ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ - ο μόνος που ταιριάζει είναι ένα δίχως τέλος ουρλιαχτό!



Kαι ιδού: Οι απώλειες "της στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ δύο κρατών", όσον αφορά το "μπατάρισμα της ζυγαριάς" προς την πλευρά αυτών που δεν ανήκουν καν σε κράτος! Και ναι! Οι εικόνες είναι πολύ σκληρές. Τόσο όσο και η συλλογική παράκρουση ως ζωή! Που οι αρχιλήσταρχοι, προαγωγοί και βασανιστές της ανθρωπότητας (μαζί με τα τσιράκια τους τύπου Σαουδαραβικής φασιστομοναρχίλας, θεοκρατικής παρανοημένης φανατίλας τύπου χαλιφάτου ισλαμιστών του ΙΚΙΛ ή "μεταεπαναστατικής" Ουκρανικής νεοναζιστοφωλιάς, Ενωμένης Απολυταρχικής Ευρωπαϊκής Φάρσας ή, επίσης, πολυεθνικού εταιρικού ολοκληρωτισμού, μιντιακής λοβοτομικής χειραγώγησης κ.ά) προσπαθούν να μας κάνουν να τη συνηθίσουμε! Όμως όσο σαλεύει μέσα μας η δόνηση ενός ανοιχτού ορίζοντα και το κάλεσμα των αστεριών να τα αδράξουμε, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ! Το έκτρωμα αυτό, αυτή την ασταμάτητη κάθετη πτώση στα τάρταρα της βαρβαρότητας και της κανονικότητάς της, αυτό τον ανάξιο και ακατάλληλο για να ζουν αξιοπρεπείς, λογικοί και έντιμοι άνθρωποι, κόσμο. Με μια αφόρητα ξενέρωτη, ανυπόφορα υποκριτική, μονίμως εθελοτυφλούσα έως επικίνδυνα συνένοχη "διεθνή κοινότητα"...
 Θυμηθείτε (δυστυχώς): Όταν οι εικόνες αποδεικνύουν όλη την κτηνωδία και την πτώση ενός διεστραμμένου κόσμου!

ανιχνευτής


 

Σχόλιο σχετικά με την τελευταία εικόνα: Και φυσικά ο "κύριος" ετούτος δεν είναι ο μοναδικός υπόλογος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας! Είναι πολύ μακρύς ο κατάλογος με προέδρους (οι ΗΠΑ έχουν την πρωτοκαθεδρία), προεδρίσκους και τυραννίσκους και δικτατορίσκους-όργανα των ισχυρών κέντρων εξουσίας του πλανήτη, που αιματοκύλισαν τον κόσμο και ξεκλήρισαν με φριχτό τρόπο ολόκληρες οικογένειες και παιδάκια, από την Κεντρική και Νότια Αμερική έως την Αφρική, την Ασία και τώρα (μετά τους δυο παγκόσμιους πολέμους) και την Ευρώπη με όπλα τις "μεταρρυθμίσεις" και τα "μέτρα λιτότητας"...
Τις παραπάνω εικόνες τις είδαμε στη ΦΑΡΜΑΚΟΓΛΩΣΣΑ ΚΙΡΚΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου