαίως η τάξη και ασφάλεια της δημοκρατίας, ειδικά εκείνου το είδους που φτωχοποιεί τον λαό της, ίσως απαιτείται ένας..βολικός στρατιωτικός νόμος. Προκειμένου, και ενάντια στα οικονομικά συμφέροντα του διαμαρτυρόμενου λαού σε συνάρτηση με τις ενεργειακές αναγκαιότητες,  να συνεχίσει να στηρίζει απρόσκοπτα έναν ασύλληπτα διεφθαρμένο ηγετίσκο. Ο οποίος έχει μπαστακωθεί παράνομα στην καρέκλα της εξουσίας και διαλύει τη χώρα του και οδηγεί τον πληθυσμό της σε επιθυμία μαζικής μετανάστευσης, για να μην πεθάνει από το χειμωνιάτικο κρύο, την πείνα και τη φρίκη του πεδίου των μαχών ενός χαμένου πολέμου. 

Η επιβαλλόμενη οικονομική και ενεργειακή ένδεια και εντέλει προσβλέπουσα τη μαζικά νοητική ένδεια, με προκλητική εκτίναξη τιμών από τα καύσιμα ως τα ενοίκια, προχωρά και σε εξαγγελίες δαπανηρής στρατιωτικοποίησης στα αυτιά των λαών της Ευρώπης.. Με απαίτηση να προσφέρουν τις σάρκες τους βορά σε δυνητικά πεδία μαχών με έναν κατασκευασμένο εχθρό-φόβητρο της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Αυτής που -όχι μόνο στη χώρα της Ελευθερίας, Ισότητας, Αδελφότητας"- νομιμοποιείται κατά το δοκούν να εμπαίζει και να ταλαιπωρεί σε βαθμό εξαθλίωσης τους αναλώσιμους πολίτες..

Ο Ένοικος...  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου