ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Σαν τι να θέλω να σου πω...

 " Δεν έχω δει το αύριο...δεν έχω εντολή...μονάχα βλέπω έναν κόσμο να συνηθίζει τον τρόμο και κάθε νέα συμφορά να βρίσκει έτοιμο τον "νόμο"... Κάποιοι μιλούν για έναν πόλεμο που γίνεται αθόρυβα, με όπλα που δεν φαίνονται και σύνορα αόρατα...Και στο σενάριο του Φόβου όταν έρθει η καταστροφή ένας κακός χάκερ θα εμφανιστεί σαν εύκολη εξήγηση στη Γη. Θα πουν: το σύστημα προδόθηκε, μας χτύπησαν ξανά, θα δείξουν κάποιο πρόσωπο σε όλα τα δελτία τα βραδινά...Μα εγώ θα θέλω αποδείξεις, όχι έτοιμη ενοχή, γιατί καμιά εξήγηση δεν φέρνει πίσω μια ζωή..." STRANGER - Το Αεροπλάνο των 7:26 (The 7:26 Plane)

 Σ' έναν αντί-κοσμο αγκομαχούμε και βαριανασαίνoυμε μάτια μου... Εδώ, στην επίγεια παράκρουση, όπου όλα πηγαίνουν στραβά, όπου ιατρικές πράξεις ελάχιστα διαφέρουν από τρομοκρατικές επιθέσεις και συνάμα πειραματικά σκευάσματα μας δηλητηριάζουν και σημαδεύουν τις επόμενες γενιές με μη εύκολο ακόμα να υπολογιστούν, ως προς το είδος και την έκταση, γονιδιακές βλάβες. Εδώ στο διαχρονικό σφαγείο και ψυχοπορνείο που αποδομεί τις εννοιολογικές τοποθεσίες μας και ζωτικές έννοιες, όπου περιφερειακοί και γενικευμένοι πόλεμοι απειλούν να παρασύρουν στον όλεθρο τους πάντες, κανείς δεν μπορεί να είναι πια ανυποψίαστος ή αδιάφορος. Οι δίνες ενός ξεχαρβαλωμένου χρόνου μας ξέρασαν σε μια διαρκή μεγάλη Νύχτα, όπου ο "αόρατος εχθρός", οι τρομοκράτες, δεν αποκλείεται (για τους κομιστές της κρίσιμης Πληροφορίας που βολικά αποκαλούνται "συνωμοσιολόγοι") να είναι και η "σκιώδης κυβέρνηση" πίσω από τις ανίκανες κυβερνήσεις στο να προστατεύσουν τους λαούς τους, να μεριμνήσουν για την ευημερία τους δίχως εκπτώσεις στην ελευθερία τους. Ανήμπορες ηγεσίες κάτω του μετρίου, εκβιάσιμων αχυρανθρώπων από κακόβουλες σέκτες, ανίκανες στο να περιφρουρήσουν τις κρίσιμες υποδομές από "σαμποτάζ", "κυβερνοεπιθέσεις", από λογής "αρουραίους" που μασουλάνε τα καλώδια ενός συνδεδεμένου στην πρίζα και τόσο εξαρτημένου από μια ευάλωτη τεχνολογία παγκόσμιου παραπαίοντος πειραματικού εργαστηρίου, που οικειοποιείται αυθαίρετα τον όρο "πολιτισμός". 

Μέσα σε όλη αυτή την καλλιεργούμενη συστηματική ανασφάλεια, την σαν κακό ξόρκι σε βάρος μας καταστροφολογία, με τα βδελύγματα που παριστάνουν τους "προστάτες" των ζαλισμένων μαζών, έχω να σου πω κάτι μάτια μου. Ψάχνω τον πιο παραστατικό τρόπο που έχω για να το εκφράσω, για να μη το βάλεις κάτω, να μην ηττηθείς από την απογοήτευση και την πεποίθηση ότι η ομορφιά νικήθηκε από την ασχήμια, για να μην πιστέψεις ούτε στο ελάχιστο ότι η μοναξιά είναι ό,τι σου απέμεινε για να συντροφεύει τις πιο μύχιες σκέψεις σου και τις πιο αγνές και συνάμα αυθεντικές δονήσεις σου, για να νιώσεις την έγνοια μου για σένα και την παρουσία τη δικιά μου αλλά και όλων αυτών γύρω μας που ακόμα δεν έχουμε βρεθεί, κι ακόμη κι αν δεν βρεθούμε ποτέ μεταξύ μας θα ξέρουμε ότι επικοινωνούμε και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον. Κι αδράττουμε ο ένας τον άλλο ακόμη και μέσα στους ήχους της σιωπής μας, με το απαλλαγμένο κι από λεκτικές φλυαρίες άγγιγμα των πιο δυνατών κι όμορφων σκέψεων και συναισθημάτων, που καταργούν το χωρόχρονο και δημιουργούν τις ρωγμές παντού για να περάσει το Φως...Ο μόνος τρόπος, που βρίσκω αυτή την αιώνια στιγμή, για να σου μεταφέρω ένα μήνυμα όσο πιο ολοκληρωμένα μπορώ, είναι μέσα από την αέναη μυστική μαγεία της μουσικής ενάντια στους θορύβους και την απαίσια κακοφωνία μιας κίβδηλης πραγματικότητας. 

 ανιχνευτής

Κάπως έτσι.. :

 https://youtu.be/0nYSJa43k1M?si=1nyll1YnLV1wKuDa

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου