ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

"κομμούνι εναντίον ελευθερίας"

" ΟΙ ΜΟΝΟΚΕΡΟΙ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ"


Κι όπως αναγράφεται πάνω στο κουτί του "αθώου" παιδικού παιχνιδιού: "κομμούνι εναντίον ελευθερίας"...
Να και πώς αλλιώς μπορεί να λειτουργήσει το εξαιρετικό εκπαιδευτικό μότο (υπό φυσιολογικές και συμβατές με την παιδική ηλικία
και τις ανάγκες της, μη χυδαία προπαγανδιστικές, συνθήκες): "μαθαίνω σα να παίζω και παίζω σα να μαθαίνω"...
Τα πάντα για την εμπέδωση της..."ελευθερίας",  από την  τρυφερή κιόλας ηλικία. Στη χώρα της αν-ελευθερίας, του κορπορατισμού, του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού και των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων και της, πλέον, στρατιωτικοποιημένης αστυνομοκρατίας: στις Ηνωμένες Εταιρείες Αμερικής...

Όχι ότι και ο κομμουνισμός είχε ποτέ του σαν θεμέλια δοκό την υπηρέτηση της ατομικής και συλλογικής ανεξαρτησίας κι ελευθερίας έκφρασης, κίνησης και δημιουργίας του ανθρώπινου πλάσματος, έξω από κατευθυντήριες κεντρικές γραμμές, κομματικά εκκλησιαστικά στασίδια και με τα κομματικά "καθήκοντα" φορτωμένα σαν υποζύγια με περίσσιο ιδεολογικό και προπαγανδιστικό φορτίο.
Αλλά τι να κάνουμε; Ο κόσμος "πάει μπροστά" με τα απαραίτητα δίπολα και τα ψυχαναγκαστικά διλήμματα που προκύπτουν από αυτά...

βρήκαμε την εικόνα εδώ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου