ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Η (προσφυγική) κρίση είναι ευκαιρία… – Παρθένο έδαφος για μπίζνες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ξεριζωμένων βλέπουν ο ΟΗΕ και η Παγκόσμια Τράπεζα

 
 Ως ανεκμετάλλευτη δεξαμενή φτηνών εργατών και αγοραστών προς όφελος επιχειρηματικών δραστηριοτήτων αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες έρευνα του ΟΗΕ σε συνεργασία με την Παγκόσμια Τράπεζα.
 
 Δεν είναι η πρώτη φορά που τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αξιοποιούνται μεταξύ άλλων ως ευκαιρία για πλουτισμό, αφού τα οικονομικά οφέλη που άντλησαν οι ναζί και οι κεφαλαιοκράτες συνεργάτες τους από αυτά είναι καλά τεκμηριωμένα. Με τη διαφορά ωστόσο ότι εκείνοι δεν είχαν τολμήσει, εξ όσων γνωρίζουμε, όχι απλά να τα φανερώσουν, αλλά και να τα διαφημίζουν με καμάρι ως “επενδυτικές ευκαιρίες”. Αυτό ακριβώς κάνει σε πρόσφατη έρευνα ο OHE σε συνεργασία με τον IFC, τον επενδυτικό βραχίονα της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τα πορίσματά της βασίστηκαν σε μελέτη της πόλης Κακούμα στην Κένυα, που φιλοξενεί 180.000 πρόσφυγες, διαπιστώνοντας πως η συνολική δαπάνη ανά νοικοκυριό ανέρχεται κοντά στα 60 εκ. δολάρια, με το 73% των προσφύγων να διαθέτουν “τακτικό εισόδημα” και 2000 επιχειρήσεις να λειτουργούν ανεπίσημα.

Οι πρόσφυγες των στρατοπέδων αντιμετωπίζονται ως μια χρυσή εφεδρεία εργατικού δυναμικού και αγοραστικού κοινού, “δυστυχώς ” όμως σύμφωνα με την έρευνα, οι υποψήφιοι επενδυτές “δε διαθέτουν τις κρίσιμες πληροφορίες που χρειάζονται για να ανοιχθούν σε αυτές τις αγορές”, ενώ παράλληλα επισημαίνονται τα νομοθετικά εμπόδια στα δικαιώματα ιδιοκτησίας και εργασίας των προσφύγων, όπως και η περιορισμένη τους πρόσβαση σε κεφάλαια. Όπως γίνεται συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, το κυνήγι του κέρδους μασκαρεύεται ως “έγνοια” για τους πρόσφυγες, που “πρέπει να γίνουν μέρος της οικονομίας, να ζουν φυσιολογικά. Ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό είναι μέσω συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα”. Η επιπλέον στόχευση της έρευνας γίνεται ακόμα σαφέστερη με την επισήμανση ότι η παροχή πολλών ειδών σε είδος και γενικότερα η μακροχρόνια ανθρωπιστική υποστήριξη λειτουργούν αποτρεπτικά ως προς την “παραγωγική ικανότητα” των προσφύγων, επιχείρημα που θυμίζει τη γνωστή λογική ότι η βοήθεια στον άνεργο και γενικότερα στα φτωχότερα εισοδηματικά στρώματα ενθαρρύνει την “τεμπελιά”.

Οι πρωτοβουλίες αυτές, όταν μάλιστα γίνονται από έναν φορέα κατεξοχήν αρμόδιο για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, όπως ο ΟΗΕ, σαφώς και πρέπει να χτυπήσουν καμπανάκι σε κάθε χώρα, όπως η δική μας, διαθέτει αντίστοιχου τύπου στρατόπεδα. Η αισχροκέρδεια σε βάρος των προσφύγων και η γενικότερη άνθιση της παραοικονομίας εντός και πέριξ των στρατοπέδων είναι ήδη καταγεγραμμένα γεγονότα, απαιτείται όμως σαφώς επαγρύπνιση ώστε προσπάθειες να επισημοποιηθεί και να “αναβαθμιστεί” η εκμετάλλευση της προσφυγικής δυστυχίας ως πεδίο επιχειρηματικής κερδοφορίας να πέρσουν στο κενό εγκαίρως.

Με πληροφορίες από: ft.com

το διαβάσαμε στην katiousa.gr
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου