ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Αν κάτι είναι προβληματικό και δυσλειτουργικό, το παρακάμπτεις και το αντικαθιστάς...

To Σάββατο 23/2/13 έγιναν πολύ μεγάλες διαδηλώσεις στη Μαδρίτη κι ακόμα 80 ισπανικές πόλεις, με συμμετοχή περίπου 3 εκατομμυρίων ανθρώπων, ακόμη και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες που επικρατούσαν...45 άτομα συνελήφθησαν και πάνω από 40 τραυματίστηκαν, ανάμεσά τους και 12 αστυνομικοί, κανένας τους όμως σοβαρά.

Το σημαντικό είναι ότι το λαϊκό κίνημα έχει αναθερμανθεί στην ιβηρική χερσόνησο, με τον κόσμο να πλημμυρίζει όλο και πιο συχνά τους δρόμους και τις πλατείες, διαδηλώνοντας μαζικά ενάντια στην πολιτική διαφθορά, τα σκάνδαλα και τα προγράμματα φτωχοποίησης και διάλυσης του κοινωνικού ιστού, τα οποία βαφτίζονται "μεταρυθμίσεις!"

Στην Ελλάδα, του " περήφανου κι απείθαρχου λαού ", τα συνδικάτα οργάνωσαν μόνο μια 24ωρη γενική απεργία (20/2), λες κι αυτό θα λύσει τα προβλήματα, θα ανατρέψει καταστάσεις, θα στείλει ηχηρά μηνύματα που θα ταράξουν τους κυβερνώντες και θα μπλοκάρει την επερχόμενη απαλλοτρίωση μιας ολόκληρης χώρας και προλεταριοποίηση του λαού της.

 Αν αυτά τα συνδικάτα υπάρχουν απλώς για να τηρούν τα προσχήματα, ενώ ο κόσμος λιμοκτονεί, τότε ήρθε μάλλον η ώρα να τα παρακάμψουμε ως παρωχημένα και μη αναγκαία, να αυτοοργανωθούμε και να στήσουμε καινούργια συνδικάτα, από τα κάτω, χωρίς εργατοπατέρες και επίδοξους συνδαιτημόνες των κυβερνώντων στο "μεγάλο φαγοπότι" και να πορευτούμε με αλληλεγγύη, συνεννόηση (ή δεν "είμαστε έτοιμοι ακόμα;") ενόψει κοινού σκοπού κι οργάνωση, με ξεκάθαρα οράματα και στόχους, συνειδητοποιημένα, δυναμικά, ανυποχώρητα...

 Αν κάτι είναι προβληματικό και δυσλειτουργικό, το παρακάμπτεις και το αντικαθιστάς με κάτι καινούργιο!

Αλλιώς..."αιωνία η μνήμη μας" (αν και καλύτερα να μη μας θυμούνται οι μελλοντικές γενιές, γιατί τα παραδείγματα δουλικότητας και παρακμής μόνο καλό δεν κάνουν...)

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου