ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Κλειστόν λόγω καλοκαιριού...




Το  "μαγαζί" θα παραμείνει κλειστό για ένα διάστημα λόγω αυτής της άτιμης καλοκαιρινής αίσθησης για φυγή σε μέρη όσο το δυνατόν πιο μακριά από όλο αυτό το θορυβώδες και τρελαμένο "πακέτο"  που αναγνωρίζεται και προσδιορίζεται ως "πολιτισμός", με τα "κομφόρ", τις χρεώσεις του και  τις "διευκολύνσεις" του...
 Θα επανέλθουμε δριμύτεροι, άλλωστε έχουμε τόσα να πούμε...

Και να μην ξεχνάμε:


Τέλος, πιστεύουμε ότι τα λόγια εκείνα περί καλοκαιριού που μας αντιπροσωπεύουν, σε μεγάλο  βαθμό, είναι αυτά έτσι όπως τα λέει η ΙΝΔΙΑΝΑ στον πολύ καλό της ιστοχώρο:


Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Σκάβοντας την άμμο με τις φτέρνες...
Είναι σκληρές οι φτέρνες,
απο την πέτσα της βρώμας.
Ενω τα δάχτυλα τσουρουφλίζονται.
Οι πατούσες καίγονται.
Οι φτέρνες πάντα αντέχουν!

Η κάψα του μεσημεριάτικου ήλιου δεν αντέχεται!
Τσιτώνει το ξερό άνυδρο δέρμα,
που γίνεται πορφυρό και μετά σκάει
χαρτογραφώντας όλες τις θλίψεις.
Ποτέ δε με κούρασε το παιχνίδι της ισορροπίας πάνω στις φτέρνες,
ποτέ δε με κούρασε...

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Σαν ανακουφιστικό βούλιαγμα στο θαλασσινό νερό,
μετά απο περπάτημα στο καυτό άπλετο φώς και
τη γενναιόδωρη τύφλωση του ήλιου!
Βύθισμα του στόματος στο δροσερό καρπούζι των φιλιών.
Ανακάτεμα της γλώσσας με γρανίτα λεμόνι.
Πάγωμα των δοντιών πάνω στη σάρκα άγουρου ροδάκινου.

Έτσι θυμάμαι το καλοκαίρι!

Το παντοτινό παιδικό καλοκαίρι.


Η Ινδιάνα της παραλίας


Να΄στε όλοι καλά παιδιά! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου