ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Charles Bukowski ~ Η κουβέρτα





Όταν βρίσκομαι με κόσμο δεν νιώθω άνετα.
Μιλούν και ενθουσιάζονται για πράγματα που δεν μ' αφορούν.
Κι όμως, τότε είναι που αισθάνομαι πιο δυνατός.

Σκέφτομαι, αν μπορούν να υπάρχουν τόσο αποσπασματικά, τότε μπορώ κι εγώ να υπάρχω.
Αλλά όταν είμαι μόνος μου κι οι συγκρίσεις καταρρέουν μπρος στη σύγκριση του εαυτού μου με τους τοίχους, με την αναπνοή, με την ιστορία, με το τέλος μου, τα περίεργα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν.
Είναι φανερό ότι είμαι αδύναμος άνθρωπος.
Προσπάθησα να βρω βοήθεια στη Βίβλο, στους φιλοσόφους, στους ποιητές, αλλά για μένα - κατά κάποιο τρόπο - όλα τούτα κάπου έχουν χάσει την ουσία.
Μιλούν για κάτι τελείως διαφορετικό.
Πάει καιρός που έπαψα να διαβάζω.
Κάπως με στήριζε το πιοτό, η χαρτοπαιξία, ο έρωτας. Σ' αυτό μοιάζω μ' όλα τ' άλλα μέλη της κοινότητας, της πόλης, του έθνους.
Η μόνη διαφορά είναι ότι εμένα δεν μ' ενδιέφερε ποτέ να "πετύχω", δεν θέλησα οικογένεια, σπίτι, αξιοπρεπή δουλειά κλπ.
Να 'μαι λοιπόν, ούτε διανοούμενος, ούτε καλλιτέχνης και δεν είχα καν τις σωτήριες καταβολές του κοινού ανθρώπου.
Κρέμομαι κάπου στη μέση και νομίζω, ναι, αυτή είναι η αρχή της παράνοιας.


Charles Bukowski ~ Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας

το διαβάσαμε στους Σκοπευτές Ονείρων
Επίσης από τον ίδιο: Τι κάνει την «καλή ζωή» να είναι καλή; («Μερικές φορές απλά πρέπει να κατουρήσεις στον νεροχύτη» )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου