ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

O ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ (Loser Takes All)

BY NIKOS NIKOLAIDIS (ENG SUBS)



"Ένας κυνικός 40άρης, παρέα με έναν 19χρονο μουσικό, την πρώην ερωμένη του, την αλκοολική πελάτισσα ενός μπαρ και μια μαύρη χορεύτρια στριπτιζάδικου, εμπλέκονται με αναρχική διάθεση σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι με ναρκωτικά, νονούς της νύχτας, μπάτσους και μίντια - ένα παιχνίδι όπου ο χαμένος είναι τελικά ο κερδισμένος! Μια αμετανόητα παρακμιακή ταινία, που κλείνει την τριλογία των "Κουρελιών" στο έργο του Νικολαϊδη. Ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, αλλά οι καταστάσεις είναι ενοχλητικά κολλημένες στο παρελθόν των σίξτις."

Τα παραπάνω τα δανειστήκαμε από την κριτική της ταινίας στο athinorama. Όσον αφορά την τελευταία πρόταση, εμάς τους αθεράπευτα "κολλημένους" και παρακμιακούς δεν μας πειράζει διόλου! (Από τα '60ς με ήχους και σκέψεις... ) Απολαύστε λοιπόν αυτή την γοητευτική ταινία του σκηνοθέτη Νίκου Νικολαΐδη με το ανεξάρτητο και συνάμα ανατρεπτικό του βλέμμα (2002 η ταινία, ενώ εκείνος πέθανε το 2007 σε ηλικία 68 ετών) και με μια από βάθος καρδιάς ερμηνεία του Γιάννη Αγγελάκα σε έναν ρόλο που του "ταίριαζε γάντι"! Και σ'ένα story που μας θύμισε την άλλη, εξαιρετική, ταινία του ίδιου σκηνοθέτη "Γλυκιά Συμμορία" του 1983, αλλά  προσαρμοσμένο στους σύγχρονους ρυθμούς. Αυτούς του ακόμα πιο μίζερου παρά την "τεχνολογική πρόοδο", υποκριτικού ως το μεδούλι και σαρκοβόρου αστικού περιβάλλοντος και του στησίματος από τα ΜΜΕ των fake news σε αγαστή συνέργεια με τις Αρχές, που επιδίδονταν ανέκαθεν σε business και θαυμαστές περιπτύξεις με το οργανωμένο έγκλημα. Αλλά οι αντι-ήρωες, που δεν έχουν
τίποτε να χάσουν, σαν το ακροβάτη που γουστάρει τα "κόλπα" χωρίς δίχτυα ασφαλείας από κάτω, μπορούν χωρίς και οι ίδιοι να το επιδιώξουν να αποκτήσουν, εκτός από την  αμετανόητα μποέμικη, "λαθραία" παρουσία τους, και μια "ηρωική αίσθηση" αντίληψης του κόσμου. Και διάρρηξης της κατεστημένης πραγματικότητας. Πληρώνοντας οικειοθελώς το τίμημα με τον τρόπο εξόδου που εκείνοι επιλέγουν, όπως επέλεξαν να ζούνε πάντα με το δικό τους τρόπο στις δικές τους συχνότητες....

 Ναι, ειδικά το φινάλε προσφέρεται για ευγενείς, ίσως και αφελείς για πολλούς "ρεαλιστές" (ή ρεαληστές) και αθεράπευτα ρομαντικές αλήτισσες καρδιές...

Να και κάποιες του πρωταγωνιστή αντι-ήρωα της ταινίας, που μας "μίλησαν" ιδιαίτερα:

 - Τι σκατά γίνεται εδώ μέσα ρε πούστη μου, όλοι για τους μπάτσους δουλεύουν; Άντε να πάει μπροστά αυτή η κωλοχώρα.

-Γι’ αυτό σου λέω να προσέχεις τις ρέπλικες που φέρονται σαν πραγματικές γυναίκες και ν’ αποφεύγεις συστηματικά τις πραγματικές γυναίκες που φέρονται σαν ρέπλικες

Να και μια (κακά τα ψέματα: αγαπημένη μας!) χαρακτηριστική σκηνή από την παραπάνω ταινία:


Να και το γαμάτο τραγούδι της ταινίας, που μας θυμίζει και μια ατάκα που είχαμε ακούσει παλιά:"συχνά, η μεγαλύτερη ήττα είναι η νίκη..."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου