ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Δύο συλλήψεις στο «Εμπρός» και δήλωση του Ραούλ Βανεγκέμ για τις συλλήψεις



Δύο άτομα συνελήφθησαν το πρωί (της 30/10), την ώρα που έκαναν πρόβα, στο θέατρο «Εμπρός» με τις κατηγορίες της παραβίασης σφραγίδων και διατάραξης κοινής ειρήνης, έπειτα και από μήνυση του ΤΑΙΠΕΔ κατά αγνώστου.
Σημειώνεται ότι το θέατρο, είχε σφραγιστεί από τον περασμένο Σεπτέμβριο, από το ΤΑΙΠΕΔ και σε συνέλευση θεατρικών ομάδων αποφασίστηκε να ξεκινήσει απόψε, στις 9μμ, το πενθήμερο φεστιβάλ αυτοοργανωμένης θεατρικής έκφρασης.

από ΕΔΩ

Δήλωση του Ραούλ Βανεγκέμ για τις συλλήψεις στο Εμπρός
Όταν μια κυβέρνηση καταστέλλει την ελευθερία της τέχνης και την ελευθερία της έκφρασης, δεν έχει πια το δικαίωμα να οικιοποιείται το όνομα της δημοκρατίας, γίνεται η έκφραση ενός ολοκληρωτισμού τον οποίο είναι νόμιμο να παλεύεις. Η σύλληψη των μελών του θεάτρου Εμπρός αποκαλύπτει την πρόθεση ενός σκοταδισμού ασύμβατου με το δικαίωμα του καθενός στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Απομένει στον καθένα να του εναντιωθεί και να προωθήσει τους χώρους πολιτισμού σαν χώρους που πρέπει να σωθούν από τις μαφιόζικες εταιρείες της ιδιωτικοποίησης και της αυτοκρατορίας του εμπορεύματος.

Ραούλ Βανεγκέμ Φιλόσοφος - συγγραφέας




When a government represses the freedom of art and the freedom of expression, it no longer has he right to appropriate the name of democracy, it becomes the expression of totalitarianism which is legal for you to fight against. The arrest of the members of EMBROS Theater reveals the intention of an obscurantism incompatible with the right we all have to education and culture. It remains for each of us to show opposition and to promote cultural spaces as spaces which need to be saved from the mafia companies of the privatization, the influence and the empire of the commodity.

Raoul Vanegeim, Philosopher - writer

από  http://embrostheater.blogspot.gr/2013_10_27_archive.html

Διαβάστε επίσης:  Raoul Vaneigem–”Το κράτος δεν είναι τίποτε, ας γίνουμε τα πάντα”. Και άλλα κείμενα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου