ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

" άνθρωποι που έχουν υψωθεί πολύ πιο πάνω από το επίπεδο της υπόλοιπης ανθρωπότητας..."



" To ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν υψωθεί πολύ πιο πάνω από το επίπεδο της υπόλοιπης ανθρωπότητας είναι αναμφισβήτητο. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε πίσω στην Ιστορία ψάχνοντας για τα ίχνη της ύπαρξής τους, θα προσπεράσουμε βιαστικά όλες τις βιογραφίες των καλών και των μεγάλων και θα βρεθούμε να σκαλίζουμε προσεχτικά τα μισοσβησμένα αρχεία που απαριθμούν παράξενους ανθρώπους που πέθαναν σε φυλακές, σε ψυχιατρεία, στις αγχόνες και στις πυρές, σε σκοτεινά και μοναχικά δωμάτια και σε αφιλόξενα, μακρινά μέρη. 
 Οι αληθινές ιδιοφυΐες σπάνια γίνονται γνωστές, καταπιέζονται από κάτι που μπορούμε ίσως να ανομάσουμε συνωμοσία και ο ανώμαλα ανεπτυγμένος κόσμος μας προσπαθεί να τσακίσει τη συμμετρία τους και τη θαυμαστή εστίασή τους, έτσι που τελικά αυτές επεκτείνονται πέρα από τα όρια αυτού του κόσμου..." ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΛΑΝ ΠΟΕ
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας εκθαμβωτικής ιδιοφυΐας που ευτυχώς η λάμψη της δεν θάφτηκε στη λήθη, από τους ανθρώπους που ίσως περπατάνε στη γη κι ανάμεσα στις αυταπάτες και την εθελοτυφλία των κατοίκων της κάθε 1000 χρόνια, ένας άνθρωπος που αν και το ψευδοεπιστημονικό ιερατείο και τα σκιώδη κέντρα εξουσίας και ποδηγέτησης και συνάμα ψυχοσωματικής αποδόμησης των ανθρώπινων πληθυσμών πάρα πολύ ήθελαν να "σβήσουν τα ίχνη του" (άλλωστε τα βιβλία του ήταν απαγορευμένα για δεκαετίες στις ΗΠΑ, μετά το θάνατό του στις φυλακές των "Ηνωμένων Εταιρειών Αμερικής") και σχεδόν κόντεψαν να το καταφέρουν, ήταν και αυτός:
 Το αρχετυπικό πρότυπο του Μεγάλου Επιστήμονα, που οι φαύλοι δεν μπορούσαν να του επιτρέψουν να φωτίσει και ν'απελευθερώσει τον κόσμο-τσιφλίκι τους: "Ο παράξενος κύριος Wilhelm Reich"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου