ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία...



ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΩ ΟΥΤΕ ΘΑ ΠΡΟΒΑΛΛΩ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΡΧΗ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΩ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ,

ΘΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΩ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΥΦΕΣΗΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΛΩ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΤΩ ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ ΤΑ MEDIA
ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΩ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΨΗΦΙΣΕΙ ΓΙ ’ ΑΥΤΗΝ.
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΩ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΟΡΟΥΣ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΥΦΙΣΤΑΜΑΙ ΤΗΝ ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΕΥΔΕΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ .
ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ.
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΙΕΜΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΛΟΥΣΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΙΠΟΤΑ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΕΖΩ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΟΜΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΥΛΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ .
ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΚΩΣΩ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΟΤΙ ΑΠΛΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ .
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΝΕ.
ΥΠΟΓΡΑΦΗ: εσύ?

πάρθηκε από ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου