Δεν σταματούν τον δίκαιο και έντιμο αγώνα τους οι καθαρίστριες
“ Οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, δίνουν καθημερινά, και μάλιστα δωρεάν, μαθήματα ήθους, αξιοπρέπειας και θέλησης για νίκη. Δείχνουν την μορφή που θα πρέπει να έχει το συνδικαλιστικό κίνημα στην αυριανή κοινωνία που σύντομα έρχεται. Χωρίς εξαρτήσεις, αγκυλώσεις, χωρίς λόγια του αέρα, χωρίς φανφάρες και επαναστατικές γυμναστικές για στείρα κομματική εκμετάλλευση αυτοθαυμασμού… ”
Του Κώστα Καπνίση
Εξωπραγματικά αληθινός για τα ελληνικά δεδομένα, των τελευταίων τουλάχιστον ετών, σε ότι αφορά τα συνδικαλιστικά ήθη και έθιμα είναι ο έντιμος και δίκαιος αγώνας των 595 καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, οι οποίες έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα και κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο σε λίγο καιρό. Άρτια οργανωμένες, σε μικρές ομάδες των 20 - 25 ανθρώπων, κατεβαίνουν καθημερινά στους δρόμους και κάνουν κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν τα μεγάλα και πανίσχυρα συνδικάτα, όπως η ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αλλά και τα άλλα εξίσου ισχυρά ή και πιο μικρά. Οι σχεδόν απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών μάχονται όχι μόνο για το δικό τους επαγγελματικό μέλλον, αλλά τονίζουν ότι η δική τους πτώση σημαίνει και την πτώση της ελληνικής κοινωνίας, της συντριπτικής της πλειονότητας τουλάχιστον.
Το τελευταίο αντίστοιχο παράδειγμα αγνού και ανόθευτου αγώνα που έχει να θυμάται η ελληνική κοινωνία ήταν η απεργία διαρκείας, σχεδόν 18 μήνες, των εργαζομένων στα μπλε λεωφορεία στην πρώην ΕΑΣ (νυν ΕΘΕΛ). Τότε, τον Φλεβάρη του 1991, οι εργαζόμενοι, χωρίς να διστάσουν, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, απάντησαν δυναμικά και βροντερά στην νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ του Κώστα Μητσοτάκη, η οποία έπαιξε από νωρίς τον ρόλο της τρόικα σε ότι αφορά την Ελλάδα τουλάχιστον. Οι εργαζόμενοι στην ΕΑΣ, είπαν αυτό που λένε και οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ σήμερα. «Δεν γίνεται να γυρίσουμε σπίτι. Δεν θα βρούμε τίποτε εκεί. Δεν θα μας λυγίσουν. Θέλουν να μας κάνουν να σκύψουμε το κεφάλι, να γυρίσουμε στα σπίτια μας και να βυθιστούμε στη θλίψη». Αυτά είπε η εκπρόσωπος των καθαριστριών, Ευαγγελία Αλεξάκη, σε συνέντευξή της πριν από λίγες ημέρες, ξυπνώντας όμορφες μνήμες του χθες. Μνήμες που έχουν τσαλαπατηθεί στη σημερινή κοινωνία του «ωχαδελφισμού» και του προσωπικού «αγώνα».
Του Κώστα Καπνίση
Εξωπραγματικά αληθινός για τα ελληνικά δεδομένα, των τελευταίων τουλάχιστον ετών, σε ότι αφορά τα συνδικαλιστικά ήθη και έθιμα είναι ο έντιμος και δίκαιος αγώνας των 595 καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, οι οποίες έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα και κινδυνεύουν να βρεθούν στο δρόμο σε λίγο καιρό. Άρτια οργανωμένες, σε μικρές ομάδες των 20 - 25 ανθρώπων, κατεβαίνουν καθημερινά στους δρόμους και κάνουν κάτι που αδυνατούν να κατανοήσουν τα μεγάλα και πανίσχυρα συνδικάτα, όπως η ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αλλά και τα άλλα εξίσου ισχυρά ή και πιο μικρά. Οι σχεδόν απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών μάχονται όχι μόνο για το δικό τους επαγγελματικό μέλλον, αλλά τονίζουν ότι η δική τους πτώση σημαίνει και την πτώση της ελληνικής κοινωνίας, της συντριπτικής της πλειονότητας τουλάχιστον.
Το τελευταίο αντίστοιχο παράδειγμα αγνού και ανόθευτου αγώνα που έχει να θυμάται η ελληνική κοινωνία ήταν η απεργία διαρκείας, σχεδόν 18 μήνες, των εργαζομένων στα μπλε λεωφορεία στην πρώην ΕΑΣ (νυν ΕΘΕΛ). Τότε, τον Φλεβάρη του 1991, οι εργαζόμενοι, χωρίς να διστάσουν, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, απάντησαν δυναμικά και βροντερά στην νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ του Κώστα Μητσοτάκη, η οποία έπαιξε από νωρίς τον ρόλο της τρόικα σε ότι αφορά την Ελλάδα τουλάχιστον. Οι εργαζόμενοι στην ΕΑΣ, είπαν αυτό που λένε και οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ σήμερα. «Δεν γίνεται να γυρίσουμε σπίτι. Δεν θα βρούμε τίποτε εκεί. Δεν θα μας λυγίσουν. Θέλουν να μας κάνουν να σκύψουμε το κεφάλι, να γυρίσουμε στα σπίτια μας και να βυθιστούμε στη θλίψη». Αυτά είπε η εκπρόσωπος των καθαριστριών, Ευαγγελία Αλεξάκη, σε συνέντευξή της πριν από λίγες ημέρες, ξυπνώντας όμορφες μνήμες του χθες. Μνήμες που έχουν τσαλαπατηθεί στη σημερινή κοινωνία του «ωχαδελφισμού» και του προσωπικού «αγώνα».
