ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Η τέχνη της αγένειας


Η τέχνη της αγένειας


Το να είσαι αγενής είναι η πιο αποδεκτή ελληνική συμπεριφορά. Οι λόγοι είναι πολλοί και κυρίως πολιτικοί

Η ευγένεια δεν είναι στη μόδα. Το βλέπεις στον δρόμο, το καταλαβαίνεις στις καθημερινές συζητήσεις. Το συνειδητοποιείς όταν οδηγείς, όταν εξυπηρετείσαι, όταν εξυπηρετείς, όταν αγοράζεις, όταν πουλάς, όταν μπαίνεις στο μετρό, όταν διασχίζεις τον δρόμο, όταν συγχρωτίζεσαι γενικά με αυτό το μπερδεμένο, οργισμένο, αποπροσανατολισμένο, ευθυνόφοβο είδος ανθρώπου που είναι ο μέσος έλληνας πολίτης στα μέσα του 2014.

Η ευγένεια θεωρείται αναχρονιστική. Μια πασέ ιστορία, μια περιττή συμπεριφορά κάπως συκοφαντημένη από τη ζωή.

Μια πολυτέλεια που ίσως και να μας απασχολούσε την εποχή που είχαμε χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες. Ακόμη χειρότερα: Η ευγένεια θεωρείται αδυναμία, μια παραδοχή συνθηκολόγησης με τη ζωή.

Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε ιδιαίτερα την κατάσταση: Είμαστε μια χώρα με βαθιά κουλτούρα αγένειας. Προέρχεται από το DNA μας; Αρκετά βολική δικαιολογία. Δικαιολογείται από την πρόσφατη κατάρρευση της κοινωνίας; Παλιά δεν ήταν ιδιαίτερα καλύτερα τα πράγματα, ένα λούστρο σοβαροφάνειας και προσχηματικής αριστοκρατίας δεν είναι ακριβώς ευγένεια. Μόνο εμείς είμαστε αγενείς, οι άλλοι λαοί τι κάνουν; Όχι, δεν είμαστε μόνοι, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία.
Επίσης, δεν πρέπει να συγκρίνεσαι με χειρότερους για να φανείς καλύτερος. Είναι δείγμα αυθεντικότητας και ντομπροσύνης; Όχι και τόσο, περισσότερο με μνημείο κουτοπονηριάς και ευκολίας μοιάζει.

Άρα, τι φταίει;
Ορισμένες πολιτικές ιστορίες της προηγούμενης εβδομάδας ίσως να δικαιολογούν τη γονιδιακή ιστορία της αγένειας. Ιστορίες συνηθισμένες, καθημερινές, που όμως νομιμοποιούν τη λογική «αν τα κάνουν αυτοί, γιατί να μην τα κάνω εγώ;». Και «αυτοί», τα κάνουν με διαφορετικές κατηγοριοποιήσεις. Γιατί η σωστή αγένεια έχει και την ποικιλία της.


Η ευγενική προσβολή: Είναι η χειρουργική αγένεια που δεν φαίνεται. Είναι χειρότερη, πιο ύπουλη, πιο προσβλητική, πιο διαβρωτική, γιατί μπλέκεται με το δήθεν χιούμορ. Είναι αυτή που έγινε στην τελετή παράδοσης – παραλαβής του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Η προϊσταμένη της υπηρεσίας ασύλου, όχι στη λαμπρότερη στιγμή της, έδωσε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ένα δώρο στον απερχόμενο υπουργό Νίκο Δένδια: Ήταν μια κάρτα πολιτικού ασύλου, με την οποία φωτογραφήθηκε περιχαρής ο υπουργός καθώς «το κοινό ξέσπασε σε γέλια». Εδώ και χρόνια, οι ελληνικές θάλασσες πλημμυρίζουν με πτώματα, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα το Βέλγιο έδωσε άσυλο στον Μαμαντού Μπα από τη Γουινέα, ο οποίος ενώ είχε ήδη άσυλο στην Ελλάδα κατέφυγε στις Βρυξέλλες που έκριναν πως πρέπει να του χορηγηθεί εκ νέου άσυλο, καθώς «είναι επικίνδυνη για τη σωματική του ακεραιότητα η παραμονή στην Ελλάδα». Και ο πολιτικός που ήταν υπεύθυνος για τη σωματική ακεραιότητα των πολιτών κάνει πλάκα με τις ταλαιπωρημένες ζωές των άλλων. Σύμφωνοι, συμβολικό. Αλλά και φρικτά προσβλητικό.

Η αγένεια του να αγνοείς κάποιον: Όποιος έχει περπατήσει στο κέντρο της Αθήνας τους τελευταίους μήνες έχει αντικρίσει τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών που βρίσκονται στην Καραγεώργη Σερβίας, διεκδικώντας την επαναπρόσληψή τους. Μια πρόχειρη καταγραφή της ιστορίας: Το Πρωτοδικείο έχει δικαιώσει τις καθαρίστριες στη νομική προσφυγή τους. Το υπουργείο Οικονομικών ζήτησε από τον Άρειο Πάγο να εκδοθεί προσωρινή διαταγή που θα πάγωνε την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης. Η αίτηση απορρίφθηκε. Η Δικαιοσύνη έχει αποφανθεί: Πρέπει να επαναπροσληφθούν. Το κράτος αγνοεί τη Δικαιοσύνη και με διαρκή νομικά τρικ προσπαθεί να πάρει παράταση. Αυτό δεν είναι απλώς επιθετική αγένεια. Αγνοώντας συνειδητά τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου, το ίδιο το κράτος δίνει το μήνυμα μιας γενικής ασέβειας, γενικής αγένειας, γενικής αναρχίας: Καμία εμπιστοσύνη πουθενά. Μόνο το δίκιο του καθενός.

Η μπρουτάλ αγένεια: Ο Αργύρης Ντινόπουλος, ο νέος υπουργός Εσωτερικών, έχει χτίσει προσεκτικά το όνομά του. Προσεκτικά για κάποιον με περίεργο αξιακό σύστημα. Μετά τη δημοσιογραφική του καριέρα ακολούθησε μια τηλεοπτική πορεία κραυγών και προσβολών. Έγινε μέλος του κλαμπ των πολιτικών που συχνάζουν μαινόμενοι στα κανάλια γιατί όλοι ξέρουν πως ένας καλός τσαμπουκάς είναι πιο αποδοτικός τηλεοπτικά από μια λογική κουβέντα. Και, κάπως έτσι, κάνοντας πρωταθλητισμό στους αγενείς τσαμπουκάδες, υπερασπιζόμενος με πάθος, οίηση, άγνοια κάθε λογικής συμπεριφοράς το κόμμα του, έγινε υπουργός. Η μπρουτάλ αγένεια μπορεί να σε πάει παντού, αρκεί να είσαι πρωταθλητής σε αυτό.

Αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, το λέει και η τεχνολογία. Αν βάλεις στο Google τις λέξεις ευγένεια και Ελλάδα, ένα από τα πρώτα αποτελέσματα δεν θα είναι η πραγματική ευγένεια, αλλά η σύζυγος ενός πρώην (και όχι και τόσο ευγενικού) υπουργού. Και ίσως αυτό να εξηγεί ορισμένα πράγματα.


* του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου στο BHmagazino

Eμείς το διαβάσαμε στην Υπόγεια Τάξη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου