ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...

Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Μην μου λες ότι είμαι ένας κακόμοιρος τοσοδούλης μπροστά σε ασύλληπτα για την κατανόησή μου μεγέθη. Ακόμα και η τοσοδούλα του παραμυθιού κατάφερε στο τέλος να...αποκτήσει φτερά! Μην μου τσαμπουνάς ότι είμαι πολύ μικρός για να καταφέρω οτιδήποτε σημαντικό, για να'χω δυνατότητες που αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, για να αλλάξω οτιδήποτε μέσα στο υπέροχο Χάος της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Αφού κι εγώ είμαι κομμάτι ενεργό αυτού του ...εύρυθμου χάους! Θέλω να γίνω ο δαμαστής του θηρίου του εαυτού μου, που αν καταφέρω να γνωρίσω την Ουσία και τη Δύναμη πίσω από τα αυτοματοποιημένα περιτυλίγματά του, μπορώ να γίνω ο μοναδικός κυρίαρχός του...Και ξέρεις; Μπορώ από κάμπια που σέρνεται να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα. Που το άνοιγμα των φτερών της στο Τόκιο μπορεί να φέρει τυφώνες στη Νέα Υόρκη και το αντίστροφο...Μπορεί να φέρει τη δραματική ανατροπή, την ολοσχερή μεταβολή κλειστών συστημάτων, την εκτροπή της ροής των "πραγμάτων" προς μεταμορφωτικές κοσμικές λεωφόρους. Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ...

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2026

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΕΠΕΤΡΕΠΑΝ - volume 1: Το (με πολύ μεγάλο ιστορικό βάθος) σύστημα αυτοποτισμού με σταγονίδια νερού που οι εταιρείες άρδευσης δεν θέλουν να ξέρετε

 

Σιγά μην επέτρεπαν τα αφεντικά της "ανθρωποφάρμας" την τεχνογνωσία και διαδεδομένη κυκλοφορία τεχνολογιών, τεχνικών και πατέντων που απλουστεύουν και ωφελούν πραγματικά και αληθινά τη ζωή των ανθρώπων και τους ανακουφίζουν οικονομικά... 

 

The Self-Watering System Drip Irrigation Companies Don’t WantYou to Know

 Το αυτοποτιστικό σύστημα που χρησιμοποιεί μη υαλωμένο πηλό, γνωστό ως olla (από τα ισπανικά), είναι μια αρχαία και εξαιρετικά αποτελεσματική τεχνολογία άρδευσης που χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πριν, με τεκμηριωμένη χρήση όχι μόνο στην αρχαία Κίνα αλλά και στη Βόρεια Αφρική, τη Μεσόγειο και την Μεσοαμερική. 

 Η αρχή είναι απλή:

μια πορώδης, μη υαλωμένη πήλινη γλάστρα θάβεται στο έδαφος δίπλα στις καλλιέργειες και γεμίζεται με νερό. Ο πηλός επιτρέπει στο νερό να διαρρέει αργά στο περιβάλλον έδαφος μόνο όταν το έδαφος στεγνώσει, δημιουργώντας μια σταθερή, παθητική ισορροπία υγρασίας που αποτρέπει τόσο το υπερβολικό όσο και το υποποτισμό. 

Αυτή η μέθοδος εξοικονομεί έως και 70% περισσότερο νερό από την επιφανειακή άρδευση, εξαλείφοντας την απορροή και την εξάτμιση, και αποθαρρύνει τα ζιζάνια διατηρώντας το επιφανειακό έδαφος στεγνό. Οι σύγχρονες εταιρείες άρδευσης με σταγονίδια, οι οποίες βασίζονται στην πώληση σύνθετων συστημάτων πλαστικών σωληνώσεων, εκπομπών νερού και χρονοδιακοπτών, έχουν ελάχιστα κίνητρα να προωθήσουν μια οικονομική, μηδενικής ενέργειας και ανθεκτική εναλλακτική λύση, κατασκευασμένη από ένα μόνο φυσικό υλικό. Που το προμηθεύεσαι μόνο μία φορά και σου μένει για...απεριόριστη χρήση! 

  Η αναβίωση αυτής της αρχαίας τεχνικής αποτελεί άμεση απειλή για τον κλάδο της εμπορικής άρδευσης, προσφέροντας παράλληλα στους αγρότες και τους κηπουρούς μια βιώσιμη, αυτόνομη και εξαιρετικά απλή λύση.

 

πηγή κειμένου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου