ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Διαρκής ηλεκτρική εκκένωση


"Να είσαι το αφεντικό της θέλησής σου και ο δούλος της συνείδησής σου".
Marie von Ebner-Eschenbach



 Διαρκής ηλεκτρική εκκένωση

Πόσες υπέρ πάντων μάχες έχεις να δώσεις
ενάντια στις πολυμήχανες αντανακλάσεις σου;
Πόσοι συναγερμοί θα πρέπει να χτυπήσουν
για να σου γίνει αισθητή η ανάγκη;
Πόσες φορές σου ξεγλίστρησε απ'το κεφάλι
η υποψία ότι μπορεί και όλα να'ναι λάθος;
Πόσοι γενναίοι είναι να έρθουν ακόμη
με όπλο πότε τη φωτιά πότε τη γνώση τους
για να υποφέρουν προσφέροντάς σου λύτρωση;
Πόσα ενδύματα θα προβάρεις με ζήλο
για να μάθεις ότι ο βασιλιάς παραμένει πάντα γυμνός;
Πόσες καλοκουρδισμένες στρώσεις θα αποβάλλεις
για να χαρείς το κάλλος της γύμνιας σου;
Πόσα ξεβολέματα χρειάζεται να περάσεις
για να διδαχτείς τις αρετές της Κίνησης;
Πόσους μικρούς προσωπικούς θανάτους θα περάσεις
για να φυτρώσει μέσα σου το άνθος της Κατανόησης;
Πόσο βαθιά δύνασαι μέσα να βουτήξεις
στη δαιδαλώδη άβυσσο των εγώ σου;
Πώς θα διαχειριστείς τη Γνώση που θ'ανακαλύψεις
για να λάμψει όλη η μοναδική φύση σου;
Πόση Ελευθερία αντέχεις να εισπνεύσεις
για να τη φυσήξεις σε ολάκερο το σύμπαν;

Και άραγε:
άραγε
πόσο υπέροχος
πόσο ευθυτενής
πόσο ευγνώμων
πόσο ακέραιος
θα'σαι τη στιγμή εκείνη
που θ'αποβάλλεις το σαρκίο σου;


........................

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου