ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Τρίτη 28 Ιουλίου 2026

καλοκαιρινή αφιέρωση

 
The Dubrovniks - Love is on the loose tonight
(Live - Stage, Larisa, Greece, 10/06/16)

 https://youtu.be/H8w94TXRPI0?si=84iTLy2mnx3z_fz5

Κι ένα τραγούδι για τη λαχτάρα του να ερωτευθείς και να σε ερωτευθούν. Για τον παιχνιδιάρη έως παθιασμένο έρωτα του καλοκαιριού, για το αραλίκι της νύχτας κάτω από τον έναστρο ουρανό, έξω από τις σκηνές των ελεύθερων κατασκηνωτών. Αυτών που καταδέχονται να πληρώνουν αντίτιμο μόνο στην παρέα, αυτή που αφήνεται στο ταξιδιάρικο τραγούδι της θάλασσας και στην αρμονία των ήχων της (μη περιφραγμένης) φύσης. Αφιερωμένο στους εραστές της απλότητας και της ελευθερίας των κινήσεων, ανεξαρτήτως εποχής, που ενίοτε αρέσκονται να μεθάνε από... αγκαλιές, λάγνες ματιές και υγρά φιλιά γύρω από τα παιχνιδίσματα της φωτιάς, κοντά στην άνεϋ ημερήσιου ενοικίου καλοκαιρινή σκηνή τους. Που θερμαίνονται από το σμίξιμο του ιδρώτα ανάμεικτο με άμμο της παραλίας. Που ξεστομίζουν μεγαλόστομες συχνά υποσχέσεις και δραπετεύουν από τη μιζέρια της ρουτίνας και τα κελιά της πόλης με φευγάτες περιπλανήσεις και ονειροπολήσεις...

Για το συγκρότημα του video :

  Οι Dubrovniks ήταν ένα αυστραλιανό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1986 ως The Adorable Ones. Στις αρχές του 1987 άλλαξαν το όνομά τους σε Ντουμπρόβνικ ως αναγνώριση στην πόλη του Ντουμπρόβνικ στην Κροατία, η οποία ήταν η γενέτειρα δύο ιδρυτικών μελών, του Roddy Radalj και του Boris Sujdovic.(από  Wikipedia)

 

2 σχόλια:

  1. Μπράβο για το άρθρο. Μεγάλη μπαντα οι dubrovniks, έσκασα που δεν μπόρεσα να τους δω το '16.
    Να συμπληρώσω :
    Walk, walk with me
    With your hips swinging like a chandelier
    And your head drops to your knees
    But your eyes, they got desire
    '

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ! Πολύ αξιόλογο γκρουπ!
    Όσο για τους στίχους, αν δεν κάνω λάθος , είναι από το "Like fire" των Dubrovniks. Aν θες, πέρνα μια βόλτα κι από' δω: https://antidras.blogspot.com/2018/02/blog-post_9.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή