ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Κάγκελα παντού..

(...εντυπώσεις παρελάσεων...)

     Κάγκελα:
Τα διαχρονικά σύμβολα κάθε απολυταρχικού καθεστώτος.
Τα αγαπημένα ''αξεσουάρ'' κάθε λαομίσητου πολιτικού, που του προσδίδουν μία πλαστή αίσθηση ασφάλειας απέναντι σε έναν λαό (κάθε λαό) που όταν και αν αποφασίσει να αντισταθεί, τα κάγκελα θα είναι το μικρότερο πρόβλημα..

Απομονώνουν και προστατεύονται με κάγκελα απ' τους πολίτες, τους ίδιους πολίτες που σε λίγους μήνες θα καλέσουν να τους ψηφίσουν!

ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠ΄ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΕ ΚΑΓΚΕΛΑ !

Παραβλέποντας ότι ο ίδιος ο λαός έχει κάνει ήδη μέσα του αυτόν τον διαχωρισμό: Από την μιά μεριά οι επίορκοι πολιτικοί και κυβερνήτες, οιονεί δωσίλογοι και προδότες του λαού, κι από την άλλη ο ίδιος ο προδομένος λαός!

Και δεν καταλαβαίνουν ότι με τα κάγκελα μόνον το σώμα μπορούν να περιορίσουν. Κι αυτό πρόσκαιρα..
Η ψυχή και το μυαλό δεν παίρνουν περιορισμούς και σιδεροφράγματα!

Και δεν καταλαβαίνουν επίσης ότι αυτός που είναι έξω από τα κάγκελα είναι ο κόσμος, ο λαός! Ελεύθερος παρά την επιφανειακή σκλαβιά του γιατί είναι εύκαιρος ανά πάσα στιγμή να πάρει τις τύχες στα χέρια του!
Εκείνοι που είναι από μέσα, φυλακισμένοι και περιορισμένοι, σκλάβοι των βρώμικων φιλοδοξιών και των ανίερων εξαρτήσεών τους, είναι οι ίδιοι που βάζουν τα κάγκελα..

Και που όταν βγούν απ' την οικειοθελή τους απομόνωση, θα πρέπει να μπούν σε άλλα ''κλουβιά'' σιδηρόφρακτα, σε πραγματική φυλακή, για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει εναντίον της χώρας!

Άμποτε, αμήν, και με τό καλό!..


To διαβάσαμε στο Ουδέν Σχόλιον 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου