ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Δεν είσαι μόνος σ'αυτή την πορεία!




Είσαι το όνειρο που συμπιέστηκε στην πρέσσα μιας αποστεωμένης και μισαλλόδοξης πραγματικότητας...

Είσαι το παιδί που του στερούν βάναυσα την παιδική ηλικία με ψυχαναγκαστικούς κανόνες, υπερφίαλους "στόχους ζωής", με μαθήματα αδικίας κι εχθρικότητας...

Είσαι όλα εκείνα τα παιδιά που δεν θα προλάβουν ποτέ να μεγαλώσουν, απλά και μόνο επειδή γεννήθηκαν σε λάθος μέρη. Εκεί που σπέρνονται απ'τους πολιτισμένους οι κάθε φριχτού ονόματος μάστιγες. Εκεί που ευδοκιμεί η ανθρωπιστική κρίση για να θησαυρίσουν οι γύπες και να εκτονωθούν οι ψυχοπαθείς...


Είσαι ο αναλώσιμος αριθμός που αργοπεθαίνει μέσα στις δουλοκτητικές γαλέρες των χρηματιστηριακών δεικτών...

Είσαι η μακάβρια επένδυση και ιδιοκτησία προαγωγών, ναρκέμπορων, μαφιόζικων πλοκαμιών, πολεμάρχων, τοκογλύφων, χρηματοπιστωτικών παρασίτων, ιμάμηδων, ιεραποστόλων, βασιλικών δυναστειών, πολυεθνικών οίκων...

Είσαι η συσσωρευμένη απογοήτευση που φλερτάρει ταράτσες κτηρίων και ράγες τρένων...

Είσαι η κοχλάζουσα οργή που μεταλάσσεται σε τυφλό μίσος. Για ν'αυτοκαταστραφεί στο τέλος...

Είσαι όμως και η κομβική εκείνη στιγμή που ενεργοποιεί τις εσώτερες λησμονημένες ως τότε χορδές...

Είσαι η επανεκκίνηση ολόκληρου του βραχυκυκλωμένου συστήματος!

Και γίνεσαι υπέρβαση, διεύρυνση, η θαρρετή αλληλεπίδραση, η νέα υπόσχεση, η γενναία ματιά προς ανοιχτούς ορίζοντες...
- Ένας κόσμος που βρίθει από πολλαπλότητα και διαφορετικότητα -

Γίνεσαι το πρώην στατικό που αποβάλλει τις παλιές συνήθειες για χάρη της Κίνησης...


Και γίνεσαι ο αρνητής του Φόβου. Αυτός που τοποθετεί την ανεξαρτησία της αντίληψης, την ελευθερία της γνώσης, την αναγκαιότητα της αυτοδιάθεσης υπεράνω κάθε νόμου του "άρχειν και άρχεσθαι". Ο αλχημιστής και η κάμινός του μαζί...

Δεν είσαι μοναχός σου σ'αυτή την πορεία. Την ακολουθούν και άλλοι. Κι ας μην έχετε ακόμα βρεθεί...



Ο Ένοικος...


Επίσης: Αν αυτά είναι τα πιο σημαντικά βήματα του "πολιτισμού" μας, τότε κάτι δεν πάει καθόλου-μα καθόλου καλά! 
           

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου