" Δεν έχω δει το αύριο...δεν έχω εντολή...μονάχα βλέπω έναν κόσμο να συνηθίζει τον τρόμο και κάθε νέα συμφορά να βρίσκει έτοιμο τον "νόμο"... Κάποιοι μιλούν για έναν πόλεμο που γίνεται αθόρυβα, με όπλα που δεν φαίνονται και σύνορα αόρατα...Και στο σενάριο του Φόβου όταν έρθει η καταστροφή ένας κακός χάκερ θα εμφανιστεί σαν εύκολη εξήγηση στη Γη. Θα πουν: το σύστημα προδόθηκε, μας χτύπησαν ξανά, θα δείξουν κάποιο πρόσωπο σε όλα τα δελτία τα βραδινά...Μα εγώ θα θέλω αποδείξεις, όχι έτοιμη ενοχή, γιατί καμιά εξήγηση δεν φέρνει πίσω μια ζωή..." STRANGER - Το Αεροπλάνο των 7:26 (The 7:26 Plane)
Σ' έναν αντί-κοσμο αγκομαχούμε και βαριανασαίνoυμε μάτια μου... Εδώ, στην επίγεια παράκρουση, όπου όλα πηγαίνουν στραβά, όπου ιατρικές πράξεις ελάχιστα διαφέρουν από τρομοκρατικές επιθέσεις και συνάμα πειραματικά σκευάσματα μας δηλητηριάζουν και σημαδεύουν τις επόμενες γενιές με μη εύκολο ακόμα να υπολογιστούν, ως προς το είδος και την έκταση, γονιδιακές βλάβες. Εδώ στο διαχρονικό σφαγείο και ψυχοπορνείο που αποδομεί τις εννοιολογικές τοποθεσίες μας και ζωτικές έννοιες, όπου περιφερειακοί και γενικευμένοι πόλεμοι απειλούν να παρασύρουν στον όλεθρο τους πάντες, κανείς δεν μπορεί να είναι πια ανυποψίαστος ή αδιάφορος. Οι δίνες ενός ξεχαρβαλωμένου χρόνου μας ξέρασαν σε μια διαρκή μεγάλη Νύχτα, όπου ο "αόρατος εχθρός", οι τρομοκράτες, δεν αποκλείεται (για τους κομιστές της κρίσιμης Πληροφορίας που βολικά αποκαλούνται "συνωμοσιολόγοι") να είναι και η "σκιώδης κυβέρνηση" πίσω από τις ανίκανες κυβερνήσεις στο να προστατεύσουν τους λαούς τους, να μεριμνήσουν για την ευημερία τους δίχως εκπτώσεις στην ελευθερία τους. Ανήμπορες ηγεσίες κάτω του μετρίου, εκβιάσιμων αχυρανθρώπων από κακόβουλες σέκτες, ανίκανες στο να περιφρουρήσουν τις κρίσιμες υποδομές από "σαμποτάζ", "κυβερνοεπιθέσεις", από λογής "αρουραίους" που μασουλάνε τα καλώδια ενός συνδεδεμένου στην πρίζα και τόσο εξαρτημένου από μια ευάλωτη τεχνολογία παγκόσμιου παραπαίοντος πειραματικού εργαστηρίου, που οικειοποιείται αυθαίρετα τον όρο "πολιτισμός".Μέσα σε όλη αυτή την καλλιεργούμενη συστηματική ανασφάλεια, την σαν κακό ξόρκι σε βάρος μας καταστροφολογία, με τα βδελύγματα που παριστάνουν τους "προστάτες" των ζαλισμένων μαζών, έχω να σου πω κάτι μάτια μου. Ψάχνω τον πιο παραστατικό τρόπο που έχω για να το εκφράσω, για να μη το βάλεις κάτω, να μην ηττηθείς από την απογοήτευση και την πεποίθηση ότι η ομορφιά νικήθηκε από την ασχήμια, για να μην πιστέψεις ούτε στο ελάχιστο ότι η μοναξιά είναι ό,τι σου απέμεινε για να συντροφεύει τις πιο μύχιες σκέψεις σου και τις πιο αγνές και συνάμα αυθεντικές δονήσεις σου, για να νιώσεις την έγνοια μου για σένα και την παρουσία τη δικιά μου αλλά και όλων αυτών γύρω μας που ακόμα δεν έχουμε βρεθεί, κι ακόμη κι αν δεν βρεθούμε ποτέ μεταξύ μας θα ξέρουμε ότι επικοινωνούμε και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον. Κι αδράττουμε ο ένας τον άλλο ακόμη και μέσα στους ήχους της σιωπής μας, με το απαλλαγμένο κι από λεκτικές φλυαρίες άγγιγμα των πιο δυνατών κι όμορφων σκέψεων και συναισθημάτων, που καταργούν το χωρόχρονο και δημιουργούν τις ρωγμές παντού για να περάσει το Φως...Ο μόνος τρόπος, που βρίσκω αυτή την αιώνια στιγμή, για να σου μεταφέρω ένα μήνυμα όσο πιο ολοκληρωμένα μπορώ, είναι μέσα από την αέναη μυστική μαγεία της μουσικής ενάντια στους θορύβους και την απαίσια κακοφωνία μιας κίβδηλης πραγματικότητας.
ανιχνευτής
Κάπως έτσι.. :




Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου